Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 czerwca 1931 r. w sprawie regulaminu więziennego.

§ 2. . Każdy funkcjonarjusz więzienny jest obo-

I.

SKŁAD OSOBOWY WIĘZIEŃ I OBOWIĄZKI

SŁUZBOWE FUNKCJONARJUSZóW WIĘZIEN­

NYCH.

. R o z dz i a ł

1203

L

Skład ' osobowy więzień.

§ 1.. Skł a d osobowy wi ę zień stanowią

a) nacz elnik wi ę zienia, jako kierownik,

wiązany w zakresie swoich czynności ściśle przestrzegać przepisów, dbać o moralną poprawę więź­

niów, czuwać nad uwięzionymi i nie dopuszczać do

ich ucieczki, jak również do porozumiewania się więź­

niów z osobami innemi lub między sobą, bez zezwolenia władz do tego uprawnionych .

§ 3. W stosunku służbowym obowiązuje funkcjonarjusza więziennego względem władz przełożo­

nych i nadzorczych rygor wzmożony.

•••••

'O

....

'I'

~

•••

~

••

•

~

~

••

••

'"

•

",,:..-..-

••••

~

......

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Rygor wzmożony nakłada na funkcjonarjuszów

więziennych obowiązek: al bezwzględnego przestrzegania postanowień prawnych (ustaw, rozporządzeń,

regulaminów), blścisłego i natychmiastowego wykonywania rozkazów przełożonych, c) sumiennego

i gorliwego wykonywania obowiązków służbowych

i d) niepozostawiania przewinień podwładnych bezkarnie.

Funkcjonarjuszów więziennych obowiązuje ta

jemnica służbowa. .

§ 4. Funkcjonarjusz' więzienny, który na mocy prawa lub rozkazu kieruje stale lub czasowo działalnością innych funkcjonarjuszów, jest ich przeło­

żonym, oni zaś jego podwładnymi. Przełożony zwraca się do podwładnych z rozkazem, podwładni zaś do

przełożonych z raportem.

.

Rozkazy przełożonego powinny być wydawane

zrozumiale, dobitnie i zwięźle.

§ 5. Funkcjonarjusz więzienny obowiązany

jest jak najdokładniej znać zakres służby więziennej

oraz wykazywać rozumną i celową inicjatywę.

.

Funkcjonarjusze więzienni we wzajemnych stosunkach służbowych powinni zachowywać uprzejmość i życzHwość, śpiesząc sobie zawsze chętnie

z radą i pomocą, chociażby jej okazanie było zwią­

zane z niebezpieczeństwem dla ich zdrowia lub

życia.

W sprawach służbowych funkcjonarjusze

do najbHższego przełożonego

i tylko z jego zezwolenia mogą zkolei zwraca'ć się

do władz wyższych. Wszelkie raporty, nawet o charakterze zażaleń na przełożonych, powinny być skła­

dane drogą służbową. Przełożony ze swej strony

obowiązany jest przesyłać je natychmiast właściwym

władzom, dołączając swą opinję lub wyjaśnienie.

§ 6.

zwracają się osobiście

§ 7. Funkcjonarjusze więzienni obowiązani są

wykonywać swe czynności ściśle i dokładnie, stosu-

jąc się do ustalonego w więzieni~ .rozkładu godz~n

i zajęć. Spóźnianie się lub wczeŚnIejsze opuszczanIe

stanowiska jest niedopuszczalne. Każdorazowe spóź­

nienie się lub nieprzybycie z powodu choroby, albo z innej przyczyny; winno być usprawiedliwione za-

pomocą złożenia nacźelnikowi więzienia piśmienne­

go raportu. W razie niemożności przybycia na służ­

bę, raport powinien być przedstawiony przed wyznaczoną do służby godziną, aby umożliwić wyznaczenie w porę zastępcy. Funkcjonarjuszowi więzienne­

mu, zawieszonemu w czynnościach, nie wolno bez

zezwolenia władzy przełożonej opuszczać miejsca

służbowego. Funkcjonarjuszom więziennym nie wolno w czasie pełnienia służby jeść, palić lub zajmo-

waćsię sprawami osobistemi.

§ 8. Względem przełożonych oraz w stosunwzajemnych funkcjonarjuszów więziennych

obowiązuje zachowanie postawy i oddawanie honorów na wzór wojskowy zarówno w czasie służby,

jak i poza służbą.

.

Funkcjonarjusze więzienni w zakresie swych

czynności składają przedstawicielom władz zwierzch-

kach

~

'"

. . . . . . . . . '"

.....

'I'

...........

..

Nr. 71.,

nich i nadzorczych oraz swym przełożonym raport

przy ich wejściu do więzienia oraz do wizytowanych przez nich miejsc i pomieszczeń więziennych . ...

Przed złożeniem raportu daje się komendę

"baczność", aby więźniowie ustawili się w dwuszereg, a obecni funkcjonarjusze przyjęli postawę zasadniczą.

rPrzy eskortowaniu więźniów poza murami :wię­

zienia, na posterunkach zewnętrznych, . w szpItalu

oraz w razie wizytacji więzienia po apelu wieczor-.

nym komendy "baczność" <lawać nie należy.

§ 9. W razie wizytacji więzienia przez . przęd­

stawicieli władz zwierzchnich lub nadzorczych raport o stanie więzienia ma złożyć wizytującemu naczelnik więzienia. O ile przedstawiciele powyższych

władz nie są znani naczelnikowi więzienia, winien

on zwrócić się o okazanie dokumentów, stwierdzają­

cych tożsamość osoby.

Osoby, uprawnione do wizytacji, mają prawo

wstępu do więzienia o każdej porze dnia i nocy.

§ 10. Funkcjonarjusz więzienny winien wymaod więźniów ścisłego stosowania się do przepisów i ustanowionego porządku wewnętrznego oraz

posłuszeństwa i szacunku dla siebie, jako przełożo­

nego. Postępowanie jego ma być stanowcze, spokojne, bezstronne, a w · szczególności nie uwłaczające

godności więźnia ..

Zasadniczą formą zwracania się do więźnia

jest zwrot w osobie trzeciej.

gać

t.._.t. :.:.

§ 11. W wypadkach jawnego nieposłuszeń­

stwa więźniów, stawiania przez nich oporu lub wywołania zaburzeń, może być względem opornych

użyty przymus i siła fizyczna, konieczne do przywrócenia porządku i zmuszenia ich do posłuszeństwa.

O zajściu tego rodzaju należy niezwłocznie zameldować naczelnikowi więzienia, ten zaś zawiadamia

władze nadzorcze.

§ 12. Poza stosunkami, wypływającemi z charakteru służby, funkcjonarjuszom więziennym nie'

wolno pozostawać z więźniami w żadnych innych

stosunkach; w szczególności nie wolno im prowadzić jakichkolwiek interesów z więźniami, przyjmować od nich lub ich rodzin datków, pożyczek, ułat­

wiać porozumiewania się ' więźniów ze światem zewnętrznym lub między sobą, wykonywać sprzecznych z obowiązującemi przepisami zleceń lub próśb

więźniów, pośredniczyć w wykonywaniu tych próśb,

wpływać na więźniów przy wyborze obrońców, pić

lub jeść z więźniami i odwiedzającymi więźniów,

przyjmować więźniów u siebie w mieszkaniu pod ja- , .

kimkolwiek pozorem.

F unkcjonarjuszom więziennym nie wolno pro-

wadzić prywatnych interesów pieniężnych z dostaw~

cami lub przedsiębiorcami robót więziennych,jak

również z byłymi więźniami.

Bez zezwolenia naczelnika więzienia nikt z ro- .

dziny, domowników, krewnych lub znajomych funkcjonarjusza więziennego nie może być wpuszczony

na dziedżiniec więzienny lub do więzienia, albo zbli..

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Nr. 71.

żać się do Wlęzmow. Funkcjonarjusze więzienni powinni baczyć, aby członkowie ich rodzin również nie

dopuszczali się czynów, naruszających postanowienia niniejszego paragrafu.

§ 13. Funkcjonarjuszom więziennym nie wolno, bez każdorazowego zezwolenia naczelnika wię­

zienia, wchodzić do więzienia poza godzinami przez

rozkład i obowiązki służbowe wskazanemi . .

Funkcjonarjusze więzienni, wydalając się w czasie wolnym od zajęć poza obręb swego mieszkania,

winni pozostawiać w mieszkaniu wiadomość o miejscu swego pobytu.

R o z d z i a ł III.

Obowią2;ki

naczelników więzień.

Naczelnik więzienia jest przełożonym

kieruje on wszystkiemi działami służby,

stale je kontroluje i jest odpowiedzialny za swoje

i swoich podwładnych czynności. Jako przełożone­

mu, naczelnikowi więzienia służy prawo nakładania

kar, w granicach obowiązujących przepisów, na podwładnych mu funkcjonarjuszów więziennych oraz na

§ 14.

więzieniaj

więźniów.

§ 15. Naczelnik więzienia jest osobiście odpowiedzialny za spokój i porządek w więzieniu.

§ 16. Naczelnik więzienia jest odpowiedzialny za ścisłe wykona,nie orzeczeń, nakazów i decyzyj

władz do tego uprawnionych, oraz za wykonanie kary zgodnie z obowiązującemi przepisami.

Naczelnik więzienia ma obowiązek dbać

o racjonalną organizację pod względem wychowawczym i dochodowym pracy więźniów, o opiekę religijną dla nich, o nauczanie szkolne i pozaszkolne,

o stan sanitarny więzienia, stan zdrowotny więź­

niów, należyte ich odżywianie oraz odzież i posłańie.

Naczelnik więzienia ma obowiązek dbać

o oszczędne wydatkowanie sum pieniężnych, materjałów, artykułów żywnościowych, oraz o zgodne

z obowiązującemi przepisami przechowywanie majątku państwowego lub majątku zdeponowanego

przez więźniów.

.

Naczelnik więzienia jest odpowiedzialny za należyte prowadzenie biurowości, ksiąg i rachunkowości, oraz za terminowe przedstawianie budżetów, bilansów i sprawozdań, jako też za wykonywanie zleceń władz zwierzchnich i nadzorczych.

więzienia, daje im wskazówki, wyjaśnienia oraz db~

o ich zawo.do.we wyszkalenie. Zarządzenia swoje oraz

władz

przełożonych (nominacje.

zwo.lnienia, odznaczenia, urlo.py, zastępstwa, podział czynności, nakładanie kar) ogłasza na piśmie

w codziennych rozkazachj w tym celu prowadzi

księgę rozkazów.

rozpo.rządzenia

§ 20.

§ 18. Naczelnik więzienia obowiązany jest

dziennych i nocnych inspekcyj więzie­

nia, stale kontrolować księgi. rachunkowość, stan

kasy, magazyny i kuchnię, jako też sprawdzać depozyty więźniów. O wynikach kontroli pisze odnoś­

ne adnotacje we właściwych księgach lub sporządza

osobne protokóły.

§ 19.

Naczelnik więzienia dokonywa podziału

podwładnymi funkcjonarjuszami

czynności między

Naczelnik więzienia w ważnych i nie

cierpiących zwłoki wypadkach może wydawać niezbędne zarządzenia, przekraczające zakres jego

uprawnień, z zachowaniem jednak obowiązujących

przepisów. ·0 wszelkich tego rodzaju zarządzeniach

naczelnik więzienia obowiązany jest złożyć natych..

miast raport na piśmie władzom przełożonym, z po ..

daniem szczegółowych motywów swego zarządze"

nia. Naczelnik więzienia obowiązany jest równid

donosić natychmiast władzom przełożonym o wszel-.

kich wyjątkowych wydarzeniach, zaszłych w więzie ..

niu (np. ucieczka więźniów, zaburzenia, bunt, po",

żar, epidemja, samo.bójstwo, głodówka i t. p.).

§ 21. W czasie nieobecności naczelnika wię­

zienia zastępuje go najstarszy służbowo urzędnik,

o ile przez władze przełożone nie został ustanowiony

stały zastępca.

Jeżeli w więzieniu niema pomocników naczelnika, oraz w braku innych zarządzeń

władz przełożonych, zastępuje naczelnika więzienia

starszy dozorca. Naczelnik, w razie swego oddalenia

się z więzienia, winien zawiadomić zastępcę o miejscu swego. po.bytu.

R Q Z d z i a ł IV.

Obowiązld

pomocników naczelnika więzienia, asy:stentów i urzędników kancelaryjnych.

§ 17.

dokonywać

1205

§ 22. Pod względem organizacyjnym więzie­

nia posiadają cztery działy: a) administracyjny, b)

wycho.wawczy, c) pracy więźniów i d) gospodarczy.

Do pomocy w kierownictwie wymienione mi

działami naczelniko.wi więzienia przydziela się: pomocników naczelnika, asystentów więziennych

i urzędników kancelaryjnych.

Podziału czynno.ści personelu więziennego dokonywa naczelnik więzienia w ten sposób, aby wszyscy funkcjanarjusze więzienni przechodzili kolejno

wszystkie działy służby.

J

Do obowiązków pomocnika naczelnika

w dziale administracyjnym należy

a) prowadzenie ko.respondencji słu~bowej, akt.

ksiąg, statystyki, sporządzanie wszelkich sprawozdań i wykazów, dotyczących więźniów, b) sprawowanie nadzoru nad zwalnianiem więźniów we właści­

wym czasie i przyjmowaniem ich na podstawie stosownych dokumentów, c) czuwanie nad tem, aby personel dozorczy był gruntownie obznajmiony z obowią­

zującemi przepisami więziennemi, miał odpowi,ądnią

po.stawę wojskową i był dokładnie wyćwiczony

w używaniu broni i w służbie wartowniczej oraz, aby

broń i amunicja była przechowywana w . należytym

po.rządku i we właściwem i należycie zabezpieczo-

§ 23.

więzienia

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

nem miejscu, wskazanem przez naczelnika więzienia,

d) przestrzeganie, aby warty więzienne były ~elowo

i w należytym porządku rozstawione, oraz, aby warty były zmieniane we właściwym czasie, e) czuwanie, aby sygnalizacja sprawnie funkcjonowała, f) czuwanie, aby więźniowie byli utrzymywani w czystości,

oraz by w pomieszczeniach więziennych, tudzież

w szpitalu i na dziedzilku panował porządek i czystość, g) czuwanie nad należytem rozmieszczaniem

więiniów, h) przestrzeganie środków bezpieczeń­

stwa i ostrożności przed nieszczęśliwemi wypadkami i pożarem, i) nadzór nad rannem i wieczornem

sprzątaniem cel i korytarzy oraz nad wydawaniem

strawy więźniom lub produktów, dostarczanych im

z zewnątrz więzienia, j) prowadzenia akt osobowych

i ewidencji personelu tudzież umundurowania oraz

k) nadzór nad ścisłem przestrzeganiem rozkładu

dziennych czynności w więzieniu.

