Ustawa z dnia 12 marca 1932 r. o sprzedaży nawozów sztucznych.

Wyrażenie „nawozy sztuczne” w rozumieniu ustawy niniejszej oznacza wszelkie produkty

pochodzenia przemysłowego lub kopalnego, przeznaczone do użyźniania gleby i zawierające

co najmniej jeden z następujących składników: azot (N), fosfor (P), potas (K) lub

wapń (Ca).

(1)

Sprzedaż nawozów sztucznych może się odbywać jedynie zgodnie z postanowieniami ustawy

niniejszej oraz rozporządzeń, na jej podstawie wydanych.

(2)

Minister Rolnictwa w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu może w rozporządzeniu

określić, które z postanowień, przewidzianych w ustawie niniejszej, nie będą miały

zastosowania do sprzedaży drobnych ilości poszczególnych nawozów sztucznych, a także

do sprzedaży nawozów sztucznych zagranicę.

W reklamach i wszelkiego rodzaju ogłoszeniach o produktach, sprzedawanych jako nawozy

sztuczne, na opakowaniu tych produktów, a także w dowodach, sporządzanych przy ich

sprzedaży, nie wolno używać nazw i określeń, mogących wprowadzić w błąd kupującego

co do rodzaju, pochodzenia lub składu chemicznego tych produktów.

(1)

Jednocześnie z wydaniem (wysłaniem) nawozu sztucznego każdy sprzedawca winien wydać

(wysłać) nabywcy pisemne zaświadczenie, które winno zawierać

a)

wyrazy „nawóz sztuczny”,

b)

nazwę nawozu sztucznego,

c)

określenie jakościowe istotnego (nych) dla danego nawozu sztucznego składnika (ków),

użytecznego (nych) dla roślin, jak również określenie ilościowe tego (tych) składnika

(ków), wyrażone w jednej osobnej liczbie dla każdego z istotnych składników,

d)

imię i nazwisko sprzedawcy (lub firmę) oraz adres sprzedawcy,

e)

datę wydania (wysłania) nawozu sztucznego,

(2)

Za równorzędne z pisemnem zaświadczeniem będą uważane: rachunek, list przewozowy i

inne dokumenty, używane w obrocie towarowym, o ile zawierają treść dla zaświadczenia

wymaganą.

(3)

Jeżeli sprzedawca wydaje (wysyła) nawóz sztuczny nie nabywcy, lecz osobie, przez niego

wskazanej, to zaświadczenie winien wydać (wysłać) bezpośrednio tej osobie.

(4)

Nabywca nawozu sztucznego, o ile jest nim osoba, handlująca nawozami sztucznemi, obowiązany

jest przechowywać w ciągu roku otrzymane od sprzedawcy zaświadczenie.

(5)

Minister Rolnictwa w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu może w rozporządzeniu

ustalić dla poszczególnych nawozów sztucznych, jakie dane, poza wymienionemi w pp.

a) - c) ust. 1, nie mogą, jakie zaś winny być zamieszczane przez sprzedawcę w zaświadczeniu;

jakie składniki, użyteczne dla roślin, należy podawać jako istotne dla nawozu o danej

nazwie, jakie zaś z tych składników dla nawozu o tej nazwie podawane być nie mogą,

jak również ustanowić obowiązujący sprzedawcę sposób określania w zaświadczeniu tych

składników (pkt. c) ust. 1); ustanowić dla wszystkich lub niektórych kategoryj sprzedawców

obowiązek rejestrowania miejsc sprzedaży, a także obowiązek prowadzenia wykazów sprzedanych

nawozów sztucznych w sposób, w rozporządzeniu określony.

(1)

Minister Rolnictwa w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu może w rozporządzeniu

zezwolić poszczególnym kategorjom sprzedawców odnośnie do poszczególnych rodzajów

nawozów sztucznych na niepodawanie w zaświadczeniu określeń, wymaganych w myśl art.

