Ustawa z dnia 17 marca 1932 r. o koncesjach na koleje znaczenia miejscowego i koleje miejskie.

Koleje znaczenia miejscowego użytku publicznego mają za zadanie przewóz osób i ładunków

do i od kolei znaczenia ogólnego lub uskutecznianie tego przewozu w komunikacji miejscowej.

O zaliczeniu projektowanej kolei do rzędu kolei znaczenia miejscowego a nie ogólnego

rozstrzyga Minister Komunikacji.

Pozwolenie na wykonanie studjów technicznych do zamierzonej budowy kolei znaczenia

miejscowego daje osobom, godnym zaufania, Minister Komunikacji w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wojskowych.

Pozwolenie takie jest uprawnieniem osobistem, nie może być odstąpione osobie innej

i jest ważne na oznaczony w niem okres czasu, który można przedłużyć tylko w przypadkach,

zasługujących na szczególne uwzględnienie.

Pozwolenie na wykonanie studjów technicznych nie daje przedsiębiorcy prawa do uzyskania

koncesji, ani też żadnych innych uprawnień oprócz prawa wstępu na obcy grunt dla dokonania

potrzebnych pomiarów i niwelacji za wynagrodzeniem właścicielom gruntów szkód, stąd

powstałych.

Koncesja na budowę i eksploatację kolei znaczenia miejscowego może być nadana osobom

fizycznym i prawnym po udowodnieniu przez nie możności sfinansowania przedsięwzięcia

i wykonania budowy.

Do podania o udzielenie koncesji powinien być dołączony techniczny projekt budowy

kolei i plan finansowy, sporządzone według przepisów, jakie wyda Minister Komunikacji.

Jeżeli Minister Komunikacji uzna projekt kolei za nadający się w zasadzie do wykonania,

przesyła go właściwemu wojewodzie (Komisarzowi Rządu m. st. Warszawy) do komisyjnego

zbadania przed nadaniem koncesji.

Jeżeli budowa kolei jest projektowana na obszarze dwóch lub więcej województw, wojewoda,

wyznaczony przez Ministra Komunikacji w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych,

zarządza komisyjne zbadanie projektu całej linji.

Wydziały powiatowe, zarządy gmin oraz interesowane osoby mają prawo przedstawić powiatowej

władzy administracji ogólnej pisemne lub ustne wnioski co do zmiany kierunku linji

i położenia stacyj; wydziały wojewódzkie przedstawiają swe wnioski bezpośrednio wojewodzie.

W tym celu wojewoda (Komisarz Rządu m. st. Warszawy) zarządza wyłożenie planu budowy

kolei w urzędach zainteresowanych gmin przez 14 dni do przejrzenia.

Czas i miejsce wyłożenia planu budowy oraz władza, do której należy przedstawiać wnioski

w czasie wyłożenia planu, powinny być ogłoszone w zainteresowanych gminach w sposób,

przyjęty w danej gminie.

Po upływie powyższego terminu powiatowa władza administracji ogólnej przesyła wojewodzie

(Komisarzowi Rządu m. st. Warszawy) zgłoszone wnioski stron interesowanych ze swą

opinją.

Następnie komisja, w której skład wchodzą przedstawiciele wojewody (Komisarz Rządu

m. st. Warszawy) jako przewodniczący, przedstawiciele Ministerstw: Komunikacji, Spraw

Wojskowych, Przemysłu i Handlu, Rolnictwa, Robót Publicznych, Poczt i Telegrafów oraz

zainteresowanych powiatowych związków komunalnych i miast, wydzielonych z powiatów,

rozpatruje przedstawione jej wnioski oraz wnioski członków komisji i wydaje opinję

o projektowanej budowie kolei i przedstawionych wnioskach, a w szczególności o kierunku

kolei i położeniu stacyj.

Przy rozpatrywaniu przez komisję wniosków może brać udział i składać oświadczenia

ubiegający się o koncesję lub jego zastępca.

Protokół komisji przedstawia wojewoda z swemi wnioskami Ministrowi Komunikacji.

W razie zgłoszenia sprzeciwu przez członka komisji, wymienionej w ust. 7 niniejszego

artykułu,

Minister Komunikacji decyduje w porozumieniu z właściwym ministrem.