Do obowiązkó,w pomocnika naczelnika

w dziale wychowawczym należy: al czuwanie nad należytą segreg3.cją więźnów, b) prowadzenie całokształtu pracy wychowawczej i oświato­

wej w więzieniu, cl szczegółowe zapoznawanie się

z indywidualnemi cechami charakteru więźniów, ich

przeszłością i zamiarami na przyszłość, opracowywanie charakterystyki więźniów, d) przedstawianie

wn:osków w sprawie awansu lub degradacji więź­

niów przy systemie progresywnym,' e) staranie

o kształcenie ogólne i zawodowe więźniów i dobór

odpowiedniej dla nich pracy, f) opracowywanie

wniosków w sprawie przedterminowego zwolnienia

i ułaskawienia więźniów, g) zaopatrywanie zwalnianych w niezbędną odzież, ułatwianie im powrotu

do miejsca stałego zamieszkania oraz uzyskania

opieki na wolności.

§ 24.

'więzienia

§ 25. Do obowiązków pomocnika na czelnika

więzienia w

dziale gospodarczym należy: a) wyszukiwanie najdogodniejszych źródeł zakupu artykułów

żywnościowych, opałowych i innych oraz zarządza­

nie składami żywności, odzieży i bielizny więźniów,

materjałów opałowych i oświetleniowych, środków

służących do utrzymania czystości, inwentarza wi~­

ziennego, przyjmowanie i staranne przechowywame

przeznaczonych dla więźniów produktów spożyw­

czych, dbałość o ich dobroć i wydawanie ich więź­

niom według ustalonych norm żywnościowych, b)

prowadzenie ksiąg gospodarczych, budżetowych oraz

_rachunkowości i przygotowywanie wszelkich sprawozdań, dotyczących działu gospodarczego, c) utrzymywanie w należytym stanie wszystkich budynków, pomieszczeń i urządzeń więziennych, wykonywanie

wszelkich remontów budowlanych, nadzór nad opalaniem i oświetleniem, d) reparacja i rozdawanie we

właściwym czasie odzieży, bielizny i obuwia więź­

niom, tudzież nadzór nad starannem używaniem

i przechowywaniem tych przedmiotów, jako też

własnej odzieży więźniów.

Nr. 71.

W szczególności do jego obowiązków należy

al dokładanie wszelkich starań o rozwój powierzonego mu działu, zatrudnianie jak największej

liczby więźniów, wpajanie im zamiłowania do pracy

oraz nauczanie ich rzemiosł i gospodarstwa rolnego,

b) staranie się o wyposażenie warsztatów i gospodarstwa rolnego w niezbędne urządzenia techniczne,' narzędzia pracy oraz o urządzenia higjeniczne i zabezpieczające pracujących od chorób i nieszczę·śliwych

wypadków, c) wyszukiwanie najdogodniejszych źró­

deł zakupu surowców i zbytu wyrobów gotowych,

d) kalkulowanie wyrobów gotowych, prowadzenie

księgowo .ści,

opracowywanie planów i projektów

oraz kosztorysów, dotyczących zakładania nowych

przedsiębiorstw więziennych lub rozszerzania istniejących, zestawianie budżetów i bilansów oraz zała­

twianie wszelkich czynności kancelaryjnych i kasowych, wchodzących w zakres działu pracy, e) kierownictwo pracą dozorców-majst rów i nadzór nad

sumiennem wykonywaniem przez nich obowiązków

służbowych, f) nadzór nad oszczędnem użytkowaniem

inwentarza żywego i martwego, nad użytkowaniem

materjałów oraz ich nateżytem przechowywaniem,

g) przyjmowanie i podział zamówień pomiędzy warsztaty i nadzór nad należytem i terminowe m ich wykonywaniem, h) dążenie do najniższych kosztów produkcji więziennej przez kontrolę nad celowem zuży­

waniem surowców i wydajnością pracy więźniów oraz

przez zmniejszanie ogólnych kosztów administracyjnych.

§ 27. Niezależnie od swych b e zpośrednich obo-

wiązków,

pomocnik naczelnika więzienia wykonywa

wszystkie rozkazy przełożonego, nadto

zwiedza jak najczęściej pomieszczenia więzienne, doglądając w nich porządku i ładu. W razie ujawriienia nieporządków lub .niedokładności, obowiązany

jest zawiadomić o tem bezzwłocznie naczelnika wię­

zienia lub kierownika odnośnego działu. W wypadkach nagłych może stosować środki konieczne do

również

usunięcia zauważonych niedokładności, obowiązany

jest jednak bezzwłocznie zawiadomić o wydanych zarządzeniach naczelnika więzienia.

§ 28. Wszyscy pomocnicy naczelnika więzie­

nia pełnią kolejno dyżury w ciągu doby. W dnie

powszednie mogą pełnić dyżury także starsi dozorcy oraz męski personel kancelaryjny. Naczelnik wię­

zienia sporządza wykaz dyżurów na oJires miesięczny.

§ 29. W więzieniach, w których ze względu na

szczupłość personelu ustanawianie stałych dyżurów

jest niemożliwe, naczelnik więzienia i jego pomocnik, względnie starszy dozorca, nie mogą wydalać się

równocześnie z więzienia lub z mieszkań służbowych

w więzieniach, ani w sprawach służbowych, ani osobistych. W porze nocnej winni oni kolejno zwiedzać

więzienie oraz podwórza więzienne, celem kontrolowania wart.

:§ 26. Pomocnik naczelnika więzienia w dziale

pracy zajmuje się sprawami organizacji pracy więź­

§ 30. Dyżurny ma nadzór nad ścisłem przeniów i jest bezpośrednim kierownikiem warsztatów, strzeganiem przepisów więziennych, w szczególności

gospodarstwa rolnego oraz innych przedsiębiorstw . zaś czuwa nad tern, aby warty więzienne należycie

pełniły swą służbę, były odpowiednio uzbrojone i we

wieziennych.

Nr. 71.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

właściwym czasie zmieniane.

Winien być obecnym

przy rannym i wieczornym apelu i czuwać, aby ustalony podział dnia więziennego był ściśle przestrzegany.

Dyżurny ma również nadzór nadprawidłowem

odbywaniem odwiedzin, udzielanych więźniom oraz

nad przyjmowaniem dla nich z zewnątrz dodatkowej

żywności i ·rzeczy. W ciągu nocy dyżurny zwiedza

co najmniej dwa razy wszystkie pomieszczenia wię­

zienne, kontroluje warty i notuje w odnośnych księ­

gach wartowników czas przeprowadzonej kontroli.

Po apelu wieczornym wszystkie klucze od pomieszczeń i cel więziennych winny być wręczane dy- ·

. żurnemu, celem przechowania ich w specjalnem pomieszczeniu do apelu rannego.

§ 31. Pomocnicy naczelnika więzienia mogą

się wydalać z więzienia w czasie godzin urzędowych

tylko za zezwoleniem naczelnika więzienia; o ile wydalają się w innej porze, powinni pozostawić w kancelarji lub w swe m mieszkaniu wiadomość o miejscu

pobytu.

§ 32. Pomocnicy naczelnika więzienia i asystenci więzienni odpowiedzialni są za prowadzone

przez nich działy narówni z naczelnikiem więzienia.

Asystenci i urzędnicy kancelaryjni, () ile nie mają powierzonego sobie jednego z działów, sprawują

swe czynności pod bezpośredniem kierownictwem

właściwego pomocnika naczelnika więzienia.

R o z d z i a ł V.

Obowiązki starszych dozorców.

Starszy dozorca jest bezpośrednim najzwierzchnikiem dozorców więziennych.

Z polecenia naczelnika więzi e nia kieruje czynnościa­

mi dozorców, poucza ich, wyjaśnia im ich prawa

i obowiązki i ma m:dzór nad prawidłowem wykonywaniem czynności służbowych .

§ 33.

bliższym

§ 34. Podziału czynności po.mi~d~y starszych

dozorców dokonywa naczelnik WlęZlema; przeznaczając ich do poszczególnych działów służby (administracyjnego, wychowawczego, pracy więźniów i gospodarczego).

Każdy starszy dozorca powinien

w swoim dziale służby więziennej dokładać starań

do utrzymania go na należytym poziomie pod każ­

dym względem. Starszy dozorca prowadzi pomocniczą księgowość i rachunkowość w danym dziale, nosi

przy sobie klucze od powierzonych pomieszczeń,

a po ukończeniu czynności dziennych oddaje klucze

naczelnikowi więzienia lub jego pomocnikowi, któremu bezpośrednio podlega, względnie dyżurnemu,

l\lb też składa je na przechowanie we wskazanem

miejscu, o ile to specjalnie zostało zlecone przez naczelnika więzienia. Po zakończeniu czynności dziennych starszy dozorca składa naczelnikowi więzienia

lub jego pomocnikowi raport o swoich czynnościach

i o czynnościach podległych mu funkcjonarjuszów,

oraz o przebiegu i wypadkach dnia.

1207

§ 35. W nagłych wypadkach (np. pożar, napad, zaburzenia i t. p.), o ile okoliczności lub czas nie

pozw~lają na natychmiastowe powiadomienie naczelnika więzienia, jego zastępcy lub dyżurnego, starszy

dozorca winien samodzielnie wydać właściwe zarzą­

dzenia lub zastosować środki zapobiegawcze. O zaszłym wypadku i wydanych przez siebie zarządze­

niach winien natychmiast zawiadomić naczelnika

więzienia.

§ 36. Do obowiązków starszego dozorcy działu adninistracyjnego należy

a) ogólny nadzór nad punktualnem stawianiem

się na służbę i należytem wykonywaniem

obowiązków przez wszystkich dozorców

więzienn :lch;

b) podział czynności między dozorców i dokonywanie zmian na posterunkach;

c) przestrzeganie należytego przechowywania

broni i uzbrojenia dozorców oraz kontrola

jej konserwacji, jc:.ko t eż dbałość o przepisowe um undurowanie dozorców i schludny

ich wygh',d;

d) nadzór na.d utrzymaniem w porządku i czystości wszystkich pomieszczeń, cel i dziedzińców więziennych;

e) przestrzeganie wykonywania ustalonego porz ądku więziennego i przepisów dotyczą­

cych więźniów;

f) prowadzenie rejestracji więźniów przyjętych,

zwolnionych, odprowadzonych do sądów, lub

przeznaczonych do robót zewnętrznych

i wewnętrznych;

g) zapoznawanie się z indywidualnemi cechami

charakteru więźniów;

h) pilnowanie, aby kary dyscyplinarne, nakła­

dane na więźn~ów, były wykonywarie przepisowo i we właściwym czasie;

i) jak najczęstsze odwiedzanie więźniów w celach, warsztatach oraz wglądanie w ich potrzeby;

j) stałe dokonywanie rewizji pomieszczeń, cel

i więźniów;

k) pilnowanie. aby wszyscy więźniowie, wzglę­

demktórych istnieje przymus pracy i obowiązek nauczania, byli zatrudniani i aby

uczęszczali do szkoły;

l) sprawdzanie posterunków zewnętrznych

i wewnętrzn ych;

m) dokonywanie rano i wieczorem apelu przez

przeliczanie wszystkich więźniów;

n) wykonywanie wszystkich poleceń naczelnika

więzienia i jego pomocników.

§ 37. Do obowiązków starszego dozorcy działu

gospodarczego naJeży

al prowadzenie magazynów: żywności, odzieży,

bielizny, materjałów, środków opałowych

oraz związanej z tem podręcznej księgo­

wości;

b) dbałość o należyte przechowywanie artykułów żywnościowych, odzieży, bielizny, obu-

D~iennik Ustaw. Poz. 577.

wia oraz własnych rzeczy więźniów, jako też

zabezpieczenie ich. przed zniszczeniem przez

jak najczęstsze przewietrzanie;

c} prowadzenie wykazu obrotu pościeli,o'dzie­

ży i bielizny oraz księgi rzeczy własnych

więźniów i

d) pilnowanie, aby ubranie, obuwie, bielizna

, i sienniki były wydawane więźniom we wła­

ś.ciwym czasie w stanie czystym, suchym

• i .nieuszkodzonym;

e) . c;łbałość o oszczędne i należyte użytkowanie

rzeczy i inwentarza skarbowego;

f) oddawanie we właściwym czasie rzeczy i inwentarza uszkodzonego do naprawy, a niezdatnego do użytku - na przechowanie do

czasu wysortowania;

g) pilnowanie, aby więźniom wydawana była

przepisowa ilość artykułów żywnościowych

i aby ich strawa była należycie przygotowywana;

hl nadzór nad należytem opalaniem i oświetla­

niem cel oraz pomieszczeń więziennych;

i) nadzór nad należytem dezynfekowaniem

oraz praniem bielizny i ubrań więźniów;

j) przedstawianie lekarzowi więziennemu co

dwa tygodnie, celem zbadania stanu zdrowia, więźniów pracujących w kuchni i piekarni oraz przed przyjęciem ich do pracy

kuchennej;

k)udział w przyjmowaniu produktów żyWno­

ściowych od dostawców i, w razie spostrzeżenia dostawy wadliwej, meldowanie o niej

kierownikowi działu gospodarczego, ewen.tualnie naczelnikowi więzienia;

I) wykonywanie wszelkich poleceń naczelnika

więzienia i jego pomocników.

§ 38. Do obowiązków starszego dozorcy działu pracy należy

aj pilnowanie, aby więźniowie, wyznaczeni do

pracy, w oznaczonym terminie byli wyprowadzani na roboty i sprowadzani z robót,

a w czasie pracy należycie dozorowani;

. h) pilnowanie, aby dozorcy, zatrudnieni w dziale pracy, punktualnie stawiali się na służbę,

dokładnie oraz sumiennie spełniali swe obowiązki i nie wykonywali żadnych robót bez

zamówienia, podpisanego przez kierownika

.działu pracy;

c) prowadzenie magazynów działu pracy

i związanej z tem księgowości;

. ,d) należyte użytkowanie i przechowywanie inwentarza, narzędzi i materjałów oraz goto. wych wyrobów;

. ej pilnowanie, aby wyznaczone więźniom za~,'i ~' tlania dzienne były ściśle wykonywane, nad. . F ·b zór nad prawidłowem sporządzaniem list

pracy f przedstawianie ich w końcu miesią­

" ' dl kierownikowi działu pracy;

f) d.bałość o rozwój warsztatów pracYi

.

