Ustawa z dnia 18 lutego 1932 r. zmieniająca niektóre postanowienia ustawy z dnia 6 maja 1924 r. o pomocy państwowej na odbudowę budynków, zniszczonych lub uszkodzonych wskutek działań wojennych.

Ustęp 3 art. 11 ustawy z dnia 6 maja 1924 r. o pomocy państwowej na odbudowę budynków,

zniszczonych lub uszkodzonych wskutek działań wojennych (Dz. U. R. P. Nr 49, poz.

492), otrzymuje następujące brzmienie

„

O częściowem, względnie całkowitem umorzeniu pożyczki decydować będzie na podstawie

opinji komisji, w art. 10 wymienionej, komisja wojewódzka, złożona z wojewody lub

jego zastępcy, jako przewodniczącego, prezesa sądu okręgowego z siedziba w mieście

wojewódzkiem lub sędziego, przez niego delegowanego, prezesa właściwej izby skarbowej

lub jego zastępcy, delegata Ministerstwa Robót Publicznych oraz trzech delegatów samorządu

powiatowego, wybranych przez sejmik, względnie radę powiatową zainteresowanego powiatu.

Komisja wojewódzka może przy umarzaniu pożyczek powziąć decyzję, którym poszkodowanym

nie należy potrącać poprzednio otrzymanych zapomóg na odbudowę, określonych w art.

9

”

.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrom Robót Publicznych i Skarbu w porozumieniu

z zainteresowanymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.