Ustawa z dnia 22 października 1931 r. o opodatkowaniu piwa.

(1)

Podatkowi od piwa podlega piwo, wyrobione na obszarze Państwa Polskiego, oraz piwo,

sprowadzone z zagranicy lub W. M. Gdańska.

(2)

Za piwo, podlegające opodatkowaniu uważa się napój, otrzymany w drodze fermentacji

alkoholowej zapomocą drożdży, ze słodu, i dodatkiem chmielu, względnie wszelkiego

rodzaju cukru.

(1)

Od podatku wolne jest piwo, wywożone pod kontrolą skarbową zagranicę lub na obszar

W. M. Gdańska.

(2)

Minister Skarbu wyda przepisy co do kontroli piwa, wywożonego zagranicę lub na obszar

W. M. Gdańska.

(3)

Od podatku wolne jest również piwo, wydawane pracownikom browarów jako deputat według

norm, ustalonych przez Ministra Skarbu, lecz nie przekraczających jednego litra na

jednego pracownika dziennie.

(1)

Podatek wynosi dla piwa pełnego

od pierwszych 2.000 hl. wydanych do obrotu w ciągu roku obrachunkowego po 8,30 zł

od 1 hektolitra,

od następnych 8.000 hl. po 8,75 zł od 1 hektolitra,

od dalszych ilości po 9,20 zł od 1 hektolitra.

Od piwa pełnego, przywożonego z zagranicy lub z obszaru W. M. Gdańska, opłaca się

podatek według stawki 9,20 zł od 1 hl.

(2)

Od dubeltowego piwa krajowego i importowanego płaci się podatek o połowę wyższy, a

od takiegoż piwa mocnego - dwukrotnie wyższy od podatku, ustalonego w punkcie 1 niniejszego

artykułu dla piwa pełnego. Za piwo pełne uważa się piwo o zawartości ekstraktu do

13%, za piwo dubeltowe - piwo o zawartości ekstraktu więcej niż 13% do 20%, zaś za

piwo mocne - piwo o zawartości ekstraktu większej niż 20% w podstawowej (ochłodzonej)

brzeczce, z której piwo wyrobiono.

(3)

Wyrób piwa o zawartości ekstraktu poniżej 9% w podstawowej brzeczce wymaga zezwolenia

Ministra Skarbu, który określa warunki produkcji tego piwa.

(4)

Sposób stwierdzania zawartości ekstraktów w brzeczce podstawowej oraz dopuszczalne

wahania przy stwierdzaniu tej zawartości ustala Minister Skarbu.

Piwo, podlegające opodatkowaniu w myśl niniejszej ustawy, może władza skarbowa w razie

nieuiszczenia podatku zająć bez względu na prawa osób trzecich celem pokrycia należności

podatkowej.

(1)

Do uiszczenia podatku od piwa obowiązany jest ten, kto piwo wyrabia lub na swój rachunek

poleca wyrabiać.

(2)

Obowiązek uiszczenia podatku powstaje w chwili, gdy piwo zostaje wydane z browaru;

Minister Skarbu może dla piwa barwiącego zezwalać na wyjątki od tego przepisu.

(3)

W razie nieuiszczenia podatku w ustalonym terminie będzie on ściągnięty przy zastosowaniu

przepisów ustawy z dnia 31 lipca 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr 73, poz. 721) wraz z karami

za zwłokę w wysokości do 2% miesięcznie.

Ilość piwa, podlegającego opodatkowaniu.

Ilość piwa, od którego ma się uiścić podatek, oznacza się według pojemności naczyń

(beczek, flaszek i t. p.), w których piwo wydaje się z browaru do spożycia.

(1)

Od piwa, co do którego obowiązek uiszczenia podatku powstał w ciągu pierwszej połowy

miesiąca, podatek jest płatny w dniu 15-go tego miesiąca, a uiścić go należy najpóźniej

22-go tego samego miesiąca. Od piwa, co do którego obowiązek uiszczenia podatku powstał

w drugiej połowie miesiąca, podatek jest płatny w ostatnim dniu tego miesiąca, a uiścić

go należy najpóźniej w 7-ym dniu następnego miesiąca.

