Ustawa z dnia 10 marca 1932 r. o przejęciu egzekucji administracyjnej przez władze skarbowe oraz o postępowaniu egzekucyjnem władz skarbowych.

(1)

Do przymusowego ściągania wszelkiego rodzaju świadczeń pieniężnych, które mogą być

ściągane na podstawie obowiązujących przepisów w trybie administracyjnym, właściwe

są wyłącznie urzędy skarbowe.

(2)

Rada Ministrów władna jest czynić w drodze rozporządzeń wyjątki od zasady, wyrażonej

w ustępie 1). Rozporządzenia te określą rodzaje świadczeń pieniężnych, podmioty uprawnione

do ich ściągania oraz przepisy, które będą miały zastosowanie do przymusowego ściągania

tych świadczeń.

Grzywny, kary pieniężne, nawiązki, opłaty i koszty, orzeczone w sądowem postępowaniu

karnem, mogą być ściągane na polecenie władzy sądowej lub prokuratorskiej bądź w myśl

przepisów, zawartych w pkt. 1 i 2 art. 1 niniejszej ustawy, bądź na zasadzie dotychczasowych

przepisów przez sądowe organa egzekucyjne.

(1)

Podstawa wdrożenia postępowania przymusowego jest tytuł wykonawczy.

(2)

Obowiązujące przepisy określają tytuły wykonawcze oraz regulują warunki wykonalności

tytułów wykonawczych, jak również regulują wypadki, w których wniesienie środków prawnych

jest dopuszczalne lub nie wstrzymuje wykonania. W razie braku przepisów w tym zakresie,

mogą być one wydawane przez Radę Ministrów w drodze rozporządzeń.

(1)

Upoważnia się Radę Ministrów do wydania w drodze rozporządzeń przepisów, normujących

całokształt postępowania egzekucyjnego władz skarbowych w stosunku do wszelkiego rodzaju

należności skarbowych oraz do świadczeń pieniężnych, przewidzianych w niniejszej ustawie.

Przepisy te mogą obejmować również sprawy, związane ze sposobem wymierzania i wysokością

kosztów egzekucyjnych, oraz normować wypadki przekazywania egzekucji skarbowej do

sądowego postępowania egzekucyjnego.

(2)

Rozporządzenia te winny natomiast przewidzieć

1)

że przeprowadzanie licytacji nieruchomości dozwolone jest na całym obszarze Rzeczypospolitej

tylko w drodze sądowej w myśl obowiązujących przepisów ustawodawstwa cywilnego;

2)

że co do nieruchomości z przeznaczenia będzie obowiązywał art. 28 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu przymusowem w administracji

(Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 342);

3)

że przy przeprowadzaniu licytacji ruchomości będą obowiązywały przepisy art. 39 i

40 powyższego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje od dnia wejścia w

życie rozporządzenia Rady Ministrów, określonego w art. 4, na całym obszarze Rzeczypospolitej.

Upoważnia się Radę Ministrów do ustalania w drodze rozporządzeń, jakie przepisy niniejszej

ustawy i w jakich terminach tracą swą moc.

(2)

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy zawiesza się na czas jej obowiązywania

wszelkie przepisy, sprzeczne z niniejszą ustawą.