Ustawa z dnia 21 stycznia 1932 r. w sprawie zmian w ustawie wojskowego postępowania karnego.

W ustawie wojskowego postępowania karnego z dnia 5 lipca 1912 r. (Dz. U. P. austr.

Nr 130), obowiązującej w sądownictwie wojskowem na podstawie ustawy z dnia 29 lipca

1919 r. o tymczasowem sądownictwie wojskowem (Dz. P. P. P. Nr 65, poz. 389), wprowadzą

się następujące zmiany

1)

w § 88 w ustępie 1 skreśla się słowa: „zbrodnię, która według wchodzącego w zastosowanie

wymiaru kary jest zagrożona karą surowszą od kary na wolności aż do pięciu lat”, a

w miejsce ich umieszcza się następujące słowa: „przestępstwo, zagrożone karą śmierci,

zamknięcia w ciężkiem więzieniu, w więzieniu, zastępującem dom poprawy”;

2)

ustęp trzeci § 88 otrzymuje następujące brzmienie

„

We wszystkich innych wypadkach kierujący rozprawą ustanowi oskarżonemu obrońcę z urzędu

do rozprawy głównej i rozprawy w drugiej instancji tylko na wyraźne jego żądanie,

gdy sprawa jest zawiła, a wyznaczenie obrońcy z urzędu nie jest połączone ze szczególnemi

trudnościami

”

;

3)

w ustępie 1 § 257 skreśla się słowa: „tylko” oraz: „płci męskiej”;

4)

po ustępie drugim § 312 umieszcza się nowy ustęp w następującem brzmieniu

„

Jeśli z uwagi na zawiłość sprawy dotrzymanie terminu 3-dniowego jest niemożliwe, wówczas

przewodniczący może oznaczyć dalszy niezbędny termin. Postanowienie to wraz z krótkiem

uzasadnieniem należy umieścić w protokóle rozprawy głównej. W tym wypadku należy odpisy

wyroku wraz z powodami doręczyć stronom

”

.

5)

w ustępie 1 § 337 dodaje się na końcu przepis następujący

„

W wypadku ustępu 3 § 312 termin ten liczy się od dnia doręczenia odpisu wyroku z powodami

”

.

6)

w ustępie 2 § 337 w zdaniu drugiem po słowach: „wywodzie odwołania oskarżonego” umieszcza

się słowa: „wniesionego w terminie, przewidzianym w ustępie pierwszym”.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych.

Ustawa mniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.