Ustawa z dnia 14 marca 1933 r. zmieniająca niektóre przepisy o opodatkowaniu spadków i darowizn.

Taryfa opodatkowania spadków i darowizn (załącznik do art. 2 i 10 ustawy z dnia 18

lipca 1924 r. - Dz. U. R. P. Nr. 72, poz. 699) otrzymuje brzmienie, podane w załączniku

do niniejszej ustawy.

Art. 25 ustawy z dnia 29 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. Nr. 49, poz. 299) otrzymuje brzmienie

następujące

„

Opodatkowaniu w myśl niniejszej ustawy podlega nabycie majątku w drodze spadku, legatu,

darowizny oraz na mocy umowy na korzyść trzeciego, zawartej na wypadek śmierci, a

w szczególności na podstawie ubezpieczenia

”

.

(1)

§ 1 austrjackiego cesarskiego rozporządzenia z dnia 15 września 1915 r. (Dz. U. R.

P. Nr. 278) uzupełnia się nastąpującem postanowieniem

„

6)

Nabycie majątku na mocy umowy na korzyść trzeciego, zawartej na wypadek śmierci, w

szczególności na podstawie ubezpieczenia, podlega również podatkowi spadkowemu.

”

(2)

§ 16 ustęp pierwszy tegoż rozporządzenia austrjackiego uchyla się.

Do podatku od spadków i darowizn nie pobiera się dodatku, przewidzianego w ustawie

z dnia 12 lutego 1931 r. o poborze 10% dodatku do niektórych podatków i opłat stemplowych

(Dz. U. R. P. Nr. 16, poz. 82).

(1)

W przypadkach rozłożenia na raty podatku, wymierzonego przed 1 kwietnia 1933 r., taryfa,

dołączona do niniejszej ustawy, będzie stosowana do rat, płatnych po 1 kwietnia 1933 r.,

jeżeli podatnik uiści najdalej do dnia 1 stycznia 1934 r. tak raty, płatne do dnia

1 kwietnia 1933 r., obliczone według stawek taryfy, dołączonej do ustawy z dnia 18

lipca 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr. 72, poz. 699), jako też raty, przypadające po tym

terminie, a obliczone według stawek nowej taryfy.

(2)

Stawki nowej taryfy ustala się w tych przypadkach według wysokości pierwotnej podstawy

wymiaru, a nową podstawę wymiaru stanowi podstawa pierwotna, zmniejszona o sumę, która

odpowiada w prostym stosunku części podatku, płatnej pr2ed 1 kwietnia 1933 r., do

całej sumy podatku, wymierzonego według starej taryfy.

(1)

Postanowienia art. 5 mają odpowiednie zastosowanie również w przypadkach, w których

podatek, wymierzony przed 1 kwietnia 1933 r., nie został rozłożony na raty; w tym

celu rozkłada się podatek z urzędu na 20 równych rat półrocznych, począwszy od terminu

płatności podatku.

(2)

Jeżeli podatnik uiścił więcej, niż z rozter-minowania raty wypada na okres do 1 kwietnia

1933 r., to podstawę wymiaru według stawek nowej taryfy stanowi podstawa pierwotna,

zmniejszona o sumę, która odpowiada w prostym stosunku części podatku, uiszczonej

przed 1 kwietnia 1933 r., do całej sumy podatku, wymierzonego według starej taryfy.

W przypadku korzystania z przepisów ulgowych art. 5 i 6 nie pobiera się kar za zwłokę

i odsetek za odroczenie.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Rzeczypospolitej i wchodzi w życie z

dniem 1 kwietnia 1933 r., mając zastosowanie do wszystkich wymiarów, uskutecznionych

od tej daty począwszy.