Ustawa z dnia 17 marca 1932 r. o składkach na rzecz Kościoła Katolickiego.

Dla pokrycia wydatków na potrzeby kościelne parafji służyć mogą jako środek pomocniczy

składki, przewidziane w ustawie niniejszej.

Składki są: a) zwyczajne i b) nadzwyczajne i mogą być wymierzane i pobierane niezależnie

jedna od drugiej.

Do opłacania składek zwyczajnych są obowiązani

a)

katolicy tego samego obrządku, zamieszkali w obrębie parafji, o ile opłacają przynajmniej

jeden z podatków, wyszczególnionych w art. 4 pkt. 1;

b)

katolicy tego samego obrządku bez względu na ich miejsce zamieszkania, o ile posiadają

w okręgu parafji nieruchomość albo przedsiębiorstwo przemysłowe, lub handlowe, względnie

wykonywają zajęcie przemysłowe i opłacają z tego tytułu przynajmniej jeden z podatków,

wyszczególnionych w art. 4 pkt. 2.

Podstawę obliczenia składek zwyczajnych w okręgu parafji stanowią

1)

Dla osób, wymienionych w art. 3 lit. a)

a)

państwowy podatek dochodowy oraz

b)

państwowe podatki: gruntowy bez oddzielnego dodatku i degresji; podatek od nieruchomości

w gminach miejskich i niektórych budynków w gminach wiejskich, oraz przemysłowy, pobierany

w formie świadectw przemysłowych.

2)

Dla osób, wymienionych w art. 3 lit. b), państwowe podatki: gruntowy bez oddzielnego

dodatku i degresji i podatek od nieruchomości w gminach miejskich i niektórych budynków

w gminach wiejskich, oraz przemysłowy, pobierany w formie świadectw przemysłowych,

- przypadające od położonych w parafji gruntów i nieruchomości budynkowych, albo też

od wykonywania w parafji przedsiębiorstw lub zajęć przemysłowych.

Podstawę obliczenia stanowi wymiar wyżej wspomnianych podatków za rok, poprzedzający

rok poboru składek kościelnych.

Podatek dochodowy, wymierzony od dochodu z uposażeń służbowych, emerytur i zaopatrzeń

osób, należących do parafij wojskowych, nie stanowi podstawy obliczenia składek kościelnych

na rzecz parafij niewojskowych.

Składka zwyczajna winna być oznaczona w formie procentowego dodatku do podstawy obliczenia.

Wszelkie zwolnienia od podatków, wyszczególnionych w art. 4, przysługujące bądź pewnym

osobom, bądź pewnym przedmiotom z mocy ustaw podatkowych, jak również zmiany w wymiarze

podatków, stanowiących podstawę obliczenia składek, mają analogiczne zastosowanie

do tych składek.

Dla uchwalenia składek zwyczajnych zgromadzenie parafjalne, składające się z osób,

opłacających w parafji składki w myśl art. 3, wybiera przedstawicielstwo w ilości

od 6 do 15 członków oraz tyluż zastępców z tem; że parafje, liczące do 1000 parafjan,

wybierają 6 członków, parafje od 1000 do 5000 parafjan - członków 12, a parafje ponad

5000 wybierają 15 członków.

W parafjach, mających patrona, zobowiązanego do szczegółowych świadczeń wobec kościoła,

liczba członków przedstawicielstwa zwiększa się o osobę patrona lub jego zastępcę.

Patron lub jego zastępca muszą odpowiadać warunkom art. 13 niniejszej ustawy.

Do przedstawicielstwa należy miejscowy proboszcz lub jego urzędowy zastępca.

Przedstawicielstwo wybiera ze swego grona przewodniczącego, jego zastępcę, sekretarza

i skarbnika.

Regulamin wyboru przedstawicielstwa określa rozporządzenie Ministra Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Zgromadzenie parafjalne zwołuje na wniosek miejscowej rady parafjalnej, utworzonej

zgodnie z prawem kanonicznem, miejscowy duszpasterz, który z urzędu na tem zgromadzeniu

przewodniczy.

O terminie zgromadzenia parafjalnego duszpasterz obwieszcza z podaniem porządku dziennego

zgromadzenia na dwa tygodnie przed terminem zapomocą dwukrotnego ogłoszenia podczas

nabożeństwa głównego w niedzielę lub w dni świąteczne z ambony, zapomocą wywieszenia

zawiadomienia na drzwiach kościelnych, oraz ewentualnie zapomocą dwukrotnego w odstępach

tygodniowych ogłoszenia w miejscowem czasopiśmie.

