Ustawa z dnia 22 października 1931 r. o uiszczeniu niektórych zaległych podatków w naturze na cele bezpośredniej pomocy bezrobotnym.

Upoważnia się Ministra Skarbu do poboru zaległych państwowych podatków gruntowego,

majątkowego, spadkowego i przemysłowego w naturze, a to: żytem, pszenicą, jęczmieniem,

grochem i gryką (tatarką), ziemniakami i węglem, a drzewem opałowem w wyjątkowych

wypadkach, określonych w rozporządzeniu wykonawczem.

Podatnicy, chcący skorzystać z tego sposobu zapłaty, winni dostarczyć zboże, groch

i grykę (tatarkę), ziemniaki, węgiel lub drzewo opałowe na własny koszt organom, wyznaczonym

w tym celu przez Ministra Skarbu.

Węgiel lub drzewo opałowe przyjmowane będą według miejscowych cen rynkowych, zboże

zaś, groch i gryka (tatarka) i ziemniaki według cen o 10% wyższych od miejscowych

cen rynkowych.

O ile celem ściągnięcia zaległości podatkowych władze skarbowe wdrożyły już kroki

egzekucyjne, podatnik może uwolnić się od dalszej egzekucji, jeżeli zaległość wraz

z narosłemi kosztami egzekucyjnemi uiści w naturze w myśl powyższych postanowień.

Uzyskane w ten sposób artykuły żywności, węgiel i drzewo opałowe mają być użyte wyłącznie

na cele bezpośredniej pomocy w naturze dla bezrobotnych i ich rodzin, przyczem artykuły

te nie mogą być ani sprzedane, ani też wymieniane na inne.

Wykonanie niniejszej ustawy oraz wydanie rozporządzeń wykonawczych do niej porucza

się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrami Pracy i Opieki Społecznej, Spraw

Wewnętrznych, Rolnictwa oraz Przemysłu i Handlu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i traci moc obowiązującą w terminie,

który zostanie określony przez rozporządzenie Rady Ministrów.