Ustawa z dnia 18 marca 1932 r. karna skarbowa.

Według zasad niniejszej ustawy ulegają ukaraniu przestępstwa, polegające na naruszeniu

przepisów w zakresie

1)

opłat celnych i obrotu towarowego z zagranicą;

2)

monopolu tytoniowego;

3)

monopolu spirytusowego oraz opodatkowania kwasu octowego i drożdży prasowanych;

4)

monopolu solnego;

5)

monopolu zapałczanego oraz opodatkowania zapalniczek;

6)

państwowej wyłączności loterji;

7)

podatku (akcyzy) od piwa;

8)

podatku od wina i miodu syconego;

9)

podatku od węgla;

10)

podatku od kart do gry;

11)

patentów akcyzowych;

12)

obrotu towarowego z Wolnem Miastem Gdańskiem.

Zawarte w poszczególnych ustawach karnych ogólne przepisy prawa karnego materjalnego

mają o tyle zastosowanie do przestępstw, karanych według niniejszej ustawy, o ile

ta nie stanowi inaczej.

Ustawa niniejsza ma zastosowanie również do przestępstw, popełnionych na szkodę Skarbu

Polskiego poza granicami Państwa, zarówno przez obywateli polskich, jak i cudzoziemców,

jeżeli chodzi o przestępstwa, polegające na uszczupleniu dochodu skarbowego, albo

na naruszeniu wydanego w stosunku do zagranicy lub Wolnego Miasta Gdańska zakazu przywozu,

wywozu lub przewozu towarów, i jeżeli umowy, zawarte z innemi państwami lub z Wolnem

Miastem Gdańskiem, inaczej nie stanowią.

Przepisy niniejszej ustawy stosuje się również do osób, podlegających sądownictwu

wojskowemu.

Przestępstwo można popełnić także nieumyślnie, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Podżegacze i pomocnicy ulegają karze, przewidzianej dla sprawcy.

§ 1.

Kto bez uprzedniego porozumienia się z uczestnikiem przestępstwa świadomie udziela

mu pomocy, by go uchronić od kary, ulega karze według przepisu, stosującego się do

uczestników przestępstwa.

§ 2.

Kto przedmiot, pochodzący z przestępstwa, świadomie nabywa, przechowuje, transportuje,

albo w jakikolwiek sposób świadomie ciągnie zysk z przestępstwa, ulega karze według

przepisu, stosującego się do uczestników przestępstwa, z tem jednak zastrzeżeniem,

że karę wymierza się tylko w stosunku do tej części przedmiotu, której czyn dotyczy.

§ 1.

Usiłowanie ulega karze, jeśli przestępstwo popełniono z winy umyślnej. Karę wymierza

się według przepisu, stosującego się do danego przestępstwa.

§ 2.

Usiłowanie przestępstw porządkowych karze nie ulega. Za porządkowe uważa się przestępstwo,

zagrożone karą pieniężną porządkową.

Przestępca nie ulega karze, jeśli w przypadku przestępstwa, polegającego wyłącznie

na uszczupleniu dochodu skarbowego, nie będąc skądinąd bezpośrednio zagrożony wykryciem,

doniesie o niem władzy skarbowej, powołanej do ścigania przestępstwa, zanim ona o

niem się dowie, i złoży całą uszczuploną należność w terminie, oznaczonym przez władzę,

oraz wymieni wszystkich wspólników (art. 6 i 7). jeżeli przestępstwo popełniło dwie

lub więcej osób.

Rodzaje kar za przestępstwa, podlegające niniejszej ustawie, są następujące

1)

kara majątkowa

a)

kara pieniężna,

b)

kara konfiskaty (przepadku) przedmiotu przestępstwa,

2)

kara pozbawienia wolności.

Orzeczenie kary nie uwalnia skazanego od obowiązku złożenia uszczuplonej należności

w trybie postępowania administracyjno-skarbowego.

§ 1.

W postępowaniu karnem nie orzeka się utraty udzielonego przez władzę skarbową upoważnienia

przemysłowego lub handlowego, lecz odebranie tegoż następuje w zwykłej drodze administracyjnej

stosownie do obowiązujących przepisów.

§ 2.

Jeżeliby jednak odebranie takiego upoważnienia miało być następstwem dopuszczenia

się przestępstwa, karanego w myśl niniejszej ustawy, wówczas orzec je można dopiero

po prawomocnem skazaniu.

§ 1.

Kar pieniężnych, ustanowionych w wielokrotności podatku lub opłaty wartości przedmiotu,

ceny monopolowej przedmiotu i t. d. nie można wymierzać poniżej dziesięciu złotych,

choćby ustanowiona wielokrotność kwoty tej nie dosięgła.

§ 2.

Jeśli podstawę wielokrotności da się ustalić tylko w przybliżeniu, oblicza się karę

pieniężną według tak ustalonej podstawy przy zastosowaniu postanowień § 1.

§ 3.

Jeśli jednak podstawy wielokrotności nie da się oznaczyć nawet w przybliżeniu, wówczas

wymierza się karę: w wypadkach, przewidzianych w art. 1 p. 1 i 12, od dwudziestu złotych

do dwudziestu tysięcy złotych, w pozostałych zaś wypadkach - od dwudziestu złotych

do pięciu tysięcy złotych.

Jeśli podstawą oznaczenia kary pieniężnej jest podatek lub inna opłata państwowa,

a łącznie z tym podatkiem (opłatą) pobierany jest dodatek na rzecz zwiazków komunalnych,

wówczas za podstawę oznaczenia kary przyjmuje się podatek (opłatę) wraz z dodatkiem.

§ 1.

Jeśli podstawą oznaczenia kary pieniężnej jest wartość przedmiotu przestępstwa, to

wartość tę przyjmuje się przy przedmiotach monopolowych według cen monopolowych, zaś

jako wartość innych przedmiotów przyjmuje się według uznania władzy albo cenę, wykazaną

wiarogodnemi dokumentami handlowemi z miejsca pochodzenia przedmiotu przestępstwa,

albo, w braku takich dokumentów, cenę według oszacowania, dokonanego na podstawie.

cen na najbliższym rynku handlowym, albo wreszcie cenę sprzedaży przedmiotu, o ile

sprzedaż nastąpiła przed orzeczeniem kary.

§ 2.

W przypadkach oszacowania miarodajna będzie cena w czasie popełnienia przestępstwa,

przy uwzględnieniu ówczesnego stanu przedmiotu.

Kary pieniężne wpływają na rzecz Skarbu Państwa.

Przez karę konfiskaty przedmiotu przestępstwa rozumie się konfiskatę nietylko samego

przedmiotu, ale również jego koniecznego opakowania oraz tego wszystkiego, co z nim

zmieszano lub też połączono w taki sposób, że bez uszczerbku dla przedmiotu przestępstwa

odłączyć się nie da.

§ 1.

W przypadkach fabrykacji w przedsiębiorstwach, tajnie prowadzonych, przedmiotów, podlegających

opłacie lub stanowiących przedmiot monopolu państwowego, orzeka się obok konfiskaty

przedmiotów przestępstwa również konfiskatę maszyn, narzędzi i materjałów, służących

do popełnienia przestępstwa.

§ 2.

Maszyny, narzędzia i materjały, służące do fabrykacji przedmiotów, objętych monopolem

państwowym, ulegną konfiskacie niezależnie od tego, czy służyły, względnie były przeznaczone,

do popełnienia przestępstwa, jeśli jest zabroniony ich wyrób, sprzedaż, rozpowszechnianie

lub przechowywanie.

Jeśli przedmiotu przestępstwa nie zdołano ująć, albo jego konfiskaty ze względu na

słuszne roszczenia interwenjentów orzec nie można, wówczas zamiast konfiskaty orzeka

się obok kary, przewidzianej za dane przestępstwo, dodatkową karę pieniężną, w stosunku

do ilości i wartości przedmiotu, określonej dokładnie lub w przybliżeniu, względnie

na zasadach art. 13 § 3.

§ 1.

Karę pieniężną zamienia się na areszt zastępczy, licząc po 20 złotych za jeden dzień.

§ 2.

Władza orzekająca może według słusznego swego uznania zmienić ustanowioną wyżej normę

zamiany kary pieniężnej celem skrócenia aresztu, gdyby dłuższe trwanie aresztu mogło

zachwiać egzystencję gospodarczą skazanego albo gdyby zachodziły wyjątkowo ważne okoliczności

łagodzące (art. 31).

§ 3.

Kara aresztu zastępczego nie może przekraczać dwóch lat i nie może być niższa od dwudziestu

czterech godzin.

Karę aresztu zastępczego wykonywa się w następujących przypadkach

1)

jeśli ściągnięcie kary pieniężnej z majątku i dochodów skazanego i odpowiedzialnego

okazało się niemożliwem;

2)

jeśli przeprowadzenie ściągnięcia wymagałoby nieproporcjonalnie długiego czasu w stosunku

do orzeczonej kary, a zwłaszcza gdyby ściągnięcie nieznacznej kary pieniężnej dało

się uskutecznić jedynie drogą przymusowej sprzedaży nieruchomości;

3)

jeśli ściągnięcie kary pieniężnej pozbawiłoby skazanego, względnie jego rodzinę, środków

utrzymania.

§ 1.

W razie zbiegu przestępstw, podlegających niniejszej ustawie, za każde z nich wymierza

się karę pieniężną i konfiskaty osobno, tak, jakby zbieg przestępstw nie zachodził.

To samo stosuje się do przestępstw, podlegających niniejszej ustawie, w razie ich

zbiegu z przestępstwami, ustawie tej nie podlegającemi.

§ 2.

Postanowienia powyższe co do kary pieniężnej mają zastosowanie również w przypadku,

jeżeli czyn, zagrożony karą, podpada pod dwa lub więcej przepisów ustawowych.

§ 1.

Karę, ustanowioną w wielokrotności stałej, można w przypadkach powtarzania tego samego

przestępstwa lub też innych obciążających okoliczności, wymierzać w podwyższonych

wielokrotnościach, jednakże nie powyżej podwójnej stałej wielokrotności.

§ 2.

Karę, ustanowioną w wielokrotności skalowej, można stopniować jedynie w granicach

ustanowionej skali.

Kto po dwukrotnem odcierpieniu kary za przestępstwo, przewidziane w niniejszej ustawie,

a popełnione z winy umyślnej, dopuszcza się takiegoż przestępstwa w ciągu pięciu lat

od pierwszego ukarania za przestępstwo również z winy umyślnej, ten ulega obok kar,

przewidzianych za odnośne przestępstwo, nadto karze aresztu od jednego miesiąca do

jednego roku, o ile przepis szczególny nie ustanawia za powrót do przestępstwa kary

surowszej. Przez odcierpienie kary rozumie się w tym wypadku również zapłacenie kary

pieniężnej w drodze dobrowolnego poddania się karze (art. 178 i nast.).

Jeśli przestępstwa dopuszczono się w sposób zawodowy, przestępca, choćby za poprzednie

dwa przestępstwa kary jeszcze nie odcierpiał, lub choćby wszystkie trzy przestępstwa

były przedmiotem łącznego rozstrzygnięcia, ulega obok kar, przewidzianych za to przestępstwo,

nadto karze aresztu od miesiąca do dwóch lat.

Przepisy art. 24 - 25 nie mają zastosowania do przestępstw porządkowych.

§ 1.

Kto popełni przestępstwo, działając w porozumieniu i równocześnie z dwiema lub więcej

osobami, ten, w przypadku naruszenia przepisów, wymienionych w art. 1 pod p. p. 1

i 12, ulega obok kar, przewidzianych za odnośne przestępstwo, nadto karze aresztu

do jednego roku.

§ 2.

W przypadku naruszenia innych przepisów kara dodatkowa nie może przekraczać sześciu

miesięcy aresztu, wyrzeczenie zaś jej zależy od swobodnego uznania władzy orzekającej.

§ 3.

Przepisy powyższe nie mają zastosowania w tych przypadkach, w których powszechne ustawy

karne za czyn tego rodzaju przewidują kary surowsze.

Kto przy popełnieniu przestępstwa zaopatrzony był w broń lub inne narzędzie celem

zagrożenia osobistemu bezpieczeństwu organów władzy, powołanych do przeciwdziałania

przestępstwu, ulega obok kar, przewidzianych za to przestępstwo, nadto karze aresztu

do sześciu miesięcy. W razie naruszenia przepisów, wymienionych w art. 1 pod p. p.

1 i 12, kara ta może być podwyższona do jednego roku.

§ 1.

Jeśli sprawca miał zapewnioną ze strony osoby trzeciej korzyść z przestępstwa nawet

na wypadek nieudania się tegoż, lub też zapewnione miał pokrycie strat, szkód i kosztów

z popełnienia wynikłych, ulega obok kar, przewidzianych za te przestępstwa, nadto

karze aresztu od dwóch do sześciu tygodni.

§ 2.

Osoba, która względem sprawcy zobowiązania powyższe zaciągnęła, ulega obok kar za

udział w przestępstwie, także karze aresztu od dwóch do sześciu miesięcy.

§ 3.

Jeśli straty i szkody, wynikłe z przestępstwa, ponieść miała spółka, zawiązana przez

dwie lub więcej osób celem stałego popełniania pewnego rodzaju przestępstw, wtedy

każdy ze wspólników, obok kar za udział w przestępstwie, ulega karze więzienia do

trzech lat, o ile inne przepisy nie przewidują za to surowszej kary.

W przypadku zbiegu kar pozbawienia wolności (także kar z art. 24 - 29) stosuje się

przepisy powszechnego prawa karnego w przedmiocie łączenia kar w razie zbiegu przestępstw.

§ 1.

Jeżeli zachodzą wyjątkowo ważne okoliczności, uzasadniające złagodzenie kary, można

karę pieniężną i karę pozbawienia wolności wymierzyć poniżej najniższego wymiaru,

przewidzianego w ustawie.

§ 2.

Z tych samych powodów można karę konfiskaty zastosować tylko do części przedmiotu

przestępstwa, lub jej zaniechać, z wyjątkiem przypadku, kiedy chodzi o przedmiot,

którego zwrot byłby naruszeniem ustawowych zakazów.

Przepisy prawa karnego powszechnego w przedmiocie, unormowanym w poprzednim artykule,

oraz w przedmiocie zawieszenia kary nie mają zastosowania do przestępstw, karanych

według niniejszej ustawy.

§ 1.

Na osobę, w której zastępstwie skazany kierował przedsiębiorstwem przemysłowem lub

handlowem, albo załatwiał inne jej interesy, nałożyć można odpowiedzialność za wymierzone

skazanemu kary pieniężne i koszty postępowania karnego.

§ 2.

Nałożenie takiej odpowiedzialności ma ten skutek, że z majątku odpowiedzialnego ściąga

się karę pieniężną i koszty postępowania, jeśli ich nie ściągnięto w całości lub w

części od skazanego stosownie do art. 21.

Określoną w art. 33 odpowiedzialność nakłada się, jeśli istnieją łącznie następujące

trzy warunki

1)

jeśli przestępstwo popełniono w związku z wykonywaniem czynności, określonych w art.

33;

2)

jeśli przestępstwo nie należy do kategorji przestępstw porządkowych;

3)

jeśli osoba, w której zastępstwie skazany załatwiał interesy, osiągnęła choćby bezwiednie

korzyść z przestępstwa, albo też, w przypadku usiłowania przestępstwa, korzyść tę

byłaby osiągnęła, gdyby przestępstwo zostało dokonane.

Przy istnieniu warunków, określonych w poprzednim artykule pod 2) i 3), nałożyć można

odpowiedzialność również na głowę rodziny z powodu przestępstw, popełnionych przez

żyjącego we wspólności małżeńskiej małżonka lub przez innych członków rodziny w związku

z wykonywaniem interesów, przez głowę rodziny wyraźnie zleconych, lub zwykle w jej

zastępstwie wykonywanych.

§ 1.

Jeżeli zachodzą warunki, wyszczególnione w art. 33 i 34, można nałożyć odpowiedzialność

tak na osobę prawną, jak również na kilka osób za jedno i to samo przestępstwo, a

to na każdą z tych osób w takim zakresie, w jakim istnieją warunki, uzasadniające

odpowiedzialność; można również orzec odpowiedzialność solidarną, jeśli nie da się

ściśle ustalić udziału poszczególnych odpowiedzialnych w korzyści, osiągniętej z przestępstwa,

lub ustalenie takie wymagałoby niestosunkowo znacznej straty czasu lub niestosunkowo

znacznych kosztów.

