Ustawa z dnia 7 listopada 1931 r. w sprawie zmian i uzupełnień niektórych postanowień ustawy z dnia 2 lipca 1924 r. w przedmiocie pracy młodocianych i kobiet.

W ustawie z dnia 2 lipca 1924 r. w przedmiocie pracy młodocianych i kobiet (Dz. U.

R. P. Nr 65, poz. 636) wprowadza się następujące zmiany i uzupełnienia

1)

Po art. 5 wstawia się nowe artykuły 5-a i 5-b treści następującej

„

Art. 5-a.

Zatrudnianie młodocianych we wszelkich zakładach pracy, podlegających niniejszej ustawie,

jest dozwolone w ilości, nie przekraczającej ustalonego procentowego stosunku do ogółu

zatrudnionych dorosłych robotników.

Stosunek ten ustalać będzie dla poszczególnych gałęzi pracy z uwzględnieniem rozmiarów

zakładów pracy, po zasięgnięciu opinji izb przemysłowohandlowych i izb rzemieślniczych

oraz organizacyj zawodowych pracowników i pracodawców, Minister Pracy i Opieki Społecznej

w rozporządzeniach, wydawanych w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu lub z

innymi zainteresowanymi ministrami odnośnie do zakładów pracy, bezpośrednio im podlegających.

Rozporządzenia takie mogą dotyczyć obszaru całego Państwa lub poszczególnych okręgów

administracyjnych.

Art. 5-b.

W wypadku zatrudniania młodocianych w liczbie niedozwolonej właściwy inspektor pracy

może zarządzać w drodze nakazu, wydanego na podstawie art. 23 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 14 lipca 1927 r. o inspekcji pracy (Dz. U. R. P. Nr 67, poz.

590), zmniejszenie liczby zatrudnionych młodocianych do ustalonej normy

”

.

2)

Po art. 7 wprowadza się nowe artykuły 7-a-, 7-b treści następującej

„

Art. 7-a.

Bezpłatne zatrudnianie młodocianych jest wzbronione. Wzbronione jest również przyjmowanie

przez pracodawcę wynagrodzenia za naukę młodocianych.

Wysokość wynagrodzenia młodocianego winna być określona dokładnie w umowie i ujawniona

w wykazie, prowadzonym w myśl art. 11 niniejszej ustawy.

Szczegółowe unormowanie postanowień poprzednich ustępów niniejszego artykułu oraz

wyjątków od przepisów niniejszej ustawy w stosunku do terminatorów rzemieślniczych,

zatrudnionych na podstawie pisemnej umowy o naukę, określą łącznem rozporządzeniem

Minister Przemysłu i Handlu oraz Minister Pracy i Opieki Społecznej w wykonaniu art.

116 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 czerwca 1927 r. o prawie przemysłowem.

Art. 7-b.

Umowa, zawarta z młodocianym z naruszeniem postanowień artykułów 5-a i 7-a ustawy

niniejszej, ulega rozwiązaniu z winy pracodawcy.

W wypadku zatrudniania młodocianego wbrew postanowieniu art. 7-a młodocianemu przysługuje

roszczenie o wynagrodzenie za cały czas, w którym był zatrudniony.

Wysokość wynagrodzenia określa się zgodnie z zasadami, zawartemi w art. 41 rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę robotników (Dz.

U. R. P. Nr 35, poz. 324)

”

.

3)

Art. 17 otrzymuje brzmienie następujące

„

Art. 17.

Winni przekroczenia przepisów ustawy niniejszej karani będą za pierwszym razem grzywną

od 200 zł. do 1.000 zł. lub aresztem do 3 miesięcy, w razie zaś powtórzenia przekroczenia

aresztem na czas od 2 tygodni do 3 miesięcy.

Przepisy o łagodzeniu kar, zawarte w ustawach karnych, nie będą miały zastosowania

do przestępstw, przewidzianych w niniejszym artykule, w okresie do dnia 31 grudnia

1932 r.

Do orzekania o czynach, przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu, powołana są

obwodowi inspektorzy pracy.

”

4)

Po artykule 17 dodaje się nowy artykuł 17-a w brzmieniu następującem

„

Art. 17-a.

W wypadkach, gdy zakład pracy nie jest zarządzany osobiście przez właściciela, odpowiedzialnym

za przestępstwa, wymienione w art. 17 niniejszej ustawy, jest kierownik zakładu pracy,

wyznaczony stosownie do art. 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16

marca 1928 r. o umowie o pracę robotników (Dz. U. R. P. Nr 35, poz. 324).

Właściciel jest odpowiedzialny narówni z kierownikiem, jeżeli przestępstwo było popełnione

za jego wiedzą, bądź gdy właściciel nie dobrał odpowiedniego kierownika.