•

Nr. 71.

g) dbałość o należyty porządek, i ład w warsztatach oraz o sprawność działania warsztatoWYch urządzeń technicznych;

h) w'ykOIlywanie wszelkich poleceń naczelnika

więzienia i jego pomocników.

Rozdział

VI • . '

Obowiązki dozorców więziennych •

§ 39. Służbę w więzieniu pełnią dozorcy odź­

wierni, oddziałowi, gospodarczy, ~anitarni, kuchenni, oraz dozorcy piekarni, pralni,łaźIli i działu pracy.

§ 40. Odźwierny pilnuje .wejścia do więzienia.

Powinien pilnie przestrzegać, aby do więzienia wchodziły jedynie osoby, posiadające prawo wstępu z racji zajmowanego urzędu lub pracy' w więzieniu, bądź

też zaopatrzone w należyte upowaznienie. W razie

wątpliwości co do prawa wstępu, tożsamości osoby

lub prawidłowości upoważnienia"odźwierny nie wpuści przybyłego bez zezwolenia naczelnika więzienia

lub jego zastępcy.

Bezpiśrriiennego zezwolenia naczelnika więzie,:,

nia odźwiernemu nie wolno . wypuszczać za bramę

więźniów, choąiażby eskortowanych przez funkcjonarjusza więziennego. Odźwierny , obowiązany jest

zarówno przy wejściu jak i przy wyjściu sprawdzać

dokładnie zawartość wwożonych · i. wnoszonych, albo

wynoszonych lub wywożonych rzeczy.

Po skończonym dniu służby odźwierny składl:ł

naczelnikowi więzienia lub jego zastępcy raport

o przebiegu dnia, o wszelkich wypadkach i wydarzeniach przy bramie wejściowej. .

,

Wpuszczanie kogokolwiek . do więzienia po

wieczornym apelu bez zezwolen.ia naczelnika wię­

zienia lub dyżurnego jest .wzbronione.

§ 41.

Do obowiązków dozorcY oddziałowego

należy

a) zapoznawanie się z indywiqualnemi cechami

każdego więźnia;

.

b) zachęcanie więźniów d~nauki i pracy oraz

d'o dobrego zachowywania się i

c) stały nadzór nad więźniami, w celu uniemożliwienia im ucieczki i porozumiewania się

z innemi osobami lub więźniami z innych

ccl;

.

d) pilne zwracanie uwagi na ogólną liczbę więź .. i

niów w powierzonym oddziale, jak również

w każdej poszczególnej celi; .'.

I

e) prowadzenie wykazu liczbowego ruchu

więźniów swego oddziału; '

f) dokładne przeliczanie i rewidowanie więź-

niów w każdym 'przypadku opuszczania'

przez nich oddziału i pownicania do celi;

g) dostarczanie więźniom pożywienia do cel ·

i rozdzielanie porcyj żywnościowych;

h) troska o czystość więźni6w,ich odzieży, bielizny oraz o dobry stan ich zdrowia, a w wypadku zasłabnięcia więinia, meldowanie

o tem przełożonemu i przedstawianie cho- .

Nr. 71.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

rych lekarzowi, a w razie jego nieobecności sanitarjuszowi;

i) podawanie do wiadomości przełożonym

wszelkich próśb, zażaleń i skarg więźniów;

j) niezwłoczne przybywanie 'do drzwi cel,

w razie wezwania przez więźniów;

k) ścisłe przestrzeganie porządku życia wię­

ziennego,. niedopuszczanie do niedozwolonych gier, krzyków, śpiewów, bijatyk, kłót­

ni i wogóle do złego zachowywania się

więźniów;

l) meldowanie niezwłocznie przełożonym o

wszelkich przewinieniach więźniów;

m) dbałość o całość inwentarza oddziału,

n) dbałość o czystość cel i pomieszczeń oddziału oraz posłań i naczyń;

o) dbałość o odpowiednią te~peraturę powietrza w celach, o należyte funkcjonowanie

ogrzewania i o przewietrzanie cel i korytarzy;

p) codzienne dokładne rewidowanie cel i por)

mieszczeń · oddziału;

codzienne sprawdząniekrat

okiennych

i sprawności działania zamków w poszczególnych celach i pomieszczeniach oddziału

oraz dokonywanie w miarę potrzeby rewizji

osobistej więźniów.

§ 42. Dozorca oddziałowy w szpitalu ki,erui e

się przepisami dla oddziałowych; p~na~łto stosuJe Slę

do poleceń i wskazówek lekarza wlęzlennego.

§ 43. Do obowiązków dozorców, zatrudnio~

nych w kuchni i piekarni, należy

a) dozorowanie i kierowanie pracą przydzielonych im więźniów;

b) otrzymywanie od kierownika działu, względ­

nie starszego dozorcy produktów według

stanu liczebnego więźniów, pozostających

na wyżywieniu;

c) przygotowywanie we właściwym czasie pożywienia dla więźniów i wypiek chleba;

d) troska o dostateczną ilość urządzeń w kuchni i piekarni, oraz o należyty stan inwentarza;

e) troska o dobry stan ognisk kuchennych, jak

również ogrzewania, wodociągów i kanałów odpływowych;

f) oszczędne zużywanie materjałów opałowych;

g) kontrola i przechowywanie w odpowiedniem

miejscu odpadków żywnościowych;

h) troskaóczysty wygląd więźniów, zatrudnionych w kuchni i piekarni;

i) utrzymywanie w czystości pomieszczeń, kotłów, sprzętów i naczyń,

j) rozdzielanie pożywienia dla oddziałów i szpitala;

k) bezzwłoczne meldowanie starszemu dozorcy, względnie kierownikowi działu o objawach choroby u więźniów, zatrudnionych

w kuchni i piekarni.

§ 44.

Do dozorców, zatrudnionych . w pralni,

łaźni i przy kamerze dezynfekcyjnej, stosują się prze-'

pisy, obowiązują1:e dozorców oddziałowych; ponadto

należy do nich

aj kierowanie pracą więźniów w zakresie danego działu oraz pouczanie ich o sposobie

użycia maszyn, przyrządów do prania i de-

zynfektora;

,

bJ dbałość o czystość pomieszczen i dobre

funkcjonowanie urządzeń technicznych;

c) przestrzeganie, aby bielizna i ubrania, osobno dla zdrowych i dla chorych więźniów,

były należycie wyprane, zdezynfekowane

i przechowane;

d) nadzór w łaźni nad należy tern myciem więź­

niów oraz nad przestrzeganiem przez więź­

niów obyczajności i przyzwoitości;

e) niezwłoczne meldowanie o wszelkich potrzebach działu, uszkodzeniu inwentarza,

maszyn i przyrządów technicznych.

.

§ 45. Do obowiązków dozorców w dziale pracy należy

a) nauczanie więźniów rzemiosł, wpajanie im

zamiłowania do pracy, oraz doglądanie, aby

więźniowie zachowywali się należycie i pilnie pracowali;

b) dokładne i sumienne wykonywanie zamówień;

c) pilnowanie, aby więźniowie nie wykonywali

żadnych robót bez zamówień, podpisanych

przez kierownika działu pracy;

d) oszczędne zużywanie materjałów i należyte

używanie narzędzi pracy;

e) pilnowanie, aby -W końcu dnia pracy wię­

źniowie oddawali w porządku i w całości

zarówno wykończoną, jak i niewykończoną

robbtę, uporządkowali narzędzia, po sprawdzeniu ich rodzaju oraz liczby, według wywieszonego w warsztacie wykazu, aby wię,.

źniowie nie wynosili czegokolwiek z warsztatów i aby pomieszczenia warsztatowe

po ukończeniu pracy były należycie sprząt ..

nięte;

f) rewidowanie, po ukończeniu pracy, zarówno więźniów, jak i pomieszczeń warsztatowych;

g) ścisłe wykonywanie poleceń kierownika

działu pracy.

§ 46. Dozorcy, pełniący służbę na zewnętrz­

nych posterunkach, obowiązani są

a) przed objęciem służby obejść wyznaczone

, im terytorjum i zbadać, czy budynki, znajdujące się na niem, są dokładnie pozamykane,

czy blisko murów więziennych i zabudowań nie znajdują się przedmioty, które mogłyby ułatwić więźniom przedostanie się poza mury więzienne, .a, w razie zauważenia

ich, zameldować o tern starszemu dozorcy,

względnie dyżurnemu;

,

b) przestrzegać, aby więźniowie nie wychylali

się z okien i nie porozumiewali się w jaki-

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

-kolwiek sposób między sobą lub z osobami

obcemi;

c) baczyć, aby ze strony więźniów lub osób obcych nie były czynione jakiekolwiek przygotowania, mające na celu umożliwienie

więźniom ucieczki;

d) przestrzegać, aby na terytorjum więziennem

nie znajdowały się osoby obce, nie maj ą ce

na to upoważnienia władzy więziennej,

a w razie zauważenia takich osób ~ użyć

odpowiednich środków, celem ich usunięcia,

donosząc o tem natychmiast przełożonemu;

e) pozostawać stale na posterunku, nie opuszczając go pod żadnym pozorem; w razie

choroby lub potrzeby zameldowania o poczynionych spostrzeżeniach, dozorca zawiadamia przełożonego, za pośrednictwem innego znajdującego się w pobliżu funkcjonarjusza więziennego,

lub wszczynając

alarm.

.

§ 47. Dozorcy więzienni, wyznaczeni do eskDr~

tDwania więźniów, są DbDwiązani

al czuwać nad tem, aby więźniowie nie próbDwali ucieczki w drodze;

b) nie dopuszczać w drodze osób obcych do.

więźniów, oraz uniemożliwić wszelkie porDzumiewanie się więźniów z temi osobami;

c) brDnić eskortowanych więźniów od wszelkich napaści, używając w razie potrzeby

broni zgodnie z obowiązującemi przepisami;

d) nie wdawać się z eskortowanymi więźniami

w rozmDwę, nie palić tytoniu, nie jeść i nie

pić razem z nimi;

.

e) dDstarczyć eskortowanych więźniów ~o

miejsca ich przeznaczenia i ewentualme

zpowrotem do więzienia w możliwie najszybszym czasie, nie zatrzymując się nigdzie

bez potrzeby i nie wchodząc razem z wię­

źniami do żadnych IDkalów;

f) prowadzić eskortowanych więźniów środ­

kiem ulicy i w taki spDsób, aby .mieć wię­

źniów zawsze przed sobą.

Nie przewozić

więźniów tramwajem lub autobusem.

§ 48. Dozorcy, pełniący nocną służbę wewnątrzwięzienia, gdy wstępują na służbę, winni

sprawdzić zdatność do użytku zegarów kontrolują­

cych, telefonów, broni i przyrządów sygnałowych,

winni . przekonać się o należytem zamknięciu cel, pomieszczeń i korytarzy więziennych, jak najczęściej

obchodzić korytarze więzienne, zaglądać do cel przez

okienko, aby przekonać się, co czynią i jak się zachowują więźniowie. W miarę potrzeby dozorca winien dać znać dyżurnemu umówionym sygnałem,

a jeżeliby to było niemożliwe - wszcząć alarm.

W czasie nocnej służby nie wolno dozorcy

Dtwierać samemu celi lub wchodzić do niej, gdy zaś

zachodzi potrzeba, winien on wezwać dyżurnego .pomo­

cnika naczelnika więzienia lub starszego dozorcę.

Spanie .w czasie służby jest wzbronione;

Wszystkie ważne wydarzenia w ciągu nocy winien dozorca wnosić do księgi nocnych meldunków

Nr. 71.

i zameldować je kierownikDwi działu administracyjnego, ewentualnie naczelnikowi więzienia.

§ 49. Naczelnik więzienia oznacza liczbę dozorców, pozostających do jego dyspozycji, jako rezerwa.

§ 50.

W razie alarmu wszyscy funkcjonarjusze

więzienia, będący poza służbą, winni niezwłocznie

stawić się do dyspozycji naczelnika więzienia.

§ 51. W oddziałach, przeznaczonych dla kDbiet, służbę pełnią wyłącznie dozorczynie. W zależ­

ności od spełnianych czynności, obowiązują je ogólne przepisy dla dozorców.

R o z d z i a ł VII.

Pracownicy kontraktowi.

§ 52. Pracownicy kDntraktowi obowiązani są

stosować się ściśle do postanowień niniejszego regulaminu, obowiązujących przepisów oraz do zawieranych z nimi umów, określających równocześnie ich

uprawnienia.

DZIAŁ

II.

KOMITETY WIĘZIENNE.

§ 53. W celu zorganizowania współpracy

przedstawicieli społeczeństwa z administracją wię­

zienną, mogą być tworzone w więzieniach, wyznacZDnych przez Ministra Sprawiedliwości, . kDmitety

więzienne.

W więzieniach III klasy i w więzieniach iZDlacyjnych komitetów więziennychniema~

Komitet więzienny składa się z pięciu człon­

ków: prokuratora okręgowego, jako. przewDdniczą­

cego, naczelnika więzienia. i 3 osób, które mianuje

i odwołuje Minister Sprawiedliwości. Jeden z człon­

ków komitetu pełni funkcje sekretarza.

§ 54. Komitet więzienny współdziała z wła­

dzami więziennemi w zakresie opieki mDralnej, nauczania i pracy zapomocą

a) udostępniania Wlęzmom nauk moralnych

i pociechy religijnej ich wyznania;

b) organizowania oświaty szkolnej i pDzaszkol- '

nej, bibljoteki i wychowania fizycznego;

c) organizowania zatrudnienia więźniów w taki sposób, aby się przyzwyczaili do pracy I

i nauczyli rzemiosła, które będą mogli wykonywać na wolności.

.

Nadto komitet więzienny, na żądanie władz,

składa opinję co do przedterminowego zWDlnienia

poszczególnych więźniów i ich ułaskawienia.