§ 2.

W razie skazania więcej osób za jedno i to samo przestępstwo, nie można na żadną z

tych osób, poza wymierzoną jej karą, nałożyć odpowiedzialności za kary pieniężne i

koszty postępowania, nałożone za to samo przestępstwo innym skazanym.

§ 3.

Oskarżonego (obwinionego) uniewinnionego można uznać za odpowiedzialnego w charakterze

osoby trzeciej.

Z powodów, zasługujących na uwzględnienie, może władza orzekająca zaniechać w całości

lub w części nałożenia odpowiedzialności, a natomiast orzec wykonanie na skazanym

kary aresztu zastępczego. Należy w szczególności uwzględnić, w miarę możności, rozmiar

korzyści, płynącej z przestępstwa, oraz stosunki majątkowe odpowiedzialnego.

W razie śmierci skazanego lub odpowiedzialnego przed uprawomocnieniem się wyroku,

względnie orzeczenia karnego, odpowiedzialność gaśnie.

Nie ulegają odpowiedzialności w charakterze osób trzecich osoby nieletnie i zostające

pod kuratelą.

§ 1.

Przedawnienie ścigania następuje, jeśli postępowania karnego nie wszczęto, w okresie

1)

trzechletnim przy wszystkich przestępstwach, podlegających niniejszej ustawie, z wyjątkiem

przestępstw porządkowych, i

2)

jednorocznym przy przestępstwach porządkowych.

§ 2.

Za wszczęcie postępowania karnego uważa się jakąkolwiek czynność władzy skarbowej

lub sądowej, podjętą celem ustalenia przestępstwa.

§ 3.

Okres przedawnienia liczy się od dnia popełnienia przestępstwa.

§ 1.

Mimo wszczętego już postępowania nie można w żadnej instancji wydać ani wyroku skazującego,

ani skazującego orzeczenia karnego, jeśli od dnia popełnienia przestępstwa upłynęły

potrójne okresy, podane w poprzednim artykule dla przedawnienia ścigania.

§ 2.

Przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu kasacyjnem.

§ 1.

Mimo wydanego wyroku lub orzeczenia kara nie może być wykonana, jeśli przed upływem

podwójnych okresów, wymienionych w art. 40, licząc od dnia wydania wyroku lub orzeczenia,

nie rozpoczęto wykonania kary.

§ 2.

W tym przypadku gaśnie leż odpowiedzialność w charakterze osoby trzeciej, chyba, że

kary nie wykonano z powodu nieobecności skazanego w kraju.

§ 1.

Poza postanowieniami art. 40 - 42 przedawnienie ani nie zależy od żadnych innych warunków,

ani nie ulega zawieszeniu (wstrzymaniu) lub przerwie z innych powodów.

§ 2.

Przedawnienie umarza wszelkie kary, jednak przedmioty, których zwrot byłby naruszeniem

zakazów ustawowych, ulegną konfiskacie mimo przedawnienia.

§ 1.

Śmierć przestępcy umarza wszelkie kary, jednak kara pieniężna obciąża spadek po nim

w razie śmierci skazanego po uprawomocnieniu się wyroku.

§ 2.

Konfiskata przedmiotu przestępstwa nastąpi mimo śmierci przestępcy.

Kto jakiekolwiek przedmioty wprowadzi z zagranicy na obszar Państwa Polskiego, wyprowadzi

z tegoż obszaru zagranicę albo wreszcie przewiezie przez tenże obszar z jednego obcego

państwa na drugie obce państwo bez uiszczenia należności celnych przywozowych, wywozowych

lub przewozowych - ulega karze

1)

czterokrotnych należności celnych od przedmiotów, co do których niema zakazu przywozu,

wywozu lub przewozu;

2)

pięciokrotnych należności celnych od przedmiotów, na których przywóz, wywóz lub przewóz

potrzebne jest zezwolenie władzy, w danym przypadku nie uzyskane, a ponadto w obu

wypadkach karze konfiskaty przedmiotu przestępstwa.

Kto naruszy zakaz przywozu, wywozu lub przewozu takich przedmiotów, co do których

nie ma ustanowionego cła, ulega karze pieniężnej w wysokości dwukrotnej wartości przedmiotów

przestępstwa oraz karze konfiskaty tych przedmiotów.

§ 1.

Kto przez niezgodne z rzeczywistością zgłoszenie przedmiotów do odprawy celnej lub

przez wprowadzenie na polski obszar celny tych przedmiotów po dokonanej odprawie naruszył

zakaz przywozu, chociażby w danym wypadku uszczuplenie należności celnych nie nastąpiło,

ulegnie karze pieniężnej w wysokości czterokrotnych należności celnych od tych przedmiotów,

o ile zaś przedmiot jest wolny od cła - dwukrotnej jego wartości, a ponadto w obu

wypadkach karze konfiskaty przedmiotów przestępstwa.

§ 2.

Tej samej karze ulega ten, kto umyślnie towaru, zwolnionego od cła albo odprawionego

z zastosowaniem ulgi celnej do ściśle określonego celu lub z pewnemi warunkami, używa

do innego celu lub nie zachowuje przepisanych warunków.

§ 3.

Kto celem uzyskania nienależnego zwrotu cła, względnie uzyskania wyższej kwoty zwrotu

cła aniżeli tej, któraby w rzeczywistości przypadała, deklaruje towar w urzędzie celnym

niezgodnie z istotnym stanem rzeczy, ulega karze pieniężnej w wysokości dziesięciokrotnej

otrzymanej lub żądanej kwoty.

Za naruszenie zakazu przywozu (art. 47 § 1) uważa się również zgłoszenie do odprawy

celnej lub wprowadzenie na obszar Państwa Polskiego po dokonanej odprawie celnej

1) przedmiotów, wprowadzanych na podstawie uzyskanego zezwolenia, a nie odpowiadających

co do kraju ich pochodzenia warunkom tego zezwolenia, 2) przedmiotów, wprowadzanych

celem ominięcia zakazu na podstawie dokumentów, określających kraj pochodzenia niezgodnie

z rzeczywistością.

§ 1.

Jeżeli niezgodne z rzeczywistością zadeklarowanie przedmiotu w urzędzie celnym spowodowało

lub spowodować mogło nieprawidłowy pod względem jakościowym lub ilościowym wynik odprawy

celnej, nastąpiło jednak z winy nieumyślnej, karę pieniężną orzeka się w wysokości

połowy wymiaru, ustanowionego w art. 45, 46 lub 47.

§ 2.

W wypadku, jeżeli niezgodne z rzeczywistością zadeklarowanie przedmiotu nastąpiło

bez ustalenia winy deklarującego, orzeka się karę pieniężną w wysokości od dwudziestu

do dwóch tysięcy złotych.

§ 3.

W wypadkach, przewidzianych w artykule niniejszym, konfiskaty przedmiotu wcale się

nie orzeka, bez ujmy wszakże dla ograniczeń wolnego obrotu.

§ 4.

W wypadkach, przewidzianych w § 2 niniejszego artykułu, kary aresztu zastępczego nie

orzeka się, natomiast zabezpiecza się wymierzoną karę na odpowiedniej części lub całości

nieprawidłowo zgłoszonego przedmiotu.

Jeśli deklaracja jest tylko w części nieprawdziwą, orzeka się karę czy to pieniężną,

czy też konfiskaty w stosunku do tej części przedmiotu, którą nieprawdziwie zadeklarowano.

Poza przypadkami, określonemi w art. 45 - 50, winni naruszenia przepisów co do opłat

celnych i obrotu towarowego z zagranicą ulegają karze pieniężnej porządkowej od dwudziestu

do dwóch tysięcy złotych.

Należność celną, mającą stanowić podstawę wymiaru kary pieniężnej, oblicza się według

tych samych zasad, jakie stosuje się przy ocleniu przedmiotu, jednak bez doliczenia

opłat dodatkowych, jako to: manipulacyjnych, składowych, statystycznych i t. d.

Przy przedmiotach, stanowiących przedmiot monopolu państwowego lub też podlegających

podatkowi, przyjmuje się za podstawę obliczenia kary pieniężnej, prócz opłat celnych,

ponadto należne podatki, względnie opłaty przy zastosowaniu art. 14.

Winni naruszenia przepisów o statystyce celnej ulegają w każdym wypadku, a więc również

w razie uchylenia się od uiszczenia opłaty statystycznej karze pieniężnej według art.

51.

Winni naruszenia postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 października

1927 r. o sztucznych środkach słodzących (Dz. U. R. P. Nr 89, poz. 797) ulegają oprócz

kar majątkowych, wyżej przewidzianych (art. 45 i nast.), również karze aresztu od

dwóch tygodni do sześciu miesięcy.

Postanowienia poprzednich artykułów nie uchybiają w niczem postanowieniom rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 23 grudnia 1927 r. o granicach Państwa (Dz. U.

R. P. Nr 117, poz. 996) ani co do skutków kar za przemytnictwo (wydalenie z pasa granicznego),

ani też co do właściwości władz, powołanych do orzekania tych skutków.

§ 1.

Winni niedozwolonej uprawy tytoniu, jeśli zbioru jeszcze nie dokonano, ulegają karze

pieniężnej w wysokości od pięciu do dwudziestu złotych za każdy metr kwadratowy uprawionej

bez upoważnienia przestrzeni gruntu, przyczem ułamki metra liczy się za cały metr.

Obojętne jest przytem, czy grunt obsiano nasieniem tytoniowem, czy też na gruncie

posadzono sadzonki rośliny tytoniowej. Niezależnie od orzeczenia kary pieniężnej,

władza dokona zniszczenia całej plantacji w sposób, jaki uzna za stosowny.

§ 2.

Jeżeli tytoń posiano, względnie posadzono pomiędzy innemi roślinami, w takim razie

za podstawę obliczenia kary przyjmuje się w przybliżeniu taką przestrzeń gruntu, jakiej

musianoby użyć do zasiania lub zasadzenia tej samej ilości samego tylko tytoniu, licząc

cztery krzewy rośliny tytoniowej na jeden metr kwadratowy przestrzeni gruntu.

§ 3.

Winni pielęgnowania rośliny tytoniowej, która wyrosła choć jej nie posiano, ani też

posadzono, ulegają karom z § 1, obniżonym do połowy.

§ 4.

Nie ulega ukaraniu ten, kto zniszczył plantację zanim władza o niej się dowiedziała.

§ 1.

Jeśli winny niedozwolonej uprawy tytoniu (art. 57 § 1) posiadał warunki do uzyskania

pozwolenia na uprawę, o pozwolenie się jednak nie postarał, może właściwa władza pozwolenia

tego dodatkowo udzielić, a wówczas ulega plantator karze nie wyższej, niż połowa ustanowionej

w rzeczonym artykule kary, i po jej złożeniu stosuje się do niego te same przepisy,

jakie obowiązują co do plantatorów upoważnionych.

§ 2.

Gdyby dodatkowego pozwolenia udzielono tylko co do części obsianej lub obsadzonej

tytoniem przestrzeni, wówczas wymierza się karę wedle § 1 tylko co do przestrzeni,

pozwoleniem objętej, a co do reszty przestrzeni wymierza się karę wedle art. 57.

§ 1.

Jeśli dokonano zbioru tytoniu,uprawianego bez zezwolenia, a rozmiar przestrzeni gruntu,

obsadzonego (obsianego tytoniem, można będzie stwierdzić, wówczas winni ulegają karze

pieniężnej w wysokości od dziesięciu do trzydziestu złotych za każdy metr kwadratowy

gruntu, przyczem ułamki metra liczy się za cały metr.

§ 2.

Jeżeli rozmiaru plantacji nie można będzie stwierdzić, karę wymierza się wówczas od

wagi zebranego tytoniu w wysokości od stu do dwustu pięćdziesięciu złotych od każdego,

choćby niepełnego kilograma.

§ 3.

W obu powyższych przypadkach tytoń ulega konfiskacie.

Uprawę tytoniu przez upoważnionego plantatora na innym gruncie, niż wymieniony w dokumencie

koncesyjnym, lub z innego nasienia, aniżeli dostarczone lub wskazane przez organa

Państwowego Monopolu Tytoniowego, uważa Się za niedozwoloną.

Upoważniony plantator, który wyprodukowany przez siebie surowiec odstępuje osobom

trzecim lub zatrzymuje po wyznaczonym mu terminie dostawy do własnego użytku lub celem

odstąpienia osobom trzecim, ulega karze pieniężnej w wysokości od stu do dwustu pięćdziesięciu

złotych od każdego, choćby niepełnego kilograma tytoniu oraz karze aresztu do sześciu

miesięcy. Tytoń ulega konfiskacie.

Za sprawcę naruszenia przepisów o uprawie tytoniu uważa się właściciela albo dzierżawcę,

lub użytkownika gruntu, na którym ujawniono rośliny tytoniowe, chyba że winę uprawy

tytoniu, względnie pielęgnowania rośliny tytoniowej, która wyrosła, choć jej nie posiano

ani posadzono, komu innemu przypisać należy.

Winni bezprawnego posiadania, względnie przechowywania surowca tytoniowego, ulegają

karze pieniężnej w wysokości od stu do dwustu pięćdziesięciu złotych od każdego, choćby

niepełnego, kilograma oraz karze konfiskaty surowca.

Za wszelkie inne naruszenia przepisów, dotyczących czy to uprawy, czy przechowania

lub odstawienia surowca tytoniowego do wyznaczonych miejsc dostawy, ulega upoważniony

plantator karze pieniężnej porządkowej od dwudziestu do pięciuset złotych.

Winni naruszenia przepisów o obrocie towarowym z zagranicą lub z Wolnem Miastem Gdańskiem

w związku z przywozem, wywozem lub przewozem czy to surowca, czy wyrobów tytoniowych,

ulegają karom, ustanowionym ta te naruszenia co do innych towarów (art. 45 i nast.

oraz art. 133 - 135).

Kto nabywa, zbywa lub posiada surowiec tytoniowy lub wyroby tytoniowe zagranicznego

pochodzenia, ulega karze stosownie do przepisów art. 45 i nast., jeśli nie może wykazać,

że nabycie i zbycie nastąpiło z zachowaniem warunków, określonych w ustawie o monopolu

tytoniowym.

§ 1.

Winni niedozwolonego wytwarzania wyrobów tytoniowych z surowca lub niedozwolonego

dalszego przerabiania gotowych już wyrobów tytoniowych, lub sprzedaży tych wyrobów,

ulegają karze pieniężnej w wysokości tysiąca złotych od kilograma gotowych już wyrobów

i od przygotowanego materjału oraz karze konfiskaty tych przedmiotów, a nadto karze

aresztu od tygodnia do sześciu miesięcy.

§ 2.

Winni wytwarzania wyrobów tytoniowych za wynagrodzeniem, na zamówienie i na rachunek

innych osób z tytoniu, dostarczonego na ten cel przez te osoby, ulegają karze pieniężnej,

wyżej przewidzianej.

§ 3.

Takiejże karze ulegają winni nabywania wyrobów tytoniowych, pochodzących z prywatnej

fabrykacji.

§ 1.

Osoby, winne sprzedaży wyrobów tytoniowych monopolowych, jeśli nie posiadają na sprzedaż

pozwolenia władzy skarbowej, ulegają karze pieniężnej w wysokości od dwudziestu do

pięciuset złotych oraz karze konfiskaty ujętych wyrobów.

§ 2.

Według tych samych zasad ulega karze nabywca wyrobów monopolowych, o ile wiedział,

że sprzedający nie ma pozwolenia na sprzedaż.

§ 3.

Pod przepisy te nie podpadają wypadki, gdy sprzedaż prowadzona jest na zasadzie pozwolenia,

jednak nie na rachunek osoby, której pozwolenia udzielono. W wypadkach takich wymierza

się karę według art. 76.

Upoważniony sprzedawca wyrobów tytoniowych, który sprzedaje je po cenie wyższej niż

taryfowa, ulega karze pieniężnej w wysokości od pięćdziesięcio do stokrotnej pobranej,

względnie żądanej nadwyżki.

