Ustawa z dnia 28 stycznia 1932 r. o rejonach bezpieczeństwa przy wojskowych zakładach amunicyjnych oraz składach amunicji i materjałów wybuchowych.

(1)

Ze względu na bezpieczeństwo życia, zdrowia i mienia obywateli, oraz celem zabezpieczenia

wojskowych zakładów, amunicyjnych oraz składów amunicji i materjałów wybuchowych wprowadza

się na określonej przestrzeni wokół tych zakładów i składów ograniczenia praw, wymienione

w niniejszej ustawie. Przestrzeń, na której ma zastosowanie to ograniczenie praw,

nazywa się rejonem bezpieczeństwa.

(2)

Rozmiar rejonów bezpieczeństwa określi na wniosek Ministra Spraw Wojskowych w drodze

rozporządzenia Rada Ministrów, przy uwzględnieniu podziału wojskowych zakładów amunicyjnych

i składów amunicji i materjałów wybuchowych na pewne typy (klasy) oraz przy uwzględnieniu

maksymalnego tonażu amunicji i materjałów wybuchowych, które mogą być w odnośnych

zakładach i składach wytwarzane lub przechowywane.

(1)

Na zasadzie rozporządzenia Rady Ministrów, wydanego w myśl ustępu drugiego art. 1.

określa wojewoda w porozumieniu z dowódcą okręgu korpusu w drodze rozporządzenia granice

rejonu bezpieczeństwa poszczególnego wojskowego zakładu amunicyjnego lub składu amunicji

i materjałów wybuchowych,

(2)

Rozporządzenie to ma być ogłoszone w dzienniku wojewódzkim oraz stosownie do potrzeby

podane również w inny sposób do wiadomości osób interesowanych.

(3)

Wojewoda może zarządzić również w razie potrzeby oznaczenie na gruncie granic rejonu

bezpieczeństwa (opalikowanie, umieszczenie tablic, usypanie kopców i t. p).

(1)

Wznoszenie domów mieszkalnych, fabryk, warsztatów i zakładów przemysłowych, oraz budowli,

które z przeznaczenia swego przewidziane są na stały lub chwilowy pobyt w nich ludzi,

jest w obrębie rejonu bezpieczeństwa zakazane.

(2)

Zakaz ten obciąża nieruchomość lub prawo, z nieruchomością stale związane, od dnia

ogłoszenia rejonu bezpieczeństwa w dzienniku wojewódzkim, z mocy samego prawa, bez

potrzeby uwidaczniania zakazu w księdze hipotecznej (gruntowej).

Przebudowa lub zmiana budowli, wymienionych w ust. 1 art. 3, tudzież wzniesienie,

przebudowa lub zmiana innych budynków, niż wymienione w ust. i art. 3, oraz dróg prywatnych

(lądowych, wodnych, żelaznych), służących do użytku właściciela nieruchomości, domowników

lub prawa jego zastępujących, może nastąpić w obrębie rejonu bezpieczeństwa po dniu

jego ogłoszenia w dzienniku wojewódzkim tylko po uprzedniem uzyskaniu zezwolenia.

(1)

Zezwolenia udziela na prośbę interesowanego właściwy dowódca okręgu korpusu w porozumieniu

z właściwym wojewodą, względnie wyższym urzędem górniczym, o ile chodzi o objekty,

podlegające władzy górniczej. Prośbę o udzielenie zezwolenia należy załatwić w terminie

6 miesięcy od dnia jej wniesienia. Brak odpowiedzi w tym terminie uważa się za odmowę

zezwolenia.

(2)

Dowódca okręgu korpusu udziela lub odmawia zezwolenia na podstawie swobodnego uznania.

Przeciw decyzji dowódcy okręgu korpusu nie przysługuje proszącemu o zezwolenie żaden

środek prawny.

Zezwolenie, udzielono przez dowódcę okręgu korpusu, nie zwalnia proszącego od obowiązku

uzyskania zezwolenia na wzniesienie, przebudowę lub zmianę budowli, wymaganego w myśl

innych przepisów prawnych.

Właściciele nieruchomości lub prawa, z nieruchomością stale związanego, którzy z powodu

zakazu wzniesienia budowli (art. 3) lub z powodu odmowy zezwolenia (art. 4) ponoszą

rzeczywistą szkodę, mają prawo do odszkodowania ze Skarbu Państwa.

(1)

Roszczenie o odszkodowanie należy zgłosić do dowódcy okręgu korpusu, właściwego ze

względu na miejsce położenia nieruchomości, której dotyczy zakaz wzniesienia budowli

lub odmowa zezwolenia.