§ 55. W więzieniach, w których wykonywa

pozbawienia wolności według zasad systemu progresywnego, komitet więzienny zapoznaje się .

z cechami indywidualnemi, przeszłością i zachDwasię karę

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Nr. 71.

niem się więźniów w czasie odbywania kary, celem

awansu lub degradacji

wyrażenia opinji o celowości

więźnia.

§ 56. Spostrzeżenia, wynikające z zakresu

swego działania, komitet więzienny omawia na posiedzeniach i ustala większością głosów odpowiednieopinje lub wnioski. Do powzięcia uchwał komitetu niezbędna jest obecność prokuratora okręgoł wego, naczelnika więzienia i przynajmniej jednego

.

z pozostałych członków.

Wnioski i opinje komitetu więziennego, których

wykonaniepr:wkracza zakres kompetencji naczelnikawięzienia, lub wnioski powzięte wbrew głosowi

przewodniczącego, przedstawia przewodniczący komitetu Ministerstwu Sprawiedliwości.

§ 57. Przewodniczący komitetu, w ciągu mieod chwili otrzymania zawiadomienia o mianowaniu członków komitetu, zwołuje pierwsze jego

posiedzenie.

Posiedzenia komitetu więziennego odbywają się

co najmniej raz na miesiąc, w gmachu więzienia.

Z przebiegu posiedzeń komitetu więziennego

spisuje się protokół.

siąca

§ 58. Członkom komitetu służy prawo wstępu

do więzienia i komunikowania się z więźniami

w sposób, nie zakłócający normalnego toku życia

więziennego.

§ 59.

Członkowie komitetów więziennych peł­

nią swe funkcje honorowo.

Członkowie komitetu więziennego nie są uprawnieni do wydawania jakichkolwiek zarządzeń i komunikują się w tym względzie wyłącznie z naczelnikiem więzienia.

Komitet więzienny troszczy się o zapewnienie

osobom zwalnianym z więzienia środków utrzymania

i w tym celu nawiązuje stosunki z urzędami opieki

społecznej i z Tow. Patronatu Więziennego.

CZĘść

POSTĘPOWANIE

II.

WYKONAWCZE OGÓLNE.

DZIAŁ

I.

ZALUDNIENIE WIĘZIEŃ I ZMIANY W. JEGO

STANIE.

Rozdział

I.

Przyjmowanie więźniów.

§ 60. Przyjęcie do więzienia może nastąpić jedynie na mocy właściwego pisemnego nakazu, wydanego przez władze prokuratorskie, sądowe, policyjne, administracyjne lub wojskowe, stosownie do

obowiązujących przepisów.

Przyjmowanie do więzienia odbywa się codziennie w godzinach od S-ej do lS-ej. Więźniów,

transportowanych z innych więzień lub przysyłanych

do więzienia na skutek zarządzenia władz prokura-

1211

tors kich i sądowych o innej porze, przyjmuje się

w ciągu całej doby.

§ 61. Do. więzienia nie mogą być przyjmowa ..

ne osoby

a) dotknięte ostremi chorobami zakaźnemij

b) których choroba lub uszkodzenie cielesne

wymagają natychmiastowego zabiegu chirurgicznego, z wyjątkiem przypadków, w

których okazanie odpowiedniej pomocy lekarskiej w więzieniu nie natrafia na prze ..

szkody.

O nieprzyjęciu do więzienia osób, nalezącyCh

do wymienionych kategoryj, naczelnik więzienia zawiadamia władze, które wydały nakaz przyjęcia.

Wyjątki od postanowień ust. l-go mogą nastę­

pować jedynie na wyraźne żądanie władz sądowych

lub prokuratorskich.

§ 62. Przyjmowanie do więzienia dzieci więź­

niów nie jest dopuszczalne, z wyjątkiem niemowląt

w wieku do osiemnastu miesięcy.

Przyjęte do więzienia niemowlęta mogą przebywać w więzieniu najwyżej do ukończenia dwóch

lat, poczem winny być zabrane przez władze policyjne, urzędy opieki społecznej lub Tow. Patronatu

Więziennego, które naczelnik więzienia uprzedza

na trzy miesiące przed tym terminem.

Przyjęcie do więzienia, wraz z ojcem lub matką, dziecka po ukończeniu przez nie osiemnastu

miesięcy lub pozostawienie go w więzieniu po ukoń­

czeniu dwóch lat może nastąpić w drodze wyjątku

tylko za specjalnem zezwoleniem Ministerstwa Sprawiedliwości. '

§ 63. Sprowadzone do więzienia osoby oraz

ich rzeczy winny być poc,1dane przed przyjęciem

szczegółowej rewizji.

Rewizji osobistej kobiet dokonywa dozorczyni,

a w jej braku - inna, godna zaufania, kobieta. Obecność mężczyzn przy rewizji osobistej kobiet jest

wzbroniona.

Rewizji osobistej dokonywa się w więzieniu

w specjalnem pomieszczeniu, a w jego braku, w jednem z pomieszczeń więziennych.

§ 64. Złożone przez więźniów lub odebrane

im rzeczy (ubranie, obuwie, bielizna, laska, parasol,

kapelusz i t. p.) zapisywać należy do księgi własnych

rzeczy więźniów. Pieniądze, kosztowności i papiery wartościowe zapisywać należy do księgi kontowej depozytów, wyszczególniając i opisując je dokładnie, oraz do księgi kontroli obrotu sum, złożo­

nych przez więźniów do depozytu.

Dowody osobiste więźniów: paszporty, metryki, świadectwa wojskowe i inne oraz wszelkie dokumenty więźniów, po wpisaniu ich do księgi rzeczy

własnych, winny być umieszczone w zapieczętowanej

kopercie, którą, z wyszczególnieniem na niej zawartości, dołącza się do akt osobistych więźnia.

§ 65. Z odbioru pieniędzy, kosztowności , i papierów wartościowych otrzymuje więzień pokwitowanie z kwitarjusza depozytowego,

Nr .. 71. '

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Zgodność ze stanem rzeczywistym zapisów

księdze depozytów pieniężnych i kosztowności,

w kwitarjuszu oraz w księdze własnych rzeczy wię~­

w

niów, winna być stwierdzona własnoręcznym pOdpIsem funkcjonarjusza,

który dokonał zapisu, oraz

podpisem danego więźnia. Więzień niepiśmienny~

zamiast podpisu, składa odcisk dużego palca lewej

ręki.

§ 66. Bieliznę i odzież, odebrane więźniowi

przy przyjęciu do więzienia, należy oddać do dezynfekcji i, o ile nie są zwrócone więźniowi do użyt­

ku, winny być przechowane w specjalnej składnicy,

w osobnym worku do rzeczy każdego więźnia.

Przy każdym worku zawiesza się tabliczkę z oznaczeniem imienia i nazwiska więźnia oraz numeru

konta księgi rzeczy własnych więźnia. Worki z rzeczami więźniów winny być porozwieszane w składni­

cy na hakach lub poukładane na półkach.

Przynajmniej dwa razy do roku, rzeczy więź­

niów mają być wyjmowane z worków, przewietrzane i czyszczone.

§ 67. Przyjęty więzień zostaje niezwłocznie

zapisany do księgi więźniów przybywających i ubywających, do skorowidza alfabetycznego i do księgi

głównej i najdalej w ciągu doby od chwili przyjęcia

więźnia winny być założone jego akta osobiste.

.Więźniów, skazanych prawomocnie, zapisuje '

się również do kalendarza terminowego zwolnień.

§ 68. .W więzieniu winny być pro~a~z?!le

dwie główne księgi więźniów, jedna dla WlęZOlOW

śledczych i druga dla więźniów karnych.

Akta osobiste więźnia winny zawierać

a) nakaz władz, które zarząd~i~y. ,osadzenie

; w więzieniu, a nadto dla WlęZOlOW skazanych odpis sentencji wyroku sądowego, lub

orzeczenie właściwych władZi

bl dokładny opi~ osoby więźnia i odciski daktyloskopijne i

c) dane o czasie rozpoczęcia

ukończenia

kary;

d) wynik oględzin lekarskich;

ej całkowitą korespondencję urzędową, dotyczącą więźnia;

f) zatrzymaną korespondencję prywatną więź­

nia;

g) wykaz udzielonych więźniowi ulg 'i na.gród

oraz wymierzonych mu kar dyscyphnarnychi

h) wydane przez władze sądowe lub prokuratorskie zezwolenia na odwiedziny więźnia

oraz adnotacje o terminach odwiedzin i korespondencji, wyznaczonych przez naczelnika więzienia i

i) dane o sprawowaniu się WlęZOla wraz z jego charakterystyką moralną;

k) wykaz próśb i zażaleń więźnia.

§ 69. O przyjęciu więźnia naczelnik więzienia

zawiadamia władze, które zarządziły osadzenie go

w więzieniu, jak również władze, do których dyspozycji więzień pozostaje.

Przyjęty więzień winien być naj dalej w ciągu

24 godzin po przybyciu do więzienia wykąpany, zważony i poddany badaniu lekarskiemu.

Przyjętych więźniów, o ile miejscowe warunki

nie stoją . temu na przeszkodzie, należy umieszczać

. na przeciąg dwóch tygodni w osobnych celach obserwacyjnych. Okres ten, na skutek opinji lekarza,

może być przedłużony lub skrócony. Więźnia cho-'

rego niezwłocznie umieszcza się w szpitalu więzien­

nym lub w izbie chorych.

Przyjętego więźnia należy obznajmić z óbowiązującemi przepisami więziennemi, zasadami obchodzenia się z urządzeniami w celi i z rodzajem

ulg, które może uzyskać oraz kar, które mogą być

nałożone na niego przez naczelnika więzienia w drodze dyscyplinarnej.

.

Przepisy porządkowe, dotyczące WlęznlOW

bezpośrednio, mają być wywieszane w każdem pomieszczeniu, w którem więźniowie przebywają stale

lub czasowo.

Rozdział

II.

Zwalnianie więźniów. '

§ 70. Zwalnianie więźniów następuje

a) po odbyciu przez nich kary;

b) na mocy nakazu właściwych władz prokuratorskich lub sądowych;

c) na skutek przerwy w odbywaniu kary;

d) na skutek zwolnienia przedterminowego; .

e) na skutek ułaskawienia lub amnestji.

Zwalnianie więźniów, z wyjątkiem przypadku upływu terminu kary, następuje jedynie na mocy

pisemnego polecenia właściwych władz. W razie

wątpliwości codo prawdziwości dokumentu, zawierającego nakaz zwolnienia więźnia, naczelnik wię­

zienia musi uprzednio sprawdzić autentyczność dokumentu.

Ustne lub telefoniczne zarządzenie zwolnienia nie ulega wykonaniu. Telegraficzne zarządzen"ie

ulega wykonąniu, o ile podpis władz, które nadały

depeszę, został poświadczony przez odnośny . urząd

pocztowy.

O zwolnieniu więźnia, odbywającego karę po ..

zbawienia wolności lub aresztowanego tymczasowo, ·

naczelnik więzienia zawiadamia natychmiast wła­

ściwe władze.

Przy zwalnianiu więźnia naczelnik więzienia

musi ustalić, czy nie ulega on zatrzymaniu w wię-

zieniu w innej sprawie, bądź tytułem aresztu śled­

czego, bądź też dla odbycia innej kary.

W celu ustalenia terminu zwolnienia więźniów,

skazanych prawomocnemi wyrokami, należy zawczasu dokonać niezbędnego obliczenia; termin zwolnienia odnotować należy w kalendarzu terminowym ·

zwolnień.

O dokonanem obliczeniu naczelnik wię­

zienia zawiadamia władzę, wykonywującą wyrok •.

§ 71. O ile naczelnik więzienia otrzymał nakaz wykonania wyroku, skazującego na karę po·

zbawienia wolności przebywającego w powierzonem

mu więzieniu więźnia śledczego, osadzonego za inne przestępstwo, niż wymienione w wyroku, - wyrok ten winien wykonać, z zachowaniem wszakże

w stosunku do takiego więźnia ograniczeń, obowią­

zujących więźniów śledczych.

W razie otrzymania nakazu wykonania wyro-

KU, skazującego więźnia, który już odbywa w da-

nem więzieniu karę pozbawienia wolności za inne

przestępstwo, naczelnik więzienia występuje do

właściwych władz sądowych lub prokuratorskich

o ustalenie łącznej kary za wszystkie dotychczas

osądzone prawomocnie przestępstwa.

§ 72. Zwalnianym z więzienia zwraca się za

pokwitowaniem pieniądze, kosztowności, odzież i inne przedmioty, stanowiące ich własność oraz wypła­

ca się im wynagrodzenie za pracę.

.

Zwalniany z więzienia ma być ubrany

~ uwzględnieniem stanu zdrowia i pory roku. O ile

nie posiada on odpowiedniego ubrania, lecz ma pie'niądze, naczelnik więzienia może mu zezwolić na

nabycie ubrania lub na uszycie go w pracowni wię­

ziennej na jego koszt.

I .

Jeżeli zwolniony z więzienia nie posiada ani

ubrania, ani odpowiednich środków, naczelnik wię­

zienia musi zwrócić się zawczasu do urzędu opieki

społecznej lub Towarzystwa Patronatu Więziennego,

.0 wydanie więźniowi odpowiedniej odzieży.

.

O ile odpowiednia odzież nie zostanie dostarczona, naczelnik więzienia wydaje zwalnianemu niezbędne ubranie z zasobów więziennych, stwierdzając to protokólarnie.

,

§ 73.

1213

Dziennik' Ustaw. Poz. 577.

Nr. 71.

Więźniów

zwalnia naczelnik więzienia

i wydaje świadectwo zwolnienia, z adnotacją o wysokości wypłaconych więźniowi funduszów.

Przy podpisywaniu świadectwa zwolnienia naczelnik więzienia sprawdza osobiście podstawy

prawne i prawidłowość zwolnienia, zwracając się

w razie potrzeby do właściwej władzy prokurator. skiej o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości.

Obliczanie terminów kary odbywa się

na której podstawie nastąpiło skazanie.

Jeżeli termin kary upływa między godziną

tS-tą i godziną 24-tą, zwolnienie odbywa się ' o godzinie lS-ej.

Jeżeli termin kary upływa między godziną

24-tą i S-mą, zwalnia się więźnia o godzinie S-ej.

