Ustawa z dnia 17 grudnia 1931 r. o państwowym podatku od energji elektrycznej.

(1)

Państwowemu podatkowi od energji elektrycznej podlega energja elektryczna, pobierana

odpłatnie na niskiem napięciu przez poszczególnych odbiorców dla celów oświetleniowych

oraz dla innych celów, o ile jest mierzona wspólnie z energją dla światła. Podatek

wynosi 10% wartości zużytej energji.

(2)

Nie podlega jednak podatkowi energja elektryczna, pobierana przez odbiorców dla celów

oświetleniowych, mierzona wspólnie z energją elektryczną, pobieraną dla innych celów,

o ile na cele oświetleniowe zużywana jest tylko nieznaczna część pobieranej energji.

Bliższe w tym względzie przepisy wyda w drodze rozporządzenia Minister Skarbu w porozumieniu

z Ministrem Robót Publicznych.

(3)

W gminach miejskich, liczących ponad 25.000 mieszkańców, do określonego w niniejszym

artykule państwowego podatku od energji elektrycznej i łącznie z tym podatkiem może

być pobrany w razie uchwalenia przez stanowiące organa samorządowe dodatek komunalny

w wysokości, nie przekraczającej 25% podatku państwowego; dodatek przypada tej gminie,

w której znajduje się miejsce zużycia energji.

(4)

Przepis art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu

finansów komunalnych (Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 747) uchyla się.

(1)

Od podatku zwolnione jest zużycie energji elektrycznej dla celów własnych

a)

przez władze, urzędy, instytucje i zakłady państwowe, przedsiębiorstwa państwowe niewydzielone

oraz Fundusz Kwaterunku Wojskowego,

b)

przez władze, urzędy, instytucje i zakłady samorządu terytorjalnego z wyjątkiem przedsiębiorstw

samorządowych o charakterze przemysłowym i handlowym,

c)

przez przedsiębiorstwo „Polskie Koleje Państwowe” oraz przez przedsiębiorstwo „Polska

Poczta, Telegraf i Telefon”,

d)

przez przedsiębiorstwa, którym udzielone zostały ulgi na podstawie rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. w sprawie ulg dla przedsiębiorstw

przemysłowych i komunikacyjnych (Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 329).

(2)

Od podatku zwolnione jest również zużycie energji elektrycznej na cele oświetlenia

ulic i placów publicznych.

(1)

Do opłacania podatku obowiązany jest odbiorca.

(2)

Za podstawę do obliczania wartości energji elektrycznej celem wymiaru podatku służy

należność, policzona przez zakład elektryczny za tę energjęArt. 4. (1) Sprzedawca

energji elektrycznej jest obowiązany do obliczania i poboru kwot podatku wraz z dodatkiem

komunalnym, przypadającego od odbiorcy, przy regulowaniu przez odbiorcę należności

za energję elektryczną.

(2)

W razie zaniechania tego obowiązku przez sprzedawcę, służy władzy skarbowej prawo

ściągnięcia od sprzedawcy niepobranych przezeń kwot podatku wraz z dodatkiem przy

obliczeniu w myśl obowiązujących przepisów kar za zwłokę i kosztów przymusowego ściągnięcia;

w tym wypadku służy sprzedawcy prawo poszukiwania od odbiorcy sum, zapłaconych za

odbiorcę.

(3)

Na pokrycie kosztów poboru podatku sprzedawca uprawniony jest do potrącania na swoją

korzyść 2% pobranej kwoty podatku wraz z dodatkiem komunalnym.

(4)

Przepisy o sposobie obliczania i poboru podatku, środkach prawnych, służących stronie

przeciwko obliczeniu lub poborowi podatku, o sprostowaniu obliczenia i dodatkowym

wymiarze podatku przez urząd skarbowy, wreszcie o terminie i trybie wpłacania sum,

pobranych przez sprzedawcę tytułem podatku, do kasy skarbowej, względnie sum, dodatkowo

wymierzonych, wydaje Minister Skarbu w drodze rozporządzeń.

(5)

Do przekazywania przez kasy skarbowe związkom komunalnym pobranych na ich rzecz dodatków

ma zastosowanie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu

finansów komunalnych (Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 747).