Zwyczajne składki nie mogą przewyższać rocznie 5% podstawy obliczenia, mogą być uchwalane

na okresy nie dłuższe niż 5 lat i przeznaczone są na zasilenie funduszów, któremi

rozporządza rada parafjalna.

Nałożenie składki zwyczajnej wyższej od przewidzianej w poprzednim ustępie może mieć

miejsce w wypadkach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, i w razie stwierdzenia

konieczności, wymaga zatwierdzenia, na wniosek Ordynarjusza, wojewódzkiej władzy administracji

ogólnej w porozumieniu z izbą skarbową.

Rada parafjalna zawiadamia pisemnie każdą z osób, wymienionych w art. 3, o wysokości

składki i o terminie jej płatności, oraz przeprowadza pobranie składki.

Nie uiszczone w terminie składki ściągają przymusowo na wniosek rady parafjalnej zarządy

gmin w trybie, przewidzianym w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22

marca 1928 r. o postępowaniu przymusowem w administracji (Dz. U. R. P. Nr 36, poz.

342).

Składkami zwyczajnemi zarządza rada parafjalna.

Do składek nadzwyczajnych stosują się analogiczne postanowienia art. 3, 4 i 5 z tem,

że składki te użyte być mogą tylko na wydatki, związane z budową, przebudową i konserwacją

świątyń oraz innych budynków kościelnych, jak również na wydatki, związane z założeniem,

urządzeniem i rozszerzeniem cmentarzy grzebalnych, gdy zwyczajne, przeznaczone dla

tych celów, dochody kościelne okażą się nie wystarczające.

Składkę nadzwyczajną uchwala przedstawicielstwo, powołane zgodnie z art. 6 ustawy

niniejszej.

Składki nadzwyczajne mogą być tylko jednorazowe, przyczem pobranie ich może być rozłożone

na szereg lat.

Od obowiązku uiszczenia składki nadzwyczajnej zwolniony jest patron oraz inne osoby,

obowiązane z mocy szczególnych przepisów do specjalnych stałych świadczeń na rzecz

parafji, o ile udział patronacki lub roczna wartość tych świadczeń przewyższa kwotę

składki, przypadającej w danym roku od wspomnianych osób; w przeciwnym razie osoby

te obowiązane są do uiszczenia nadwyżki.

Udział patronacki wynosi ustaloną przez przepisy prawne część składki nadzwyczajnej.

Rada parafjalna, przedkładając przedstawicielstwu wniosek o uchwalenie składki nadzwyczajnej,

obowiązana jest

a)

przedstawić umotywowaną potrzebę wydatków i cele, na które ma być użyta składka,

b)

określić na podstawie przedstawionego kosztorysu wysokość projektowanej składki i

ilości lat, w ciągu których składka ma być pobrana.

Do wykonania uchwały przedstawicielstwa o nałożeniu składki nadzwyczajnej powołany

jest komitet wykonawczy.

Komitet wykonawczy składa się nie mniej niż z 3 i nie więcej niż z 6 członków, tyluż

zastępców oraz z miejscowego duszpasterza.

1/3 członków komitetu mianuje właściwy Ordynarjusz, 2, 3 członków wybiera przedstawicielstwo

ze swego grona na okres trwania uchwalonych prac. Członkowie komitetu wykonawczego

wybierają ze swego grona przewodniczącego, jego zastępcę, skarbnika i sekretarza.

Komitet wykonawczy układa budżet i plan robót, które mają być wykonane i których koszty

mają być pokryte z uchwalonej składki nadzwyczajnej. Komitet wykonawczy przedstawia

projekt budżetu i planu robót Ordynarjuszowi, który zwraca się do właściwych władz

państwowych o ich zatwierdzenie i czuwa nad ich wykonaniem.

Przewidziane roboty komitet wykonawczy może przeprowadzić we własnym zarządzie lub

zlecić ich wykonanie osobie trzeciej.

Komitet wykonawczy jest upoważniony do uskuteczniania wydatków jedynie na te cele,

które zostały uchwalone przez przedstawicielstwo, oraz do zarządzania jedynie temi

sumami, które wpływają ze składki nadzwyczajnej, jako też ewentualnie przekazanemi

przez radę parafjalną na te cele.

Za zezwoleniem izby skarbowej w porozumieniu z wojewódzką władzą administracji ogólnej,

wydanem na wniosek właściwego Ordynarjusza, komitet wykonawczy może w wyjątkowych

wypadkach zaciągać pożyczki do wysokości 3/4 uchwalonej składki nadzwyczajnej.