Czas, spędzony przez więźnia w szpitalu, nawet poza więzieniem, wlicza się do czasu trwania

kary.·

§ 74.

według przepisów ustawy karnej,

§ 75. Naczelnik więzienia zawiadamia władze

policyjne, na 14 dni przed terminem upłynięcia kary, o mającem nastąpić zwolnieniu więźniów

a) skazanych przez sądy za przestępstwa przeciwko własności, za działalność przeciwpań­

stwową lub przestępców zawodowych;

b) ulegających po odbyciu kary ogranicze!liom

wolności osobistej, na podstawie obowiązu­

jących przepisów prawnych;

c) obywateli obcych państw.

§ 76. Przy zwalnianiu więźniów śledczych,

podlegających dozorowi, w myśl art. 187 k. 'p' k.,

naczelnik więzienia, natychmiast po otrzymamu na ..

kazu zwolnienia zawiadamia najbliższe władze po"

licyjne.

O zwalnianiu nieletnich naczelnik więzienia za ..

wiadamia uprzednio Tow. Patronatu Więziennego,

a jeżeli w danej miejscowości niema takiego Towa . .

rzystwa - urząd opieki społecznej.

§ 77. W razie choroby zwalniany więzień

ma być skierowany do właściwego zakładu leczniczego. Pozostawienie go w więzieniu do wyleczenia

może nastąpić jedynie w przypadkach wyjątkowych

na prośbę zwalnianego, za zezwoleniem właściwych

władz prokuratorskich; koszt pobytu w więzieniu

przez dany okres czasu oraz leczenia ponosi zwalniany.

Psychicznie chorzy, niebezpieczni dla otocze ..

nia, w chwili zwolnienia winni być przekazani wła ..

dzom policyjnym, które naczelnik więzienia zawczasu o tern uprzedza.

R o z d z i a ł III.

Eskortowanie i transport więźniów.

§ 78. O ile więźniowie nie są eskortowani

przez policję, do ich eskortowania poza obręb wię­

zienia wyznacza się odpowiednią liczbę uzbrojonych w broń palną dozorców, z których jeden jest

komendantem eskorty.

Do eskortowania więźniów należy wyznaczać

odpowiednią

liczbę dozorców,

biorąc pod uwagę

niebezpieczeństwo

ucieczki i rodzaj więźniów;

w każdym zaś razie do eskortowania grupy więź­

niów złożonej choćby z 2 osób, należy wyznaczać

2 dozorców. Ta sama ilość dozorców (2) może

eskortować i większą grupę, jednak nie przekraczającą 20 więźniów. W ten sposób w większych grupach na jednego dozorcę przypadnie do eskortowania od 8 do 10 więźniów.

Przy podziale więźniów na grupy w czasie pracy poza obrębe~ więzienia, dla każdej grupy wyzna"

cza się osobną wartę.

§ 79. Przenoszenie więźniów, skazanych pra"

womocneml wyrokami, zarządza Minister Sprawiedliwości.

Przenoszenie więźniów, tymczasowo aresztowanych w okresie dochodzenia lub śledztwa, w obrę­

bie danego okręgu, zarządza prokurator apelacyjny.

Na przenoszenie więźniów tej kategorji w obrębie

różnych okręgów apelacyjnych zezwala Minister

Sprawiedliwości na wniosek prokuratora apelacyjnego.

Na przenoszenie więźniów, skazanych nieprawomocnemi wyrokami oraz więźniów, skazanych

Nr. 71.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

prawomocnemi wyrokami, lecz pozostających pod

zarzutem popełnienia innych przestępstw, w których toczy się dochodzenie lub śledztwo i jest wydany nakaz aresztowania, zezwala Minister Sprawiedliwości na wniosek naczelnika więzienia, złożo­

ny za zgodą właściwych władz sądowych lub prokuratorskich.

§ 80. Do czasu utworzenia specjalnej straży

konwofowej, transportów więźniów dokonywa Policja Państwowa, za zwrotem ponoszonych kosztów.

W piśmie do Policji Państw:owej naczelnik więzienia

ma wskazać rodzaj przestępstwa, o jakie więzień jest

oskarżony lub za które został skazany, a pozatem

w wypadkach, gdy uważa więźnia za niebezpiecznego, winien to zaznaczyć.

O wysłaniu każdego transportu naczelnik wię­

zienia zawiadamia Ministerstwo Sprawiedliwości.

Naczelnik więzienia wręcza komendan towi transportu za pokwitowaniem: akta osobowe

więźniów, wykaz więźniów, książki robocze, depozyty oraz odpowiednie pismo.

Depozyty pieniężne więźniów, wynagrodzenie

za pracę i przedmioty wartościowe przyjmuje komendant transportu; pieniądze te mogą być jednak

również przesłane do właściwego więzienia przekazem pocztowym, najpóźniej w ciągu dnia następnego

po wysłaniu transportu.

O ile ogólna suma pieniężna przekracza

200 zł, nadwyżkę przesyła się przekazem pocztowym; koszty przesyłki wlicza sie w koszty transportu.

Rz~czy własne więźniowie zabierają ze ~Obą.

Za zezwoleniem naczelnika więzienia, rzeczy

te mogą być wysłane pocztą lub koleją, na koszt

właściciela, lub oddane osobom trzecim, z wyjąt­

kiem jednego kompletu ubrania, bielizny i obuwia.

Opakowywanie rzeczy własnych więźnia, wysyłanych

pocztą lub koleją, odbywa się w obecności więźnia;

rzecży te wysyła się po pokwitowaniu przez

§ 81.

więźnia.

Wydane transportowanym więźniom rzeczy, stanowiące własność Skarbu Państwa, wypisać należy

z księgi inwentarzowej, dopiero po otrzymaniu pokwitowania więzienia, do którego więźniowie zostali

przesłani.

§ 82. Więźniów, wyznaczonych do transportu,

bada lekarz więzienny; przed .opusz\::zeniem więzie­

ma winni być poddani rewizji.

§ 83. Koszty przewozu i konwojowania więź­

niów w czasie transportu, zarządzonego przez wła­

dze więzienne i prokuratorskie z jednego więzienia

do innego, obciążają budżet więzienia, z którego

więźniowie zostali przesłani.

Więźniowie, przesyłani na koszt własny do innego więzienia, pokrywają tylko koszty przewozu

i .konwojowania.

Koszty żywienia więźniów w każdym przypadku transportowania obciążają budżet więzienia,

z którego wi~źniowie zostali przesłani.

§ 84.

Więzienie, wysyłające transport, wydaje

więźniowi na każdy dzień transportu żywność wartośc;:i dziennego kosztu żywienia więźnia, otrzymywanego przez niego w danem więzieniu.

Podczas transportu więzień może zużytkować

ze swego depozytu kwotę do 3-ch złotych dziennie

na zakup dodatkowego pożywienia.

Więźniom chorym, nieletnim oraz matkom karmiącym, stosownie do opinji lekarza więziennego,

naczelnik więzienia może wydać na czas transportu

porcję żywnościową o podwójnej wartości kosztu

wyżywienia dziennego.

§ 85. W razie transportowania więźniów chorych, naczelnik więzienia, na skutek opinji lekarza

więziennego, może do transportu przydzielić sani~

tarjusza.

§ 86. Naczelnik więzienia uprzedza Wlęzmow

przed transportem o obowiązujących postanowieniach co do użycia broni przez eskortę oraz o skutkach ucieczki.

§ 87. Więźniowie transportowani, w razie prowadzenia przez miasto, nie mogą korzystać z tramwajów ani autobusów. W miejscowościach, w których niema karetek do przewożenia więźniów, prowadzić ich należy środkiem ulicy w ten sposób, aby

eskortujący miał zawsze więźnia przed sobą.

§ 88. Funkcjonarjuszom więziennym nie wolno uprzedzać więźniów o zamierzonem wysłaniu ich

z więzienia.

.

§ 89. Więźniowie, skazani na karę twierdzy,

kobiety, nieletni i duchowni, winni być transportowani oddzielnie od innych kategoryj więźniów.

R o z d z i a ł IV.

Wypadki narodzin i śmierci w więzieniu.

§ 90. O wypadkach narodzin wśród więźniów

naczelnik więzienia powinien w ciągu 3-ch dni zawiadomić odnośny urząd stanu cywilnego oraz Ministerstwo Sprawiedliwości.

§ 91. W razie śmierci więźnia należy wezwaĆ

lekarza więziennego dla skonstatowania śmierci i jej

przyczyny oraz wystawienia odpowiedniego zaświad­

czenia, poczem należy przenieść zwłoki do kostnicy.

O wypadku nagłego zgonu lub samobójstwa

więźnia lekarz więzienny ma sporządzić osobny protokół, który w ciągu 24 godzin naczelnik więzienia

przesyła właściwemu prokuratorowi, a odpis Ministerstwu Sprawiedliwości. Protokół ma zawierać dane, stwierdzające przyczyny nagłego zgonu lub samobójstwa więźnia. Bez zezwolenia prokuratora nie

wolno grzebać lub wydawać zwłok.

W razie samobójstwa więźnia naczelnik wię­

zienia nadaje natychmiast telefonogram do właści­

wego prokuratora i Ministerstwa Sprawiedliwości.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Nr. 71

§ 92. O wypadku śmierci więźnia naczelnik

zawiadamia

a) rodzinę więźnia;

b) właściwy urząd stan~ cywilnego;

cl właściwego prokuratora;

dl Ministerstwo Sprawiedliwości;

e) właściwe władze, prowadzące rejestry skazanych;

f) ponadto, w razie śmierci więźnia śledcze­

go - właściwe władze sądowe lub prokuratorskie.

więzienia

§ 93.

się

z

więzienia, po porozumieniu

władzami administracji ogólnej,

Naczelnik

właściwemi

może zezwolić rodzinie więźnia na zajęcie się, na

koszt własny, jego pogrzebem, jeżeli wzgl ę dy pu-

bliczne nie stoją temu na przeszkodzie.

Zwłoki więźniów, nie zabrane przez rodzinę,

winny być pogrzebane .staraniem zarządu więzie­

nia lub przekazane innym władzom albo instytucjom w celu pogrzebania.

DZIAŁ

W tym celu naczelnik więzienia zapoznaje się

z aktami więźnia, charakterem przestępstwa oraz

osobą więźnia przez obserwację.

R o z d z i a ł II.

Rozmieszczanie więźniów w celach wspólnych.

§ 97. Przy wyznaczaniu poszczególnym więź­

niom miejsc w celach wspólnych należy, w miarę

możności, uwzględniać ich wiek, rodzaj przestępstwa

i kary, poziom moralny oraz stanowisko społeczne.

Więźniów recydywistów lub więźniów, którzy

popełnili przestępstwo ze szczególnie niskich pobudek, albo którzy wpływem swoim mogliby oddziaływać demoralizuj ą co, nie wolno osadzać w jednych

i tych samych wspólnych celach z więźniami nie należącymi do tych kategoryj.

Więźniów, ukaranych po raz pierwszy, należy

umieszczać w celach osobnych.

§ 98. W celu zapobieżenia zboczeniom płcio­

wym, cele wspólne winny być zajęte przynajmniej

przez trzech więźniów.

II.

SEGREGACJA WIĘŹNIóW.

Rozdział

1215

l.

Rozmieszczanie więźniów w oddziałach.

§ 94. Więźniów

al płci żeńskiej,

b) nieletnich do lat 17,

cl śledczych,

d) recydywistów

umieszczać należy w oddzielnych więzieniach, a w

razie niemożności - w osobnych oddziałach.

W miarę możności, oddzielać należy więźniów

niepełnoletnich od reszty więźniów.

Osadzanie w jednej celi wspólnej więźniów

śledczych z karnymi może następować w wyjątko­

wych przypadkach z upoważni~nia władz, do których

dyspozycji więźniowie pozostają.

§ 95. ~ więzieniach wyodrębniać należy oddla osób, skazanych na kary

al ciężkiego więzienia,

hl więzienia, zastępującego dom poprawy,

c) więzienia.

. W, więzieniach, przeznaczonych do wykonywania również kary aresztu lub twierdzy, winny być

wyodrębniane ponadto oddziały dla osób, odbywają­

cych te kary.

Wyjątki wynikające z warunków miejscowych,

zależą od decyzji władz, sprawujących nadzór penitencjarny.

działy

§ 99. Osoby podejrzane o dokonanie tego samego przestępstwa, n ależy umieszczać w różnych

celach, możliwie od siebie odległych. Takich więź­

niów nie wolno również wysyłać razem do kaplicy,

na przechadzkę, do kąpieli i t. p.

W oddziałach, przeznaczonych dla kobiet, nie

wolno osadzać w tej samej celi wspólnej

al matek, mających przy sobie dzieci, oraz

bl kobiet, które zajmowały się nierządem, były albo są uwięzione pod zarzutem takich

przestępstw,

razem z kobietami, nie naleźącemi do tych kategoryj.

Więźniów chorych, nie wymagających szpitalnego leczenia, zwłaszcza gruźliczych, nie wolno pomieszczać razem ze zdrowymi j

należy

dla nich

przeznaczać cele osobne.

Wyjątki od powyższych postanowień, wynikające z warunków miejscowych, uzależnia się od

opinji lekarskiej i decyzji władz, sprawujących nad.zór penitencjarny.

§ 100. Prośby więźniów o osadzenie w celi jednoosobowej lub w innej celi wspólnej, uzasadnione

ujemnym wpływem otoczenia lub przykrością pozostawania ze współwięźniami, mają być uwzględnia­

ne, o ile to tylko w warunkach miejscowych jest

możliwe.

R o z d z i a ł III.

Umieszczanie więźniów w celach jednoosobowych.

W celach jednoosobowych nie należy

jednego więźnia.

Zamknięcie w celi jednoosobowej stosować na ..

§ 101.

§ 96. Umieszczenie Wlęzma w celi jednoosobowej lub wspólnej zależy w granicach obowiązują­

cych przepisów od decyzji naczelnika więzienia.

umieszczać więcej, niż

leży

. ..;~

12i6

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

duchownych świeckich i zakonników,

niezależnie od wyznania, skazanych na karę

pozbawienia wolności inną niż ciężkie wię­

a) do

zienie,

bl do więźniów śledczych ściwych

władz

sądowych

na żądanie wła­

lub prokurator-

skich,

cl z mocy wyroku.

Zamknięcie w celi jednoosobowej może rów-

Nr. 71

R o z d z i a ł II.

Porządek

dzienny.

