Ustawa z dnia 15 marca 1932 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o ewidencji i kontroli ruchu ludności.

Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o ewidencji i kontroli

ruchu ludności (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 309) ulega następującym zmianom

1)

W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie następujące

„

Gminy wiejskie i miejskie obowiązane są prowadzić na swym obszarze ewidencję i kontrolę

ruchu ludności. Czynności te gminy sprawują pod nadzorem władz administracji ogólnej,

a mianowicie: w Warszawie - Komisarza Rządu m. st. Warszawy, w miastach, w których

funkcje powiatowej władzy administracji ogólnej zostały w całości poruczone prezydentowi

miasta - wojewodów, zaś we wszystkich pozostałych gminach miejskich i wiejskich -

rządowych powiatowych władz administracji ogólnej

”

.

2)

W art. 1 dodaje się ust. 3, 4 i 5 o brzmieniu następującem

„

Za czynności i poświadczenia urzędowe w powyższym zakresie gminy mogą pobierać opłaty

administracyjne według określonych przez nie zasad i taryfy, o ile rozporządzenie

niniejsze nie zawiera odmiennych postanowień.

Czynności i poświadczenia, które są wykonywane, względnie wydawane, dla użytku władz

administracji ogólnej i policji państwowej, są wolne od opłat powyższych.

O ile ewidencję i kontrolę ruchu ludności prowadzą władze i organa państwowe (art.

1 ust. 2), stosuje się do nich przepisy ogólne o opłatach stemplowych od podań i świadectw,

o ile ustawa niniejsza nie stanowi inaczej. Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych może obniżyć wskazane wyżej opłaty stemplowe od podań i świadectw,

jak również zwolnić od opłaty stemplowej podania tego rodzaju

”

.

3)

W art. 2 dodaje się ustęp o brzmieniu następującem

„

Świadectwa, wydawane celem załączenia do akt urzędu, prowadzącego ewidencję i kontrolę

ruchu ludności, jak również podania o ich wydanie są wolne od opłat stemplowych i

komunalnych. Jeżeli osoba, posiadająca takie świadectwo, zamierza je złożyć komu innemu,

winna uprzednio uiścić opłatę, któraby się należała według przepisów ogólnych. W razie

nieuiszczenia lub uiszczenia spóźnionego lub nieprawidłowego stosuje się co do opłat

stemplowych pkt. 3 art. 33 oraz art. 42 ustawy z dnia 1 lipca 1926 r. o opłatach stemplowych

(Dz. U. R. P. Nr 98, poz. 570), a co do opłat komunalnych przepisy, przewidziane w

art. 67 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych

(Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 747)

”

,

4)

W art. 3 dodaje się ust. 2, 3, 4 i 5 o brzmieniu następującem

„

Urzędnicy stanu cywilnego i prowadzący księgi stanu cywilnego mają obowiązek przesyłać

na żądanie gminy, względnie organu, upoważnionego do prowadzenia ewidencji i kontroli

ruchu ludności dla użytku ksiąg ludności wyciągi z ksiąg i aktów stanu cywilnego.

W wypadkach, gdy księgi stanu cywilnego uległy zniszczeniu lub zaginięciu, obowiązek

ten ciąży na urzędach i instytucjach, utrzymujących duplikaty tych ksiąg.

Zawiadomienia, przewidziane w ust. 1, są udzielane bezpłatnie. Wyciągi z ksiąg i aktów

stanu cywilnego, przewidziane w ust. 2, wydawane są za zwrotem kosztów druków.

W razie opieszałości osób lub instytucyj, prowadzących akty stanu cywilnego, względnie

utrzymujących duplikaty odpowiednich ksiąg, w wykonywaniu powyższego obowiązku, powiatowa

władza administracji ogólnej może zarządzić wykonanie tych czynności na koszt winnego.

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z właściwymi ministrami może zwolnić urzędy

stanu cywilnego od przewidzianego w obowiązujących przepisach obowiązku przesyłania

urzędom publicznym wyciągów z akt stanu cywilnego, natomiast nałożyć na gminy lub

inne organa, prowadzące ewidencję ludności, obowiązek przesyłania urzędom publicznym

wyciągów z rejestru mieszkańców

”

,

5)

W art. 7 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie

„

Kto przebywa w jakiejkolwiek miejscowości dłużej niż 3 dni, winien być zameldowany

w gminie przed upływem następnych 24 godzin. Obowiązek zameldowania ciąży na właścicielu

lub dzierżawcy domu, w którym podlegający zameldowaniu każdorazowo przebywa

”

.

6)

W art. 7 wstawia się ust. 3 o następującem brzmieniu

„

W miejscowościach uzdrowiskowych zameldowanie winno być dokonane przed upływem 48

godzin od chwili przybycia

”

.

7)

W art. 8 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie

„

Kto opuszcza swoje miejsce zamieszkania i przenosi się do innej miejscowości lub przeprowadza

się do innego domu w obrębie tej samej miejscowości, albo kto opuszcza miejsce czasowego

pobytu, o ile pobyt ten podlegał obowiązkowi zameldowania (art. 7), winien być wymeldowany

w gminie. Wymeldowanie powinno być dokonane przez właściciela, względnie dzierżawcę

domu, przed upływem 48 godzin od chwili opuszczenia mieszkania

”

.