Upoważniony sprzedawca wyrobów tytoniowych, który albo zmniejsza zawartą w opakowaniu

ilość sztuk lub wagę wyrobów, albo zmienia jakość wyrobów w opakowaniu, ulega karze

pieniężnej od pięćdziesięciu do trzech tysięcy złotych i karze konfiskaty przedmiotu

przestępstwa niezależnie od odpowiedzialności z powszechnej ustawy karnej.

Winni naruszenia innych przepisów o koncesjonowanej sprzedaży wyrobów tytoniowych

ulegają karze pieniężnej porządkowej od dziesięciu do trzystu złotych.

Winni niezgłoszenia zapasów, od których należała się dopłata różnicy cen pomiędzy

dotychczasową a podwyższoną ceną wyrobów tytoniowych, ulegają karze pieniężnej w wysokości

czterokrotnej przypadającej od niezgłoszonych wyrobów dopłaty różnicy tych cen, oraz

karze konfiskaty zatajonych wyrobów.

Winni wyprowadzenia z fabryki lub ze składu monopolowego surowca tytoniowego lub wyrobów

tytoniowych w sposób, powodujący dla Skarbu Państwa utratę należnego zysku monopolowego,

ulegają karze pieniężnej w wysokości dwukrotnej wartości tego surowca, względnie wyrobów,

oraz karze konfiskaty tych przedmiotów.

Winni gromadzenia wyrobów tytoniowych ponad normę, ustanowioną przez Ministra Skarbu,

ulegają karze konfiskaty zapasów, przekraczających normę.

Winni wytwarzania, zbycia lub nabycia surogatów tytoniowych bez uzyskania przepisanego

pozwolenia ulegają karze pieniężnej w wysokości do jednokrotnej wartości tych surogatów

oraz karze konfiskaty przedmiotu przestępstwa.

Winni naruszenia innych przepisów ustawy o monopolu tytoniowym oraz wydanych na jej

podstawie rozporządzeń ulegają karze pieniężnej porządkowej od dwudziestu do dwóch

tysięcy złotych.

Wyrób spirytusu uważa się za potajemny, jeśli prowadzony jest bez zezwolenia właściwej

władzy.

§ 1.

Winni potajemnego wyrobu spirytusu ulegają karze pieniężnej od dwóch tysięcy do dziesięciu

tysięcy złotych i karze więzienia od miesiąca do jednego roku oraz karze konfiskaty

spirytusu.

§ 2.

W wypadkach zarobkowego popełnienia tego przestępstwa albo istnienia okoliczności

obciążających, przewidzianych w art. 24, 25, 27 i 28, wymierza się obok kary konfiskaty

spirytusu karę pieniężną w wysokości od dwudziestu tysięcy do pięciuset tysięcy złotych

i karę więzienia od sześciu miesięcy do dwóch lat. Kary, przewidziane w art. 24, 25,

27 i 28, nie mają w tym przypadku zastosowania.

§ 3.

Karom, przewidzianym w § 2, ulegają również osoby, winne sprzedaży spirytusu, wyrobionego

potajemnie, jeśli działają z winy umyślnej.

§ 4.

Winni świadomego nabycia, posiadania lub przechowywania spirytusu, pochodzącego z

potajemnego wyrobu, ulegają karze pieniężnej od dwustu do trzech tysięcy złotych i

karze konfiskaty spirytusu.

Zatajenie ilości wyrobionego, względnie oczyszczonego spirytusu zachodzi w następujących

przypadkach

1)

jeśli w miejscach wyrobu lub przerobu, w których ustawiony jest przyrząd kontrolno-mierniczy,

bądź spowodowano w jakikolwiek sposób jego wadliwe działanie, bądź też z wadliwego

działania tego przyrządu świadomie korzystano;

2)

jeśli w miejscach wyrobu lub przerobu spirytusu odprowadzono płyny lub pary alkoholowe

w zamiarze uchylenia wyprodukowanego, względnie Oczyszczonego spirytusu od zaliczenia

na przychód produkcji;

3)

jeśli do książki kontroli zamiast ilości spirytusu, rzeczywiście otrzymanej z aparatu

odpędowego, zapisano ilość mniejszą.

Winni zatajenia ilości wyrobionego, względnie oczyszczonego spirytusu, ulegają w wypadkach,

określonych w art. 79, karze pieniężnej od dwóch tysięcy do stu tysięcy złotych oraz

karze konfiskaty spirytusu, w wypadkach zaś, określonych pod p. p. 1 i 2 art. 79,

nadto karze aresztu od miesiąca do sześciu miesięcy.

Wydawanie i wyprowadzanie spirytusu z miejsca wyrobu, przerobu i magazynowania uważa

się za potajemne, jeśli nastąpiło bez dopełnienia przepisanych warunków lub wogóle

bezprawnie, a nie zachodzi przytem żaden z przypadków, określonych w art. 79.

§ 1.

Winni potajemnego wydania lub wyprowadzenia spirytusu (art. 81) ulegają karze pieniężnej

w wysokości pięciokrotnej przypadającej od tego spirytusu opłaty skarbowej, co najmniej

jednak w kwocie stu złotych, oraz karze konfiskaty spirytusu.

§ 2.

Za opłatę skarbową uważa się w tym przypadku opłatę, ustanowioną przez Ministra Skarbu

dla spirytusu, zużywanego w granicach Państwa.

Winni usunięcia w czasie przewozu spirytusu, obciążonego należnością monopolową, ulegają

karze pieniężnej w wysokości pięciokrotnej przypadającej od usuniętego spirytusu opłaty

skarbowej oraz karze konfiskaty spirytusu. Przepis art. 82 § 2 ma tu odpowiednie zastosowanie.

Winni naruszenia przepisów o obrocie towarowym z zagranicą lub z Wolnem Miastem Gdańskiem

w związku z przywozem, wywozem lub przewozem spirytusu albo jego przetworów ulegają

karom, ustanowionym za to naruszenie co do innych towarów (art. 45 i nast. oraz art.

133 - 135), przyczem w wypadkach art. 53 za podstawę wymiaru kary przyjmuje się prócz

opłaty celnej opłatę skarbową, ustanowioną przez Ministra Skarbu dla spirytusu, sprowadzonego

z zagranicy.

Winni użycia spirytusu w sposób, uzasadniający pobranie przez Skarb Państwa wyższej

ceny monopolowej, niż ta, jaką faktycznie przy nabyciu zapłacono, ulegają karze pieniężnej

od pięcio do dwudziestokrotnej różnicy w cenie całej, użytej w ten sposób ilości,

a nadto karze konfiskaty spirytusu.

§ 1.

Winni niedozwolonego wydzielenia spirytusu z ogólnej masy skażonego spirytusu lub

z wyrobów, do których użyto skażonego spirytusu, jako surowca, jak również winni niedozwolonego

dodawania do skażonego spirytusu środków, mogących zmniejszyć lub ukryć działanie

środka skażającego pod względem smaku, zapachu lub zabarwienia, ulegają karze pieniężnej

od dwóch tysięcy do dwudziestu tysięcy złotych i karze więzienia od miesiąca do jednego

roku oraz karze konfiskaty spirytusu.

§ 2.

W przypadkach zarobkowego popełnienia tego przestępstwa albo istnienia okoliczności

obciążających, przewidzianych w art. 24, 25, 27 i 28, winni ulegają obok kary konfiskaty

spirytusu karze pieniężnej w wysokości od dwudziestu tysięcy do pięciuset tysięcy

złotych, oraz karze więzienia od sześciu miesięcy do dwóch lat. Kary, przewidziane

w art. 24, 25, 27 i 28, nie mają w tym przypadku zastosowania.

§ 3.

Karom, przewidzianym w § 2, ulegają winni sprzedaży spirytusu, wydzielonego lub zmienionego

w sposób, wskazany w § 1.

§ 4.

Winni posiadania, względnie przechowywania spirytusu wydzielonego lub zmienionego

w sposób wyżej wskazany, ulegają karze pieniężnej od dwustu do pięciu tysięcy złotych

i karze konfiskaty tego spirytusu.

Winni uzyskania lub żądania od Skarbu Państwa nienależnego zwrotu opłaty skarbowej

za wywiezione rzekomo zagranicę wyroby spirytusowe, ulegają karze w wysokości dziesięciokrotnej

otrzymanej lub żądanej kwoty, oraz karze konfiskaty tych wyrobów.

Winni uszczuplenia dochodu, zastrzeżonego Skarbowi Państwa przepisami o monopolu spirytusowym,

w jakikolwiek inny sposób, niż określone w art. 77 - 87, ulegają karze pieniężnej

w wysokości czterokrotnej, uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie opłaty skarbowej

od spirytusu, względnie podatku od drożdży prasowanych lub kwasu octowego, oraz karze

konfiskaty spirytusu, drożdży lub kwasu octowego.

§ 1.

Winni zaniedbania obowiązku doniesienia o nieprawidłowem działaniu ustawionego w gorzelni

lub zakładzie rektyfikacyjnym kontrolnego aparatu mierniczego ulegają karze pieniężnej

porządkowej w wysokości od pięciuset do trzech tysięcy złotych.

§ 2.

Przepis ten nie ma zastosowania w przypadkach, gdy zachodzą znamiona przestępstwa

z art. 79 p. 1 i z art. 80.

§ 1.

Za przestępstwo uważa się nietylko naruszenie urzędowego zamknięcia, ale również niedopełnienie

obowiązku doniesienia o takiem naruszeniu, powstałem czy to z winy innej osoby, czy

to wskutek wydarzenia przypadkowego.

§ 2.

Winni naruszenia urzędowego zamknięcia ulegają karze pieniężnej porządkowej w wysokości

od pięćdziesięciu do pięciuset złotych, zaś winni niedoniesienia o takiem naruszeniu

karze porządkowej od dwudziestu do dwustu złotych.

§ 3.

Kar tych nie orzeka się w przypadkach, gdy zachodzą znamiona przestępstwa uszczuplenia

dochodu, zastrzeżonego Skarbowi Państwa przepisami o monopolu spirytusowym.

§ 1.

Winni zaniedbania w prowadzeniu ksiąg w miejscach wyrobu, przerobu i magazynowania

spirytusu, poddanych kontroli skarbowej na podstawie przepisów o monopolu spirytusowym,

ulegają karze pieniężnej porządkowej w wypadkach, wskazujących na winę umyślną osoby

odpowiedzialnej za prowadzenie ksiąg, w wysokości od pięćdziesięciu do pięciuset złotych,

w innych zaś przypadkach w wysokości od dwudziestu do dwustu złotych.

§ 2.

Jeśli w księgach uwidoczniono okoliczności, niezgodne z rzeczywistością, w celu ułatwienia

lub ukrycia innego przestępstwa skarbowego, zagrożonego surowszą karą, wówczas w przypadku

skazania za to przestępstwo nie stosuje się postanowień § 1, natomiast uwidocznienie

w księdze okoliczności, niezgodnych z rzeczywistością, uważa się przy wymiarze kary

za okoliczność, szczególnie obciążającą.

§ 1.

Winni sprzedaży napojów spirytusowych bez zezwolenia władzy skarbowej ulegają karze

aresztu od jednego do sześciu miesięcy oraz karze konfiskaty przedmiotów przestępstwa.

W wypadkach, zasługujących na wyjątkowe uwzględnienie, można zastosować kary pieniężne

w granicach od dwustu do dwóch tysięcy złotych niezależnie od konfiskaty.

§ 2.

Winni sprzedaży napojów spirytusowych niezgodnie z warunkami udzielonego zezwolenia

ulegają karze pieniężnej porządkowej od pięćdziesięciu do tysiąca złotych.

Przestępstwa, określone w art. 92, nie podlegają osobnej karze według ustawy z dnia

21 marca 1931 r. o ograniczeniach w sprzedaży, podawaniu i spożyciu napojów alkoholowych

(przeciwalkoholowa) (Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 423), z wyjątkiem osobnego ukarania

za naruszenie zakazów, ustanowionych w myśl art. 4, 8 i 11 ust. 2 rzeczonej ustawy.

Winni sprzedaży napojów spirytusowych o zawartości alkoholu, przekraczającej dozwoloną

maksymalną albo minimalną granicę, albo też sprzedaży tych napojów w innym stanie,

niż wypuszczone zostały przez Dyrekcję Monopolu Spirytusowego lub przez fabrykę, ulegają

karze pieniężnej w wysokości od pięćdziesięciu do trzech tysięcy złotych oraz karze

konfiskaty tych napojów niezależnie od odpowiedzialności z powszechnej ustawy karnej.

Winni przechowywania napojów alkoholowych w zakładach handlowych, nie posiadających

uprawnienia do sprzedaży tych napojów, ulegają karze pieniężnej porządkowej od dziesięciu

do dwustu złotych.

Winni sprzedaży czystych wódek monopolowych po cenach wyższych od cen, ustalonych

przez Ministra Skarbu, ulegają karze pieniężnej w wysokości od pięćdziesięciokrotnej

do stokrotnej pobranej lub żądanej nadwyżki.

Winni nieuczynienia zadość przepisom art. 85 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 26 marca 1927 r. o monopolu spirytusowym (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 289), dotyczącym

wyrobu i obrotu przyrządów odpędowych oraz skraplaczy, ulegają karze pieniężnej porządkowej

od dziesięciu do czterystu złotych.

Winni bezprawnego wyrobu, zbywania lub nabywania pod jakąkolwiek nazwą przyrządów

lub urządzeń, służących do pędzenia spirytusu, tudzież udzielenia wskazówek o wyrobie

takich przyrządów i urządzeń, lub o sposobie pędzenia w nich spirytusu ulegają karze

pieniężnej od dwustu do dwóch tysięcy złotych i karze aresztu od dwóch tygodni do

trzech miesięcy oraz karze konfiskaty powyższych przedmiotów.

Winni naruszenia innych przepisów o monopolu spirytusowym ulegają karze pieniężnej

porządkowej od pięćdziesięciu do dwóch tysięcy złotych.

Winni wprowadzenia do obrotu soli lub solanki w sposób, powodujący dla Skarbu Państwa

ubytek zysku monopolowego, ulegają karze pieniężnej w wysokości czterokrotnej należytości

monopolowej, przypadającej od wyprowadzonej ilości, oraz karze konfiskaty soli lub

solanki.

Winni naruszenia przepisów o obrocie towarowym z zagranicą lub z Wolnem Miastem Gdańskiem

w związku z przywozem, wywozem lub przewozem soli ulegają karom, ustanowionym za te

naruszenia co do innych towarów (art. 45 i nast. oraz 133 - 135).

Winni użycia soli w sposób, uzasadniający pobranie przez Skarb Państwa wyższej ceny

monopolowej niż ta, jaką faktycznie przy nabyciu zapłacono, ulegają karze pieniężnej

w wysokości od pięćdziesięciokrotnej do stokrotnej różnicy w cenie, przypadającej

od całej użytej w ten sposób ilości, a nadto karze konfiskaty soli.

Winni usunięcia środka skażającego z soli skażonej ulegają oprócz kary, wyznaczonej

w art. 102, również karze aresztu od trzech dni do czternastu.

Winni niezgłoszenia zapasów, jakie ulec miały dopłacie różnicy pomiędzy dotychczasową

a podwyższoną ceną soli, ulegają karze pieniężnej w wysokości czterokrotnej różnicy

ceny, przypadającej od zatajonej ilości soli, oraz karze konfiskaty niezgłoszonych

zapasów.

Winni naruszenia innych przepisów co do monopolu soli ulegają karze pieniężnej porządkowej

od dziesięciu do trzystu złotych.

Winni wyrobu bez zezwolenia właściwej władzy przedmiotów, objętych monopolem zapałczanym,

ulegają karze pieniężnej od stu do pięciu tysięcy złotych oraz karze konfiskaty tych

przedmiotów.

§ 1.

Winni potajemnego wyprowadzenia zapałek lub zapalniczek z fabryki ulegają karze pieniężnej

w wysokości pięciokrotnej, uszczuplonej, względnie narażonej na uszczuplenie opłaty

monopolowej lub podatku, oraz karze konfiskaty zapałek lub zapalniczek.

§ 2.

Winni potajemnego wyprowadzenia z fabryki innych przedmiotów, objętych monopolem zapałczanym,

ulegają karze pieniężnej od stu do dwóch tysięcy złotych oraz karze konfiskaty tych

przedmiotów.

§ 3.

Wyprowadzenie uważa się za potajemne, jeśli nastąpiło bez dopełnienia przepisanych

warunków.

