Ustawa z dnia 17 grudnia 1931 r. w sprawie zmiany ustawy z dnia 2 sierpnia 1926 r. o podatku od lokali.

Ustawa z dnia 2 sierpnia 1926 r. o podatku od lokali (Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 550)

ulega następującym zmianom

1)

w art. 3 p. 4 otrzymuje brzmienie następujące

„

lokale w budowlach, wymienionych w art. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 12 września 1930 r. o ulgach podatkowych dla nowowznoszonych budowli (Dz. U.

R. P. Nr 64, poz. 508), przez lat 10 od dnia chociażby tylko częściowego użytkowania

tych budowli, o ile użytkowanie nastąpiło przed 1 stycznia 1929 r., a przez lat 15,

o ile użytkowanie nastąpiło po 1 stycznia 1929 r.; przepis powyższy nie odnosi się

do gmin miejskich, zaliczonych do uzdrowisk o charakterze użyteczności publicznej

na podstawie ustawy z dnia 23 marca 1922 r. o uzdrowiskach (Dz. U. R. P. Nr 31, poz.

254), zmienionej częściowo rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca

1928 r. (Dz. U. R. P. Nr 36, poz. 331)

”

;

2)

w art. 3 p. 5 otrzymuje brzmienie następujące

„

lokale, zajęte przez

a)

szefów uwierzytelnionych przy Rządzie Polskim przedstawicielstw dyplomatycznych państw

obcych oraz misyj zagranicznych tudzież funkcjonarjuszów, należących do uznanego personelu

eksterytorialnego wyżej wspomnianych przedstawicielstw i misyj,

b)

szefów oraz funkcjonarjuszów przedstawicielstw konsularnych państw obcych, będących

obywatelami państwa wysyłającego, oraz

c)

lokale, służące na potrzeby wymienionych przedstawicielstw, konsulatów i misyj;

zwolnienia te przyznawane będą pod warunkiem wzajemności

”

;

3)

w art. 3 w p. 7 wyraź „dwupokojowe” zastępuje się wyrazem „trzyizbowe”;

4)

art. 4 otrzymuje brzmienie następujące: „Podstawę wymiaru podatku za dany rok podatkowy

stanowi

a)

dla lokali, podlegających ustawie z dnia 11 kwietnia 1924 r. o ochronie lokatorów

(Dz. U. R. P. Nr 39, poz. 406), - komorne, względnie wartość czynszowa, obliczone

zgodnie z art. 6 p. 4 powyższej ustawy;

b)

dla wszystkich innych lokali - komorne z roku poprzedzającego, przyczem w razie, gdy

lokal w roku, poprzedzającym rok podatkowy, nie był wynajęty, względnie w wypadku,

gdy lokal w tym czasie zajmowany był bezpłatnie przez osobę, obowiązaną do zapłacenia

podatku (art. 1 ust. 2), - wartość czynszowa. Wartość czynszową oblicza się w wysokości

komornego, jakie uzyskaneby zostało w razie wynajęcia lokalu, uwzględniając położenie

budynku, jego przeznaczenie, wielkość lokali i jego urządzeń oraz inne okoliczności,

mające wpływ na wysokość komornego”;

5)

art. 5 otrzymuje brzmienie następujące

„

Stopa podatku wynosi

a)

dla lokali jedno, dwu i trzyizbowych - ogółem 8% podstawy wymiaru (art. 4), z których

4% przypada na rzecz odnośnych miast, 2% na rzecz państwowego funduszu rozbudowy miast

i 2% na rzecz funduszu kwaterunku wojskowego, które z dniem 31 grudnia 1942 r. przypadną

również na rzecz państwowego funduszu rozbudowy miast;

b)

dla lokali czteroizbowych i wyżej - ogółem 12% podstawy wymiaru (art. 4), z których

4% przypada na rzecz odnośnych miast, 5 1/2% na rzecz państwowego funduszu rozbudowy

miast i 2 1/2% na rzecz funduszu kwaterunku wojskowego, które z dniem 31 grudnia 1942 r.

przypadną również na rzecz państwowego funduszu rozbudowy miast

”

;

6)

art. 8 otrzymuje brzmienie następujące: „Od wymiaru podatku przysługuje płatnikowi

prawo odwołania się w terminie 14-dniowym od dnia następnego po doręczeniu nakazu

płatniczego.

Odwołanie winno być wniesione do izby skarbowej za pośrednictwem władzy wymiarowej.

Izba skarbowa winna rozstrzygnąć odwołanie najpóźniej w terminie 6-ciu miesięcy ód

dnia wniesienia odwołania. Jeżeli jednak przed upływem tego terminu zażądano od płatnika

dodatkowych wyjaśnień, termin ten przedłuża się o 3 miesiące.

Odwołania spóźnione władza wymiarowa pozostawia bez rozpoznania, o ile nie zaszła

ważna i nieuchronna przyczyna opóźnienia.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje obowiązku uiszczenia podatku w przepisanych terminach”;

7)

art. 9 uzupełnia się dwoma ustępami o brzmieniu następującem

„

Ministrowi Skarbu służy prawo darowania skutków niedotrzymania wszelkich przewidzianych

w ustawie niniejszej terminów. Prawo to Minister Skarbu może przelać na izby skarbowe.

Ministrowi Skarbu służy również prawo odraczania, względnie przesuwania wszystkich

terminów, w ustawie niniejszej wyznaczonych

”

;

8)

w art. 11 lit. b) wyrazy „przez lat 7, to jest do dnia 31 lipca 1933 r.” zastępuje się wyrazami: „do dnia 31 grudnia 1942 r.”;

9)

w art. 13 skreśla się zdanie drugie.

(1)

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami.

(2)

Upoważnia się Ministra Skarbu do ogłoszenia w drodze obwieszczenia w Dzienniku Ustaw

Rzeczypospolitej Polskiej jednolitego tekstu ustawy z dnia 2 sierpnia 1926 r. o podatku

od lokali (Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 550) z uwzględnieniem zmian, wprowadzonych niniejszą

ustawą.

Ustawa niniejsza wchodzi. w życie z dniem 1 stycznia 1932 r. na całym obszarze Rzeczypospolitej

z wyjątkiem województwa śląskiego.