(2)

W razie powtarzania się zwłoki w uiszczaniu podatku lub obawy, że podatek nie będzie

zapłacony, może władza skarbowa żądać uiszczenia podatku przed wydaniem piwa z browaru.

(3)

Minister Skarbu ustala warunki kredytowania podatku od piwa.

(1)

W wypadkach zwrotu do browaru w stanie niezmienionym opodatkowanego piwa, pozostałego

z rozwózkowej sprzedaży, pobrany podatek może być zwrócony.

(2)

Bliższe postanowienia w tej sprawie wyda Minister Skarbu.

(1)

Prawo żądania zwrotu podatku, nienależnie pobranego, przedawnia się w ciągu roku,

licząc od dnia powstania prawa do zwrotu tegoż. Prawo żądania należnego Państwu podatku

bez względu na to, czy jego wymiar został ujawniony, czy zatajeniem wstrzymany, przedawnia

się w ciągu 10-ciu lat.

(2)

Przedawnienie prawa żądania zapłaty podatku przerywa każdy urzędowy krok, podjęty

przez właściwą władzę przeciw obowiązanemu do zapłaty w celu ściągnięcia należności

podatku wymierzonego lub zatajonego.

(1)

Do wyrobu piwa dolnej fermentacji wolno używać tylko słodu jęczmiennego, chmielu,

drożdży i wody.

(2)

Przy wyrobie piwa górnej fermentacji wolno używać słodu z innego zboża, nadto cukru

technicznie czystego, sacharozy, cukru przemienionego, skrobiowego, jak również barwnika,

sporządzonego z powyższych rodzajów cukru.

Minister Skarbu określa warunki wyrobu piwa przy użyciu cukru.

(3)

Browary mogą używać do piwa swojego wyrobu piwa barwiącego, sporządzonego tylko ze

słodu jęczmiennego, chmielu, drożdży i wody; wyrób, sprzedaż i kupno takiego piwa

barwiącego są dozwolone pod warunkiem i ograniczeniami, przewidzianemi w obowiązujących

przepisach o przeciwdziałaniu produkcji i sprzedaży szkodliwych dla zdrowia artykułów

żywności i przedmiotów.

(4)

Przez słód rozumie się każde zboże sztucznie kiełkowane.

(5)

Przy wyrobie poszczególnych gatunków piwa, jak również piwa, przeznaczonego na wywóz

zagranicę lub na obszar W. M. Gdańska, Minister Skarbu może zezwalać na wyjątki od

przepisów, zawartych w ustępie 1 i 2.

(6)

Do piwa gotowego i brzeczki nie wolno dodawać wody od chwili, gdy zawartość ekstraktu

w brzeczce podstawowej (ochłodzonej), z której piwo pochodzi, została stwierdzona.

Na wyjątki zezwalać może Minister Skarbu.

(7)

Bliższe przepisy co do sposobu prowadzenia fermentacji wyda Minister Skarbu.

(1)

Nazwy piwo wolno używać w obiegu handlowym tylko do oznaczenia takich napojów, które

przeszły fermentację i które odpowiadają przepisom art. 10 ust. 1 do 3.

(2)

Pod nazwą piwo dubeltowe lub mocne, albo innem określeniem, mogącem wywołać wrażenie,

że piwo jest mocniejsze, niż piwo pełne, względnie dubeltowe, wolno wydawać do obiegu

tylko takie piwo, którego brzeczka pod względem zawartości ekstraktu jest mocniejsza,

niż brzeczka, przepisana dla piwa pełnego, względnie dubeltowego.

(1)

Przedsiębiorcy, których zakłady podlegają według niniejszej ustawy nadzorowi skarbowemu,

winni są wypełniać obowiązki, które na nich nakłada ustawa, bądź osobiście, bądź przez

odpowiedniego zastępcę.

(2)

Ustanowienie zastępcy musi nastąpić wówczas, gdy przedsiębiorca obowiązków swoich

w tym względzie dopełnić nie może.