§ 1.

Winni naruszenia przepisów o obrocie towarowym z zagranicą w związku z przywozem,

wywozem lub przewozem przedmiotów, objętych monopolem zapałczanym, ulegają karom,

ustanowionym za te naruszenia co do innych towarów (art. 45 i nast.).

§ 2.

Winni naruszenia przepisów o obrocie towarowym z Wolnem Miastem Gdańskiem w związku

z przywozem, wywozem lub przewozem przedmiotów, co do których ustanowiona jest opłata

monopolowa lub podatek, ulegają karom wedle art. 133 - 135, zaś co do innych przedmiotów

karze pieniężnej od stu do dwóch tysięcy złotych oraz karze konfiskaty.

Nabywca i osoba, w której posiadaniu ujęto przedmioty, objęte monopolem zapałczanym,

względnie podlegające podatkowi niewątpliwie zagranicznego pochodzenia, ulegają karze

stosownie do art. 108 § 1, jeśli ujęto je w obiegu handlowym, a strona nie może wykazać,

że sprowadzono je do kraju z zachowaniem ustawowych warunków.

Winni posiadania w obrocie handlowym zapałek, na których opakowaniu niema przepisanego

oznaczenia, lub też zapalniczek, na których brak przepisanego znaczka podatkowego,

ulegają karze stosownie do przepisów art. 107, o ile nie zachodzą warunki, przewidziane

w art. 108.

Winni usunięcia przedmiotów, objętych monopolem zapałczanym lub podlegających podatkowi

z transportu, przeznaczonego do wywozu zagranicę, ulegają karom, przewidzianym w art.

107.

§ 1.

Winni nieuczynienia zadość obowiązkowi zgłoszenia zapasów przedmiotów, jakie zostały

objęte monopolem zapałczanym, ulegają karze pieniężnej w wysokości czterokrotnej ceny

zatajonych przedmiotów oraz karze konfiskaty zatajonej ilości tych przedmiotów.

§ 2.

Winni niezgłoszenia do dodatkowego opodatkowania zapasu zapalniczek ulegają karze

pieniężnej w wysokości czterokrotnej uszczuplonej należności oraz karze konfiskaty

zatajonej ilości zapalniczek.

Winni naruszenia innych przepisów co do monopolu zapałek i opodatkowania zapalniczek

ulegają karze pieniężnej porządkowej od stu do dwóch tysięcy złotych.

Winni

a)

urządzenia i prowadzenia jakichkolwiek loteryj bez zezwolenia właściwej władzy;

b)

uczestniczenia w jakiejkolwiek działalności loteryj obcokrajowych na obszarze Państwa

Polskiego;

c)

sprzedaży losów Loterji Państwowej po cenie innej, niż oznaczona na nich;

d)

sprzedaży losów loteryjnych na raty lub na dniówki;

e)

sprzedaży samych możliwości wygrania na poszczególne losy loteryjne (szans);

f)

premjowania losami loteryjnemi innych tranzakcyj

ulegają karze pieniężnej od pięciuset do dwudziestu tysięcy złotych i karze pozbawienia

wolności od dwóch tygodni do sześciu miesięcy, a nadto karze konfiskaty losu i wogóle

dokumentu, nadającego prawo do brania udziału w grze loteryjnej oraz urządzeń loteryjnych

wygranych, których można domagać się na podstawie losów, względnie dokumentów loteryjnych,

i wszelkich przedmiotów przestępstwa.

§ 1.

Winni zawodowej sprzedaży losów Loterji Państwowej bez zezwolenia Dyrekcji Loterji

Państwowej ulegają karze pieniężnej od dwudziestu do dwudziestu tysięcy złotych, przy

okolicznościach zaś, szczególnie obciążających, nadto karze aresztu do sześciu miesięcy

oraz karze konfiskaty losów, wygranych i wszelkich przedmiotów przestępstwa.

§ 2.

Winni naruszenia „innych przepisów w przedmiocie państwowej wyłączności loterji ulegają

karze pieniężnej porządkowej w wysokości od dwudziestu do dwóch tysięcy złotych.

Winni uszczuplenia podatku od piwa ulegają karze pieniężnej w wysokości pięciokrotnej

kwoty podatku uszczuplonego, względnie narażonego na uszczuplenie, a w wypadku, określonym

w art. 117 pkt. 1, również karze konfiskaty piwa.

Za dokonane, względnie usiłowane uszczuplenie podatku (art. 1161 uważa się następujące

czyny i zaniechania

1)

Potajemny wyrób piwa, t. j. warzenie piwa bez zezwolenia władzy.

2)

Dokonanie lub choćby rozpoczęcie w browarze warki piwnej bez przepisanego zgłoszenia.

3)

Niezapisanie wyrobionej brzeczki lub piwa (wyrobionych legalnie) do przepisanych książek

lub zapisanie ilości mniejszej niż wyrobiono; w tym drugim przypadku wymierza się

karę tylko za ilość nie zapisaną.

4)

Przekroczenie przy zgłoszonej przepisowo warce piwnej dozwolonej 1%różnicy pomiędzy

zgłoszoną do wyrobu a wyrobioną faktycznie ilością piwa (brzeczki gorącej); w przypadku

tym wymierza się karę w stosunku do całej różnicy wyrobu (nie zaś tylko w stosunku

do nadwyżki rzeczonych 7%). Winni przekroczenia tej dozwolonej różnicy nie ulegają

jednak karze z art. 116, jeśli całą wyrobioną ilość zapisano do książki zgodnie z

obowiązującym przepisem, ulegają natomiast karze według art. 120

5)

Wyrobienie przy zgłoszonej przepisowo warce piwnej piwa, podlegającego wyższej stopie

podatkowej niż piwo, jakie do wyrobu zgłoszono; w wypadku tym przyjmuje się za podstawę

wymiaru kary różnicę pomiędzy kwotą podatku, przypadającą za piwo wyrobione, a kwotą,

jaka przypadałaby za piwo, zgłoszone do wyrobu. Przepis ostatniego zdania punktu 4

ma tu odpowiednie zastosowanie.

6)

Wyprowadzenie piwa z lokalów, przeznaczonych za zezwoleniem władzy skarbowej na skład

gotowego piwa bez uprzedniego zapisania go w odnośnych książkach w rubryce rozchodu

gotowego piwa. Obojętne jest, czy piwo wyprowadzono z tych lokalów poza browarem,

czy też do innych lokalów w browarze.

7)

Dolewanie wbrew ustawowemu zakazowi wody do gotowego piwa lub do brzeczki piwnej w

chwili, gdy zawartość ekstraktu w brzeczce, z której piwo pochodzi, została już stwierdzona

w kadziach fermentacyjnych; w przypadku tym przyjmuje się jako przedmiot przestępstwa

ilość piwa, równą ilości dolanej wody.

8)

Użycie zwolnionego od podatku piwa w sposób, który uzyskanie tego zwolnienia wyłącza.

9)

Nieusprawiedliwienie wykazanego książkami braku piwa gotowego w lokalach składowych

w ilości, przekraczającej dozwolony ustawowo zanik; w przypadku tym wymierza się karę

tylko za tę brakującą ilość, która dozwolony ustawowo zanik przekracza. Brak piwa

uważa się za usprawiedliwiony, jeśli przedsiębiorstwo browaru wykaże, że powstał z

przypadku, przezeń niezawinionego.

Winni naruszenia przepisów o obrocie towarowym z zagranicą lub z Wolnem Miastem Gdańskiem

w związku z przywozem, wywozem lub przewozem piwa ulegają karom, ustanowionym za to

naruszenie co do innych towarów (art. 45 i nast. oraz art. 133 - 135).

Winni wyrobu piwa z innych materjałów, jak na to zezwala ustawa, lub użycia do zacieru

większej ilości słodu lub cukru niż zgłoszono, albo też użycia cukru wogóle bez zgłoszenia,

ulegają karze pieniężnej porządkowej od pięćdziesięciu do tysiąca złotych.

Winni naruszenia innych przepisów co do podatku od piwa ulegają karze pieniężnej porządkowej

od dziesięciu do pięciuset złotych.

Winni uszczuplenia podatku od wina i miodu syconego ulegają karze pieniężnej w wysokości

czterokrotnego uszczuplonego, względnie narażonego na uszczuplenie podatku oraz karze

konfiskaty tych napojów.

Za dokonane, względnie usiłowane uszczuplenie podatku (art. 121) uważa się następujące

czyny, względnie zaniechania

1)

Potajemny wyrób wina, względnie miodu syconego, t. j. wytwarzanie tych napojów bez

przepisanego zgłoszenia i zezwolenia właściwej władzy.

2)

Wyprowadzenie tych napojów z wytwórni, względnie z wolnego składu lub też spożycie

tychże w obrębie wytwórni lub wolnego składu bez dopełnienia przepisanych warunków

i przed uzyskaniem poświadczenia (bolety) na uiszczony, względnie zakredytowany podatek.

3)

Przechowywanie gotowych napojów ponad konieczną potrzebę w wytwórni zamiast w lokalu,

przeznaczonym za zezwoleniem władzy na skład gotowych napojów.

4)

Niezapisanie do przepisanych ksiąg (księga produkcji i księga podatku) ilości gotowych

napojów, przeniesionych do składu.

5)

Wypuszczenie do wolnego obrotu butelek (naczyń) z winem musującem bez zaopatrzenia

tychże w przepisane opaski podatkowe, choćby opaski te już w kasie skarbowej wykupiono.

Przepis ten nie ma zastosowania w przypadkach, w których dozwolone jest bezpośrednie

uiszczenie podatku bez użycia opasek podatkowych.

6)

Użycie wolnego od podatku wina, względnie miodu syconego do takich celów, które zwolnienia

od podatku nie uzasadniają,

7)

Podwyższenie przez wytwórców lub handlarzy wina zawartości alkoholu w winie już opodatkowanem

ponad normę, przyjętą przy opodatkowaniu (art. 2 pkt. 1 ustawy o opodatkowaniu wina

i miodu syconego). Za podstawę wymiaru kary przyjmuje się w tych przypadkach różnicę

pomiędzy kwotą podatku według wyższej a kwotą podatku według niższej stopy podatkowej.

Winni innego zaniedbania w prowadzeniu ksiąg, niż określone w art. 122 p. 4, ulegają

karze pieniężnej od dziesięciu do dwustu złotych.

Winni naruszenia przepisów o obrocie towarowym z zagranicą lub z Wolnem Miastem Gdańskiem

w związku z przywozem, wywozem lub przewozem wina lub miodu syconego ulegają karom,

ustanowionym za te naruszenia co do innych towarów (art. 45 i nast. oraz art. 133

- 135).

Winni naruszenia innych przepisów co do podatku od wina i miodu syconego ulegają karze

pieniężnej porządkowej od dziesięciu do trzystu złotych.

Winni uszczuplenia podatku od węgla i od kart do gry ulegają karze pieniężnej w wysokości

czterokrotnego uszczuplonego, względnie narażonego na uszczuplenie, podatku oraz karze

konfiskaty przedmiotu przestępstwa.

Winni użycia tychże przedmiotów, zwolnionych od uiszczenia podatku w sposób, niezgodny

z warunkami zwolnienia, ulegają tym samym karom (art. 126).

Winni naruszenia przepisów w obrocie towarowym z zagranicą lub z Wolnem Miastem Gdańskiem

w związku z przywozem, wywozem lub przewozem wyszczególnionych w art. 126 przedmiotów

ulegają karom, ustanowionym za to naruszenie co do innych towarów (art. 45 i nast.

oraz art. 133 - 135).

Winni naruszenia innych przepisów co do wymienionych podatków ulegają karze pieniężnej

porządkowej od dziesięciu do pięciuset złotych.

§ 1.

Winni prowadzenia przedsiębiorstwa bez wykupienia patentu akcyzowego ulegają karze

pieniężnej: 1) w wysokości połowy należnych w chwili popełnienia przestępstwa opłat,

jeśli przedsiębiorstwo prowadzono jawnie i 2) w wysokości dwukrotnej tych opłat, jeśli

prowadzono je tajnie.

§ 2.

Aż do czasu wykupienia patentu przedsiębiorstwo ulega zamknięciu.

Winni naruszenia innych przepisów o patentach akcyzowych ulegają karze pieniężnej

porządkowej od dziesięciu do dwustu złotych.

W razie spóźnionego wykupienia patentu (po przepisanym terminie) winni ulegają ukaraniu

według art. 131, jeśli patent wykupiono jeszcze przed wykryciem przestępstwa; w przeciwnym

razie winny spóźnienia ulega karze w myśl art. 130 § 1.

Naruszenie określonych w art. 1 pod p. 12 przepisów następuje

1)

o ile chodzi o przedmioty, podlegające w Rzeczypospolitej Polskiej monopolowi lub

akcyzie, zarówno wtedy, gdy

a)

przedmioty te sprowadza się do Rzeczypospolitej Polskiej przez Wolne Miasto Gdańsk

z wspólnej zagranicy (art 207 p. 1 „Umowy polsko-gdańskiej”, stanowiącej załącznik

ustawy z dnia 17 grudnia 1921 r. (Dz. U. R. P. z 1922 r. Nr 16, poz. 139), jak również

wtedy, gdy

b)

przedmioty te wytworzono na obszarze Wolnego Miasta Gdańska albo wprowadzono je tam

do wolnego obrotu (art. 207 p. 2 rzeczonej umowy),

2)

o ile chodzi zaś o inne przedmioty, tylko wtedy, gdy sprowadza się je do Rzeczypospolitej

Polskiej przez Wolne Miasto Gdańsk z wspólnej zagranicy, chociażby przedmioty te zostały

wprowadzone do obszaru Wolnego Miasta Gdańska z wspólnej zagranicy w obrocie uszlachetniającym

lub w obrocie przez domy składowe, jeżeli Rzeczpospolita Polska uzna taki obrót za

niezgodny z przepisami obowiązującemi, albo w obrocie zwykłym, lecz dokonywanym w

myśl postanowień p. 3 art. 212 tejże umowy polsko-gdańskiej.

§ 1.

W przypadkach, wymienionych w poprzednim artykule pod p. 1 lit. a oraz w tymże artykule

pod p. 2) (sprowadzania z wspólnej zagranicy wszelkich towarów), winni ulegają karom,

oznaczonym w art. 45 - 56 niniejszej ustawy.

§ 2.

Kto sprowadzi do Rzeczypospolitej Polskiej z obszaru Wolnego Miasta Gdańska określone

pod p. 2 poprzedniego artykułu towary

a)

wprowadzone do Gdańska w obrocie uszlachetniającym lub w obrocie przez domy składowe,

uznanym przez Rzeczpospolitą Polską za niezgodny z obowiązującemi przepisami, ulega

karom, oznaczonym w art. 45 niniejszej ustawy;

b)

wprowadzone do Gdańska w myśl p. 3 art. 212 umowy polsko-gdańskiej - ulega karom,

przewidzianym w art. 46 niniejszej ustawy bez względu na to, że ustanowione od tych

towarów cło zostało prawidłowo opłacone.

W przypadkach, wymienionych w art. 133 pod p. 1 lit. b (sprowadzanie przedmiotów monopolowych

i akcyzowych z Wolnego Miasta Gdańska)

a)

winni dokonanego lub usiłowanego uszczuplenia opłaty monopolowej, względnie akcyzy,

ulegają karze pieniężnej w wysokości pięciokrotnej uszczuplonej, względnie narażonej

na uszczuplenie opłaty monopolowej, względnie akcyzy, oraz karze konfiskaty przedmiotu

przestępstwa;

b)

winni dokonanego lub usiłowanego wprowadzenia z Wolnego Miasta Gdańska sztucznych

substancyj słodkich bez uzyskania przepisanego zezwolenia ulegają tym samym karom,

jak za wprowadzanie tych substancyj z wspólnej zagranicy (art. 134);

c)

winni innego rodzaju naruszenia przepisów, dotyczących obrotu przedmiotów monopolowych,

względnie akcyzowych pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Wolnem Miastem Gdańskiem (t.

j. nie będącego ani dokonanem ani usiłowanem uszczupleniem opłaty monopolowej, względnie

akcyzy), ulegają karze pieniężnej porządkowej od dziesięciu do czterystu złotych.

