Ustawa z dnia 18 marca 1932 r. w sprawie regulowania stosunków w przemyśle naftowym.

W celu regulowania wydobycia i przerobu oleju skalnego (ropy naftowej) i gazu ziemnego,

obrotu temi surowcami i produktami naftowemi, t. j. produktami, uzyskiwanemi z tych

surowców, Ministrowi Przemysłu i Handlu przysługuje prawo do wydawania rozporządzeń

i zarządzeń w zakresie

a)

wydawania, w razie uzasadnionej potrzeby. zakazów przywozu i wywozu oleju skalnego

oraz zakazów przywozu produktów naftowych;

b)

podwyższania i zniżania stawek celnych oraz zwalniania od ceł wymienionych wyżej surowców

i produktów - w porozumieniu z Ministrem Skarbu;

c)

scentralizowania w jednolitej organizacji całkowitego obrotu zagranicznego tak olejem

skalnym, jako też produktami naftowemi;

d)

regulowania cen oleju skalnego po wysłuchaniu zainteresowanych grup w drodze ustalonego

przez Ministra Przemysłu i Handlu arbitrażu; przepis ten nie dotyczy ropy bruttowej,

zakupionej przez Państwową Fabryką Olejów Mineralnych „Polmin” na podstawie ustawy

z dnia 1 maja 1923 r. (Dz. U. R. P. Nr 55, poz. 387), która to ustawa zachowuje nadal

swą moc prawną;

e)

regulowania obrotu olejem skalnym w drodze zorganizowania producentów - rafinerów

i rafinerów czystych z jednej strony, a producentów czystych oleju skalnego z drugiej,

na zasadzie równorzędności obu tych grup, z zastrzeżeniem na wypadek powstania między

niemi różnic arbitrażu, ustalanego przez Ministra Przemysłu i Handlu; przepis ten

nie dotyczy ropy bruttowej, zakupionej przez Państwową Fabrykę Olejów Mineralnych

„Polmin” na podstawie wymienionej w punkcie d) ustawy z dnia 1 maja 1923 r.;

f)

ustalania - po wysłuchaniu zainteresowanych grup - przydziału kontyngentów oleju skalnego

dla poszczególnych zakładów przeróbczych, przy uwzględnieniu ich zdolności przeróbczej,

oraz przy szczególnem uwzględnieniu przedsiębiorstw, posiadających własną produkcję

oleju skalnego, wreszcie specjalnych warunków, będących w ruchu mniejszych zakładów

przeróbczych; przydzielone kontyngenty nie mogą być przenoszone na inne przedsiębiorstwa,

ani też organizacje, z wyjątkiem kontyngentów, nie przekraczających dla jednego przedsiębiorstwa

1.000 tonn rocznie, które z przyczyn uzasadnionych wolno będzie przenosić na inne

przedsiębiorstwa lub organizacje za każdorazowem zezwoleniem Ministra Przemysłu i

Handlu, jednakowoż na okres nie dłuższy od lat 4, a po upływie tego terminu i te kontyngenty

nie będą mogły być przenoszone; ropa bruttowa uważana jest za produkcję własną „Polminu”;

g)

ustalania globalnych kontyngentów produktów naftowych, przeznaczonych tak do zbycia

na rynku wewnętrznym, jak i zagranicznym, i podziału tych kontyngentów pomiędzy poszczególne

zakłady przeróbcze, ze szczególnem uwzględnieniem trudniejszego położenia przedsiębiorstw

mniejszych; przedsiębiorstwa, o łącznej wytwórczości do 6.000 tonn rocznie każde,

będą mogły zwalniać się od eksportu przez uiszczanie na rzecz popierania wiertnictwa

naftowego opłat specjalnych od ilości produktów sprzedanych w kraju ponad przyznany

im kontyngent wewnętrzny; opłaty te określać będzie Minister Przemysłu i Handlu w

wysokości, nie przekraczającej różnicy między ceną krajową a eksportową danego produktu;

przedsiębiorstwa zaś, których łączny kontyngent ropny nie przekracza 1.000 tonn, lub

łączna wytwórczość gazoliny 300 tonn rocznie, dla każdego z tych przedsiębiorstw -

mogą w całości zbywać swe produkty na rynku wewnętrznym;

h)

ustalenia norm karnych za przekraczanie przyznanych poszczególnym zakładom kontyngentów

sprzedaży produktów naftowych na rynek wewnętrzny w granicach do wysokości ceny krajowej

danych produktów; przepis ten nie narusza ważności przepisu punktu g) niniejszego

artykułu, dotyczącego zwalniania się od eksportu; fundusze, płynące z tych kar, Minister