§ 104. Więźniowie winni wstawać w dnie powszednie o godz. 6-ej rano, zaś w niedziele i dnie

świąteczne o godzinie l-ej; winni kłaść się spać w

okresie od 1 kwietnia do 30 września o godz. 21-ej

a od 1 października do 31 marca o godz. 20-ej.

nież następować

al w stosunku do recydywistów, więźniów nie§ 105. O oznaczonej godzinie rannej na dany

bezpiecznych, zdradzających chęć ucieczki sygnał następuje apel; więzień wstaje, poczem ściele

i wyjątkowo zdemoralizowanych, wywiera- ,swe łóżko, czyści ubranie i obuwie, myje się, czesze

jących ujemny wpływ na innych;

,

i ubiera, następnie sprząta celę i wynosi z niej nabl jako kara dyscyplinarna, według postano- czynie nocne, starannie je myje i stawia na oznaczowień niniejszego regulaminu;

nem miejscu.

,:c) w stosunku do recydywistów, odbywających

W pół godziny po pierwszym następuje drugi

karę według zasad systemu progresywnego,

sygnał - do modlitwy, na który wszyscy więźniowie

w pierwszym okresie obserwacyjnym;

odmawiają modlitwę swego wyznania - w oznaczodl w stosunku do więźniów, umieszczanych nych miejscach, pod nadzQrem dozorców więzien­

w więzieniach izolacyjnych.

nych. Po skończonej modlitwie więźniowie ot rży..

Zamknięcie w celi jednoosobowej w przypadmują posiłek ranny.

' . ','

kach, wskazanych powyżej w ust. 2 i 3 lit. "a, b, c",

W pół godziny po modlitwie więźniowie udają

połączone jest z rozdzielaniem więźniów w czasie

się do pracy lub na przechadzkę.

.

przechadzki, nabożeństwa, pracy, nauki szkolnej, tudzież w czasie innych czynności, które więzień wy§ 106. Obiad należy więźniom wydawac

konywa poza celą.

o godz. 12-ej. - Kwadrans przed obiadem, na dany

, Zamknięcie w celi jednoosobowej w przypadsygnał, wszyscy więźniowie, zatrudnieni, w pracowkach, .wskazanych powyżej w ust. 3 lit. "a", "c" niach, jak również zajmitjący się robotami na dziei "d", nie może trwać dłużej, niż przez trzy miesiące, dzińcach, winni być wprowadzeni do swoich cel,

o ,i1eprzepisy ustaw karnych nie stanowią inaczej.

w których, p'o umyciu się, otrzymują posiłek obiado, Umieszczanie więźniów w celach jednoosobo- wy. Po posiłku więźniowie myją i czyszczą staranwych, ,nie połączone z rozdzielaniem ich w czasie nie naczynia stołowe i kuchenne, poczem ustawiają

przechadzki, nabożeństwa, pracy, nauki szkolnej, tu- je w oznaczbnem miejscu.

dzież w czasie innych czynności, nie ulega ograniWięźniowie pracujący zdala od głównego gma~

czeniu co do czasu trwania.

chu więziennego lub poza obrębem więzienia, mogą

§ 102. Zamknięcie w celi jednoosobowej nie otrzymywać l spożywać obiad w miejscu swego zajest dopuszczalne, jeżeli, według opinji lekarskiej, trudnienia.

może być ono niebezpieczne dla stanu zdrowia

Po skończonym obiedzie więźniowie zostają

w swoich celach dla wypoczynku. Przerwa w pracy,

więźnia.

łącznie z obiadem, ma trwać 1 do J ~ godziny. PodWięźniowie osadzeni w celach jednoosobowych, ulegają stalej obserwacji lekarskiej i persone- Czas wypoczynku więźniowie, przebywający w celach lub nazewnątrz budynków, mogą, za zezwolelu więziennego.

niem naczelnika więzienia, czytać, pisać listy, grać

w dozwolone gry, naprawiać swoje ubranie i bielizDZIAŁ III.

nę; nie dotyczy to jednak więźniów, spożywających

obiad w pracowniach - którzy mogą w tym czasie

PRZEPISY PORZĄDKOWE.

korzystać z przechadzki.

Rozdział

I.

Zachowanie się więźniów wobec władz.

, § 103. Więzień jest obowiązany do ścisłego

przestrzegania postanowień r egulaminu więziennego

i do bezwzględnego posłuszeństwa wobec przełożo­

nych. Zachowanie się więźnia wobec przełożonych

musi być nacechowane szacunkiem.

'

Przełożonymi więźnia są: naczelnik i funkcjonarjits'zewięzienia oraz wszystkie osoby, sprawują­

ce n;ądtór nad więzieniem lub nad więźniem, w szcze' goln'ó'ści zaś przedstawiciele Ministerstwa Sprawiedliwości oraz władz sądowych i prokuratorskich.

§ 107. Wieczorem, po skończonej pracy, więź­

niowie umieszczani są na noc w celach, w których,

po umyciu się, otrzymują posiłek wieczorny między

godz. 17 ~ a 18-tą. Po wieczerzy więźniów wypuszcza się grupami (po 8 do 10 osób) do ustępów. Po

powrocie więźniowie przygotowują sobie pościel, poczem następuje apel. Następnie odbywa się modlitwa wieczorna, po której więźniowie, z wyjątkiem

uczęszczaj ących do szkoły w porze wieczornej, rozbierają się, składają swą odzież w oznaczonem miejscu i kładą się spać.

W okresie czasu między apelem '\.<:ieczornym,

a udaniem się więźniów na spoczynek, należy zająć

ich nauką (o ile ta nie może się odbywać we dnie),

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Nr. 71.

lekturą, ćwiczeniami fizycznemi, rozrywkami umysłowemi, albo zatrudniać ich tak, jak podczas wy-

poczynku poobiedniego.

§ 108. W dnie świąteczne więźniowie udają

się na nabożeństwo do kaplicy więziennej; po nabożeństwie mogą przysłuchiwać się pogadankom

i audycjom radjowym, korzystać z czytelni oraz z innych rozrywek kulturalnych.

W dnie świąteczne więźniowie mogą być uży­

wani do pracy tyłko w celu wykonywania czynnośći, niezbędnych w gospodarce więziennej.

R o z d z i a ł III.

Przechadzka więźniów.

§ 109. Więźniowie, z wyjątkiem chorych oraz

zatrudnionych stale pracą na dziedzińcu, w ogrodzie

więziennym lub poza obrębem więzienia, są wyprowadzani codziennie, o ile na to pogoda pozwala, pod

ścisłym nadzorem, na 30 minut na przechadzkę po

' dziedzińcu więziennym.

O ile warunki miejscowe na to pozwalają, prze'chadzka może trwać w zimie do 60 minut, a w leciedp 2 godzin.Jeżeli z dłuższej przechadzki, z uwagi na warunki miejscowe, mogłaby korzystać tylko część

więźniów, pierwszeństwo mają wskazani przez lekarza, zatrudnieni w warsztatach, uczęszczający do

szkoły oraz wyróżniający się wzorowem sprawowa.niem. Pozostali więźniowie mogą korzystać, w gra' nicach możliwości, z dłuższej przechadzki, według

kolejności grup, na które są dzieleni przy udawaniu

. s'ię na przechadzkę.

.

. Przechadzka nie może się rozpoczynać przed

.zupełnem rozwidnieniem i musi być skończona

przed zmrokiem.

§ 110. W razie zakłócenia przez więźniów

spokoju lub porządku w czasie przechadzki, należy

ją natychmiast przerwać i odprowad.dć więź mów

zpowrotem do cel. ·

W czasie przechadzki więiniowie, z wyjątkiem

więźniów, skazanych na karę aresztu lub twierdzy,

winni chodzić każdy zosobna, w odległości 3 - 5

kroków jeden od drugiego.

Więźniowie, ukarani dyscyplinarnie zamknię­

ciem w celi jednoosobowej, mogą być wyprowadzani

na przechadzkę nie częściej, jak co trzeci dzień.

§ 111. Na skutek opinji lekarza więziennego,

czas przebywania poszczególnych więźniów na powietrzu może być przedłużony.

R o z d z i a ł IV.

Współżycie więźniów.

§ 112. W stosunkach między sobą, Wlęzmo­

wie obowiązani są do zgody i poprawnego współży­

cia; w szczególności. nie wolno im przeszkadzać so-

1217

bie w nauce, w pracy oraz w odbywaniu praktyk

religijnych.

Więźniom nie wolno porozumiewać się z wię~

źniami, osadzonymi w innych celach, czy to zapomocą pisma utajonego, umówionych znaków, pukania

w ścianę i t. p.

Więźniom, przebywającym w tej samej celi,

wolno prowadzić między sobą rozmowy, z wyłącze­

niem tematów niemoralnych, jako też słów lub zwrotów nieprzyzwoitych.

§ 113. Wszelkiego rodzaju interesy między

więźniami, jako to: kupno, sprzedaż, zamiana, zacią­

ganie bądź udzielanie pożyczek, dawanie i przyjmowanie podarunków wzbronione są bez · specjalnego

zezwolenia naczelnika więzienia. Stosunki tego rodzaju między więźniami i funkcjonarjuszami więzien­

nymi są również wzbronione.

R o z d z i a ł V.

Gry i palenie tytoniu.

§ 114. Uprawianie przez więźniów gier, mają­

cych na celu osiągnięcie zysku materjalnego, jest

wzbronione.

Naczelnik więzienia może zezwolić poszczególnym więźniom na grę w szachy, domino, warcaby

oraz na inne gry i rozrywki, z zastrzeżeniem, aby!

aj nie miały one na celu osiągnięcia zysku materjalnego;

b) w niczem nie zakłócały spokoju i ustalonego porządku więziennego;

c) odbywały się wyłącznie w czasie wolnym

od nauki, pracy i innych obowiązkowych

zajęć więziennych .

Więźniom wzbronione jest używanie napojów

alkoholowych.

Naczelnik więzienia może zezwolić więźniowi,

wyróżniającemu się wzorowem zachowaniem, na

palenie tytoniu, z zastrzeżeniem, że będzie ' się ono

odbywało w miejscu, specjalnie na ten cel przeznaczonem, w celi lub przy pracy; w żadnym jednak razie palenie tytoniu nie może się odbywać w czasie

nauki, przechadzki lub w celach w porze nocnej.

Rozdział

VI.

Przestrzeganie spokoju i porządku w więzieniu.

§ 115. W celach i pomieszczeniach więzien­

nych winna panować ósza, wzorowy porządek i bezwzględna czystość.

Więźniom nie wolno śpiewać, gwizdać, krzyczeć lub hałasować, nie wolno również robić nieporządku, przesuwać ławek, stołów i innych przedmio-

tów, stawać na nich, 'wyglądać przez okno,a także

korzystać z łóżka w porze dziennej.

Wzbronione

jest plucie na podłogę lub zanieczyszczanie pomieszczenia więziennego w jakikolwiek sposób. Pisanie

lub rysowanie na ścianach, książkach i przedmio-

Dz'i ennik U~taw. Poz. 577.

tach, znajdujących się w więzieniu, jest ' również

. wzbronione . •

§ 116. Więźniowie są odpowiedzialni za wszelkie uszkodzenia pomieszczeń i inwentarza więzien­

nego, wypływające ze złej woli lub niedbalstwa. Należne odszkodowanie naczelnik więzienia ściąga

przedewszystkiem z, posiadanych przez więźnia funduszów.

O ile uszkodzenia dokonano w celi wspólnej,

a sprawcy nie zostali wykryci, za szkodę odpowiadają solidarnie wszyscy więźniowie, zajmujący tę

jest właściwy. Do sądu, mającego siedzibę w tej samej miejscowości, przesyła się je przez funkcjonarjusza więziennego, do sądów zaś zamiejscowych pocztą·

Powyższy sposób postępowania winien być stosowany również w ,wypadkach pism wnoszonych

przez więźnia w postępowaniu karnem administracyjnem i karnem skarbowem; pisma takie należy

kierować do władz wskazanych przez więźnia.

R o z d z i a ł VIII.

celę.

Pokrycie szkody materjalnej nie uwalnia więź­

nia od odpowiedzialności sądowej lub dyscyplinarnej.

R o z d z i a ł VII.

Składanie przez więźniów próśb, zażaleń '

środków

odwoławczych.

§ 117. Więźniom służy pr awo wnoszenia próśb

i zażaleń ustnie lub na p i śmie. W tym celu mogą

prosić

o stawienie ich przed władzami więziennemi ,

sądowe mi lub prokuralorskiemi.

Nieuzasadnione zażalenia pociągają za sobą

odpowiedzialność dyscypllllarną. Składanie zbiorowych zażaleń i pró śb przez więźniów, jak' również

przez poszczególnych więźniów, w imieniu ogółu lub

pewnej grupy więźniów, jest wzbronione.

§ 118. Pisma więźniów do Ministerstwa Sprawiedliwości, władz sądowych i prokuratorskich, nie

ulegają żadnym ograniczeniom; nie mo gą jednak zawierać zwrotów obraźliwych dla władz i urzędów

państwowych lub wyrazów nieprzyzwoitych .. Pis~a,

zawierające takie zwroty lub wyrazy, na czelmk WIę­

zienia pozostawia bez biegu, zawiadamiając niezwłocznie więźnia o tej decyzji.

Pisma więźniów do wskazanych władz nie mogą być zatrzymywane; mają być wysyłane bezzwłocz­

nie, przyczem naczelnik więzienia może dołączyć lub

wysłać osobno własn e uwagi, o osobie więźnia lub

wyjaśnienia w sprawach, poruszonych w piśmie

więźnia.

Więźniowie otrzymują korespondencję urzędo­

wą,

zawiadomienia, .vezwania,-za pokvvitowaniem.

O ile więźniowi potrzebna jest rada lub pomoc

przy pisaniu pisma lub podania, należy mu jej

udzielić.

§119. Złożone przez Wlęzmow w zarządzie

więzienia zapowiedzenia i wywody kasacji i apelacji,

sprzeciwy od wyroków i nakazów, prośby o przywrócenie terminu, wnioski, oświadczenia i inne prośby w toku post",powania karnego winny }.,y ć zaopatrzone tego samego dnia na temże piśm i e stemplem

wejścia, ' przyczem należy prze strzegać, aby data

otrzymania była wyciśn ięta wyraźnie i bez poprawek.

Pisma te należy bezzwłocznie, t. j. w dniu zło­

żenia zarządowi więzienia, s k ierować bez po ś rednic­

twa prokuratury wprost do sądu, wskazanego przez

więźnia w piśmie, nie badając przytem, czy sąd ten

Nr. 71.