Koszty komisji i ogłoszeń ponosi ubiegający się o koncesję.

Koncesję na budowę i eksploatację kolei znaczenia miejscowego nadaje, bez względu

na rodzaj trakcji, Minister Komunikacji.

Koncesjonarjusz nie ma prawa odstąpić koncesji osobom trzecim, zaciągać pożyczek hipotecznych

i obligacyjnych, ani powiększać kapitału zakładowego bez zezwolenia Ministra Komunikacji,

wydanego w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Koncesję na budowę i eksploatację kolei znaczenia miejscowego nadaje się na określony

przeciąg czasu, najwyżej pięćdziesięcioletni.

Czas trwania koncesji rozpoczyna się od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej.

Uprawnienie koncesjonariusza do budowy projektowanej kolei nie ogranicza prawa Rządu

do budowania lub koncesjonowania przedłużeń i odgałęzień koncesjonowanej kolei lub

przecznic w każdym punkcie linji oraz łączenia dwóch lub więcej punktów koncesjonowanej

linji nową koleją, jeżeli przez takie połączenie uzyskuje się nowe obszary ciążenia

ekonomicznego lub jeżeli to jest niezbędne do celów strategicznych.

Po upływie terminu koncesji kolej wraz z gruntami, budowlami i wszystkiemi przynależnościami

przechodzi natychmiast bez odszkodowania na własność Skarbu Państwa.

Ministerstwo Komunikacji ma obowiązek czuwać, zwłaszcza w ciągu ostatnich 5 lat trwania

koncesji, aby wszelkie nakłady pieniężne, niezbędne do utrzymania kolei i jej urządzeń

w należytym stanie, były dokonywane w czasie właściwym, w razie zaś potrzeby stosować

odpowiednie środki przymusowe (art. 22).

Rząd ma prawo wykupu koncesjonowanej kolei przed upływem terminu koncesji na warunkach

i w terminie, wskazanych w koncesji.

Przy udzielaniu koncesji osobom fizycznym i prawnym na budowę i eksploatację kolei

znaczenia miejscowego bądź też w czasie trwania koncesji Minister Komunikacji jest

upoważniony zrzec się praw, określonych w art. 9 i 10 niniejszej ustawy, i prawa te

przekazać interesowanemu związkowi komunalnemu lub międzykomunalnemu.

Do kolei znaczenia miejscowego, budowanych i eksploatowanych przez związki komunalne

lub międzykomunalne na ich rachunek, nie mają zastosowania postanowienia art. 9.

Minister Komunikacji wyda specjalne przepisy o budowie i eksploatacji kolei znaczenia

miejscowego.

Pozwolenie na przystąpienie do budowy kolei znaczenia miejscowego wydaje Minister

Komunikacji lub władza, przez niego upoważniona.

Budowa tych kolei powinna być wykonana pod ogólnym nadzorem organów Ministerstwa Komunikacji

według planów i projektów oraz według szczegółowych warunków technicznych, zatwierdzonych

przez Ministra Komunikacji.

Minister Komunikacji jest uprawniony do wykonania na koszt Skarbu Państwa urządzeń

technicznych na koncesjonowanej linji, zbędnych dla celów handlowych.

Plany i projekty kolei, które mają być budowane na drogach publicznych lub je przecinać,

oraz szczegółowe warunki techniczne ich budowy powinny być uzgodnione z Ministrem

Robót Publicznych.

Koszty nadzoru, ustalone przez Ministerstwo Komunikacji, ponosi koncesjonarjusz.

Koncesjonarjuszowi służy prawo korzystania z przymusowego wywłaszczenia nieruchomości,

potrzebnych do budowy i rozwoju koncesjonowanej kolei, zgodnie z obowiązującemi przepisami.

Zwiększenie eksploatacyjnej długości koncesjonowanej kolei znaczenia miejscowego jako

też zasadnicze zmiany w jej budowie lub w sposobie eksploatacji mogą nastąpić tylko

na podstawie osobnej koncesji.

