Ustawa z dnia 14 marca 1932 r. o zarobkowym przewozie osób i towarów pojazdami mechanicznemi.

(1)

Pojazdem mechanicznym w rozumieniu niniejszej ustawy jest pojazd, nie związany z torem

szynowym, poruszany przez umieszczony na nim silnik i przeznaczony do przewozu osób

lub towarów bezpośrednio przez pojazd lub przy użyciu ciągnionych przez pojazd przyczepek.

(2)

Na zarobkowy przewóz osób lub towarów pojazdami mechanicznemi na drogach publicznych,

poza obszarami jednej gminy, należy z wyjątkiem przewozów, określonych w art. 8 oraz

w art. 9, uzyskać koncesję.

(3)

Posiadanie koncesji na przewóz osób uprawnia do przewozu ich bagażu.

(1)

Koncesja może być udzielona na przewóz osób lub towarów na jednej linji, na kilku

linjach, na sieci linij przewozowych, albo na przewóz towarów w oznaczonych kierunkach

lub na oznaczonym obszarze. Koncesji można udzielić także z prawem wyłączności, o

ile petent podda się specjalnym warunkom lub zapewni szczególne korzyści publiczne.

(2)

Przez sieć linij przewozowych rozumie się taki układ linij przewozowych, który, pozostając

w związku z innemi środkami komunikacyjnemi, ma na celu zaspokojenie potrzeb komunikacyjno-gospodarczych

na większym obszarze.

(1)

Koncesji bez prawa wyłączności na przewóz osób lub towarów na jednej lub na kilku

linjach przewozowych, oraz na przewóz towarów w oznaczonych kierunkach lub na oznaczonym

obszarze udziela wojewódzka władza administracji ogólnej z wyjątkami, określonemi

w art. 4.

(2)

Rozporządzenie Ministrów Robót Publicznych i Spraw Wewnętrznych określi, która wojewódzka

władza administracji ogólnej jest właściwa do udzielania koncesji w wypadkach, jeżeli

przewóz osób lub towarów sięga poza obszar jednego województwa.

(1)

Minister Robót Publicznych może zastrzec swej kompetencji udzielanie koncesyj bez

prawa wyłączności na przewóz osób lub towarów na niektórych linjach przewozowych,

albo na przewóz towarów w oznaczonych kierunkach lub na oznaczonym obszarze.

(2)

Kompetencji Ministra Robót Publicznych zastrzega się udzielanie koncesyj w każdym

wypadku, jeżeli ubiegającym się o koncesję jest obcokrajowiec.

Koncesje z prawem wyłączności na przewóz osób lub towarów na jednej lub na kilku linjach

przewozowych, koncesje z prawem wyłączności na przewóz towarów w oznaczonych kierunkach

lub na oznaczonym obszarze, jako też koncesje na sieci linij przewozowych udziela

Minister Robót Publicznych w porozumieniu z Ministrami Spraw Wojskowych, Komunikacji

oraz Poczt i Telegrafów.

(1)

Warunki, pod któremi koncesje będą udzielone, prawa i obowiązki uprawnionego, czas

trwania koncesyj i wysokość opłat oraz przyczyny wygaśnięcia lub odebrania koncesji

określi rozporządzenie Ministra Robót Publicznych, wydane w porozumieniu z interesowanymi

ministrami.

(2)

Minister Robót Publicznych i Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wojskowych wydadzą w celu zapewnienia bezpieczeństwa, porządku i wygody publiczności

przepisy normujące, niezależnie od przepisów, określających obowiązki, wynikające

z ustawy z dnia 7 października 1921 r. o przepisach porządkowych na drogach publicznych

(Dz. U. R. P. Nr 89, poz. 656) i rozporządzeń, na jej podstawie wydanych, dalsze jeszcze

obowiązki przedsiębiorców, utrzymujących komunikację pojazdami mechanicznemi i to

tak w odniesieniu do przewozów wymienionych w art. 1, jak i do wszelkich innych przewozów

pojazdami mechanicznemi, dalej obowiązki osób, obsługujących pojazdy mechaniczne,

oraz obowiązki podróżnych.

(1)

Winni naruszenia przepisów niniejszej ustawy albo rozporządzeń, na jej podstawie wydanych,

będą karani grzywną do 3.000 (trzech tysięcy) zł albo aresztem do trzech miesięcy.