(3)

O ustanowieniu zastępcy należy donieść władzy skarbowej, która orzeka, czy proponowana

osoba może być dopuszczona do zastępstwa.

(4)

Władza skarbowa może zażądać usunięcia pracownika, który popełnił defraudację podatkową

lub w popełnieniu jej współdziałał.

(5)

Jeżeli na żądanie władzy skarbowej ustanowienie zastępcy lub usunięcie pracownika

nie nastąpi w ciągu 14-tu dni, może być zarządzone wstrzymanie ruchu w browarze.

Kto wchodzi w posiadanie przedsiębiorstwa, podlegającego według ustawy niniejszej

nadzorowi skarbowemu, obowiązany jest donieść o tem władzy skarbowej w ciągu 8-miu

dni po objęciu przedsiębiorstwa.

Uruchomienie browaru przedsiębiorca powinien zgłosić władzom skarbowym stosownie do

przepisów, wydanych w tym względzie przez Ministra Skarbu.

Przepisy o urządzeniu browaru i zmianach tego urządzenia, o oznaczaniu i przemiarze

naczyń, służących do produkcji i do przewozu piwa, o zgłaszaniu warek, prowadzeniu

ksiąg kontrolnych oraz o sposobie wykonywania nadzoru skarbowego nad produkcją, przechowywaniem,

rozlewaniem i wywozem piwa wyda Minister Skarbu.

(1)

W razie niezastosowania się przedsiębiorcy do przepisów o urządzeniu browarów, władza

skarbowa może zarządzić wstrzymanie ruchu browaru.

(2)

Władza skarbowa może w wypadku ujawnienia nadużyć zarządzić stały nadzór browaru.

W tym wypadku przedsiębiorca browaru powinien dostarczyć bezpłatnie do użytku urzędników

skarbowych, powołanych do wykonywania stałego nadzoru. mieszkań, położonych w obrębie

browaru lub w najbliższem jego otoczeniu, wraz z opałem i oświetleniem. Nadto przedsiębiorca

obowiązany jest dostarczyć wymienionym urzędnikom dla użytku służbowego odpowiedniego

pomieszczenia, znajdującego się w obrębie browaru, zaopatrzonego w niezbędne urządzenie

i przybory, potrzebne do załatwiania czynności kancelaryjnych.

(3)

Dla urzędników skarbowych, przybywających celem wykonania czynności rewizyjnych w

browarze, przedsiębiorca obowiązany jest dostarczyć bezpłatnie odpowiednio urządzonego

pomieszczenia.

(4)

O ilości i stosowności pomieszczeń (ust. 2 i 3) orzeka władza skarbowa.

(1)

Dla każdego browaru ustala się corocznie normę dopuszczalnych zaników, licząc od brzeczki

gorącej, w granicach, ustalanych przez Ministra Skarbu. Sposób określenia zaników

wskaże rozporządzenie wykonawcze.

(2)

W browarze przeprowadzać się będzie w sposób, podany w rozporządzeniu Ministra Skarbu,

badanie zapasów piwa. Za braki piwa, które się przytem okażą w porównaniu z prowadzonemi

w browarze książkami, należy uiścić podatek, o ile nie udowodni się, że powstały z

przyczyn, które nie uzasadniają żądania podatku.

Upoważnia się Ministra Skarbu do opodatkowania ekstraktów, służących do wyrobu piwa

domowym sposobem. Wysokość podatku odpowiadać powinna podatkowi spożywczemu od piwa

według najwyższej stawki, określonej dla piwa pełnego, obliczonego od tej ilości piwa,

jaką można otrzymać z ekstraktu.

W miejsce postanowień ustawy z dnia 12 czerwca 1924 r. o opodatkowaniu piwa (Dz. U.

R. P. Nr 65, poz. 635), powołanej w ustawie karnej skarbowej z dnia 2 sierpnia 1926 r.

(Dz. U. R. P. Nr 105, poz. 609) stosuje się odpowiednie postanowienia niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

(2)

Z tą chwilą traci moc obowiązującą ustawa z dnia 12 czerwca 1924 r. o opodatkowaniu

piwa (Dz. U. R. P. Nr 65, poz. 635).