Ustawa z dnia 14 marca 1933 r. o likwidacji mienia byłych rosyjskich kas emerytalnych i przezorności.

(1)

Znajdujące się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej mienie kas emerytalnych, przezorności,

zapomogowo-oszczędnościowych i innych kas pracowników byłych rosyjskich instytucyj

rządowych podlega likwidacji.

(2)

Mienie każdej kasy podlega odrębnej likwidacji.

Likwidację mienia, wskazanego w art. 1, przeprowadzi Komisja Likwidacyjna do spraw

byłych rosyjskich kas emerytalnych.

(1)

W skład Komisji wchodzi przewodniczący, mianowany przez Ministra Skarbu, tudzież trzech

członków stałych lub ich zastępców z ramienia: Ministra Skarbu, Ministra Spraw Wewnętrznych

oraz Ministra Opieki Społecznej. Ponadto w pracach Komisji bierze udział z głosem

doradczym przedstawiciel Prokuratorji Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, tudzież

w razie uznania przewodniczącego delegaci ministrów, interesowanych w likwidacji danej

kasy, lub ich zastępcy z głosem decydującym.

(2)

Sprawami Komisji kieruje przewodniczący.

(3)

Członek Komisji z ramienia Ministra Skarbu sprawuje funkcję zastępcy przewodniczącego.

(4)

Przewodniczący, członkowie Komisji, delegaci oraz ich zastępcy otrzymywać będą za

swą pracę wynagrodzenie, którego wysokość określi Minister Skarbu.

(5)

Komisja w swych pracach kieruje się regulaminem, wydanym w drodze rozporządzenia Ministra

Skarbu.

(6)

Poszczególne kasy, wymienione w art. 1, reprezentuje przed sądami, nie wyłączając

wydziałów hipotecznych, Prokuratorja Generalna.

(1)

Komisja ustala aktywa i pasywa każdej kasy oddzielnie i realizuje aktywa.

(2)

Postanowienia art. 9 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca

1928 r. o likwidacji mienia byłych rosyjskich osób prawnych (Dz. U. R. P. Nr. 38,

poz. 377) nie mają zastosowania do roszczeń, zgłoszonych w przeciągu trzech miesięcy

od czasu wejścia w życie niniejszej ustawy przez Komisję Likwidacyjną, do mienia rosyjskich

osób prawnych, będących w stanie likwidacji; postanowienie powyższe nie może uszczuplać

praw innych wierzycieli danej osoby prawnej, nabytych przez nich przez zgłoszenie

swych roszczeń w terminie i trybie, przewidzianym w art. 9 powołanego rozporządzenia.

(1)

W razie ujawnienia mienia jednej z wymienionych w art. 1 kas Komisja poweźmie uchwałę

o przystąpieniu do likwidacji mienia tej kasy. Uchwała taka podlega ogłoszeniu w Monitorze

Polskim.

(2)

W ciągu trzech miesięcy od daty Monitora Polskiego, zawierającego ogłoszenie o przystąpieniu

do likwidacji mienia danej kasy, osobom interesowanym służy prawo zgłoszenia do Komisji

swych roszczeń.

(3)

Osoby, które zgłosiły swe roszczenia do b. Głównego Urzędu Likwidacyjnego w trybie

rozporządzenia Rady Ministrów, ogłoszonego w Monitorze Polskim z dni 1 i 2 lipca 1920 r.

Nr. Nr. 145 i 146, lub do Ministerstwa Skarbu w trybie rozporządzeń Ministra Skarbu

z dnia 16 marca 1929 r. (Dz. U. R. P. Nr. 21, poz. 217), względnie z dnia 9 września

1929 r. (Monitor Polski Nr. 275, poz. 637), nie są obowiązane do ponownego ich zgłoszenia.

(1)

Osoby interesowane winny udowodnić swą przynależność państwową, zasadność i wysokość

swych roszczeń. Jeżeli zgłoszone roszczenie nastręcza wątpliwości, Komisja zawiadomi

o tern osobę zainteresowaną, wyznaczając jej termin do uzupełnienia dowodów. Termin

ten nie może być krótszy, niż dni 30 od daty doręczenia zawiadomienia.