(2)

Do orzekania powołane są powiatowe władze administracji ogólnej.

(3)

Władza orzekająca oznaczy w orzeczeniu na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny

karę zastępczego aresztu według słusznego uznania, jednak nie ponad 6 tygodni.

(1)

Nie potrzeba uzyskiwać koncesji (art. 1) na

1)

doraźny przewóz zarobkowy pojazdami mechanicznemi, osobowemi, wynajmowanemi w całości;

2)

bezpłatny przewóz pracowników z miejsca pracy i do miejsca pracy własnemi pojazdami

przedsiębiorstwa;

3)

przewóz towarów przez przedsiębiorstwa przemysłowe i handlowe, oraz gospodarstwa rolne

i leśne wyłącznie dla własnych potrzeb i własnemi pojazdami mechanicznemi;

4)

przewóz paczek i innych przedmiotów, nadających się do transportu pocztowego na podstawie

art. 6 ustawy z dnia 3 czerwca 1924 r. o poczcie, telegrafie i telefonie (Dz. U. R.

P. z 1931 r. Nr 12, poz. 57);

5)

dowóz towarów, dokonywany przez przedsiębiorstwo „Polskie Koleje Państwowe” w zakresie

uprawnień, przewidzianych w § 59 p. 2 regulaminu przewozu osób, bagażu i przesyłek

ekspresowych na kolejach żelaznych oraz w § 1 p. 5, w § 14 p. 2 i w § 16 dział V regulaminu

przewozu przesyłek towarowych (Dz. U. R. P. z 1928 r. Nr 89, poz. 783);

6)

przewóz uczniów do szkół oraz przewóz osób w celach krajoznawczych i turystycznych

pojazdami mechanicznemi instytucyj kulturalnych i społecznych, lub przez nie do tego

celu wynajętemi;

7)

doraźne przewozy wycieczkowe, organizowane przez towarzystwa turystyczne.

(2)

Przewozy, wymienione wyżej w pkt. 1 - 7, podlegają zgłoszeniu stosownie do przepisów,

jakie wyda Minister Robót Publicznych w porozumieniu z interesowanymi ministrami.

(1)

Gmina miejska może za zgodą Ministra Robót Publicznych przedłużyć miejską linję autobusową

do sąsiednich miejscowości. W tym przypadku postanowienia niniejszej ustawy, nakładające

na przedsiębiorcę obowiązek uzyskiwania koncesji, nie mają zastosowania.

(2)

Koncesjonowanie w obrębie gminy miejskiej określi osobna ustawa.

Osoby, które w chwili ogłoszenia niniejszej ustawy wykonywają przewóz, określony w

art. 1, mogą go dalej wykonywać bez uzyskania koncesji aż do zużycia posiadanych pojazdów

mechanicznych, nie dłużej jednak niż przez okres dwóch lat od powyższego terminu.

Osoby te powinny jednak w ciągu trzech miesięcy po ogłoszeniu niniejszej ustawy poddać

zatwierdzeniu przez wojewódzką władzę administracji ogólnej, właściwą ze względu na

miejsce stałego postoju pojazdów mechanicznych, taryfy i rozkłady jazdy (plany przewozów)

oraz złożyć kaucję albo polisę ubezpieczeniową na zabezpieczenie roszczeń za śmierć

lub uszkodzenie cielesne podróżnych i obsługi pojazdu stosownie do przepisów, jakie

wyda Minister Robót Publicznych w porozumieniu z interesowanymi ministrami (art. 6).

Postanowienia niniejszej ustawy nie naruszają uprawnień przedsiębiorstwa „Polska Poczta,

Telegraf i Telefon”, wynikających z ustawy z dnia 3 czerwca 1924 r. o poczcie, telegrafie

i telefonie (Dz. U. R. P. z 1931 r. Nr 12, poz. 57) oprócz przewidzianego w art. 6

tejże ustawy uprawnienia osób i ich bagażu.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Robót Publicznych w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wojskowych i innymi zainteresowanymi ministrami, art. 7 zaś Ministrowi

Spraw Wewnętrznych i Ministrowi Robót Publicznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie na całym obszarze Rzeczypospolitej z wyjątkiem województwa

śląskiego w trzy miesiące po ogłoszeniu.

Postanowienia art. 10 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.