8)

Art. 12 otrzymuje następujące brzmienie: „Osoby, podlegające zameldowaniu i wymeldowaniu,

mogą na żądanie otrzymać przy przyjęciu zameldowania, względnie wymeldowania, potwierdzenie

dopełnienia tego obowiązku.”

9)

W art. 18 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie

„

Urzędy, prowadzące ewidencję i kontrolę ruchu ludności, wydawać będą na żądanie osób,

zapisanych do rejestru mieszkańców, dowody osobiste. Dowód ten podlega opłacie komunalnej

w kwocie 60 gr lub, jeżeli dowód osobisty wydaje organ państwowy, opłacie stemplowej

w wysokości 60 gr. Podanie o wydanie dowodu osobistego jest wolne od opłaty komunalnej

i stemplowej

”

.

10)

W art. 19 dodaje się ust. 3 o brzmieniu następującem

„

Zaświadczenie to, jak również podanie o wydanie takiego zaświadczenia, są wolne od

opłat stemplowych

”

.

11)

Art. 25 otrzymuje brzmienie następujące

„

1)

Kto chociażby bez złej woli, ale bez należytego zbadania, czyni w księgach meldunkowych,

względnie w rejestrach lub listach, przewidzianych w niniejszem rozporządzeniu, niezgodnie

z rzeczywistym stanem rzeczy zapisy lub wydaje takie zaświadczenia lub dowody, albo

kto w związku z dokonaniem formalności meldunkowych, uzyskaniem dowodu osobistego

lub zaświadczenia, lub na żądanie wylegitymowania się składa lekkomyślnie wprowadzające

w błąd dowody lub zeznania - ulegnie karze grzywny do 2.000 zł lub karze aresztu do

4 tygodni, albo obu tym karom łącznie.

2)

Kto nie dopełni formalności meldunkowych, przewidzianych w niniejszem rozporządzeniu

lub rozporządzeniach, na jego podstawie wydanych, albo zaniedba wykonania innych obowiązków,

wynikających z niniejszego rozporządzenia, lub rozporządzeń, na jego podstawie wydanych,

albo wykonywa je w sposób nie przepisany,

3)

kto winien jest naruszenia lub nieprzestrzegania innych przepisów niniejszego rozporządzenia,

lub kto uchyla się od wykonania zarządzeń władz, opartych na niniejszem rozporządzeniu

- ulegnie karze grzywny do 100 zł.

Władza orzekająca oznaczy w orzeczeniu na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny

karę zastępczego aresztu według słusznego uznania jednak - za przestępstwa, wymienione

w punkcie 1- nie ponad 3 tygodnie, - za przestępstwa, wymienione w punktach 2 i 3

- nie ponad 3 dni.

Grzywny, wymierzane na zasadzie niniejszego artykułu, przypadają gminie miejsca zamieszkania

osoby ukaranej. Orzeczenie powinno zawierać nazwę gminy, której grzywna przypada.

Odpis orzeczenia należy tej gminie doręczyć

”

.

12)

W art. 26 skreśla się ust. 4.

13)

Art. 27 otrzymuje brzmienie następujące: „Niezależnie od orzeczonej kary powiatowa

władza administracji ogólnej może pozbawić osobę, wymienioną w art. 4, 5 i 9 niniejszego

rozporządzenia, prawa prowadzenia ksiąg meldunkowych i spełniania czynności, w artykułach

tych przewidzianych, i może nakazać wyznaczenie do tych czynności innej osoby.

W razie niezastosowania się do tego nakazu może powiatowa władza administracji ogólnej

bądź wyznaczyć Osobę prowadzącego czynności meldunkowe na koszt i niebezpieczeństwo

właściciela, względnie dzierżawcy domu lub zakładu, bądź też w miarę zachodzących

okoliczności, zastosować na ogólnych zasadach karę pieniężną celem przymuszenia”.

14)

Art. 30 otrzymuje brzmienie następujące

„

Wykonanie niniejszego rozporządzenia porucza się co do art. 1 ustęp ostatni Ministrowi

Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych, co do art. 14 ust. 2 i art.

23 ust. 3 - Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych,

co do art. 20 ust. 1 - Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Spraw

Wewnętrznych, co do art. 20 ust. 2 - Ministrowi Spraw Zagranicznych w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wewnętrznych, zaś co do pozostałych artykułów - Ministrowi Spraw

Wewnętrznych

”

.

Upoważnia się Ministra Spraw Wewnętrznych do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca

1928 r. o ewidencji i kontroli ruchu ludności (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 309) z uwzględnieniem

zmian, wprowadzonych ustawą niniejszą, oraz zmian, wynikających z art. 1 § 1 pkt.

17 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 19 marca 1928 r., zawierającego

przepisy, wprowadzające kodeks postępowania karnego (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 314)

i z art. 269 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r.,

zawierającego prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. R. P. Nr 12, poz. 93).

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z zainteresowanymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.