W sprawach o przestępstwa, podlegające niniejszej ustawie, tak sądy, jak i władze

skarbowe stosują przepisy kodeksu postępowania karnego, dotyczące właściwości i postępowania

ze zmianami i uzupełnieniami, wprowadzonemi ustawą niniejszą.

§ 1.

Orzecznictwo sprawują

a)

sądy we wszystkich sprawach o przestępstwa, zagrożone karą pozbawienia wolności, choćby

tylko ze względu na okoliczności obciążające, określone w art. 24 - 29;

b)

władze skarbowe w sprawach o przestępstwa, zagrożone jedynie karą pieniężną (z zamianą

na areszt) lub konfiskatą przedmiotu przestępstwa, albo też obydwiema temi karami

łącznie; sprawy te podlegają rozstrzygnięciu władz skarbowych także wtedy, gdy do

ulegającego konfiskacie lub zajęciu przedmiotu przestępstwa zgłasza roszczenie osoba,

nie będąca ani obwinioną, ani odpowiedzialną w charakterze osoby trzeciej.

§ 2.

W razie zbiegu przestępstwa, określonego pod lit. a, z przestępstwem, określonem pod

lit. b, właściwość władzy skarbowej, względnie sądu, pozostaje bez zmiany, co nie

wyłącza przekazania obu spraw sądowi na podstawie art. 138 p. 3.

W sprawach, określonych w art. 137 lit. b rozstrzygają wyłącznie sądy;

1)

jeśli przez jeden i ten sam czyn naruszono oprócz przepisów ustaw, określonych w art.

1, również przepisy innej ustawy, których naruszenie podlega ściganiu sądowemu (zbieg

przestępstw jednoczynowy); sprawa pozostaje nadal we właściwości sądu, choćby ten

związek ustał;

2)

jeśli obwinionego zaaresztowano i odstawiono do sądu; w wypadku tym właściwość sądowa

nie ulega już zmianie, choćby władza sądowa wypuściła zaaresztowanego na wolność;

3)

jeśli władza skarbowa z zezwolenia swej władzy przełożonej przekaże sprawę postępowaniu

sądowemu.

§ 1.

W sprawach o przestępstwa, przewidziane w niniejszej ustawie, władza skarbowa przeprowadza

dochodzenie bez względu na to, czy sprawa należy do właściwości władz skarbowych,

czy też sądowych.

§ 2.

Po otrzymaniu wiadomości o przestępstwie, objętem niniejszą ustawą, a należącem do

właściwości sądu, władza skarbowa o wszczęciu dochodzenia zawiadamia właściwego prokuratora.

§ 3.

W razie, jeśli wiadomość o przestępstwie wpierw doszła do władzy prokuratorskiej lub

sądowej, władze te zawiadamiają o tem właściwą władzę skarbową.

Przekazanie sprawy do sądowego rozstrzygnięcia (art. 139 i 188) nie uwalnia władzy

skarbowej od obowiązku udzielenia prokuratorowi, względnie władzy sądowej, wszelkich

potrzebnych wyjaśnień i przeprowadzenia żądanych dochodzeń.

§ 1.

O wykonaniu kary pozbawienia wolności w stosunku do osób wojskowych stanu czynnego

należy się zwrócić do władz wojskowych.

§ 2.

Wykonanie tymczasowego zatrzymania i zaaresztowania w stosunku do tych osób określi

rozporządzenie Ministrów Sprawiedliwości, Skarbu i Spraw Wojskowych.

§ 1.

Do przeprowadzenia dochodzenia oraz rozstrzygnięcia sprawy powołana jest władza skarbowa

okręgu, w którym przestępstwo popełniono. W razie, gdyby miejsce popełnienia przestępstwa

nie było znane, właściwa jest władza okręgu, w którym znajduje się miejsce zamieszkania

obwinionego, a jeżeli nie jest znane, władza okręgu, w którym przestępstwo wykryto.

§ 2.

Jeśli okoliczności sprawy, a zwłaszcza wzgląd na ograniczenie kosztów postępowania

albo ułatwienie stawiennictwa obwinionym lub innym osobom przemawiają za przeprowadzeniem

dochodzenia i rozstrzygnięciem sprawy przez inną władzę, to właściwość, określona

w § 1, może ulec zmianie z mocy zarządzenia władzy przełożonej, wydanego bądź z własnej

inicjatywy, bądź wskutek wniosku podwładnej władzy skarbowej, bądź też na wniosek

obwinionego. Władza skarbowa może odrzucić ten wniosek bez przedstawienia władzy przełożonej,

jeśli go uważa za nieuzasadniony.

§ 3.

Rozporządzenie wykonawcze określi zasady, według których władza skarbowa, właściwa

w myśl § 1, będzie mogła przekazywać sprawy innym władzom skarbowym bez odrębnego

w każdym przypadku zarządzenia władzy przełożonej.

Na żądanie władzy skarbowej, przeprowadzającej dochodzenie, obowiązane są władze skarbowe

innych okręgów dokonywać poszczególnych czynności.

§ 1.

Do rozstrzygnięcia sprawy powołane są władze skarbowe pierwszej instancji, jeśli najwyższa

kara pieniężna, grożąca za dane przestępstwo prócz ewentualnej konfiskaty przedmiotu

przestępstwa, nie przekracza co do żadnego z obwinionych sumy tysiąca złotych.

§ 2.

Minister Skarbu władny jest granicę tę zmieniać bądź dla całego Państwa, bądź jego

części.

§ 3.

W przypadkach, gdy przestępstwo zagrożone jest karą w wielokrotności stałej, określa

się najwyższą dopuszczalną karę przy uwzględnieniu przepisu art. 23 § 1.

§ 4.

We wszystkich innych przypadkach oraz w przypadku, przewidzianym w art. 146 § 2, powołane

są do rozstrzygnięcia władze drugiej instancji.

§ 5.

Minister Skarbu określi, które władze skarbowe pierwszej, względnie drugiej instancji,

powołane będą do przeprowadzenia dochodzenia i orzecznictwa w zakreślonych powyżej

granicach.

W przypadkach, gdy jedna i ta sama osoba stała się winną dwu lub więcej przestępstw,

w następstwie czego groziłaby jej kara, przekraczająca granicę, określoną w art. 144

§ 1, pozostaje właściwość władzy pierwszej instancji niezmienioną, jeśli za żadne

z tych przestępstw nie grozi kara powyżej tej granicy.

§ 1.

Niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcie sprawy należy do władzy skarbowej pierwszej

czy drugiej instancji, przeprowadzenie dochodzenia należy do władz skarbowych pierwszej

instancji.

§ 2.

W sprawach szczególniejszej wagi może władza drugiej instancji sama przeprowadzić

dochodzenie bądź na wniosek władzy pierwszej instancji bądź też z własnej inicjatywy.

W przypadkach tych rozstrzygnięcie sprawy należy zawsze do władzy drugiej instancji.

§ 1.

Wykrywanie przestępstw skarbowych należy przedewszystkiem do władz skarbowych, działających

przez swe organa wykonawcze, których uprawnienia określa ustawa z dnia 14 grudnia

1923 r. (Dz. U. R. P. z 1924 r. Nr 5, poz. 37),

§ 2.

Policja Państwowa w zakresie ścigania przestępstw skarbowych działa w stosunku do

władzy skarbowej zastępczo (zamiast nieobecnych organów skarbowych) i pomocniczo;

o wykryciu przestępstwa i o dokonanych czynnościach zawiadamia bezzwłocznie właściwą

władzę skarbową.

§ 3.

Inne władze, czy to państwowe, czy samorządowe i ich organa, obowiązane są udzielać

w tym względzie funkcjonarjuszom skarbowym pomocy, a gdyby one same natrafiły na ślad

popełnienia przestępstwa skarbowego, obowiązane są donieść o tem władzom skarbowym

i poczynić w zakresie swej działalności te zarządzenia, jakie okażą się konieczne

dla zabezpieczenia postępowania karnego. Zabezpieczenia te dotyczą zwłaszcza zajęcia

przedmiotów (art. 155) i przytrzymania przestępcy (art. 165).

§ 1.

Z powodu wykrycia przestępstwa sporządza się przeciw obwinionemu protokół karny, jeśli

zaś obwiniony jest nieobecny lub nieznany, sporządza się doniesienie karne i przesyła

się je właściwej władzy pierwszej instancji.

§ 2.

Protokół karny zawierać powinien opisanie wykrytego czynu karygodnego oraz tłumaczenie

się obwinionego, stwierdzone jego własnoręcznym podpisem, lub, gdyby pisać nie umiał,

znakiem własnej ręki wobec dwóch świadków; w razie odmowy podpisu należy w protokóle

podać powód odmowy.

Odebrane obwinionemu przedmioty oddaje się na przechowanie bądź najbliższemu urzędowi

skarbowemu (celnemu), bądź zwierzchności gminnej, obwinionego zaś, jeżeli nie może

być pozostawiony na wolnej stopie (art. 165 i 166), odstawia się natychmiast do najbliższego

sądu grodzkiego lub sędziego śledczego (art. 219). Przy odstawieniu obwinionego składa

się odpowiednie pismo wraz z odpisem protokółu karnego. Pismo winno zawierać wskazanie

władzy skarbowej, której przesłano protokół karny.

§ 1.

W razie niebezpieczeństwa udaremnienia w przyszłości ściągnięcia kar pieniężnych,

kosztów postępowania lub uszczuplonej należności, władza skarbowa może zarządzić ich

zabezpieczenie na majątku obwinionego i odpowiedzialnego.

§ 2.

Orzeczenie władzy skarbowej jest dostateczną podstawą do uzyskania zabezpieczenia

sądowego.

§ 3.

Przeciw temu orzeczeniu może obwiniony w ciągu dni ośmiu od daty doręczenia zawiadomienia

złożyć zażalenie na ręce władzy skarbowej, która orzeczenie wydała. Zażalenie to rozstrzyga

władza skarbowa drugiej instancji ostatecznie. Zażalenie nie ma mocy wstrzymującej.

§ 1.

Władza skarbowa pierwszej instancji, otrzymawszy protokół karny lub doniesienie o

popełnieniu przestępstwa (art. 148), zbada przedewszystkiem, czy chodzi o przestępstwo,

objęte niniejszą ustawą, a w razie twierdzącym przeprowadza dochodzenie.

§ 2.

Jeżeli okaże się, czy to odrazu, czy też po przeprowadzeniu potrzebnych dochodzeń,

że sprawa należy do właściwości władz sądowych, władza skarbowa ogranicza się do przeprowadzenia

wstępnych dochodzeń i zabezpieczenia dalszego postępowania, poczem przekazuje akta

sprawy prokuratorowi lub sądowi pierwszej instancji, właściwemu w myśl art. 212 §

1.

§ 1.

Jeśli wynik dochodzeń wykazuje brak znamion przestępstwa lub wogóle brak podstaw do

ścigania, umarza się dalsze postępowanie karne.

§ 2.

Umorzenie nastąpić może również w razie przedawnienia lub małej wagi sprawy.

§ 1.

Do umorzenia postępowania właściwą jest władza skarbowa pierwszej instancji, jeśli

sprawa podlegałaby jej rozstrzygnięciu, we wszystkich zaś innych przypadkach władza

drugiej instancji, nie wyłączając spraw, należących do właściwości sądowej, dopóki

nie zostały przekazane do postępowania sądowego. O umorzeniu postępowania w sprawach,

należących do właściwości sądowej, władza skarbowa winna powiadomić właściwego prokuratora.

§ 2.

Do umorzenia postępowania karnego z powodu przedawnienia lub małej wagi sprawy wymaga

się zatwierdzenia Ministra Skarbu.

§ 3.

Do umarzania pewnych spraw Minister Skarbu może upoważnić naczelników władz drugiej

i pierwszej instancji.

§ 4.

W sprawach umorzonych przez władze skarbowe, a należących do właściwości władz sądowych

(art. 137 § 1 lit. „a”), może jednak prokurator zażądać od władzy skarbowej akt sprawy

i wdrożyć postępowanie sądowe. O wdrożeniu przez siebie postępowania prokurator zawiadamia

władzę skarbową, która wydała decyzję umarzającą.

§ 5.

Postępowanie umorzone przez władzę skarbową może być przez nią wznowione, jeżeli wyjdą

najaw nowe okoliczności, świadczące o słuszności obwinienia.

O umorzeniu postępowania (art. 152 i 153) zawiadamia się na piśmie obwinionego, jeśli

on był jako taki przesłuchany (art. 148), lub jeśli on sam zażądał, by go o tem zawiadomiono.

§ 1.

Przedmioty, co do których zastosowana być może kara konfiskaty, lub które mogą mieć

dla sprawy wagę dowodów, można zająć i wziąć na przechowanie urzędowe lub też w inny

sposób zabezpieczyć bez względu na to, czy znajdują się w posiadaniu obwinionego,

odpowiedzialnego, czy też innych osób.

§ 2.

Na zajęte przedmioty wydaje się pokwitowanie w myśl art. 4 lit. „a” ustawy z dnia

14 grudnia 1923 r. o uprawnieniach organów wykonawczych władz skarbowych (Dz. U. R.

P. z 1924 r. Nr 5, poz. 37).

§ 3.

Jeśli obwiniony mieszka zagranicą, lub nie ma stałego miejsca zamieszkania, można

na zabezpieczenie grożącej mu kary pieniężnej, oraz zwrotu kosztów postępowania i

pokrycia uszczuplonych należności zająć wszelkie przedmioty, znajdujące się w jego

władaniu, o ile są jego własnością. Zajęcie nastąpić może bez osobnego postępowania

sądowego (sądowo-cywilnego). Przedmioty, stanowiące niezbędne narzędzia pracy zawodowej

obwinionego, tudzież inne przedmioty najniezbędniejszego użytku, z wyjątkiem środków

przewozowych, nie podlegają zajęciu.

§ 4.

Jeżeli nie zwróci się stronie zajętych przedmiotów w ciągu dni ośmiu, winna władza

skarbowa pierwszej instancji na żądanie osoby, dotkniętej zajęciem, w ciągu dni ośmiu

od daty wniesienia żądania, wydać decyzję na piśmie co do utrzymania w mocy zajęcia.

Przeciw tej decyzji obwiniony może złożyć zażalenie w trybie, przewidzianym w art.

150 § 3 jedynie w przypadku, objętym § 3. Zażalenie nie ma mocy wstrzymującej wykonanie

zajęcia.

§ 1.

Sprzedaż zajętych przedmiotów następuje na zasadzie prawomocnego orzeczenia karnego

(art. 185 p. p, 3 i 6).

§ 2.

Gdyby jednak dłuższe przechowywanie lub utrzymanie przedmiotów, ulegających konfiskacie,

lub zajętych w myśl art. 155 § 3 spowodować miało niestosunkowe trudności lub koszty

lub też groziło zniszczeniem (zepsuciem) albo znacznem obniżeniem wartości przedmiotów,

natenczas może być zarządzona wcześniejsza ich sprzedaż. O terminie sprzedaży ma być

w miarę możności zawiadomiony uprzednio zarówno obwiniony, jak i osoby postronne,

roszczące sobie pretensję do zajętych przedmiotów.

§ 3

, Sprzedaży dokonywa się w drodze licytacji publicznej z wyjątkiem przedmiotów monopolowych.

§ 1.

Jeśli zajęte przedmioty nie są potrzebne do celów postępowania karnego, obrót zaś

ich nie jest zakazany, - można zarządzić ich zwrot zamiast sprzedaży, o ile zostanie

złożona lub zabezpieczona ich wartość szacunkowa.

§ 2.

Wartość szacunkowa nie może być niższa od opłaty skarbowej, należnej od zajętych przedmiotów.

§ 1.

Jeśli obwiniony jest nieznany, albo uchyla się od postępowania karnego, zajęte przedmioty,

względnie uzyskana za nie kwota, przepadają na rzecz Skarbu Państwa na podstawie osobnego

orzeczenia właściwej władzy, o ile w ciągu trzech miesięcy, licząc od dnia wystosowania

publicznego wezwania, obwiniony u władzy się nie zgłosi.

§ 2.

Sprzedaż takich przedmiotów nastąpić może w przypadkach, przewidzianych w art. 156

§ 2 także przed upływem trzechmiesięcznego terminu.

§ 3.