W wypadkach, gdy właściciel zakładu pracy nie wyznaczył kierownika zakładu pracy,

odpowiedzialnym jest sam właściciel. Jeżeli właścicielem zakładu jest osoba prawna,

odpowiedzialnemi są te osoby, które powołane są do zawiadywania interesami osoby prawnej.

Przepisy niniejszego artykułu nie uchylają postanowień, dotyczących udziału (współwiny)

w przestępstwie

”

.

5)

Art. 20 otrzymuje brzmienie następujące

„

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

”

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Zatrudnianie młodocianych we wszelkich zakładach pracy, podlegających niniejszej ustawie,

jest dozwolone w ilości, nie przekraczającej ustalonego procentowego stosunku do ogółu

zatrudnionych dorosłych robotników.

Stosunek ten ustalać będzie dla poszczególnych gałęzi pracy z uwzględnieniem rozmiarów

zakładów pracy, po zasięgnięciu opinji izb przemysłowohandlowych i izb rzemieślniczych

oraz organizacyj zawodowych pracowników i pracodawców, Minister Pracy i Opieki Społecznej

w rozporządzeniach, wydawanych w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu lub z

innymi zainteresowanymi ministrami odnośnie do zakładów pracy, bezpośrednio im podlegających.

Rozporządzenia takie mogą dotyczyć obszaru całego Państwa lub poszczególnych okręgów

administracyjnych.

W wypadku zatrudniania młodocianych w liczbie niedozwolonej właściwy inspektor pracy

może zarządzać w drodze nakazu, wydanego na podstawie art. 23 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 14 lipca 1927 r. o inspekcji pracy (Dz. U. R. P. Nr 67, poz.

590), zmniejszenie liczby zatrudnionych młodocianych do ustalonej normy

Bezpłatne zatrudnianie młodocianych jest wzbronione. Wzbronione jest również przyjmowanie

przez pracodawcę wynagrodzenia za naukę młodocianych.

Wysokość wynagrodzenia młodocianego winna być określona dokładnie w umowie i ujawniona

w wykazie, prowadzonym w myśl art. 11 niniejszej ustawy.

Szczegółowe unormowanie postanowień poprzednich ustępów niniejszego artykułu oraz

wyjątków od przepisów niniejszej ustawy w stosunku do terminatorów rzemieślniczych,

zatrudnionych na podstawie pisemnej umowy o naukę, określą łącznem rozporządzeniem

Minister Przemysłu i Handlu oraz Minister Pracy i Opieki Społecznej w wykonaniu art.

116 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 czerwca 1927 r. o prawie przemysłowem.

Umowa, zawarta z młodocianym z naruszeniem postanowień artykułów 5-a i 7-a ustawy

niniejszej, ulega rozwiązaniu z winy pracodawcy.

W wypadku zatrudniania młodocianego wbrew postanowieniu art. 7-a młodocianemu przysługuje

roszczenie o wynagrodzenie za cały czas, w którym był zatrudniony.

Wysokość wynagrodzenia określa się zgodnie z zasadami, zawartemi w art. 41 rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o umowie o pracę robotników (Dz.

U. R. P. Nr 35, poz. 324)

Winni przekroczenia przepisów ustawy niniejszej karani będą za pierwszym razem grzywną

od 200 zł. do 1.000 zł. lub aresztem do 3 miesięcy, w razie zaś powtórzenia przekroczenia

aresztem na czas od 2 tygodni do 3 miesięcy.

Przepisy o łagodzeniu kar, zawarte w ustawach karnych, nie będą miały zastosowania

do przestępstw, przewidzianych w niniejszym artykule, w okresie do dnia 31 grudnia

1932 r.

Do orzekania o czynach, przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu, powołana są

obwodowi inspektorzy pracy.

W wypadkach, gdy zakład pracy nie jest zarządzany osobiście przez właściciela, odpowiedzialnym

za przestępstwa, wymienione w art. 17 niniejszej ustawy, jest kierownik zakładu pracy,

wyznaczony stosownie do art. 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16

marca 1928 r. o umowie o pracę robotników (Dz. U. R. P. Nr 35, poz. 324).

Właściciel jest odpowiedzialny narówni z kierownikiem, jeżeli przestępstwo było popełnione

za jego wiedzą, bądź gdy właściciel nie dobrał odpowiedniego kierownika.

W wypadkach, gdy właściciel zakładu pracy nie wyznaczył kierownika zakładu pracy,

odpowiedzialnym jest sam właściciel. Jeżeli właścicielem zakładu jest osoba prawna,

odpowiedzialnemi są te osoby, które powołane są do zawiadywania interesami osoby prawnej.

Przepisy niniejszego artykułu nie uchylają postanowień, dotyczących udziału (współwiny)

w przestępstwie