Korzystanie z przeclmiotów codziennego użytku.

§ 120. Więzie~ może posiadać w celi bez specjalnego zezwolenia następujące przedmioty własne

al książki do nabożeństwa, pismo święte,

obrazki treści religijnej i patrjotycznej;

bl kubek, łyżeczkę, imbryk do herbaty, grzebień, mydło, proszek do zębów, pastę do

obuwia oraz szczotki: do zębów, do wło­

sów, do obuwia i do ubrania.

Naczelnik więzienia może ponadto zezwolić

więźniowi na posiadanie w celi innych przedmiotów

codziennego użytku oraz przedmiotów pamiątko­

wych, z wyjątkiem takich, które mogłyby ułatwić

ucieczkę lub służyć za narzędzie do zamachu na ży­

cie. Przedmioty te, w razie złego sprawowania się

więźnia, mogą mu być odebrane.

Posiadanie przez więźnia przy sobie pi~niędzy,

kosztowności, wszelkich przedmiotów ciężkich albo

ostrych, sznurów, kart, kości do gry i t. p. jest wzbronione. Przedmioty te ulegają odebraniu i, z wyjąt­

kiem pieniędzy i kosztowności, przechodzą na rzecz

więzienia.

DZIAŁ

IV.

ZYWIENIE WIĘŻNIóW.

§ 121. Ż~wienie więźniów odbywa się na

koszt Skarbu Pallstwa lub na ich koszt własny; pożywieni,e winno odpowiadać warunkom niezbędnym

do utrzymania zdrowia więźniów oraz ich zdolności

do pracy i nauki.

.

Woda do picia winna być przegotowana i czę­

sto zmiel1iana, zwłaszcza w porze letniej.

Dzienna norma pożywienia zawiera co naJmniej: dla więźniów niezajętych pracą - 2400 kal.,

dla pracującyc h , nieletnich oraz dla kobiet ciężar­

nych i karmiących - 3000 kal.; normę pożywienia

dla chorych określa się na 4000 kal.

Normy powyższe mają być wydawane przy

uwzględnieniu ciepłoty pomieszczeń nie niżej 14" C

i wilgotności względnej nie wyżej 75 %.

Zasadnicza kaloryczna norma żywnościowa dla

więźnia w stanie. gotowym do spożycia w obliczeniu

tygodniowem wynosi

chleba

2800 gr

5796 kal.

kartofli

7000 "

5320 "

mąki pytlowej na zaprawę

106'0 "

350 "

tłuszczów

245 "

1683 "

mięsa

100 "

115 "

.'

i

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Nr. 71.

175 gr

grochu

jarzyny twardej (kaszy)

350 "

marchwi

1000 "

buraków

800 II.

700 gr

gotowanej

kapusty

1000 "

. surowej kwaszonej 300 "

C!ukru

70 ."

150 II

twarogu

ponadto

warzyw suszonych

przypraw

soli

herbaty

456 kaI.

1074 "

320 "

232 "

180

II

280 "

294 "

16810 kaI.

120 "

70 "

175 "

7

Rozdział

II.

1219

kich wyznań, skazani na karę pozbawienia wolno"

ści inną, niż ciężkie więzienie, mogą odżywiać się

na koszt własny.

Więźniom śledczym, o ile warunki miejscowe

pozwalają na to, naczelnik więzienia, za zgodą wła­

ściwych władz sądowych lub prokuratorskich może

zezwolić na odżywianie się na koszt własny.

Odżywianie więźnia na koszt własny odbywa

się zapomocą dostarczania więźniowi pożywienia

przez jego rodzinę lub przez inne osoby upoważnio­

ne przez naczelnika więzienia. Porę dostarczania posiłku wyznacza naczelnik więzienia.

Pożywienie, dostarczane więźniom na ich koszt

własny, nie może pod względem ilości lub jakości

przekraczać granic umiarkowania; potrawy zbyt-

kowne nie są dopuszczalne.

I.

R o z d z i a ł III.

Przygotowywanie pożywienia.

. Odżywianie więźniów na koszt Skarbu Pa6stwa.

§ 122. Więzień otrzymuje gorące pożywienie

trzy razy dziennie, t. j. na śniadanie, obiad i kolację.

Pozatem więźniowie otrzymują jeden lub dwa razy

· dziennie wrzątek z kuchni więziennej do zaparzania herbaty lub kawy.

W dnie świąt uroczystych pożywienie więźniów

może być polepszane pod względem il o ści i jakości.

·

Naczelnik więzienia układa jadłospis na przeciąg czterech tygodni, wprowadzając doń zmiany potraw stosownie do pór roku, cen oraz warunków

i zwyczajów miejscowych. W miarę potrzeby jadło­

spis może być w użyciu dłużej.

Pożywienie należy, o ile możności, urozmaicać

tak, aby tej samej potrawy nie podawać częściej, niż

co 2' - 3 dni. Pożywienie powinno składać się

· z produktów jak najbardziej pożywny c h (groch,bób,

fasola, kartofle, buraki, marchew, mąka owsiana, kasze wszelkiego rodzaju, słonina, mięso świeże, solone i wędzone , ryby, chleb i inne). Pożywienie dla

wszystkich zdrowych więźniów winno być jednakowe.

i

§ 123. Żywienie więźniów chorych i rekonwalescentów winno się odbywać według jadłospi­

sów, przepisanych przez lekarza więziennego.

Naczelnik więzienia, za zgodą lekarza więzien­

nego może zezwolić rodzinie więźnia chorego na dostarczanie dodatkowego pożywienia.

Strawę szpitalną otrzymują tylko więźniowie,

korzystający z leczenia w szpitalu. Więźniowie, nie

· umieszczeni w szpitalu, mogą otrzymywać żywieni.e

szpitalne na mocy specjalnego zalecenia lekarza wię­

ziennego.

§ 124. W wypadkach wyjątkowych lekarz

więzienny w stosunku do poszczególnych więźniów

może pod osobistą odpowiedzia.lnością zalecić rodzaj

odżywiania, przekraczający normy, jest jednak obowiązany zawiadomić .naczelnika więzienia o powodach wydanego zarządzenia.

R o z .d z i a ł II.

Odżywianie się więźniów na kosd własny.

§ 125. ,Więźniowie odbywający karę aresztu

lub twierdzy, duchowni świeccy: i zakonnicy wszyst..

§ 126. Dyżurny urzędnik czuwa nad należy­

tern przygotowaniem strawy i musi sprawdzić, czy

produkty zuży t e zostały w przepisanej ilości i jakości.

. . O spost rzeżonych brakach winien dyżurny bezzwłocznie zawiadomić naczelnika więzienia.

Odbiór artykułów do kuchni kwituje dozorca.

sprawujący nadzór nad kuchnią.

§ 127. Wykaz porcyj na następny dzień ukła­

da się stosownie do liczby więźniów, ustalonych

przy rannym apelu.

§ 128. Nad należytem zestawieniem jadłospi­

sów, wykazów liczby porcyj i przygotowaniem pożywienia czuwa lekarz więzienny, który kontroluje

jakość i ilość wydawanych do kuchni produktów

żywnościowych, przyrz ądzone pożywienie, stan kuchni i składów żywnościowych oraz sposób przechowywania produktów.

Więźniowie, pracujący w kuchni i piekarni, mają być przepisowo ubrani i kąpani przynajmniej dwa

razy tygodniowo, badani przez lekarza przed przyjęciem do kuchni i piekarni, a następnie stale co

dwa tygodnie.

R o z d z i a ł IV.

Dożywianie więźniów.

§ 129. Więźniowie mo gą, za zezwoleniem naczelnika więzienia, otrzymywać z zewnątrz lub zakupywać dla siebie z sum zapracowanych albo zdepcmowanych, dwa razy na miesiąc, w granicach

umiarkowania, następujące produkty: chleb, bułki,

suchary, cukier, kawę, herbatę, kakao, mleko, ser,

słoninę, masło, wędliny, owoce i jarzyny! czekoladę

w tabliczkach, jak również tytoń i papierosy, o ile

dany więzień otrzymał pozwolenie palenia tytoniu.

,Więźniom

a) skazanym na karę więzienia powyżej 1 roku lub więzienia zastępującego dompoprawy ~ w ciągu pierwszego miesiąca jej odbywaniaj

}·t~. 71.

b) skazanym na karę ciężkiego więzienia­

w ciągu pierwszych trzech mięsięcy jej odbywania;

..

c) recydywistom, skazanym na karę więzienia,

więzienia zastępującego dom poprawy, lub

ciężkiego więzienia w ciągut>ierwszych sześciu miesięcy jej odbywania zezwolenie na zakupywanie lub otrzymywanie dodatkowego pożywienia może być udzielone tylko

w razie choroby, na podstawie opinji lekarza.

§ 130. W więzieniu winien być sporządzony

wykaz artykułów, które więźniowie mogą zakupywać oraz wykaz artykułów (ze wskazaniem ilości),

które mogą dostarczać więźniom osoby trzecie.

Wykazy produktów, które więźniowie mogą

zakupywać, winny być rozwieszone w celach i sa. lach pracy, wykazy zaś artykułów, które mogą być

dostarczane przez osoby . trzecie, winny być umieszczone na bramach więziennych i w salach, przeznaczonych do przyjmowania przez więźniów odwiedzin.

.

§ 131. Zakup produktów dla więźniów na ich

rachunek oraz wydawanie ich więźniom za pokwitowaniem zarządza naczelnik więzienia; pokwitowanie wraz z rachunkiem dołącza się do dowodów księ­

gi kontowej depozytów, względnie do dowodów księ­

gi należności więźniów.

Naczelnik więzienia czuwa nad tem, aby artykuły spożywcze, zakupywane dla więźniów, były

świeże i aby rodzaj oraz ilość ich nie przekraczały

granic umiarkowania.

Dostarczone więźniom pożywienie i naczynia

winny być poddane rewizji.

.

Więźniom wyznania mojżeszowego może być

dostarczane w uroczyste dnie świąteczne pożywie­

nie rytualne; zezwolenia na to udziela więźniom, odbywającym karę, naczelnik więzienia w zakresie

własnej kompetencji, zaś więźniom śledczym za

zgodą właściwych władz sądowych lub prokuratorskich.

DZIAŁ

V.

ODZIEŻ, BIELIZNA I POśCIEL.

Rozdział I.

Użytkowanie

i przechowywanie odzieży, bielizny

i pościeli skarbowej.

§ 132. Więźniowie otrzymują odzież, bieliznę,

obuwie i posłanie na koszt Skarbu Państwa.

Każdy więzień otrzymuje osobną pościel i odpowiednie miejsce na spoczynek nocny.

Naczelnik więzienia winien troszczyć się o zaopatrzenie więzienia w dostateczną liczbę ubrań zimowych i letnich, bielizny i obuwia. Więzienie powinno

posiadać 3 zmiany bielizny na każdego więźnia, poza

bielizną szpitalną oraz po 2 ręczniki, 2 prześcieradła,

2 powłoczki,l poduszkę i koc. Bielizna więzienna

musi być opatrzona stemplem danego więzienia i datą oddania jej do użytku.

Bielizna i odzież więzienna zwykła składa się

dla mężczyzn: z marynarki, kamizelki, spodni, czapki, kalesonów, koszuli, pary trzewików, chustki do

nosa i pary skarpetek lub onucek, - dla kobiet zaś

z kaftanika wierzchniego, kaftanika spodniego, spódnicy wierzchniej i spodniej, chustki na głowę, chustki'

do nosa, fartucha, koszuli, pary majtek, pary poń­

czoch i pary obuwia.

Wierzchnia odzież dla więźniów obojga płci

składa się z kompletów letnich i zimowych i powin- .

na być uszyta na porę letnią z jednokolorowego ma- '

terjału, zaś na pozostałe pory roku z ciepłego ma- .

terjału, również jednokolorowego.

§ 133. Nieużywany zapas ubrania, bielizny

i obuwia przechowuje się w odpowiednich pomieszczeniach z jak największym dopływem powietrza.

§ 134. Przy wyprowadzaniu więźniów na dłuż­

szy czas na powietrze lub przy zatrudnianiu ich na

powietrzu pracą w miesiącach zimowych należy im

wydawać odpowiednią ciepłą odżież .

§ 135. Więźniowie otrzymują bieliznę (osobii pościelową), ubranie i obuwie nieuszkodzone,

suche, zdezynfekowane i czyste.

Rzeczy uszkodzone po wypraniu bezzwłocznie

się naprawia; przed naprawą, nie mogą być wydawane więźniom do użytku.

Bielizna osobista i pośCielowa, używana przez

jednego więźnia, może być wydana innemu do użyt­

ku ~opiero po należyte m wypraniu i zdezynfekowamu.

Więźniowie zmieniają bieliznę osobistą i ręcz­

nik raz na tydzień, bieliznę zaś pościelową raz na

stą

miesiąc.

Sienniki i poduszki więźniów mają być co najmniej trzy razy do roku, jako też w miarę . po~rzeby,

wywołanej chorobą lub zanieczyszczeniem, napychane świeżą słomą. Sienniki mogą być zastąpione

przez maty.

Pościel więźniów winna być jak najczęściej wietrzona i trzepana.

§ 136. Bielizna i odzież szpitalna winny być

prane i dezynfekowane osobno od reszty bielizny

więziennej oraz przechowywane w specjalnej skład­

nicy.

§ 137. Naczelnik więzienia obowiązany jest

wysortować zniszczoną odzież, bieliznę, obuwie i pościel, zgodnie z obowiązującemi przepisami, poczem

usuwa je z magazynu.

R o z d z i a ł II.

Korzystanie z odzieży i bielizny własnej.

§ 138. Więźniowie śledczy oraz więźniowie,

odbywający karę aresztu i twierdzy, jako też duchowni świeccy i zakonnicy, skazani na karę pozbawienia wolności inną, niż ciężkie więzienie, oraz wię­

źniowie innych kategoryj, za zezwoleniem naczelnika więzienia, na skutek opinji lekarza więziennego

mogą korzystać z własnej odzieży, obuwia i pościeli

w wystarczającej ilości, o ile przedmioty są czyste.

Używanie przez duchownych ubrania świeckie­

go zamiast duchownego uzależnione jest od zarzą­

dzeń ordynarjusza.

