Ustawa z dnia 17 marca 1932 r. o uregulowaniu stosunków służbowych pracowników instytucyj ubezpieczeń społecznych.

Postanowienia ustawy niniejszej odnoszą się do wszystkich pracowników instytucyj ubezpieczeń

społecznych, działających na podstawie ustawy z dnia 19 maja 1920 r. o obowiązkowem

ubezpieczeniu na wypadek choroby (Dz. U. R. P. Nr 44, poz. 272), ustawy z dnia 28

grudnia 1887 r. o ubezpieczeniu robotników od wypadków (Dz. u. p. austr. z 1888 r.

Nr 1), ordynacji ubezpieczeniowej Rzeszy Niemieckiej z dnia 19 lipca 1911 r. (Dz.

u. p. niem. str. 509), ustawy z dnia 28 lipca 1889 r. o urządzeniu stosunków bractw

górniczych, które na zasadzie powszechnej ustawy górniczej są lub będą utworzone (Dz.

u. p. austr. Nr 127), oraz rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada

1927 r. o ubezpieczeniu pracowników umysłowych (Dz. U. R. P. Nr 106, poz. 911), w

ostatnio obowiązującem brzmieniu tych przepisów. Ustawa niniejsza nie dotyczy pracowników

Zakładu Ubezpieczenia od wypadków w Królewskiej Hucie i Zakładu Ubezpieczenia na wypadek

inwalidztwa w Królewskiej Hucie, oraz kas chorych, działających na górnośląskiej części

województwa śląskiego.

Stosunek służbowy pracowników instytucyj ubezpieczeń społecznych (art. 1) ma charakter

prywatno-prawny.

Prawa i obowiązki pracowników instytucyj ubezpieczeń społecznych regulują przepisy

służbowe, uchwalone przez właściwe władze (organa) instytucyj i zatwierdzone przez

władzę nadzorczą w rozumieniu art. 64 i 65 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 29 listopada 1930 r.

Wymienione w poprzednim ustępie uchwały będą powzięte nie wcześniej niż w 30 dniu

po ich przesłaniu do opinji najliczniejszym centralnym organizacjom pracowników; instrukcja

Ministra Pracy i Opieki Społecznej ustali warunki, jakim winien odpowiadać tryb postępowania

w powyższym zakresie władz (organów) instytucyj ubezpieczeń społecznych.

Nowe przepisy służbowe winny uwzględniać zasadę zaliczania lat dotychczasowej służby

w danej instytucji ubezpieczeń społecznych.

Przepisy służbowe stanowią integralną część umowy o pracę pracowników tychże instytucyj.

W związku z reorganizacją instytucyj ubezpieczeń społecznych, przewidzianą w rozporządzeniu

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 listopada 1930 r. (Dz. U. R. P. Nr 81, poz.

635), z chwilą wejścia w życie przepisów służbowych, wydanych w trybie, przewidzianym

w art. 2 niniejszej ustawy, tracą moc obowiązującą, z zastrzeżeniem postanowień art.

4 i 5 niniejszej ustawy, wszelkie przepisy służbowe, regulujące stosunki służbowe

pracowników instytucyj ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem przepisów służbowych,

wprowadzonych po dniu 1 stycznia 1932 r., oraz nominacje na stanowiska dożywotnie

w tych instytucjach, jak również indywidualne i zbiorowe umowy pracowników, zatrudnionych

w tych instytucjach.

Ustawa niniejsza z zastrzeżeniem art. 5 nie narusza postanowień, dotyczących zaopatrzenia

emerytalnego, a zawartych w przepisach służbowych, nominacjach, umowach indywidualnych

i zbiorowych oraz przepisach specjalnych.

Niezależnie od tego, czy w danej instytucji ubezpieczeń społecznych obowiązują już

wprowadzone po dniu 1 stycznia 1932 r. nowe przepisy służbowe, instytucja może w terminie

3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy rozwiązać z każdym pracownikiem

stosunek służbowy z zachowaniem uprawnień pracownika, wynikających z mocy dawnych

nominacyj, umów lub przepisów służbowych i przepisów specjalnych, do odprawy lub zaopatrzenia

emerytalnego i do okresu wypowiedzenia, a w razie niezachowania przez instytucje okresu

wypowiedzenia - uprawnień do wynagrodzenia za ten okres z tem jednak ograniczeniem,

że łączna suma odprawy wraz z wynagrodzeniem za okres wypowiedzenia nie może przekraczać

kwoty dwuletnich ostatnich poborów służbowych pracownika w pełnym wymiarze i nie może

być niższą od sumy wynagrodzenia i odprawy, przewidzianych w ustępie następnym,

W przypadkach, w których nominacje, umowy o pracę lub przepisy służbowe nie zawierają

specjalnych postanowień co do praw emerytalnych i okresu wypowiedzenia, obowiązuje

przy nominacjach na stanowiska dożywotnie i umowach dożywotnich 12-miesięczny termin

wypowiedzenia lub wynagrodzenia za ten okres, przy innych rodzajach umów, zawartych

na czas nieokreślony lub określony, termin trzymiesięczny dla pracowników umysłowych

i jednomiesięczny dla pozostałych kategoryj pracowników. Ponadto w braku postanowień

co do odpraw ci zwalniani pracownicy, którzy posiadają zaliczony co najmniej pięcioletni

okres służby w danej instytucji, otrzymują odprawy w wysokości pełnego ostatniego

miesięcznego uposażenia służbowego za każdy rok zaliczonej służby; odprawa ta nie

może przekraczać kwoty piętnastomiesięcznych poborów, a łącznie z wynagrodzeniem za

okres wypowiedzenia nie może przekraczać ostatnich dwuletnich poborów.

Po upływie terminu, przewidzianego w ust. 1 niniejszego artykułu, instytucje ubezpieczeń

społecznych, które nie wprowadziły po dniu 1 stycznia 1932 r. nowych przepisów służbowych,

będą miały prawo do czasu wprowadzenia tych przepisów zwalniać zatrudnionych u siebie

pracowników tylko w przypadkach, w których obowiązujące ustawy dopuszczają zwolnienie

pracownika bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Jeżeli pracownik zostaje zwolniony w okolicznościach, nie przewidzianych w dotychczasowych

przepisach służbowych, nominacjach, umowach indywidualnych, zbiorowych i przepisach

specjalnych, oraz jeżeli zwolnienie to następuje na podstawie art. 4 niniejszej ustawy,

bądź przepisów, przewidzianych w art. 2 ust. 2, pracownik z zastrzeżeniem postanowień

ustępu następnego uzyskuje prawo do zaopatrzenia emerytalnego na zasadzie odnośnych

powyższych dotychczasowych przepisów, umów i nominacyj.

W razie zwolnienia, o którem mowa w ustępie poprzednim, wymiar zaopatrzenia następuje

w stosunku do liczby lat służby, zaliczonej do zaopatrzenia, bez względu na odmienne

dotychczasowe postanowienia, normujące prawa do zaopatrzenia emerytalnego.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.