(2)

Roszczenia o odszkodowanie z powodu odmowy zezwolenia (art. 4) należy zgłosić w terminie

1 roku, liczonym od dnia doręczenia decyzji o odmowie zezwolenia, względnie od dnia,

w którym upływa termin 6 miesięcy od dnia wniesienia prośby o udzielenie zezwolenia

(ust. 1 art. 5). Niezgłoszenie roszczenia o odszkodowanie w terminie powoduje przedawnienie

roszczenia o odszkodowanie.

(1)

Dowódca okręgu korpusu orzeka o prawie do odszkodowania oraz o wysokości tegoż na

wniosek komisji szacunkowej.

(2)

W skład komisji szacunkowej wchodzą

1)

przedstawiciel dowódcy okręgu korpusu jako przewodniczący, oraz jako członkowie;

2)

przedstawiciel państwowej władzy budowlanej I instancji, o ile możności z wykształceniem

technicznem;

3)

przedstawiciel właściwej izby skarbowej;

4)

przedstawiciel zainteresowanego działu cywilnej administracji państwowej, wyznaczony

przez władzę 1 instancji;

5)

biegły z pośród niezainteresowanych mieszkańców gminy, wyznaczony przez zarząd gminy,

właściwej ze względu na miejsce położenia nieruchomości, której dotyczy zakaz wzniesienia

budowli lub odmowa zezwolenia.

(3)

Tryb i zasady postępowania komisji szacunkowej określi rozporządzenie Ministrów Spraw

Wojskowych i Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami Skarbu i Sprawiedliwości.

W razie gdy dowódca okręgu korpusu odmówi prawa do odszkodowania, lub też gdy poszkodowany

nie zadawala się wysokością przyznanego mu przez dowódcę okręgu korpusu odszkodowania,

lub też gdy w terminie 6 miesięcy, liczonym od zgłoszenia roszczenia o odszkodowanie,

nie zostanie wydane orzeczenie w sprawie odszkodowania, może poszkodowany w terminie

3 miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia lub też w braku wydania orzeczenia w terminie

9 miesięcy od dnia zgłoszenia roszczenia o odszkodowanie, udać się do właściwego sądu

o ustalenie wysokości odszkodowania w drodze postępowania sądowego.

(1)

Kto, choćby przez nieostrożność, postępuje wbrew przepisom art. 3, 4 i 13 niniejszej

ustawy, będzie karany grzywną do 3.000 zł, lub aresztem do 3 miesięcy, albo obu karami

łącznie.

(2)

Przedsiębiorcy, prowadzący roboty budowlane, odpowiadają narówni z tymi, którzy im

powierzyli roboty.

(3)

Właściwemi do orzekania tych kar są powiatowe władze administracji ogólnej, względnie

okręgowy urząd górniczy, o ile chodzi o budynki i urządzenia, podległe nadzorowi władz

górniczych.

(1)

Roboty lub budowy, uskutecznione wbrew przepisom niniejszej ustawy lub rozporządzeń,

wydanych na jej podstawie, ulegną na wniosek dowódcy okręgu korpusu zniesieniu, a

przedmiot zostanie przywrócony do poprzedniego stanu na koszt winnych odnośnych czynności,

jako solidarnie odpowiedzialnych, w trybie, przewidzianym w rozporządzeniu Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu przymusowem w administracji

(Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 342).

(2)

Zarządzenie w sprawie przywrócenia przedmiotu do poprzedniego stanu może być wydane

niezależnie od pociągnięcia winnego do odpowiedzialności karnej w myśl art. 11.

(1)

Udzielone przed ogłoszeniem w dzienniku wojewódzkim rejonu bezpieczeństwa (art. 2)

zezwolenie na wzniesienie, przebudowę lub zmianę budowli, w art. 3 i 4 wskazanych,

w tym rejonie ulega wstrzymaniu od dnia ogłoszenia tego rejonu w dzienniku wojewódzkim.

Interesowany może w terminie 1 roku, liczonym od dnia ogłoszenia rejonu bezpieczeństwa

w dzienniku wojewódzkim, wnieść prośbę o zezwolenie na budowę, względnie dalszą budowę

(przebudowę, zmianę), która to prośba ma być rozpatrzona w trybie art. 5 - 11.

(2)

Niewniesienie prośby w terminie powoduje wygaśnięcie udzielonego zezwolenia, a niezgłoszenie

roszczenia o odszkodowanie (art. 7) w dalszym terminie rocznym od dnia wygaśnięcia

tego zezwolenia powoduje przedawnienie roszczenia o odszkodowanie.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych i Ministrowi Spaw

Wewnętrznych w porozumieniu zzainteresowanymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.