Gdyby kolej wskutek projektowanego zwiększenia długości eksploatacyjnej lub zasadniczych

zmian w jej budowie albo w sposobie eksploatacji miała stracić charakter kolei znaczenia

miejscowego, to koncesja może być nadana tylko na podstawie ustawy z dnia 14 października

1921 r. o udzielaniu koncesji na koleje żelazne prywatne (Dz. U. R. P. Nr 88, poz.

646).

Koncesjonarjusz obowiązany jest pozwolić na połączenie kolei sąsiedzkich użytku publicznego

lub prywatnego z koncesjonowaną koleją na warunkach, umówionych z właścicielem kolei

sąsiedniej, o ile Ministerstwo Komunikacji uzna połączenie za dopuszczalne ze względu

na konstrukcję i sposób eksploatacji kolei, z którą ma połączenie nastąpić.

W razie sporu co do połączenia i jego warunków technicznych decyduje ostatecznie Minister

Komunikacji.

Otwarcie ruchu na wybudowanej kolei lub jej części następuje na podstawie pozwolenia

Ministra Komunikacji po uprzedniem zbadaniu przez wyznaczoną przez tegoż Ministra

komisję techniczną wykonanych robót i urządzeń kolejowych pod względem zgodności z

zatwierdzonemi projektami i planami oraz pod względem bezpieczeństwa ruchu.

Koszty komisji, ustalone przez Ministerstwo Komunikacji, ponosi koncesjonarjusz,

Koncesjonarjusz jest obowiązany przedstawiać Ministrowi Komunikacji do zatwierdzenia

rozkłady jazdy, sporządzone w porozumieniu z zarządami kolei sąsiednich.

Przy budowie i eksploatacji kolei koncesjonarjusz jest obowiązany stosować się do

właściwych ustaw i rozporządzeń oraz zarządzeń władz państwowych.

W sprawie świadczeń kolei dla celów wojskowych koncesjonarjusz jest obowiązany stosować

się do obowiązujących w tym przedmiocie ustaw oraz do rozporządzeń i przepisów, wydanych

na mocy tych ustaw.

Koncesjonarjusz jest obowiązany wykonywać wszelkie ustawami określone obowiązki wobec

przedsiębiorstwa „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”.

Taryfy na kolejach znaczenia miejscowego zatwierdza i wydaje Minister Komunikacji

w trybie wydawania taryf dla kolei państwowych. Taryfy na kolejach znaczenia miejscowego,

wybudowanych i eksploatowanych przez związki komunalne lub międzykomunalne na ich

rachunek, zatwierdza i wydaje Minister Komunikacji w tym samym trybie, jednak po porozumieniu

się również z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Przy ustalaniu i zatwierdzaniu taryfy należy brać pod uwagę odpowiednie oprocentowanie

i umarzanie kapitału zakładowego oraz położenie finansowe przedsiębiorstwa.

Nadzór ogólny nad należytem utrzymaniem kolei, wymienionych w art. 1, pod względem

technicznym, nad prowadzeniem ruchu i wykonywaniem postanowień koncesji sprawuje Ministerstwo

Komunikacji lub władze, przez nie upoważnione.

Koncesjonarjusz jest obowiązany przedstawić Ministerstwu Komunikacji sprawozdanie

z budowy po jej ukończeniu, a corocznie przedstawiać sprawozdanie o ruchu, wypadkach

i o wynikach eksploatacji, oraz preliminarz budżetowy, bilans tudzież rachunek zysków

i strat.

Minister Komunikacji ma prawo na wniosek koncesjonariusza odraczać terminy rozpoczęcia

i ukończenia budowy oraz otwarcia ruchu, ustalone w koncesji, a w razie przekroczenia

przez koncesjonariusza jednego z tych terminów bez wyjednania odroczenia, koncesję

unieważnić.

Jeżeli koncesjonarjusz, mimo dwukrotnego wezwania przez Ministra Komunikacji, uchyla

się od wykonania zarządzeń władz państwowych lub postępuje wbrew warunkom koncesji,

Minister Komunikacji ma prawo przejąć kolej w zarząd przymusowy na koszt i ryzyko

koncesjonariusza lub koncesję unieważnić.

Skutki unieważnienia koncesji powinny być przewidziane w koncesji.