Jeśli w ciągu sześciu miesięcy od daty zajęcia zgłosi się z roszczeniem do przedmiotu

osoba postronna (interwenient), należy wydać decyzję w myśl art. 185 p. 6, przyczem

jeśli sprzedaż już nastąpiła, w miejsce przedmiotu wstępuje cena kupna.

Organa skarbowe uprawnione są do przeprowadzania rewizyj domowych, t. j. rewizyj mieszkań

i innych lokalów, a w razie koniecznej potrzeby, również rewizji osobistej, jeśli

zachodzą poszlaki, że doprowadzić to może do przytrzymania przestępcy lub ujęcia przedmiotu

przestępstwa, albo też zebrania dowodów winy. Rewizje osobiste kobiet mogą być dokonywane

tylko przez kobiety w nieobecności mężczyzn.

§ 1.

Rewizji dokonywa się w trybie przepisów art. 4 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1923 r.

(Dz. U. R. P. z 1924 r. Nr 5, poz. 37) na podstawie pisemnego upoważnienia władzy

skarbowej pierwszej instancji.

§ 2.

Jeśli jednak zwłoką w uzyskaniu upoważnienia grozi niebezpieczeństwem zatarcia śladów

przestępstwa, udzielić może pisemnego upoważnienia do przeprowadzenia rewizji inspektor

kontroli skarbowej, względnie, jeśli chodzi o przemytnictwo, a rewizji dokonać się

ma w okręgu granicznym, inspektor straży granicznej.

§ 3.

Z powodu wyjątkowych stosunków w okręgach granicznych władza skarbowa drugiej instancji

dla wypadków, nie cierpiących zwłoki, może udzielać komisarzom kontroli skarbowej

i komisarzom straży granicznej upoważnienia do przeprowadzenia rewizyj domowych nawet

bez specjalnego pisma, o którem mówi § 2 pod warunkiem donoszenia przełożonej władzy

o każdorazowej rewizji, dokonanej na podstawie tego upoważnienia.

W razie ujęcia przestępcy na gorącym uczynku, albo w bezpośrednim pościgu, dokonać

można rewizji bez pisemnego upoważnienia.

§ 1.

W lokalach, zajmowanych przez przedstawicieli dyplomatycznych państw zagranicznych,

rewizja może być zarządzona jedynie za zgodą właściwego przedstawiciela państwa zagranicznego,

uzyskaną za pośrednictwem Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

§ 2.

W kościołach, domach modlitwy, domach klasztornych, w pomieszczeniach, zajmowanych

przez władze państwowe i samorządowe, lub instytucje o charakterze publicznym, wreszcie

w koszarach i innych pomieszczeniach wojskowych dokonywa się rewizji po uprzedniem

zawiadomieniu władz, względnie osób, zarządzających zabudowaniami i z udziałem osoby,

przez nich wskazanej.

Rewizji dokonywa się w porze dziennej, w porze zaś nocnej tylko wtedy, gdy tego wymagają

okoliczności wyjątkowe i to na podstawie osobnego zezwolenia właściwej władzy (art.

160).

§ 1.

Ze znalezionych przy rewizji korespondencji i zapisków zabierać wolno tylko to, co

jest istotnie dla dochodzenia niezbędne lub może stanowić dowód rzeczowy w sprawie.

Jeśli materjał jest tak znaczny, iż zbadanie go wymaga dłuższego czasu, należy go

opieczętować i wręczyć władzy, prowadzącej dochodzenie.

§ 2.

Dokumenty, nie stanowiące dowodów rzeczowych, mogą być zwrócone po złożeniu uwierzytelnionych

odpisów lub wyciągów.

§ 3.

Treść korespondencji i zapisków ma być zachowana w najściślejszej tajemnicy. Korzystać

z niej można o tyle, o ile to jest konieczne dla celów postępowania karnego.

§ 1.

Z powodu wykrycia przestępstwa skarbowego nastąpić może zatrzymanie obwinionego jedynie

w następujących przypadkach

1)

jeśli obwiniony przy wykryciu przestępstwa stawił opór lub usiłował zbiec;

2)

jeśli zachodzi konieczność sprawdzenia tożsamości osoby obwinionego;

3)

jeśli obwiniony zamieszkuje stale zagranicą, a zachodzi uzasadniona obawa, że uchyli

się od sądu lub kary;

4)

jeśli istnieje uzasadniona obawa ucieczki obwinionego, zwłaszcza, gdy obwiniony nie

posiada w kraju nieruchomego majątku, ani też stałego godziwego zarobku, a żadne inne

okoliczności z miejscem dotychczasowego pobytu go nie łączą;

5)

jeśli istnieje uzasadniona obawa, że obwiniony, pozostawiony na wolności, porozumiewać

się będzie ze współwinnymi lub ze świadkami, albo też zatrze w inny sposób ślady przestępstwa,

sprawa zaś jest większej wagi.

§ 2.

Zatrzymania można zaniechać, względnie zatrzymanego można wypuścić na wolność, jeśli

w grę wchodzi przestępstwo, zagrożone tylko karą majątkową, obwiniony zaś, zatrzymany

z powodów, wskazanych wyżej pod p. p. 1, 3 i 4, złoży na rzecz władzy skarbowej pierwszej

instancji kaucję w wysokości najwyższego wymiaru kary majątkowej.

§ 3.

Wysokość kaucji ustali najbliższy miejsca zatrzymania urząd celny, względnie inspektor

kontroli skarbowej.

§ 4.

Kaucja powinna być złożona w urzędzie celnym lub w urzędzie pocztowym.

§ 1.

Władza skarbowa, której w przypadku zatrzymania obwinionego przesłano protokół karny

(art. 148), albo zarządza wypuszczenie zatrzymanego na wolność i stosownie do art.

138 p. 2 zatrzymuje wtedy sprawę do postępowania skarbowego, albo też przekazuje sprawę

władzy sądowej, która postępuje wówczas wedle zasad art. 219 i 220.

§ 2.

Decyzja władzy skarbowej musi być w tym względzie natychmiastowa.

§ 1.

Władza skarbowa wzywa obwinionego do przesłuchania, nadmieniając w wezwaniu, że mimo

jego niestawiennictwa nastąpi wydanie orzeczenia. Jeśli przesłuchanie obwinionego

jest konieczne dla celów dochodzenia, władza w wezwaniu zaznaczy, że stawiennictwo

jego jest obowiązkowe.

§ 2.

Wezwanie doręczone ma być do rąk własnych obwinionego; doręczenie zastępcze ma nastąpić

stosownie do przepisów kodeksu postępowania karnego.

§ 3.

Niestawiennictwo obwinionego pociąga za sobą wydanie zaocznego orzeczenia albo zarządzenie

przymusowego dostawienia obwinionego przez organa władzy skarbowej lub policyjnej

albo wreszcie postąpienie w myśl art. 138 p. 3.

§ 4.

Jeśli przewidziana kara nie przeniesie kwoty dwustu złotych, władza nie wzywa obwinionego,

chyba, że uzna przesłuchanie za konieczne, albo że nie sporządzono protokółu karnego

w myśl art. 148 § 2.

§ 5.

Obwinionemu należy przy przesłuchaniu podać, o jaki czyn jest posądzony, jeśli uprzednio

nie spisano protokółu karnego.

§ 1.

Przepis art. 167 stosuje się odpowiednio do osób, na które nałożona być może odpowiedzialność

w charakterze osób trzecich za grożącą winnemu karę pieniężną i koszty postępowania.

§ 2.

Orzeczenie o roszczeniach, podnoszonych przez osoby postronne (interwenientów) do

przedmiotów przestępstwa, mających ulec konfiskacie, nastąpić może bez ich przesłuchania.

Osoby, wymienione w art. 167 i 168, mają prawo ustanowić obrońcę lub pełnomocnika

według przepisów kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

Osoba, wezwana przez władzę skarbową w charakterze świadka, obowiązaną jest stawić

się i złożyć do protokółu zeznania, chyba, że zachodzą okoliczności, uprawniające

do odmówienia zeznań na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego.

§ 2.

Przymusowe dostawienie świadka następuje w sposób, wskazany w art. 167 § 3.

§ 1.

Odbieranie przysięgi od świadków jest w postępowaniu skarbowem niedopuszczalne; zamiast

przysięgi odbiera się od świadka przed przesłuchaniem następujące przyrzeczenie;

„

Przyrzekam, że zeznawać będę szczerą prawdę wedle najlepszej wiedzy i sumienia, niczego

nie przemilczę, ani też nic nie dodam.

”

§ 2.

W razie konieczności zaprzysiężenia świadka w toku dochodzenia skarbowego, władza

skarbowa odnosi się o przesłuchanie świadka pod przysięgą do sądu grodzkiego miejsca

jego zamieszkania lub pobytu.

§ 3.

W ten sam sposób postępuje władza skarbowa, jeśli świadek, stawiwszy się na jej wezwanie,

odmawia zeznań bez prawnej podstawy.

Konfrontacja świadka z innymi świadkami, ewentualnie także z obwinionym, odpowiedzialnym,

lub interwenientem jest dopuszczalna, jeśli władza skarbowa uzna, że może to doprowadzić

do wyjaśnienia sprawy.

Postanowienia art. 170 i 171 stosuje się analogicznie także do rzeczoznawców; gdy

znawca złoży swą opinję na piśmie, nie jest konieczne spisywanie protokółu.

Złożenie przed władzą skarbową fałszywych zeznań w charakterze świadka lub znawcy

ulega karze, przewidzianej za złożenie w sądzie fałszywych zeznań, a na obszarze mocy

obowiązującej, niemieckiego kodeksu karnego z roku 1871 karze za fałszywe zeznania,

złożone z powołaniem się na przyrzeczenie w miejsce przysięgi. O skutkach tych należy

oznajmić tym osobom przed przesłuchaniem.

Świadkowie i znawcy otrzymują na żądanie wynagrodzenie stosownie do przepisów, obowiązujących

w tej mierze w postępowaniu sądowem.

§ 1.

Osoba, obwiniona o popełnienie przestępstwa skarbowego, może wnieść prośbę o zezwolenie

jej na dobrowolne poddanie się karze z zaniechaniem dalszego przeciw niej postępowania

karnego, jeśli w tym celu

1)

ofiarowuje wyznaczoną wedle zasad art. 177 karę pieniężną wraz z uznaniem konfiskaty

przedmiotu przestępstwa, o ile przestępstwo jest taką karą zagrożone, oraz przyjmuje

obowiązek dodatkowego uiszczenia pojedyńczej uszczuplonej należytości,

2)

zrzeka się wydania jej formalnego orzeczenia karnego.

§ 2.

Oświadczenie w powyższej materji należy wnieść na piśmie do władzy skarbowej pierwszej

instancji albo też zgłosić ustnie do protokółu i złożyć zarazem całą przypadającą

wedle punktu 1 kwotę, o ile nie znajdzie zastosowania przepis art. 177 § 2 zdanie

końcowe. Oświadczenie, złożone przez pełnomocnika, wystarcza z warunkiem, że pełnomocnictwo

dotyczy również dobrowolnego poddania się karze.

§ 3.

Jeśli obwiniony pozostaje pod opieką lub kuratelą, możność dobrowolnego poddania się

karze zależy od zgody jego prawnego zastępcy.

§ 1.

Karę pieniężną orzeka się w najniższym, przewidzianym w ustawie, wymiarze, zaś karę

konfiskaty przedmiotu orzeka się przy uwzględnieniu postanowień art. 17 i 18, względnie

w przypadkach art. 19 zamiast kary konfiskaty przedmiotu przestępstwa orzeka się dodatkową

karę pieniężną.

§ 2.

Obwiniony, składając obliczoną w ten sposób kwotę, może jednak wnieść stosownie do

art. 31 o wymierzenie mu kary łagodniejszej od najniższego ustawowego wymiaru i w

razie uwzględnienia tego wniosku przez powołaną do tego władzę (art. 179) zwraca mu

się nadpłaconą kwotę, ewentualnie także skonfiskowany przedmiot w całości lub w części.

W przewidywaniu uwzględnienia takiego wniosku można też przyjąć od obwinionego zamiast

całej, obliczonej wedle § 1, kwoty tylko stosowną część tej kwoty.

§ 1.

Dobrowolne poddanie się karze dopuszczalne jest tylko wtedy, jeśli obwinionemu nie

grozi samoistna kara pozbawienia wolności, choćby tylko ze względu na okoliczności

obciążające, określone w art. 24 - 29.

§ 2.

Pozostawia się uznaniu władzy orzekającej (art. 179), czy można zezwolić na dobrowolne

poddanie się karze, gdy w tej samej sprawie są jeszcze inni obwinieni, którzy o pozwolenie

na dobrowolne poddanie się karze nie proszą i przeciw nim postępowanie karne dalej

toczyćby się miało.

§ 3.

Dobrowolne poddanie się karze nie może mieć zastosowania w razie przekazania sprawy

do postępowania sądowego, lub o ile chodzi o przedmiot, który miałby być skonfiskowany,

jeśli do przedmiotu tego zgłosiły roszczenia osoby postronne.

§ 1.

Rozstrzygnięcie wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się karze należy do władzy

skarbowej, powołanej według zasad art. 144 do wydania orzeczenia karnego.

§ 2.

O ile nastąpić ma złagodzenie kary stosownie do art. 31, zezwolenia udzielić mogą

1)

władze skarbowe pierwszej instancji tylko w sprawach o przekroczenia porządkowe -

bez ograniczenia, do jakiej części ma być kara złagodzona, w innych zaś sprawach władze

te mogą tylko opuszczać w całości lub w części karę konfiskaty przedmiotów nie wyjętych

z obiegu, względnie dodatkową karę pieniężną z art. 19 niniejszej ustawy;

2)

władze skarbowe drugiej instancji we wszystkich innych sprawach, jednakże z tem ograniczeniem,

że albo

a)

opuszczają karę konfiskaty przedmiotu i wtedy mogą złagodzić karę pieniężną do połowy,

albo też,

b)

nie opuszczają kary konfiskaty i wtedy karę pieniężną złagodzić mogą do jednej czwartej

najniższego ustawowego wymiaru;

3)

Minister Skarbu w sprawach, wymienionych pod p. 2, bez ograniczenia co do stopnia

złagodzenia kary.

§ 3.

Jeśli złagodzenie kary przekracza granicę uprawnień danej władzy skarbowej, władza

ta przedkłada sprawę wyższej instancji ze swoim wnioskiem, może jednak sama odrzucić

wniosek obwinionego, jeśli nie znajduje powodu do złagodzenia kary, a jest właściwą

do rozstrzygnięcia w myśl § 1 niniejszego artykułu.

§ 4.

Odmowa zezwolenia na dobrowolne poddanie się karze nie ulega zaskarżeniu.

§ 1.

O przyzwoleniu na dobrowolne poddanie się karze zawiadamia się obwinionego pismem,

w którem należy określić zarzucone mu przestępstwo z powołaniem się na odnośny przepis

ustawy,

§ 2.

Z chwilą doręczenia obwinionemu zawiadomienia i po ewentualnem dopłaceniu przezeń

reszty przypadającej do uiszczenia kwoty, dobrowolne poddanie się karze uzyskuje prawomocność

i ma ten skutek, co orzeczenie karne.

§ 3.

O odmówieniu zezwolenia na dobrowolne poddanie się karze zawiadamia się obwinionego

na piśmie.

§ 1.

Przed rozstrzygnięciem prośby o zezwolenie na dobrowolne poddanie się karze władza

skarbowa może prowadzić dalsze dochodzenia dla zbadania rozmiaru popełnionego przestępstwa

i dokładniejszego wyświetlenia sprawy, w miarę zaś wyników tych dochodzeń może zażądać

od obwinionego podwyższenia ofiarowanej przezeń kwoty.

§ 2.

Obwiniony może cofnąć prośbę o dobrowolne poddanie się karze, jeśli przed upływem

trzech miesięcy od daty złożenia wniosku nie będzie zawiadomiony o zezwoleniu władzy

na ofiarowane przezeń poddanie się karze.

§ 3.

W razie odmowy zezwolenia, nieuiszczeniu w wyznaczonym terminie dopłaty (art. 177

§ 2) lub cofnięcia wniosku przez obwinionego, dobrowolne poddanie się karze uważa

się za niebyłe, władza zaś skarbowa zarządza zwrot złożonej kwoty.