Działalność komitetu wykonawczego powinna być zgodna z ust. 2 i 3 art. XIV Konkordatu

pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Rzymie dnia 10

lutego 1925 r. (Dz. U. R. P. Nr 72, poz. 501), oraz wskazówkami prawa kanonicznego

co do przepisów liturgicznych i sztuki kościelnej.

Przedstawicielstwo wybierane jest przez równe, tajne i bezpośrednie głosowanie. Prawo

wybierania zależne jest od następujących warunków

a)

obywatelstwo polskie,

b)

przynależność do Kościoła Katolickiego i danego obrządku,

c)

24 lat ukończonych,

d)

opłacanie podatków w myśl art. 3.

Na czas postępowania upadłościowego, utraty praw obywatelskich, ubezwłasnowolnienia

i kary więziennej prawo wybierania ulega zawieszeniu.

Przy wyborach rozstrzyga zwykła większość głosów; w razie równości głosów rozstrzyga

los, który z kandydatów jest wybrany.

Członkiem przedstawicielstwa i komitetu wykonawczego tak z nominacji jak z wyboru

może być każda osoba, posiadająca prawo wybierania, ukończonych 30 lat i korzystająca

w pełni z praw cywilnych.

Prawo wybieralności nie przysługuje osobie, znanej z bezrządu co do majątku lub ze

złych obyczajów.

Mandat członka, względnie jego zastępcy, wygasa w razie utraty jednego z warunków,

wymienionych w ust. 1.

Do kompetencji przedstawicielstwa w sprawie nałożenia składki nadzwyczajnej należy

a)

uchwalanie zgodnie z art. 9 ust. 1 celów lub robót, na które składka nadzwyczajna

ma być pobrana;

b)

uchwalanie wysokości składki nadzwyczajnej;

c)

określanie ilości lat, w ciągu których składka ma być pobrana;

d)

wybór 2/3 komitetu wykonawczego.

Uchwały przedstawicielstwa umieszczane być winny w protokóle, który po podpisaniu

przez przewodniczącego i sekretarza przekazuje się komitetowi wykonawczemu.

Składka nadzwyczajna może być pobrana w ratach rocznych.

Uchwały przedstawicielstwa i komitetu wykonawczego o składce nadzwyczajnej wymagają

zatwierdzenia, na wniosek Ordynarjusza, wojewódzkiej władzy administracji ogólnej

w porozumieniu z izbą skarbową.

Nowa składka może być nałożona po spłaceniu składki poprzedniej.

Składkę nadzwyczajną pobiera komitet wykonawczy, który zawiadamia pisemnie każdą z

osób, wymienionych w art. 3, o wysokości składki i o terminie jej płatności oraz przeprowadza

pobranie składki. Nie uiszczone w terminie składki ściągają przymusowo na wniosek

komitetu wykonawczego zarządy gmin w trybie, przewidzianym w rozporządzeniu Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu przymusowem w administracji

(Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 342).

Postępowanie szczegółowe przy układaniu spisu członków zgromadzenia parafjalnego przy

wymiarze i poborze składek, przy zatwierdzaniu uchwał w sprawie nałożenia składki

nadzwyczajnej, przy ustalaniu planu robót i wydatków oraz właściwość władz państwowych

określa rozporządzenie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w porozumieniu

z Ministrami Skarbu i Spraw Wewnętrznych. Zasady tego rozporządzenia będą uzgodnione

z właściwą władzą duchowną.

Ustawa niniejsza uchyla wszystkie dotychczasowe przepisy, dotyczące pobierania podatków,

względnie składek kościelnych, z wyjątkiem przepisów, określających wymiar udziału

patrona (datku patronackiego), które do czasu nowego układu, przewidzianego w art.

XXI Konkordatu, pozostają w mocy.

Sprawy, wszczęte na podstawie uchwał reprezentacyj gminnych i dozorów kościelnych

w województwach poznańskiem, pomorskiem oraz na podstawie uchwał konkurencyjnych w

województwach krakowskiem, lwowskiem, tarnopolskiem i stanisławowskiem powinny być

zakończone w ciągu jednego roku od chwili wejścia w życie ustawy niniejszej zgodnie

z przepisami prawnemi, które obowiązywały w tych województwach przed wejściem w życie

ustawy niniejszej.

Sprawy, nie zakończone w tym czasie, będą powierzone komitetom wykonawczym, przewidzianym

w ustawie niniejszej.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych i Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1934 r. i obowiązuje na całym

obszarze Rzeczypospolitej z wyjątkiem województwa śląskiego.