Przewóz osób wojskowych, oddziałów wojska oraz wszelkiego rodzaju ładunków wojskowych

i bagażu powinien odbywać się za opłatą według taryfy wojskowej, opartej na zasadzie

zwrotu kosztów własnych.

W koncesji mogą być zastrzeżone świadczenia bez opłaty lub za opłatą dla celów bezpieczeństwa

publicznego.

Wszelkie inne świadczenia dla Państwa lub funkcjonariuszów państwowych mają być opłacane

według normalnej taryfy danej kolei.

W koncesji może być w razie osiągnięcia z koncesjonowanej kolei zysków ponad pewną

wysokość zastrzeżony udział Skarbu Państwa w nadwyżce tych zysków lub obowiązek obniżenia

taryf.

Jeżeli dochody koncesjonariusza nie pokrywają kosztów utrzymania kolei, Minister Komunikacji

może na wniosek koncesjonarjusza przyznać odpowiednią podwyżkę taryf w trybie wydawania

taryf dla kolei państwowych lub wyjednać dlań pomoc finansową w sposób, wskazany w

art. 25, albo też przejąć kolej w zarząd przymusowy na rachunek koncesjonarjusza.

Pomoc finansowa ze Skarbu Państwa w postaci udzielenia gwarancji czystego dochodu

z eksploatacji kolei dla zapewnienia oprocentowania i umorzenia kapitału zakładowego

i obligacyjnego może być przyznana w drodze ustawodawczej.

Przez lat dziesięć, licząc od dnia wejścia w życie ustawy niniejszej, przedsiębiorstwa

kolei znaczenia miejscowego, koncesjonowane na podstawie ustawy niniejszej, są zwolnione

a)

od opłat państwowych i samorządowych, obciążających pisma, tyczące się przejścia własności

rzeczy nieruchomych, potrzebnych do budowy i eksploatacji kolei;

b)

od podatku dochodowego, dopóki ich czysty zysk nie przewyższa 5%oprocentowania kapitału

zakładowego.

Jeżeli czysty zysk będzie wyższy niż 5%, podatek dochodowy będzie nakładany na zasadach

ogólnych z tem jednak, aby dochód pięcioprocentowy od kapitału zakładowego nie został

zmniejszony.

Obligacje oraz innego rodzaju obligi (art. 7), tyczące się pomocy kredytowej dla kolei

znaczenia miejscowego, są wolne od opłat stemplowych w czasie od dnia ogłoszenia koncesji

do końca pierwszego roku eksploatacji.

Tytuły, oparte na pożyczkach kolejowych, wydane z gwarancją Skarbu Państwa, zapewniającą

ich oprocentowanie i umorzenie we właściwych terminach, korzystają z bezpieczeństwa

prawnego (pupilarnego) w myśl punktu 3 art. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 15 lutego 1928 r. o sposobie lokowania funduszów przez osoby prawa publicznego,

fundacje i osoby niewłasnowolne oraz o sposobie lokowania kaucyj, składanych z tytułu

obowiązku publicznego (Dz. U. R. P. Nr 17, poz. 141).

Przewóz materjałów i urządzeń do budowy kolei znaczenia miejscowego oraz taboru, przewidzianego

w kosztorysie budowy, na linjach kolei państwowych dozwolony jest za opłatą według

taryfy gospodarczej.

Zarząd kolei państwowych jest uprawniony do odstępowania przedsiębiorstwu kolei znaczenia

miejscowego zbędnych materjałów budowy taboru kolejowego i inwentarza po cenie kosztów

własnych, z uwzględnieniem zużycia, za opłatą w gotówce.

Należności w gotówce mogą być spłacane w ratach.

Budowle na stacjach połączenia kolei znaczenia miejscowego z koleją państwową, jakie

okażą się potrzebne wskutek połączenia, wykona zarząd kolei państwowych za zwrotem

kosztów własnych.

Kolejom znaczenia miejscowego mogą być kredytowane należności za współużywanie stacji

połączenia kolei państwowej i przypadająca na kolej znaczenia miejscowego część kosztów

służby stacyjnej oraz - w razie prowadzenia ruchu przez zarząd kolei państwowych -

część kosztów utrzymania dyrekcji okręgowej kolei państwowych, a to w tych latach,

w których dochód kolei nie wystarcza na pokrycie kosztów własnych zarządu, eksploatacji,

rat oprocentowania i umorzenia pożyczek oraz na wypłatę 5% odsetek od reszty kapitału

zakładowego.

