Ustawa z dnia 7 listopada 1931 r. o zasilaniu funduszów izb rzemieślniczych.

Jeżeli przewidziany w art. 186 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7

czerwca 1927 r. o prawie przemysłowem (Dz. U. R. P. Nr 53, poz. 468) dodatek do państwowego

podatku przemysłowego nie pokrywa całkowicie różnicy między preliminowaną w budżecie

izby rzemieślniczej sumą wydatków a sumą samoistnych dochodów, izba może rozkładać

niedobór w bieżących okresach budżetowych na wszystkich samoistnych rzemieślników,

wykonywających rzemiosło w okręgu izby. Uchwały izby, dotyczące rozkładu niedoboru,

podlegają zatwierdzeniu przez Ministra Przemysłu i Handlu.

Minister Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych i Skarbu

po zasięgnięciu opinji izb rzemieślniczych wyda w drodze rozporządzenia przepisy,

ustalające podstawy rozkładu niedoboru oraz tok odwołania od wymiaru, termin zapłaty

kwot, przypadających z rozkładu na poszczególnych samoistnych rzemieślników, wysokość

odsetek w razie niedotrzymania terminu zapłaty, wreszcie sposób poboru i ściągania

tych kwot. Władze skarbowe przekażą bezpośrednio izbom rzemieślniczym przewidziane

w niniejszej ustawie kwoty po upływie każdego miesiąca kalendarzowego. Rozporządzenie

to określi również, jakie ulgi mogą być stosowane przy rozkładzie niedoboru.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Przemysłu i Handlu w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.