Ustawa z dnia 7 marca 1932 r. o zbywaniu statków i łodzi polskich, używanych w żegludze na śródlądowych drogach wodnych.

Statki i łodzie polskie, używane w żegludze na śródlądowych drogach wodnych, nie mogą

być zbywane, ani przenoszone na stałe zagranicę, ani też zbywane na rzecz cudzoziemców

(osób fizycznych i prawnych) bez zezwolenia Ministra Robót Publicznych, wydanego w

porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

Ograniczenia, wymienione w art. 1 niniejszej ustawy, nie mają zastosowania do statków

i łodzi bez własnego napędu mechanicznego o nośności do 50 tonn włącznie, ani też

do statków i łodzi z własnym napędem mechanicznym o sile motoru do 30 K. M. włącznie.

(1)

Winni naruszenia przepisów niniejszej ustawy karani będą więzieniem do lat 2 i grzywną

do 50.000 złotych, lub jedną z tych kar, o ile czyn nie stanowi przestępstwa, cięższą

karą zagrożonego.

(2)

Na obszarze, na którym obowiązuje ustawa karna z 1852 r., zamiast kary więzienia orzeka

się za powyższy występek karę ścisłego aresztu.

Czynności prawne, zawarte z pominięciem postanowień niniejszej ustawy, są z mocy samego

prawa nieważne.

Statki i łodzie, zarejestrowane w jednym z portów morskich, nie podlegają przepisom

niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Robót Publicznych w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wojskowych i Ministrem Sprawiedliwości.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

(2)

Równocześnie traci moc obowiązującą rozporządzenie Rady Związkowej Rzeszy Niemieckiej

z dnia 17 stycznia 1918 r. (Dz. U. Rzeszy str. 40).