Ustawa z dnia 21 stycznia 1932 r. w sprawie wykonania konwencji, dotyczącej procedury cywilnej, podpisanej w Hadze dnia 17 lipca 1905 r.

Orzeczenia zagraniczne o kosztach, wymienione w art. 18 konwencji, dotyczącej procedury

cywilnej, podpisanej w Hadze dnia 17 lipca 1905 r. (Dz. U. R. P. z 1926 r. Nr 126,

poz. 735), będą w Polsce na obszarze, na którym obowiązuje procedura cywilna z 30

stycznia 1877 r., wykonywane przy zastosowaniu postanowień ustawy niniejszej.

1)

Uznanie zagranicznego orzeczenia o kosztach za wykonalne w Polsce następuje w drodze

uchwały.

2)

Do wydania takiej uchwały właściwy jest sąd grodzki, w którego okręgu zobowiązany

do zwrotu kosztów ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, a w braku takiego sądu sąd

grodzki, w którego okręgu znajduje się majątek zobowiązanego, albo w którego okręgu

czynność egzekucyjna ma być wykonana.

1)

Jeżeli wniosek o uznanie wykonalności przedstawiono w drodze dyplomatycznej, sąd grodzki

winien wypis swej uchwały, wydanej na ten wniosek, przesłać z urzędu Ministerstwu

Sprawiedliwości; jeżeli wniosek uwzględniono, należy wypis uchwały zaopatrzyć w klauzulę

wykonawczą.

2)

W przypadkach, wspomnianych w art. 18 ust. 3 konwencji, należy uchwałę z urzędu doręczyć

obu stronom.

1)

Na uchwały, odmawiające uznania orzeczenia zagranicznego za wykonalne, służy zażalenie

według §§ 568 do 571, 573 do 575 proc. cyw. Zażalenie takie przysługuje, jeżeli wniosek

przedstawiony był w drodze dyplomatycznej, prokuratorowi, a w przypadku, wspomnianym

w art. 18 ust. 3 konwencji, wnioskodawcy.

2)

Na uchwały, uwzględniające wniosek o uznanie orzeczenia zagranicznego za wykonalne,

służy zobowiązanemu do zwrotu kosztów natychmiastowe zażalenie według §§ 568 do 575

i 577 proc. cyw.

Orzeczenia zagraniczne o kosztach, uznane za wykonalne w Polsce, ulegają wykonaniu

na zasadzie przepisów procedury cywilnej; przepis § 798 proc. cyw. ma odpowiednie

zastosowanie.

1)

Do wydawania w myśl art. 18 ust. 2 konwencji decyzyj, ustalających wysokość kosztów

sądowych, które mają być zagranicą uznane za wykonalne, właściwy jest sąd, w którego

postępowaniu wynikły koszty. Decyzje te zapadają na wniosek władzy właściwej do ściągania

kosztów sądowych.

2)

Na takie decyzje służy natychmiastowe zażalenie według §§ 568 do 575 i 577 proc. cyw.

Do zażalenia tego ma zastosowanie § 4 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych z dnia 18

czerwca 1878 r. Na decyzje, ustalające wysokość kosztów sądowych, wydane przez sąd

apelacyjny, nie służy zażalenie.

Minister Sprawiedliwości mocen jest w drodze rozporządzenia rozciągnąć zastosowanie

niniejszej ustawy do umów i porozumień międzynarodowych, dotyczących wzajemnego wykonywania

sądowych orzeczeń o kosztach.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.