Ustawa z dnia 7 listopada 1931 r. o nadzwyczajnym przewozie oficerów i szeregowych rezerwy i pospolitego ruszenia oraz sprzętu wojskowego w czasie pokoju.

(1)

W razie powołania oficerów i szeregowych rezerwy i pospolitego ruszenia na dodatkowe

ćwiczenia wojskowe lub do służby wojskowej (ust. 2 art. 77, ust. 2 art. 81 i ust.

2 art. 84 ustawy z dnia 23 maja 1924 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U.

R. P. z 1928 r. Nr 46, poz. 458) obowiązane są przedsiębiorstwa transportowe i komunikacyjne,

utrzymujące stałą lub sezonową komunikację pomiędzy poszczególnemi miejscowościami,

na żądanie władz do kredytowanego przewozu osób, wyżej wymienionych, na przestrzeni

odnośnej linji komunikacyjnej.

(2)

O ile bezpieczeństwo Państwa tego wymaga, może Rada Ministrów na wniosek Ministra

Spraw Wojskowych zarządzić również kredytowany przewóz sprzętu wojskowego przez przedsiębiorstwa

w ust. 1 wymienione.

(3)

Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami ustali w drodze rozporządzenia

tryb postępowania i właściwość władz przy wystosowywaniu żądań przewozu osób i sprzętu

(ust. 1 i 2) oraz określi sposób rozrachunku i wypłaty należności za dokonane przewozy.

Ustawa niniejsza nie narusza postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 26 sierpnia 1927 r. o rzeczowych świadczeniach wojennych (Dz. U. R. P. Nr 79,

poz. 687), postanowień o świadczeniach ludności, przewidzianych w rozporządzeniu Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o stanie wyjątkowym (Dz. U. R. P. Nr 32,

poz. 307), ani też postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 12

listopada 1927 r. o obowiązku dostarczania środków przewozowych na rzecz wojska w

czasie pokoju (Dz. U. R. P. Nr 102, poz. 883).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.