Władze skarbowe oceniają moc dowodową zebranych środków dowodowych na podstawie swobodnego

uznania z tem jednak ograniczeniem, że środki dowodowe, których treści nie przedstawiono

obwinionemu, nie mogą stanowić podstawy orzeczenia, chyba, że obwiniony, wezwany do

przesłuchania, nie stawił się. Władze skarbowe powinny dokładnie rozważyć całokształt

materjału dowodowego tudzież uwzględnić ze ścisłą bezstronnością wszystkie dowody

tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

§ 1.

Przepis art. 31 stosują władze skarbowe w następujący sposób

a)

władze pierwszej instancji uprawnione są w sprawach, należących do ich kompetencji

(art. 144 § 1), łagodzić kary pieniężne za przestępstwa porządkowe bez ograniczenia,

w innych zaś przypadkach do połowy, oraz karę konfiskaty przedmiotów opuszczać w całości

lub w części, o ile nie chodzi o przedmiot, wyjęty z obiegu;

b)

władze drugiej instancji mają nieograniczone prawo łagodzenia kar we wszystkich sprawach,

w których do wydania orzeczenia karnego właściwa jest władza pierwszej instancji;

w sprawach zaś, w których one same są właściwe, mają prawo łagodzenia kar pieniężnych

do jednej czwartej części oraz prawo opuszczenia w całości lub w części kary konfiskaty

przedmiotów, nie wyjętych z obiegu;

c)

Ministerstwo Skarbu ma we wszystkich sprawach nieograniczone prawo łagodzenia kar.

§ 2.

Minister Skarbu uprawniony jest rozszerzać zakres działania władz niższych instancyj

w dziedzinie prawa łagodzenia kary.

§ 1.

Władza skarbowa wydaje orzeczenie karne na piśmie.

§ 2.

Orzeczenie, wydane przez władzę drugiej instancji, przesyła się w dwóch odpisach władzy

pierwszej instancji, która jeden odpis doręczy stronie, drugi zaś zachowa w swoich

aktach.

§ 1.

Orzeczenie karne zawierać powinno

1)

dokładne określenie zarzuconego oskarżonemu czynu z podaniem czasu imiejsca jego popełnienia;

2)

orzeczenie o winie lub o uniewinnieniu, a w razie skazania, wymiar kary pieniężnej

oraz aresztu zastępczego, ewentualnie orzeczenie konfiskaty przedmiotów, wymienionych

w art. 17 i 18, z powołaniem przepisu, na podstawie którego wymierza się karę;

3)

orzeczenie co do innych przedmiotów, zajętych na podstawie art. 155 § 3;

4)

orzeczenie co do kosztów postępowania;

5)

orzeczenie co do ewentualnej odpowiedzialności majątkowej osób trzecich (art. 33 -

39) za nałożoną na skazanego karę pieniężną i koszty postępowania;

6)

wreszcie co do roszczeń interwenientów do przedmiotów, wymienionych w art. 17 i 18,

i innych przedmiotów, zajętych na podstawie art. 155;

7)

pouczenie o przysługujących przeciw orzeczeniu karnemu środków odwoławczych w myśl

art. 187 i 188 z zakreśleniem terminu i Wyraźnem wskazaniem władzy, u której środek

odwoławczy winien być złożony;

8)

uzasadnienie orzeczenia.

§ 2.

O ileby punkty 3 - 6 nie mogły być objęte odrazu orzeczeniem, wydaje się co do nich

dodatkowe orzeczenie, ewentualnie po uprzedniem przeprowadzeniu potrzebnych dochodzeń.

§ 1.

Odpis orzeczenia karnego doręcza się do rąk własnych obwinionemu oraz stronom interesowanym,

określonym w punktach 5 i 6 art. 185, względnie pełnomocnikowi tych osób, o ile tenże

wykazuje się pełnomocnictwem pisemnem, a wreszcie w wypadkach, gdy osoby te pozostają

pod opieką lub kuratelą, ich prawnemu zastępcy.

§ 2.

W materji doręczenia zastępczego obowiązują przepisy kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

Osobom, które zawiadomić należy o orzeczeniu karnem stosownie do postanowień art.

186, służy prawo zażalenia do bezpośrednio wyższej instancji skarbowej w trybie i

w czasie, wskazanych w art. 192 i 193 § 1.

§ 2.

W razie wydania przeciw obwinionemu orzeczenia zaocznego (art. 167 § 3) obwiniony

może założyć bądź środek Odwoławczy (zażalenie, wniosek z mocy art. 168), bądź sprzeciw

z usprawiedliwieniem swego niestawiennictwa i z prośbą o ponowne rozpoznanie sprawy

przez pierwszą instancję. O przyjęciu sprzeciwu decyduje władza skarbowa, która orzeczenie

wydała. Sprzeciw powinien być złożony w ciągu dni siedmiu od daty otrzymania odpisu

zaocznego orzeczenia (art. 186) do władzy, która orzeczenie wydała, i połączony z

zażaleniem. W razie odrzucenia sprzeciwu nadaje się właściwy bieg zażaleniu (art.

199).

O ile osoby te z prawa wniesienia zażalenia nie korzystają, mogą wystąpić z wnioskiem

przekazania sprawy do postępowania sądowego.

Jeśliby strona podała zażalenie do wyższej władzy skarbowej, a niezależnie od tego

przedstawiła wniosek przekazania sprawy do postępowania sądowego, należy jej wyjaśnić

przepis art. 187 i 188, a jeśli mimo to nie uczyni użytku iprawa wyboru, przekazać

sprawę właściwej władzy sądowej.

§ 1.

Strona może cofnąć wniosek o sądowe rozstrzygnięcie sprawy i wnieść zamiast tego zażalenie

do wyższej instancji skarbowej.

§ 2.

Jeśli strona cofnie wniosek, a nie wniesie w terminie, zakreślonym w art. 193, zażalenia,

orzeczenie karne pierwszej instancji uzyskuje prawomocność.

Jeśliby z pośród osób, wymienionych w art. 186, jedne wystąpiły z zażaleniem do wyższej

instancji skarbowej, drugie zaś z wnioskiem przekazania sprawy do postępowania sądowego,

przekazuje się sprawę do postępowania sądowego co do wszystkich tych osób.

§ 1.

Zażalenie, względnie wniosek, podaje się pisemnie lub zgłasza ustnie do protokółu

władzy skarbowej pierwszej instancji, wskazanej w orzeczeniu (art. 185 p. 7), bez

względu na to, która władza wydała orzeczenie.

§ 2.

Podanie bezpośrednio do wyższej władzy skarbowej lub bezpośrednio do sądu nie powoduje

odrzucenia, jeśli nastąpiło w przepisanym terminie.

§ 1.

Zażalenie i wniosek o przekazanie sprawy do postępowania sądowego powinny być złożone

w ciągu dni siedmiu.

§ 2.

Termin ten liczy się od dnia następnego po dniu doręczenia orzeczenia, przyczem wystarczy,

jeśli w ciągu tego terminu nadano przesyłkę na pocztę listem poleconym.

§ 3.

Jeśli ostatni dzień terminu przypada na niedzielę lub święto, wówczas termin do podania

zażalenia, względnie wniosku o sądowe rozstrzygnięcie sprawy, upływa najbliższego

następnego dnia powszedniego.

§ 4.

Jeśli wniosek lub zażalenie podano po upływie terminu, władza skarbowa, która wydała

orzeczenie, odrzuca je.

§ 5.

Przeciw odrzuceniu przysługuje wnoszącemu rekurs, który podany być winien do władzy

pierwszej instancji (art. 185 p. 7) w ciągu dni siedmiu. Rekurs rozstrzyga w przypadku

zażalenia władza skarbowa, powołana do orzeczenia o zażaleniu, a w przypadku wniosku

o przekazanie sprawy do sądowego postępowania właściwa władza sądowa.

§ 6.

W razie uwzględnienia rekursu władza skarbowa orzeka zarazem o samem zażaleniu, a

władza sądowa wdraża postępowanie karne.

§ 7.

Jeśli uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, może ona najpóźniej

siódmego dnia po ustaniu przeszkody zgłosić do władzy skarbowej pierwszej instancji

wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie opóźnionej czynności.

§ 8.

O przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia rozstrzyga skarbowa władza odwoławcza;

o przywróceniu zaś terminu na zgłoszenie wniosku o przekazanie sprawy do sądu rozstrzyga

tenże sąd.;

§ 9.

W razie uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu odnośna władza rozstrzyga równocześnie

samą sprawę.

Władza, która orzeczenie wydała, nie może go sama zmienić.

Aż do rozpoczęcia rozprawy główne) strona może cofnąć wniosek swój o przekazanie sprawy

do postępowania sądowego; w przypadku tym orzeczenie władzy skarbowej uzyskuje prawomocność.

§ 1.

Władza, powołana do rozstrzygnięcia zażalenia (odwoławcza), może orzeczenie zatwierdzić

lub je zmienić, nigdy jednak na niekorzyść żalącego się, w szczególności zaś może

karę złagodzić w myśl art. 31 i w granicach, nakreślonych w art. 183.

§ 2.

Władza odwoławcza może zarządzić przeprowadzenie dodatkowych dochodzeń dla wyświetlenia

sprawy.

§ 3.

W razie istotnych wadliwości postępowania pierwszej instancji lub pogwałcenia przez

nią właściwości rzeczowej, władza odwoławcza może zaskarżone orzeczenie uchylić i

przekazać sprawę tej samej lub innej właściwej władzy do ponownego, rozstrzygnięcia.

Orzeczenia, wydane w instancji odwoławczej, należy doręczyć wszystkim osobom, wymienionym

w art. 186, wraz z uzasadnieniem.

Od orzeczeń, wydanych w drugiej instancji wskutek zażalenia, nie służy żaden środek

odwoławczy, ani też skarga do Najwyższego Trybunału Administracyjnego,

§ 1.

Jeśli zażalenie podano w terminie, władza skarbowa pierwszej instancji przesyła je

władzy drugiej instancji do rozstrzygnięcia, względnie celem przedłożenia Ministerstwu

Skarbu w przypadkach, gdy orzeczenie karne wydała władza drugiej instancji.

§ 2.

Na skutek podanego w terminie wniosku o przekazanie sprawy do postępowania sądowego,

orzeczenie karne nie ulega wykonaniu, władza skarbowa zaś przesyła akta sprawy właściwemu

sądowi.

§ 1.

Orzeczenia karne władz skarbowych stają się wykonalne po upływie dni czternastu od

chwili uprawomocnienia się.

§ 2.

Prawomocnem jest orzeczenie władz skarbowych, przeciw któremu nie przysługuje żaden

środek odwoławczy.

§ 1.

Prawomocne orzeczenia karne mają to samo znaczenie i pociągają za sobą te same skutki,

co prawomocny wyrok sądowy; w szczególności nie jest dopuszczalne ponowne obwinienie.

§ 2.

Gdyby jednak okazało się, że władza skarbowa rozstrzygnęła sprawę, należącą według

art. 137 lit. „a” do właściwości sądowej, natenczas może właściwy sąd okręgowy, po

wysłuchaniu prokuratora, powziąć na posiedzeniu niejawnem postanowienie, stwierdzające

nieważność orzeczenia władzy skarbowej. O postanowieniu tem sąd zawiadamia władzę

skarbową, prokurator zaś na mocy tego postanowienia władny jest wszcząć postępowanie

karne.

Wykonanie orzeczeń skarbowych oraz decyzja o wykonaniu kary aresztu zastępczego należy

do władz skarbowych pierwszej instancji.

§ 1.

Sprzedaż uznanych za przepadłe przedmiotów (art. 185 p. 2 i 3) należy do wyłącznej

właściwości władz skarbowych także wtedy, jeśli konfiskatę orzeczono w drodze postępowania

sądowego. Władza skarbowa wstrzyma się jednak tak od sprzedaży, jak i od wydania innych

zarządzeń co do skonfiskowanych przedmiotów, jeśli ich konfiskatę orzekła również

inna władza na zasadzie przepisów innej ustawy.

§ 2.

Przedmioty, zajęte w toku postępowania, a nie uznane za przepadłe, należy po uprawomocnieniu

się orzeczenia zwrócić osobie, u której dokonano zajęcia, względnie innej osobie uprawnionej.

O wykonanie kary aresztu zastępczego władza skarbowa zwraca się do sądu grodzkiego

miejsca zamieszkania Lub miejsca pobytu skazanego.

§ 1.

Jeżeli nastąpiło częściowe uiszczenie kary pieniężnej już podczas wykonania kary aresztu

zastępczego, karę tę zmniejsza się odpowiednio do stosunku uiszczonej kwoty do całej

kary pieniężnej. Decyzja w tym względzie należy do władzy skarbowej pierwszej instancji.

§ 2.

Osoby, skazane prawomocnie na karę pieniężną, a zamieszkujące zagranicą, mają być

ze zjawieniem się w Polsce przytrzymane i w razie niezłożenia kary pieniężnej odstawione

bezzwłocznie do sądu, celem wykonania kary aresztu.

§ 1.

Skazany w postępowaniu skarbowem obowiązany jest zwrócić

1)

koszty, spowodowane dostawieniem obwinionego lub sprowadzeniem zajętej rzeczy;

2)

koszty, połączone z utrzymaniem, względnie przechowaniem oraz ze sprzedażą zajętej

rzeczy, jednak tylko w przypadkach, gdy nie orzeka się konfiskaty tej rzeczy; za przechowywanie

rzeczy w urzędowym magazynie nie liczy się żadnych kosztów;

3)

należytości, wypłacone świadkom, znawcom oraz osobom, wezwanym przez władzę do asystowania

przy rewizjach domowych, przy przesłuchiwaniu świadków lub znawców lub też przy innych

czynnościach postępowania karnego.

§ 2.

W razie skazania za to samo przestępstwo dwu lub więcej osób, koszty postępowania

obciążają osoby te solidarnie.

Przymusowe ściągnięcie zasądzonych kosztów postępowania następuje wedle tych samych

zasad, co ściągnięcie kar pieniężnych. Koszty te nie ulegają zamianie na areszt.

§ 1.

Kwoty, wpływające z kar, nakładanych przez władze skarbowe, przypadają na budżet Ministerstwa

Skarbu; na rachunek tegoż budżetu wpływają nadto wszelkie kwoty, uzyskane ze sprzedaży

przedmiotów, bez względu na to, czy konfiskatę (zajęcie) tych przedmiotów orzekł sąd,

czy władza skarbowa.

§ 2.

Kwoty, wpływające z kar pieniężnych, nakładanych przez sądy za przestępstwa, podlegające

niniejszej ustawie, przypadają na rzecz budżetu Ministerstwa Sprawiedliwości.

Sposób zawiadamiania stron przez władzę skarbową, a w szczególności doręczenia wezwań

i innych pism urzędowych, będzie określony w drodze rozporządzenia Ministra Skarbu

w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.

Sądy rozpoznają

1)

sprawy, należące do ich właściwości, stosownie do postanowień art. 137;

2)

sprawy, przekazane im stosownie do postanowień art. 138 i art. 188.

§ 1.

Sprawy, obu wymienionych w art. 210 rodzajów należą do właściwości sądów okręgowych.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może w porozumieniu z Ministrem Skarbu w drodze rozporządzenia

przekazywać niektóre rodzaje spraw do właściwości sądów grodzkich, tak na całym obszarze

Państwa, jak i w części Państwa i właściwość tę odwoływać. Minister Sprawiedliwości

może w porozumieniu z Ministrem Skarbu przekazać wyłączne rozpoznanie spraw karnych

o przestępstwa, należące do właściwości sądów grodzkich według ustępu poprzedniego,

bądź poszczególnym sądom grodzkim dla kilku okręgów tych sądów, bądź sądowi grodzkiemu

w siedzibie sądu okręgowego dla całego okręgu sądowego. W przypadku tym przepisy niniejszego

działu, zwłaszcza dotyczące udziału władzy skarbowej i jej pełnomocnika w postępowaniu

karnem, będą miały zastosowanie również w postępowaniu przed sądami grodzkiemi z wyjątkiem

tych przepisów, które odnoszą się wyłącznie do postępowania w sądach okręgowych. W

przypadku tym władze skarbowe mają prawo wnoszenia i popierania oskarżenia (art. 56

k. p. k.).

§ 1.