4 pkt. c) w wypadkach, gdy zawartość w nawozie sztucznym istotnego (nych) dla danego

nawozu składnika (ków) użytecznego (nych) dla roślin nie może być sprzedawcy dokładnie

znana w chwili wydania (wysłania) nawozu sztucznego, a także określić, w jakim terminie

dane te (art. 4 pkt. c) winny być podane do wiadomości nabywcy.

(2)

W tych wypadkach sprzedawca winien w zaświadczeniu umieścić informacje dla nabywcy,

przed upływem jakiego terminu określenie istotnych dla danego nawozu sztucznego składników

użytecznych dla roślin będzie podane do jego wiadomości.

Minister Rolnictwa może rozporządzeniem, wydanem w porozumieniu z Ministrem Przemysłu

i Handlu, wprowadzić obowiązek sprzedaży poszczególnych nawozów sztucznych w opakowaniu,

określić rodzaj i sposób opakowania, a w szczególności sposób zamknięcia opakowania

oraz wagę brutto lub netto nawozu, sprzedawanego w jednostce opakowania.

(1)

Jeżeli nawóz sztuczny sprzedawany jest w opakowaniu, sprzedawca winien umieścić w

sposób widoczny na opakowaniu napis, zawierający dane, wymienione w art. 4 pkty a)

i b), oraz nazwę przedsiębiorstwa (kopalni, zakładu przemysłowego), z którego nawóz

sztuczny pochodzi, w stosunku zaś do nawozu pochodzenia zagranicznego nazwę kraju,

z którego nawóz pochodzi.

(2)

Minister Rolnictwa w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu może w rozporządzeniu

określić dla poszczególnych nawozów sztucznych, jakie dane, poza wymienionemi w ustępie

poprzednim, nie mogą, jakie zaś winny być umieszczane w napisie na opakowaniu, a także

ustalić obowiązujący sprzedawcę sposób określania tych danych w napisie, sposób umieszczania

napisu na opakowaniu oraz wzór napisu.

Minister Rolnictwa w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu w rozporządzeniu

określi dla poszczególnych nawozów sztucznych nic podlegającą odpowiedzialności karnej

wielkość odchyleń, jakie mogą zachodzić między rzeczywistą zawartością istotnego (nych)

dla danego nawozu sztucznego składnika (ków) użytecznego (nych) dla roślin, a ilościowem

określeniem tego (tych) składnika (ków) w zaświadczeniu i w napisie na opakowaniu.

(1)

Minister Rolnictwa w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu może w rozporządzeniu

określić dla poszczególnych nawozów sztucznych najmniejszą procentową ilość istotnych

dla nawozu o danej nazwie składników użytecznych dla roślin, jaka w nawozie tym znajdować

się winna, jak również największą dopuszczalną w tym nawozie procentową ilość składników

szkodliwych dla roślin.

(2)

Sprzedaż nawozów sztucznych o zawartości składników użytecznych i szkodliwych dla

roślin, nie odpowiadającej normom, ustalonym dla tych nawozów w rozporządzeniu Ministra

Rolnictwa, wydanem w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu, jest zabroniona.

Minister Rolnictwa w porozumieniu z Ministrem Skarbu oraz Ministrem Przemysłu i Handlu

może w drodze rozporządzeń wprowadzić obowiązek zaopatrywania nawozów sztucznych,

przywożonych z zagranicy, w zaświadczenia, określone w rozporządzeniu, ustanowić kontrolę

przywożonych z zagranicy nawozów sztucznych na koszt osób, przywożących te nawozy,

oraz zabronić przywozu tych nawozów, których sprzedaż, stosownie do postanowień ustawy

niniejszej, oraz rozporządzeń, na jej podstawie wydanych, jest niedozwolona.

(1)

Nadzór nad sprzedażą nawozów sztucznych i nad sprowadzaniem nawozów sztucznych z zagranicy

sprawuje stosownie do postanowień ustawy niniejszej Minister Rolnictwa w porozumieniu

z Ministrem Przemysłu i Handlu przez upoważnione do tego państwowe urzędy i instytucje.