(2)

Niezłożenie w powyższym terminie żądanych dowodów może powodować oddalenie roszczenia.

(3)

W wyjątkowych wypadkach Komisja może wyznaczony termin przedłużyć.

(1)

Sumy, uzyskane z realizacji aktywów poszczególnej kasy, po pokryciu z nich kosztów

likwidacji tejże kasy, zostaną użyte na zaspokojenie roszczeń (art. 8) uczestników

danej kasy, posiadających obywatelstwo polskie lub obce (ust. 2), w stosunku zgłoszonego przez każdego uczestnika i przyjętego przez Komisję roszczenia

do ogólnej sumy, podlegającej podziałowi z tytułu tego samego rodzaju roszczeń. Do

kosztów likwidacji włącza się wynagrodzenie osób, wymienionych w ust. 4 art. 3.

(2)

Obywatele obcy korzystają z tych samych praw co obywatele polscy, pod warunkiem wzajemności.

(1)

Zaspokojeniu z wymienionych w art. 7 sum podlegają roszczenia

a)

z tytułu nie wypłaconych wkładów emerytalnych, złożonych w poszczególnych kasach,

wzgląd-nie z tytułu należnych, a nie wypłaconych emerytur, oraz

b)

z tytułu umów ubezpieczeniowych, zawartych z kasą emerytalną.

(2)

Skarb Państwa przejmuje należności z tytułu nie wypłaconych wkładów emerytalnych,

złożonych w powyższych kasach, które to należności przysługują osobom, mającym prawo

do zaopatrzenia emerytalnego z funduszów Skarbu Państwa, tudzież osobom, pobierającym

takież zaopatrzenie.

(1)

Przy ustalaniu aktywów i pasywów mienia likwidowanych kas będą stosowane obowiązujące

przepisy o przerachowaniu, a w szczególności rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 14 maja 1924 r. o przerachowaniu zobowiązań prywatno-prawnych (Dz. U. R. P.

z 1925 r. Nr. 30, poz. 213).

(2)

Przepisy poprzedniego ustępu nie mają zastosowania do roszczeń, wymienionych w art.

8 ust. 1 pkt. b). Minister Skarbu określi zasady obliczenia i przerachowania tych

roszczeń, o ile nie określają ich warunki polisowe.

(3)

Komisja orzeka o przyjęciu lub odrzuceniu roszczeń oraz określa współczynnik ich zaspokojenia

(art. 7). Przyjęte roszczenia zostaną zaspokojone bez doliczania odsetek.

(4)

Orzeczenie, określające współczynnik, będzie ogłoszone w Monitorze Polskim. Ogłoszenie

to zastępuje doręczenie orzeczenia.

Wypłata przyjętych i ustalonych przez Komisję, zgodnie z przepisami art. 7 - 9 należności,

dokonana będzie jednorazowo lub częściowo w gotowiźnie lub papierach wartościowych.

Nadwyżka aktywów poszczególnych kas, jaka pozostanie po zaspokojeniu roszczeń, wymienionych

w art. 8, będzie przekazana do sum rozrachunkowych, będących w dyspozycji Ministerstwa

Skarbu.

W przypadku, gdy likwidowane mienie danej kasy, znajdujące się na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej, nie wystarcza na pełne pokrycie roszczeń jej uczestników, częściowe zaspokojenie

jej uczestników na podstawie niniejszej ustawy nie pozbawia ich praw poszukiwania

niezaspokojonej części roszczenia z innego mienia tej kasy, znajdującego się zagranicą.

(1)

Osobie, której roszczenie zostało odrzucone przez Komisję w całości lub części, służy

prawo wytoczenia w sądzie okręgowym w Warszawie powództwa przeciwko likwidowanej kasie

w terminie dwumiesięcznym od daty doręczenia orzeczenia.

(2)

Niezachowanie terminu wniesienia powództwa powoduje wygaśnięcie roszczenia, odrzuconego

przez Komisję.

Do postępowania Komisji mają za* stosowanie, o ile ustawa niniejsza nie stanowi inaczej,

przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu

administracyjnem (Dz. U. R. P. Nr. 36, poz. 341).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.