(1)

Sprzedawca energji elektrycznej może poszukiwać podatku od uchylających się od jego

płacenia odbiorców w tym samym trybie i z temi samemi skutkami, jak przypadających

mu za sprzedaną energję elektryczną należności.

(2)

Sprzedawca może również stosować te same rygory, jakie służą mu na podstawie zawartych

umów lub z mocy prawa odnośnie do niepłacących należności za energję elektryczną odbiorców;

w szczególności służy sprzedawcy prawo przerwania dostawy energji elektrycznej.

(3)

W wypadku uiszczenia przez odbiorcę części należności za pobraną przezeń energję elektryczną

uważa się, iż 10% wpłaconej sumy uiścił odbiorca jako podatek. Stosuje się to również

do ugód, zawartych przez dostawcę z odbiorcą sądownie lub pozasądownie.

Podatek wraz z dodatkiem komunalnym, nie wpłacony do kasy skarbowej w terminie, określonym

na podstawie art. 4, będzie ściągany w drodze przymusowej przy pobraniu kar za zwłokę

i kosztów egzekucyjnych stosownie do ustawy z dnia 31 lipca 1924 r. (Dz. U. R. P.

Nr 73, poz. 721), zmienionej rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17

maja 1927 r. (Dz. U. R. P. Nr 46, poz. 401).

Właściciele, względnie posiadacze, zakładów elektrycznych obowiązani są na żądanie

władz skarbowych udzielać wszelkich informacyj, potrzebnych do prawidłowego obliczania

podatku. Dla sprawdzenia, czy sprzedawca energji elektrycznej spełnia należycie obowiązki,

wynikające z art. 4, władzom skarbowym służy prawo przejrzenia u niego i sporządzenia

wyciągów z wszelkich dokumentów, odnoszących się do obliczania podatku, względnie

zbadania, czy pobrany przez sprzedawcę podatek został wpłacony do kasy skarbowej.

(1)

Winny naruszenia przepisów art. 4 ust. 1 i art. 7 ulega grzywnie w wysokości od 5

do 250 zł.

(2)

Sprzedawca energji elektrycznej, który świadomie w celu uchylenia od ustawowej powinności

podatkowej osoby własnej lub osób trzecich nie pobiera podatku łącznie ze swoją należnością,

lub pobiera go w niedostatecznej wysokości, albo który złoży nieprawdziwe wyjaśnienia,

mogące się przyczynić do uszczuplenia podatku, ulega - niezależnie od obowiązku zapłaty

należności podatkowej - karze pieniężnej w wysokości od jednokrotnej do dwudziestokrotnej

sumy uszczuplonego lub narażonego na uszczuplenie podatku.

(3)

Właściwemi do orzekania grzywien i kar są urzędy skarbowe.

(4)

Od orzeczeń karnych urzędów skarbowych służy odwołanie do izby skarbowej w terminie

dni 14 od dnia następnego po doręczeniu orzeczenia.

(5)

Odwołanie od orzeczeń karnych I instancji do sądu podlega przepisom kodeksu postępowania

karnego (art. 618 i n.).

(1)

Od państwowego podatku od energji elektrycznej zwolnieni są odbiorcy na terenie województw

wołyńskiego, poleskiego, nowogródzkiego, wileńskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego

oraz z województwa pomorskiego powiatów: morskiego, kartuskiego, kościerskiego, tczewskiego,

gniewskiego, chojnickiego i miasta Gdyni na przeciąg lat 10 od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

(2)

Rada Ministrów może na wniosek Ministra Skarbu, przedstawiony w porozumieniu z Ministrem

Robót Publicznych, okres ten przedłużyć.

Do państwowego podatku od energji elektrycznej nie pobiera się 10% dodatku, opłacanego

w myśl ustawy z dnia 12 lutego 1931 r. o poborze 10% dodatku do niektórych podatków

i opłat stemplowych (Dz. U. R. P. Nr 16, poz. 82).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrami

Spraw Wewnętrznych, Robót Publicznych oraz Przemysłu i Handlu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1932 r. i obowiązuje na całym

obszarze Rzeczypospolitej z wyjątkiem województwa śląskiego, traci zaś moc obowiązującą

w terminie, który zostanie określony przez rozporządzenie Rady Ministrów.