(2)

Minister Rolnictwa w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Ministrem Przemysłu

i Handlu może powołać do współdziałania z urzędami i instytucjami, przewidzianemi

w ustępie poprzednim, organizacje samorządu terytorjalnego, w porozumieniu zaś z Ministrem

Przemysłu i Handlu organizacje samorządu gospodarczego, a także odpowiednie organizacje

społeczno-rolnicze, nie zajmujące się zawodowo handlem nawozami sztucznemi.

(3)

Czynności, wymienione w artykule niniejszym, o ile dotyczą sprowadzania nawozów sztucznych

z zagranicy, wykonywane będą również w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

(1)

Rozporządzenia Ministra Rolnictwa, wydane w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu,

określą sposób wykonywania nadzoru przez powołane do tego organa nad sprzedażą nawozów

sztucznych i nad sprowadzaniem nawozów sztucznych z zagranicy, w szczególności zaś

sposób pobierania próbek nawozów sztucznych, zakłady, w których mają być dokonywane

analizy, oraz sposób dokonywania analiz, a także sposób współdziałania z państwowemi

urzędami i instytucjami organizacyj, powołanych stosownie do art. 11 do tego współdziałania.

(2)

Rozporządzenia te, o ile dotyczą sprowadzania nawozów sztucznych z zagranicy, wydawane

będą również w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

(1)

W celu wykonywania nadzoru nad sprzedażą nawozów sztucznych i nad sprowadzaniem nawozów

sztucznych z zagranicy stosownie do postanowień ustawy niniejszej oraz rozporządzeń,

na jej podstawie wydanych, funkcjonarjusze upoważnionych państwowych urzędów i instytucyj

oraz wyznaczeni w tym celu członkowie władz i funkcjonarjusze organizacyj, powołanych

do współdziałania stosownie do art. 11, mają prawo

a)

wstępu do wszelkich handlowych pomieszczeń przedsiębiorstw, sprzedających nawozy sztuczne;

b)

kontrolowania przywożonych z zagranicy nawozów sztucznych w granicznych lub wewnętrznych

punktach odprawy celnej;

c)

bezpłatnego brania próbek nawozów sztucznych w ilości niezbędnej do przeprowadzenia

analizy;

d)

przeglądania zaświadczeń oraz wykazów, przewidzianych w art. 4.

Sprzedawca, winny dokonania sprzedaży nawozu sztucznego, w którym rzeczywista zawartość

istotnych dla danego nawozu składników użytecznych dla roślin różni się na niekorzyść

nabywcy od podanej w wydanem przez sprzedawcę zaświadczeniu w stopniu większym, niż

to jest dopuszczalne przez określoną dla tego odchylenia normę, karany będzie grzywną

do 3.000 złotych i aresztem do 6 tygodni, albo jedną z tych kar.

Sprzedawca, winny dokonania sprzedaży nawozu sztucznego, którego sprzedaż jest niedozwolona,

ulegnie karze grzywny do 3.000 złotych i aresztu do 6 tygodni, albo jednej z tych

kar.

Winny naruszenia przepisów ustawy niniejszej oraz rozporządzeń, na jej podstawie wydanych,

o ile czyn nie stanowi przestępstwa, przewidzianego w art. 14 - 15, ulegnie karze

grzywny do 1.000 złotych i aresztu do 2 tygodni, albo jednej z tych kar.

(1)

Orzecznictwo w sprawach o naruszenie przepisów ustawy niniejszej oraz rozporządzeń,

na jej podstawie wydanych, należy do powiatowej władzy administracji ogólnej.

(2)

W orzeczeniu karnem należy orzec, na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny, karę

zastępczego aresztu według słusznego uznania, jednak nie powyżej 6 tygodni.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Rolnictwa w porozumieniu z Ministrem

Przemysłu i Handlu oraz innymi ministrami, stosownie do ich zakresu działania.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w trzy miesiące po dniu ogłoszenia.

(2)

Jednocześnie traci moc obowiązującą rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia

16 marca 1928 r. o sprzedaży nawozów sztucznych (Dz. U. R. P. Nr 34, poz. 318).