Właściwy miejscowo jest sąd, w którego okręgu popełniono przestępstwo lub w razie,

gdy miejsce popełnienia przestępstwa jest nieznane, sąd, w którego okręgu mieszka

osoba podejrzana, a gdyby miejsce zamieszkania było nieznane, sąd, w którego okręgu

przestępstwo wyszło najaw.

§ 2.

Jednakże z ważnych względów może być sprawa przekazana innemu sądowi, przyczem co

do trybu przekazywania obowiązują przepisy kodeksu postępowania karnego.

§ 1.

Do orzekania w sprawach, objętych niniejszą ustawą, tworzy się w każdym sądzie okręgowym

wydział karny skarbowy; oprócz tego można utworzyć i drugi wydział karny skarbowy

w wydziale zamiejscowym sądu okręgowego.

§ 2.

Przewodniczący wydziału wyznacza do osądzenia sprawy sędziów z grona członków tegoż

wydziału, a przewodniczy w komplecie sądzącym bądź sam, bądź też wyznacza jednego

z sędziów na przewodniczącego. Członkowie tego wydziału mogą zarazem pełnić inne czynności

w tym sądzie. Jednego członka składu sądzącego może zastąpić inny sędzia okręgowy

lub grodzki na podstawie zarządzenia prezesa sądu okręgowego, powziętego na wniosek

przewodniczącego wydziału karnego skarbowego.

§ 1.

Sąd okręgowy rozstrzyga w wydziale karnym skarbowym wszelkie sprawy o przestępstwa,

podlegające niniejszej ustawie w składzie trzech sędziów.

§ 2.

Postępowanie uproszczone może być zarządzone na wniosek prokuratora, w wypadkach zaś,

przewidzianych w art. 219 i 221 - władzy skarbowej.

§ 3.

Gdy wedle obowiązujących przepisów decydować ma sąd okręgowy kolegjalnie poza rozprawą

główną, rozstrzyga zawsze wydział karny skarbowy na posiedzeniu niejawnem po wysłuchaniu

wniosków prokuratora.

§ 1.

W razie zbiegu przestępstwa, podlegającego niniejszej ustawie, z przestępstwem, podlegającem

osądzeniu według innego postępowania sądowego, każde ztych przestępstw ulega rozpoznaniu

niezależnie od drugiego.

§ 2.

W takich jednak przypadkach zbiegu czy to jednoczynowego (art. 22), czy to wieloczynowego,

gdy czyny odnośne pozostają ze sobą w związku, sąd okręgowy (wydział karny skarbowy)

może zarządzić łączne rozpoznanie i osądzenie spraw przed wydziałem karnym skarbowym

tak, gdy wszystkie należą do właściwości sądu okręgowego, jak wówczas, gdy jedne należą

do tego sądu, inne do sądu grodzkiego. W przypadku tym sąd (wydział karny skarbowy)

stosuje do obu rodzajów przestępstw przepisy kodeksu postępowania karnego przy odpowiedniem

zastosowaniu odnośnie do przestępstwa, ulegającego ukaraniu wedle niniejszej ustawy,

postanowień art. 216 - 224 i art. 225; przepis art. 224 § 1 stosuje się jednak tylko

wówczas, gdy okoliczność, którą stwierdza protokół, dotyczy wyłącznie przestępstwa,

podlegającego karze wedle niniejszej ustawy; protokóły, odczytywane na zasadzie art.

224 § 2 można uwzględnić jako dowody także co do przestępstwa, nie podlegającego niniejszej

ustawie, o ile treść protokółu dotyczy określenia przedmiotu przestępstwa (jego jakości,

ilości, wartości, miejsca ujęcia, pochodzenia i t. p.).

§ 3.

Postanowienia § 2 nie mają zastosowania, jeśli pozostające w zbiegu przestępstwo należy

do właściwości sądów przysięgłych; w tym razie rozpoznanie każdej z tych spraw następuje

oddzielnie.

§ 4.

Postanowienia § 2 stosuje się odpowiednio w sądzie grodzkim, o ile zbiegające się

przestępstwa należą do jego właściwości.

§ 1.

Sąd (sędzia śledczy) może wezwać odpowiedzialnego w charakterze osoby trzeciej do

osobistego stawienia się celem przesłuchania, a w razie, jeśli on się nie stawi, zarządzić

jego dostawienie.

§ 2.

Odpowiedzialnego należy zawiadomić o rozprawie głównej z tem, że może na niej stanąć

osobiście lub z obrońcą, albo przez pełnomocnika. Niestawienie się jego nie jest przeszkodą

do przeprowadzenia rozprawy i wydania wyroku, którego nie uważa się w tym razie za

zaoczny. Należy o tem pouczyć odpowiedzialnego w zawiadomieniu.

§ 3.

Odpowiedzialnemu służy prawo bronienia się w ciągu całego postępowania sądowego, przyczem

korzysta on z wszelkich uprawnień, przewidzianych w kodeksie postępowania karnego

dla oskarżonego (obwinionego).

§ 4.

Zeznania odpowiedzialnego nie mogą być zaprzysiężone i nie podlegają sankcji, przewidzianej

dla zeznań świadków.

Osoby, wymienione w art. 185 p. 6 winny być zawiadomione o rozprawie głównej. Służy

im prawo stawiania wniosków celem wykazania swych roszczeń w toku całego postępowania

sądowego. Zgłoszenie roszczenia nastąpić winno w ciągu dni czternastu od doręczenia

zawiadomienia o zajęciu przedmiotu pod rygorem odrzucenia, a w braku zawiadomienia,

lub gdy dzień rozprawy głównej przypada przed upływem terminu czternastodniowego,

najpóźniej z rozpoczęciem rozprawy głównej.

W razie niebezpieczeństwa udaremnienia późniejszej egzekucji kar pieniężnych, kosztów

postępowania i uszczuplonych należytości, sąd może zarządzić ich zabezpieczenie na

majątku oskarżonego (obwinionego) i odpowiedzialnego. Orzeczenie sądu karnego jest

dostateczną podstawą do uzyskania względnie wykonania sądowego zabezpieczenia. O zarządzeniu

zabezpieczenia sąd zawiadamia władzę skarbową.

W sprawach, przekazanych do postępowania sądowego w myśl art. 188, orzeczenie karne

władzy skarbowej zastępuje prawomocny akt oskarżenia.

§ 1.

Sąd rozpoznaje sprawę według przepisów, obowiązujących w postępowaniu przed sądem

pierwszej instancji ze zmianami, wprowadzonemi w następnych artykułach.

§ 2.

Przepisy kodeksu postępowania karnego co do postępowania w sprawach karno-administracyjnych

mają odpowiednie zastosowanie.

§ 1.

Jeśli w sprawie, należącej do właściwości sądowej (art. 137 § 1 p. „a” i art. 138),

prokurator nie znajduje powodu do ścigania, winien przesłać akta władzy skarbowej,

która może sama złożyć sądowi okręgowemu akt oskarżenia (bez uzasadnienia).

§ 2.

Jeśli władza skarbowa oskarżenia zaniecha, oznajmia o tem prokuratorowi, zwracając

mu akta.

§ 1.

Władza skarbowa korzysta w ciągu całego postępowania karnego ze wszelkich uprawnień

prokuratora, dotyczących

1)

informowania się o sprawie (przeglądanie akt, obecność przy czynnościach śledczych

i t. p.);

2)

składania wniosków w przedmiocie zbierania i uzupełnienia materjału dowodowego oraz

w przedmiocie wszelkich wogóle postanowień sądowych;

3)

zaskarżania orzeczeń sądowych.

§ 2.

Do powyższych czynności władza skarbowa deleguje swego pełnomocnika.

§ 1.

Obecność pełnomocnika władzy skarbowej na rozprawie głównej jest konieczna, jeśli

władza ta złożyła sądowi akt oskarżenia, prokurator jednak i w tym razie obowiązany

jest do wzięcia udziału w rozprawie.

§ 2.

Prokurator i pełnomocnik władzy skarbowej są nawzajem od siebie niezależni. Popieranie

oskarżenia przez jednego z nich wystarcza. Wniosek pełnomocnika winien być przez sąd

rozpatrzony, choćby prokurator z wnioskiem tym się nie zgadzał.

Protokóły badania obwinionego, świadków i znawców, sporządzone przez władze skarbowe

w toku dochodzenia, posiadają moc protokółów czynności sądowych.

§ 1.

Jeśli zeznanie jakiegokolwiek świadka, przesłuchanego w toku dochodzenia (skarbowego,

prokuratorskiego) dotyczy okoliczności mniej ważnych, można wezwania tego świadka

na rozprawę główną zaniechać i poprzestać na odczytaniu protokółów jego badania podczas

rozprawy.

§ 2.

Przepis powyższy nie pozbawia stron prawa zgłoszenia wniosku o wezwanie i przesłuchanie

świadka, o czem sąd decyduje według swego uznania.

Na rozprawie wolno odczytać protokóły wszelkich czynności, dokonanych w toku dochodzenia

lub śledztwa.

§ 1.

W razie niewykrycia miejsca pobytu oskarżonego, jego ucieczki lub wogóle uchylenia

się od sądu przed doręczeniem odpisu aktu oskarżenia lub zawiadomienia o terminie

rozprawy, można zarządzić i przeprowadzić rozprawę główną, ogłaszając jej termin w

gminie ostatniego miejsca zamieszkania, pobytu lub wykonywania przedsiębiorstwa, o

ile zaś żadnej z tych okoliczności stwierdzić nie można, w Monitorze Polskim. Między

ogłoszeniem a terminem rozprawy głównej upłynąć musi okres trzechmiesięczny.

§ 2.

Ukrycie się oskarżonego, po otrzymaniu odpisu aktu oskarżenia lub zawiadomienia o

terminie rozprawy, nie stanowi, przeszkody do przeprowadzenia wyznaczonej rozprawy.

§ 3.

W obu powyższych przypadkach, jeśli oskarżony nie zamianował obrońcy, przewodniczący

powołuje dla nieobecnego obrońcę z urzędu, któremu służą wszystkie prawa strony oskarżonej.

§ 4.

Niestawiennictwo na rozprawę oskarżonego, który otrzymał zawiadomienie o terminie

rozprawy, pociąga za sobą skutki, przepisane w kodeksie postępowania karnego.

§ 5.

Prawomocny wyrok należy ogłosić trybem, wskazanym w § 1, jeśli zachodzi którykolwiek

z przypadków, wymienionych w §§ 1 i 2. Wykonanie nastąpić może dopiero po upływie

czternastu dni po dniu ogłoszenia.

§ 6.

Przepisy niniejszego artykułu mają zastopowanie do odpowiedzialnego w charakterze

osoby trzeciej.

§ 1.

Wyroki sądowe zawierać muszą rozstrzygnięcie sprawy co do wszystkich punktów, wymienionych

w art. 185 p. p. 1 - 6. Do uzasadnienia wyroku mają zastosowanie ogólne przepisy kodeksu

postępowania karnego.

§ 2.

Rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania objąć ma również te koszty, które powstały

w postępowaniu skarbowem (art. 206).

§ 3.

Sądy przesyłają z urzędu władzom skarbowym odpisy swych wyroków i postanowień.

§ 1.

Od wyroków sądu okręgowego, orzekającego w pierwszej instancji, strony mogą założyć

jedynie kasację do Sądu Najwyższego.

§ 2.

Przepis powyższy nie ma zastosowania w przypadku, przewidzianym w art. 215 § 2.

§ 3.

Od wyroków sądów grodzkich można odwołać się z apelacją do sądu okręgowego, który

rozpoznaje sprawę w wydziale karnym skarbowym. Wyroki tego sądu są prawomocne.

§ 4.

Stronami są także osoby, o których mowa w art. 185 p. 5 i 6.

§ 5.

Odpowiedzialny w charakterze osoby trzeciej zaskarżyć może wyrok tylko z powodu nałożenia

nań odpowiedzialności, z powodu zaś zasądzenia oskarżonego - tylko o tyle, o ile ono

jest podstawą tej odpowiedzialności.

§ 6.

Sprzeciw od wyroku zaocznego służy odpowiedzialnemu tylko wówczas, gdy nie został

on uwiadomiony o rozprawie. Poza tem winien odpowiedzialny założyć skargę w terminach,

które biegną dla oskarżonego. Jeśli jednak odpowiedzialny w terminie właściwym dla

oskarżonego żądał doręczenia wyroku, lub doręczenie z urzędu jest nakazane, terminy,

biegnące od doręczenia, liczą się odpowiedzialnemu od doręczenia mu wyroku bez względu

na ich bieg dla oskarżonego. Przepis niniejszego paragrafu odnosi się również do interwenjentów

(art. 217).

§ 7.

Do zapowiadania i wnoszenia środków odwoławczych mają zastosowanie przepisy kodeksu

postępowania karnego.

§ 1.

W sprawach, prawomocnie rozstrzygniętych przez władze skarbowe, nastąpić może wznowienie

postępowania, jeśli wyjdą najaw nowe okoliczności, wskazujące bądź same przez się

bądź w związku z dotąd ujawnionemi okolicznościami na to, że nastąpiło

1)

niesłuszne skazanie, lub niesłuszne nałożenie odpowiedzialności majątkowej (art. 33

- 39), albo

2)

niesłuszne uniewinnienie, albo wreszcie

3)

niedostateczne zasądzenie (ukaranie).

§ 2.

W drugim i trzecim przypadku następuje wznowienie z urzędu, w pierwszym zaś na żądanie

skazanego lub odpowiedzialnego, jeśli okoliczności, uzasadniające żądanie wznowienia,

w toku postępowania w pierwszej instancji, bądź nie były im znane, bądź też nie mogły

być wykorzystane.

§ 3.

Przez wznowienie postępowania sprawa wraca w stadjum dochodzenia. W razie żądania

wznowienia przez oskarżonego lub odpowiedzialnego nowe orzeczenie nie może być surowsze

od poprzedniego.

§ 1.

Wznowienie postępowania z powodu niedostateczności zasądzenia (art. 230 p. 3) nastąpić

może tylko wtedy, gdy skazanie dotyczyło pewnych wyraźnie oznaczonych przedmiotów,

lub też pewnej ilości tychże, ujawniono zaś, że były jeszcze inne przedmioty, lub

że ilość tych samych przedmiotów była znacznie większa.

§ 2.

W powyższym przypadku kary, wykonane na skutek zasądzenia, uwzględnia się przy ponownem

zasądzeniu.

§ 1.

Zezwolenie na wznowienie postępowania na żądanie skazanego lub odpowiedzialnego nie

wstrzymuje ściągnięcia kary pieniężnej. W razie późniejszego uwolnienia lub uchylenia

odpowiedzialności zwraca się ściągniętą kwotę.

§ 2.

Zezwolenie na wznowienie postępowania z tytułu niesłusznego skazania (art. 230 § 1

p. 1) pociąga za sobą wstrzymanie wykonania kary pozbawienia wolności.

Wznowienie postępowania z urzędu dopuszczalne jest z warunkiem, że od chwili popełnienia

przestępstwa nie upłynął okres jego przedawnienia (art. 40).

Wznowienie postępowania w sprawach rozstrzygniętych prawomocnie przez władzę skarbową

wymaga zezwolenia Ministra Skarbu.

W sprawach, rozstrzygniętych przez sądy, dopuszczalne jest wznowienie postępowania

1)

na zasadach, zawartych w przepisach kodeksu postępowania karnego i 2) w przypadkach,

przewidzianych w art. 230 § 1 p. 3 i w art. 231.

Ustawę niniejszą stosuje się również do przestępstw, popełnionych przed jej wejściem

w życie. Jednak dawne sankcje karne zachowują swoją moc, jeśli są względniejsze dla

sprawcy.

§ 1.

Na obszarze mocy obowiązującej kodeksu karnego z roku 1871 zamiast aresztu ponad sześć

tygodni należy wymierzać karę więzienia.

§ 2.

Na obszarze mocy obowiązującej ustawy karnej z roku 1852 należy wymierzać zamiast

więzienia areszt ścisły.

Z chwilą wejścia w życie ustawy niniejszej traci moc obowiązującą ustawa karna skarbowa

z dnia 2 sierpnia 1926 r. (Dz. U. R. P. Nr 105, poz. 609) z wyjątkiem art. 240 i ustępu

2 art. 242, oraz wszelkie inne przepisy w materjach, objętych niniejszą ustawą.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrom: Skarbu i Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 maja 1932 r. i obowiązuje na całym obszarze

Rzeczypospolitej.