Przemysłu i Handlu, przeznaczy na poparcie wiertnictwa naftowego;

i)

tworzenia zapasów tak oleju skalnego, jak i produktów naftowych w równym stosunku

do przyznawanych kontyngentów przeróbczych ropy, przy uznawaniu tych zapasów za równoważnik

eksportu;

j)

tworzenia przymusowych organizacyj przemysłu naftowego, obejmujących bądź jego całość.

bądź poszczególne działy, przyczem winny być do tych organizacyj zastosowane wyłuszczone

powyżej zasady; powyższemu przepisowi nie podlega handel wewnętrzny produktami naftowemi;

organizacja zaś przymusowa obrotu zagranicznego winna być utworzona najdalej w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, gdyby do tego terminu nic powstała

tego rodzaju jednolita organizacja dobrowolna, odpowiadająca zasadzie, zawartej w

punkcie c) niniejszego artykułu; statuty organizacyj przymusowych wydaje lub zatwierdza

Minister Przemysłu i Handlu;

k)

zapobiegania marnotrawstwu naturalnych zasobów surowca naftowego, na wypadek odkrycia

nowego złoża oleju skalnego lub gazu ziemnego i uzyskania nadmiernej produkcji, przez

zabezpieczenie racjonalnego zużycia możliwie całej produkcji oraz przez odpowiednie

dostosowanie planu gospodarczego;

l)

badań i kontroli wytwórczości, obrotów i zapasów tak surowców naftowych, jak i produktów,

z nich uzyskiwanych;

m)

dysponowania funduszami, powstałemi na zasadzie przepisów niniejszej ustawy, a przeznaczonemi

na popieranie wiertnictwa naftowego.

Rozporządzenia i zarządzenia, regulujące obrót innemi płynnemi materjałami napędowemi,

niż objęte art. 1, a w szczególności mieszankami spirytusowemi, wydawane będą w porozumieniu

z Ministrami Skarbu i Rolnictwa.

1)

Zarządy przedsiębiorstw naftowych produkcyjnych, przeróbczych i handlowych, oraz przedsiębiorstw,

handlujących innemi płynnemi materiałami napędowemi, są obowiązane na żądanie Ministra

Przemysłu i Handlu do przedstawiania wszelkich ksiąg, rachunków i korespondencji,

do udzielania wiadomości i okazywania urządzeń zakładowych i planów, odnoszących się

do produkcji, przerobu, przechowywania, zbytu i dostawy surowca i produktów tak pod

względem ilościowym, jak i jakościowym, jak również odnoszących się do zastosowanych

metod przemysłowych, ponoszonych kosztów własnych i uzyskiwanych cen.

2)

Co do stanu interesów badanych przedsiębiorstw oraz co do wszelkich wogóle faktów,

stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, winna być zachowana ścisła poufność; dane

te mogą być o tyle tylko ujawniane, o ile z natury rzeczy będzie to niezbędne przy

tworzeniu organizacyj, wymienionych w art. 1 pod punktem j).

3)

Informacje, otrzymane przy przeprowadzaniu badań i kontroli, nie mogą być w żadnym

razie użyte dla celów podatkowych.

Koszty, połączone z zastosowaniem punktów j) oraz 1) art. 1 niniejszej ustawy, może

Minister Przemysłu i Handlu nałożyć na przedsiębiorstwa lub ich organizacje.

1)

Winny naruszenia postanowień art. 3 niniejszej ustawy oraz rozporządzeń i zarządzeń,

wydanych na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3.000 zł lub karze aresztu do

3 miesięcy albo obu karom łącznie.

2)

Kary wymierza Wyższy Urząd Górniczy, jeżeli naruszenie nastąpiło w zakresie obowiązków,

ciążących na kopalniach, a władze administracji ogólnej 2-ej instancji, jeśli naruszenie

nastąpiło w zakresie obowiązków, ciążących na zakładach przemysłowych lub handlowych.

1)

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy traci moc obowiązująca ustawa z dnia 10

kwietnia 1924 r. w przedmiocie zakazu wywozu ropy poza obszar celny Państwa (Dz. U.

R. P. Nr 41, poz. 435).

2)

Ustawa niniejsza nie narusza mocy prawnej ustawy z dnia 2 maja 1919 r. o wyłącznem

upoważnieniu Państwa do zakładania rurociągów, służących do prowadzenia gazów ziemnych,

regulowania produkcji i zużytkowania jej (Dz. P. P. P. Nr 39, poz. 292), oraz zmieniającego

niektóre jej postanowienia rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca

1928 r. (Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 362).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Przemysłu i Handlu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i traci moc obowiązującą z dniem

1 kwietnia 1937 r.