Ustawa z dnia 17 grudnia 1931 r. o kryzysowym dodatku do państwowego podatku od nieruchomości w gminach miejskich oraz od niektórych budynków w gminach wiejskich.

(1)

Od budynków, podlegających państwowemu podatkowi od nieruchomości w gminach miejskich

oraz od niektórych budynków w gminach wiejskich (rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 17 czerwca 1924 r. Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 523 wraz z późniejszemi zmianami

i uzupełnieniami) ustanawia się kryzysowy dodatek do tegoż podatku.

(2)

Kryzysowy dodatek wynosi 3% podstawy wymiaru podatku.

(3)

Od kryzysowego dodatku wolne są budynki mieszkalne, których roczny czynsz nie przekracza

1.000 złotych.

Obliczenie i pobór kryzysowego dodatku do państwowego podatku od nieruchomości uskuteczniają

jednocześnie z wymiarem i poborem właściwego państwowego podatku od nieruchomości

organa, powołane do wymiaru i poboru tegoż podatku.

Do kryzysowego dodatku nie mogą być pobierane żadne dodatki na rzecz Państwa i związków

komunalnych.

Upoważnia się Ministra Skarbu do odraczania, rozkładania na raty, jako też do częściowego

lub całkowitego umarzania zaległości w kryzysowym dodatku do państwowego podatku od

nieruchomości w gminach miejskich oraz od niektórych budynków w gminach wiejskich,

gdyby uiszczenie tego dodatku mogło zagrozić egzystencji gospodarczej płatnika lub

gdyby ściągnięcie komornego od lokatora było niemożliwe.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1932 r. na obszarze Rzeczypospolitej

z wyjątkiem województwa śląskiego i traci moc obowiązującą w terminie, który zostanie

określony przez rozporządzenie Rady Ministrów.