Skredytowane sumy uważać należy jako pożyczki nieoprocentowane, które powinny być

zwrócone z nadwyżek dochodów eksploatacyjnych przyszłych lat lub potrącone z ceny

wykupu.

Koleje miejskie służą do utrzymania osobowej komunikacji kolejowej w miastach w poziomie

jezdni ulicznej (tramwaje) albo też pod ziemią lub nad ziemią.

Linje kolei miejskich mogą być przedłużone poza granicę miasta w sferze jego wpływów.

O rozmiarze sfery wpływów miasta przy budowie kolei miejskich rozstrzyga Minister

Komunikacji w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych i Spraw Wojskowych.

Koncesję na budowę i eksploatację kolei miejskich nadaje osobom fizycznym i prawnym

gmina miejska, która jest obowiązana zawiadomić swą władzę nadzorczą oraz Ministerstwo

Komunikacji o zamiarze udzielenia koncesji i przedstawić im ogólny opis projektowanej

kolei co najmniej na dwa miesiące przed nadaniem koncesji.

Zawiadomienie Ministerstwa Robót Publicznych z równoczesnem przedstawieniem mu trasy

projektowanej kolei powinno nastąpić w tych przypadkach, w których projektowana kolej

ma być budowana na drogach publicznych lub je przecinać.

W razie sporu co do zaliczenia projektowanej kolei do rzędu kolei znaczenia miejscowego

lub kolei miejskiej rozstrzyga Minister Komunikacji w porozumieniu z Ministrami Spraw

Wewnętrznych i Spraw Wojskowych.

Nadanie koncesji przez gminę miejską wymaga zatwierdzenia właściwej władzy nadzorczej

po zasiągnięciu opinji Ministerstwa Komunikacji i Spraw Wojskowych; w razie niezatwierdzenia

koncesji przez władzę nadzorczą koncesjonarjusz nie ma prawa żądania jakiegokolwiek

odszkodowania.

Gmina miejska, zamierzająca budować i eksploatować kolej miejską na własny rachunek

w granicach miasta oraz w sferze wpływów miasta (art. 32), powinna uprzednio zawiadomić

o tem swą władzę nadzorczą i Ministerstwo Komunikacji oraz uzgodnić trasę projektowanej

kolei miejskiej z Ministerstwem Robót Publicznych w tych przypadkach, w których kolej

ma być budowana na drogach publicznych lub je przecinać.

Budowa kolei miejskich powinna być wykonana pod ogólnym nadzorem organów Ministerstwa

Komunikacji według zasadniczych przepisów, jakie wyda Minister Komunikacji, uzgodniwszy

je - o ile chodzi o budowę kolei na drogach publicznych lub o przecięcie tych dróg

- z Ministerstwem Robót Publicznych.

Nadzór nad kolejami miejskiemi pod względem technicznym w czasie eksploatacji sprawują

organa Ministerstwa Komunikacji.

Rozbudowa istniejących kolei miejskich może nastąpić w sposób, przewidziany w art.

33.

Do kolei miejskich, koncesjonowanych na mocy niniejszej ustawy, mają zastosowanie

postanowienia art. 14, 17, 18 ustęp 1 i 2, a art. 2 tylko w przypadku przedłużenia

kolei miejskich poza granice miasta.

Koleje użytku prywatnego o silniku mechanicznym służą do własnych potrzeb osób lub

przedsiębiorstw przemysłowych, handlowych i gospodarstw rolnych, dla których je zbudowano.

Korzystanie przez inne osoby z tych kolei na zasadzie współużywania jest dopuszczalne

za zezwoleniem Ministerstwa Komunikacji lub dyrekcji okręgowej kolei państwowych,

przez niego do wydawania zezwoleń upoważnionej.

Pozwolenie na budowę kolei użytku prywatnego o silniku mechanicznym i na połączenie

jej z ogólną siecią kolejową oraz na zwiększenie długości eksploatacyjnej i na otwarcie

ruchu wydaje - po uzgodnieniu projektu technicznego z Ministerstwem Spraw Wojskowych

- Ministerstwo Komunikacji lub przez nie upoważniona dyrekcja okręgowa kolei państwowych.

Przed wydaniem pozwolenia projekt kolei użytku prywatnego o silniku mechanicznym winien

być zbadany przez właściwą wojewódzką władzę administracji ogólnej, która wydaje opinję

o projekcie kolei w ogólności i przedstawia swe wnioski w sprawie projektowanego przecięcia

lub korzystania z dróg publicznych oraz w sprawie zabezpieczenia istniejących stosunków

wodnych i innych interesów publicznych.

Badanie projektów kolei przez wojewódzką władzę administracji ogólnej odpada, jeśli

przez budowę nie zostaną naruszone ani drogi publiczne, ani istniejące stosunki wodne,

ani też inne interesy publiczne.

Przymusowe wywłaszczenie nieruchomości, niezbędnych do budowy kolei użytku prywatnego

o silniku mechanicznym, jest dopuszczalne, o ile Minister Komunikacji w porozumieniu

z Ministrami Spraw Wewnętrznych oraz Przemysłu i Handlu uzna, że budowa projektowanej

kolei jest wskazana ze względu na wyższą użyteczność.

W tym przypadku ma analogiczne zastosowanie art. 14 niniejszej ustawy.

Art. 2 ma zastosowanie do kolei użytku prywatnego o silniku mechanicznym z tą zmianą,

że pozwolenie na wykonanie studjów technicznych w oznaczonym czasie, jednak nie dłuższym

niż 6 miesięcy, wydaje powiatowa władza administracji ogólnej osobom godnym zaufania.

Postanowienia art. 12, 16, 18 ustęp 1 i 2 oraz art. 20 mają analogiczne zastosowanie

do kolei użytku prywatnego o silniku mechanicznym.

W razie niestosowania się do zarządzeń władz państwowych lub postępowania wbrew warunkom

pozwolenia na budowę władza, która udzieliła pozwolenia, ma prawo zamknąć ruch lub

cofnąć pozwolenie.

Od orzeczeń dyrekcji, działającej z upoważnienia w zakresie niniejszej ustawy, służy

odwołanie do Ministra Komunikacji w terminie 60-dniowym.

Postanowienia niniejszej ustawy nie mają zastosowania do kolei użytku prywatnego o

silniku mechanicznym, znajdujących się w całości w obrębie terenów przedsiębiorstw

przemysłowych, handlowych i gospodarstw rolnych, oraz do kolejek użytku prywatnego

z trakcją niemechaniczną.

Pozwolenia na budowę kolei użytku prywatnego, wymienionych w ustępie pierwszym niniejszego

artykułu, udzielają władze przemysłowe, względnie administracji ogólnej, każda w zakresie

swych kompetencyj.

Do kolei znaczenia miejscowego użytku publicznego, koncesjonowanych przed wejściem

w życie niniejszej ustawy, mają zastosowanie ostatni ustęp art. 8, art. 12, 15, 16,

ostatni ustęp art. 17, art. 18, 19, 20 i 21 oraz warunki, ustalone w koncesjach.

Do kolei użytku prywatnego, które zbudowano na podstawie pozwoleń, udzielonych przed

wejściem w życie niniejszej ustawy, mają zastosowanie postanowienia art. 16, ustęp

1 i 2 art. 18, art. 20, ustęp 2 art. 37 i art. 43 oraz warunki, ustalone w pozwoleniach

na budowę.

Postanowienie ustępu 1 art. 11 może być zastosowane do kolei znaczenia miejscowego

i kolei miejskich, koncesjonowanych przed wejściem w życie niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Komunikacji oraz innym zainteresowanym

ministrom, każdemu z nich we właściwym zakresie działania.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje na całym obszarze

Rzeczypospolitej z wyjątkiem górnośląskiej części województwa śląskiego.

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej ustawa z dnia 14 października 1921 r. o

udzielaniu koncesji na koleje żelazne prywatne (Dz. U. R. P. Nr 88, poz. 646) nie

ma zastosowania do kolei znaczenia miejscowego i kolei miejskich użytku publicznego

oraz do kolei użytku prywatnego, a art. 22 tejże ustawy traci swą moc.