Przebranie więźnia, który korzysta z własnej ,

odzieży i bielizny, w ubranie lub bieliznę więzienną,

następuje

Dziennik Ustaw. Poz. 577

Nr. 71.

a) jeżeli więzień zatrudniony jest pracą nazewnątrz więzienia, jak również jeżeli prosi

o to więzień zatrudniony w obrębie wię­

zienia;

b) jeżeli ubranie własne więźnia jest nie czyste

lub zniszczone, albo 'nie ochrania go dostatecznie od chłodu;

c) jeżeli po oddaniu własnego ubrania i bielizny

do prania lub naprawy, więzień nie ma drugiej zmiany;

d) w razie uzasadnionego podejrzenia, iż noszenie własnego ubrania ułatwi ucieczkę.

DZIAŁ' VI.

KOMUNIKOWANIE SlĘ WIĘźNIóW ZE śWIATEM

ZEWNĘTRZNYM.

. § 139. Więźniowie mogą przyjmować odwiedziny oraz prowadzić korespondencję na podstawie

i VI granicach zezwolenia władz więziennych, sądo­

wych i prokuratorskich. Prawa tego można więźnia

pozbawić czasowo tylko tytułem kary dyscyplinarnej, a więźnia śledczego - ponadto na zlecenie wła­

ściwych władz sądowych lub prokuratorskich.

W toku dochodzenia i śledztwa zezwoleń wymienionych w ust. 1 udzielają właściwe władze są­

dowe lub prokuratorskie, zaś od czasu przekazania

więźnia z aktami sprawy do dyspozycji sądu aż do

uprawomocnienia się wyroku właściwy sąd,

.względnie prokurator.

Zezwolenia takie co do uwięzionych osób wojskowych, w przypadkach trzymania ich w więzieniu

powszechnem, wydają właściwe władze wojskowe

sądowe i prokuratorskie, do których dyspozycji wię­

zień wojskowy pozostaje.

.

We wszystkich innych przypadkach zezwoleń

powyższych udziela naczelnik więzienia.

Wszelkie inne sposoby porozumiewania się wię­

źniów ze światem zewnętrznym są wzbronione.

Rozdział I.

Odwiedzanie więźniów.

§ 140. Więźniowie, skazani na karę aresztu

lub twierdzy, mogą być odwiedzani raz na tydzień,

pozostali więźniowie - raz na miesiąc. W razie . dobrego sprawowania się więźnia karnego naczelnik

więzienia może zezwolić mu na przyjmowanie odwiedzin w krótszych odstępach czasu.

Więźniowie śledczy korzystają z odwiedzin

w miarę zezwoleń udzielanych przez właściwe wła­

dze sądowe lub prokuratorskie . .

Odwiedzanie więźniów odbywa się pod, nadzorem funkcjonarjuszów więziennych, w dnie i godziny, oznaczone przez naczelnika więzienia, w rozmównicy, przyczem rozmowa może się odbywać tylko

w języku zrozumiałym dla nadzorującego; rozmównica winna być urządzona w ten sposób, aby rozmawiający byli oddzieleni od siebie siatką.

Odwiedzanie więźniów, skazanych na karę

twierdzy oraz wyróżniających się wzorowem sprawowaniem odbywa się bez siatki; w stosunku do

więźniów śledczych właściwe władze sądowe lub

prokuratorskie decydują, w jaki Si>osób mają się odbywać odwiedziny....

1221

Więzień może być odwiedzany w ciągu dnia

tylko jeden raz i nie więcej niż przez dwie osoby;

czas trwania odwiedzin więźnia może wynosić łącz­

nie 15 - 20 minut.

§ 141. W razie naruszenia przez więźnia lub

przez . odwiedzającego przepisów regulaminu w czasie odwiedzin, osobę odwiedzającą usuwa się natychmiast z obrębu więzienia, więzień zaś, winny naruszenia przepisów regulaminu, może być pozbawiony

odwiedzin na pewien okres czasu.

§ 142. Członkowie Towarzystwa Patronatu

Więziennego mogą odwiedzać więźniów po złożeniu

pisemnego zezwolenia Ministerstwa Sprawiedliwości, w dnie i godziny, ustalone po uprzedniem porozumieniu się z naczelnikiem więzienia. Przy odwiedzinach więźniów przez członków Patronatu ma być

obecny naczelnik więzienia lub jego pomocnik. Dla

odwiedzania więźniów śledczych niezbędne jest nadto zezwolenie właściwej władzy sądowej lub prokuratorskiej.

§ 143. W razie choroby więźnia naczeln ik

po porozumieniu się z lekarzem więzien­

nym, może zezwolić na odwiedzanie go w celi lub

~ szpitalu, w obecności jednak funkcjonarjusza wię­

Zlennego.

więzienia,

§ 144. Więźniowie karni, pozostający w bliskim stopniu pokrewieństwa' (rodzice, dzieci, dziadkowie, wnuki, rodzeństwo oraz małżonkowie), przebywający w tern samem więzieniu, lub w różnych

więzieniach tej samej miejscowości, mogą odwiedzać

się wzajemnie, za zezwoleniem naczelnika więzienia,

w granicach, zakreślonych w regulaminie.

Więźniowie śledczy muszą uzyskać ponadto

zezwolenie właściwych władz sądowych lub prokuratorskich.

§ 145. Zezwolenia na odwiedziny są przechowywane w aktach osobistych więźnia, z oznaczeniem daty i godziny odwiedzin oraz imienia i nazwiska funkcjonarjusza, obecnego przy odwiedzinach.

Widzenia więźniów karnych są odnotowywane

w aktach osobistych więźniów.

R o z d z i a ł II.

.Korespondencja więźniów.

§ 146. Więzień karny ma prawo wysyłać jeden, a otrzymywać dwa listy na miesiąc. Więźnio­

wie śledczy - jako też więźniowie, skazani na karę

aresztu lub twierdzy mogą otrzymywać i wysyłać

jeden list na tydzień.

Korespondencja więźniów śledczych, wysyłana

i odbierana, podlega kontroli właściwej władzy są­

dowej lub prokuratorskiej.

§ 147. Nadchodzące dla WlęZ010W zawiadomienia o przesyłkach i listach nie opłaconych przez

nadawcę, naczelnik więzienia zwraca nadawcy, jeżeli więzień nie wniesie odpowiedniej sumy na ich

opłacenie.

§ 148. Korespondencja więźniów, wysyłana

otrzymywana, winna być przejrzana przez uaczel ..

nika więzienia najdalej w ciągu trzech dni i skierow ana według właściwości z odpowiednią adnotacją

o przejrzeniu.

Listy, zatrzymane z powodu ich treści, oraz listy otrzymane w ilości przekraczającej wyznaczoną.

normę, należy, do czasu zwolnienia więźnia, przechowywać w jego aktach.

O korespondencji, która nie może być doręczo­

na lub wysłana , należy powiadomić więźnia, przytaczając motywy decyzji.

O ile naczelnik więzienia uważa, że treŚć nadesłanej korespondencji jest dla więźnia ważna, może zarządzić jej doręczenie, chociażby została przekroczona ilościowa norma korespondencji..

§ 149. Korespondencji nieczytelnej lub zawieumówione lub niezrozumiałe wyrazy albo

znaki, naczelnik więzienia nie odsyła i nie doręcza

więź niom, powiadamiając o swej decyzji; koresponden cję z a trzym a ną dołą cza się do akt, z wyjątkiem

korespondencji dotyczącej więźniów śledczych, którą 'naczelnik więzienia przesyła właściwym władzom

sądowym lub prokuratorskim.

Pisanie korespondencji odbywa się w oznaczonem przez naczelnika więzienia miejscu i czasie,

o ile możności w dnie niedzielne i świąteczne lub

W godzinach, wolnych od obowiązkowych zajęć wię7 i ennych.

.

Korespondencję wi ę źniów nie piśmiennych mogą, za zezwoleniem naczelnika więzienia, załatwiać

nauczyciel, duchowny, lub urzędnik więzienny, albo

wi ę zi e ń, za słu gujący na zaufanie. Przyjmowanie wynagro dzenia za załatwi anie korespondencji jest

wzbronione.

rającej

§ 150. Korespond encja więźniów w języku obcym, niezrozum i;J.łym dla naczelnika więzienia, może być wysyłana lub doręczana jedynie po przetłu­

maczeniu jej przez tłumacza przysięgłego lub osobę

godn ą zaufania na język polski. Koszty przekładu

ponosi więzień.

Korespondencja więźniów z wyjątkiem urzędo­

wej winna być, po jej przec-z ytaniu przez więźnia,

zwracana i dołączana do akt więźnia. Nacz eląik wię­

zienia może zezwolić więźniowi na pozostawienie

przy sobie otrzymanych listów po ich przeczytaniu.

§ 151. Książki i czasopisma, nie przyjęte dla

więźniów, winny być zwrócone osobie, która ich dos t arczyła. W razie zwolnienia . więźnia lub przeniesienia go do innego więzienia, książki i czasopisma,

n adesłane pod jego adresem, winny być zwrócone

przysyłającemu ze wskazaniem na opasce: daty zwolnienia lub miejsca przeniesienia albo podanego przez

więźnia miejsca zamieszkania.

-

§ 152. Więźniowie, przy pisaniu pism do Ministerstwa Sprawiedliwości i władz sądowych lub

prokuratorskich, otrzymują potrzebne materjały

i przybory piśmienne; przy pisaniu innej korespond encji, muszą nabywać papier i koperty na koszt

własny.

Więźniowie ponoszą również koszty opłat pocz-

towych.

Nr. 71.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

1222

..

..

-

Więźniom, nie posiadającym

funduszów · na

znaczki pocztowe, papier i koperty, naczelnik wię­

zienia może ich dostarczyć z zasobów więzienia.

DZIAŁ

VII.

ZAPOBIEGANIE UCIECZKOM I ZAKŁóCENIU

PORZĄDKU - WIĘZIENNEGO.

Rozdział I.

Ogólne środki zapobiegawcze.

§ 153. W szystkie wejścia na podwórza wię­

zienne, do budynków, na korytarze, do cel i pomieszczeń, w których znajdują się - więźniowie lub inwentarz więzienny, winny być stale zamknięte, a otwierać je należy tylko w razie rzeczywistej potrze .. '

by na niezbędny przeciąg czasu i natychmiast zppwrotem zamykać.

Nie wolno otwierać naraz więcej, niż jednych

drzwi wejściowych.

Otwie r anie cel po apelu wieczornym może następować tylko z wiedzą dyżurnego i w obecności co

najmniej dwóch funkcjonarjuszów więziennych.

Drzwiczki od pieców, kominów, i dezynfektorów winny być zamykane natychmiast po ukończe­

niu palenia lub dezynfekcji.

Przy zamykaniu lub otwieraniu p o mieszczeń

więziennych, funkcjonarjuszom więziennym nie wolno wypuszczać bezwa runkowo kluczy z r ą k, tembar ..

dziej zaś pozostawiać ich w zamku.

Funkcjonarjuszom więziennym nie wolno nigdy

dawać kluczy więźniom, choćby nawet celem dorę­

czenia ich innemu funkcjonarjuszowi więziennemu.

Po ukończeniu pracy klucze od pomieszczeń

więziennych mają być przechowywane w miejscach

zamkniętych, bezpiecznych i niedostępnych dla

więźniów.

Na noc należy z abierać wszystkim więźniom

ubranie i obuwie oraz umieszcz a ć je zewnątrz cel.

§ 154. Wszelkie przedmioty (drabiny, siekiery,

wozy, paki, liny i t. p.) mogące umożliwić lub uła- .

twić ucieczkę albo napad, należy pozostawi a ć na podwórzu więziennem tylko na czas koniecznYi

w porze nocnej, muszą być zamykane w odpowiednich budynkach.

§ 155. Broń i amunicja, winny być przechowywane pod zamknięciem w pomieszczeniu specjalnem

i suchem, do którego nie mają dostępu więźnio­

wie i osoby prywatne; w wypadkach wyjątkowych

broń można przechowywać w mieszkaniach służbo­

wych funkcjonarjuszów więziennych na skutek zezwolenia naczelnika więzienia.

§ .156. Dozorcy oddziałowi oraz dozorcy na posterunkach niezabezpieczonych pełnią służbę bez

broni.

Zmiana wart na posterunkach wewnętrznych

z zewnętrznemi, odbywać się winna co godzinę lub

dwie, w zależności od warunków atmosferycznych.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Nr. 71.

R o z d z i a ł II.

Rewizje.

§ 157. Funkcjonarjusze więzienni winni dokonywać dokładnej rewizji cel, sal pracy i pomieszczeń,

w których więźniowie przebywają czasowo lub sta-

le, aby sprawdzić, czy okna, drzwi, ściany, podłogi,

sufity, kraty, narzędzia, maszyny i inne przedmioty

urządzenia są w należytym porządku, czy nie zostały uszkodzone, usunięte lub przesunięte, oraz czy

nie ukryto w nich jakiegokolwiek przedmiotu, zagrażającego

bezpieczeństwu lub porządkowi

wię­

ziennemu.

Rewizji należy dokonywać codziennie w róż­

nych porach dnia, o ile możności, w nieobecności

więźniów.

Jeżeli rewizja musi być przedsiębrana w obecności · więźniów, należy dokonywać jej w obecności

pomocnika na~zelnika więzienia, lub starszego do-

§ 160. Założenie kajdan jest dopuszczalne tylko w razie niebezpieczeństwa, a mianowicie: w razie usiłowan i a ucieczki więźnia, targnięcia się na ży­

cie innych osób, niszczenia inwentarza albo urzą­

dzeń więziennych, - gdy tego niebezpieczeństwa nie

da się uniknąć przy pomocy innych środków.

§ 161. Decyzję o zastosowaniu środka zapobiegawczego wydaje naczelnik więzienia; decyzję tę

odnotowuje się w aktach osobistych więźnia.

W razie nagłego niebezpieczeństwa założenie

kajdan może być zastosowane przez poszczególnych

funkcjonarjuszów więziennych, lecz utrzymanie tego

środka wymaga decyzji naczelnika więzienia, który

winien być niezwłocznie zawiadomiony o zalożeniu

kajdan.

Więźniom, którzy nie ukończyli lat 17 oraz kobietom ciężarnym i karmiącym, nie należy zakładać

kajdan.

zorcy.

Więźniowie podlegają rewizji osobistej

a) po przybyciu do więzienia;

b) przed każdorazowe m wyprowadzeniem do

łaźni, pracy, rozmównicy, oraz , po powrocie

stamtąd;

c) przed każdorazowem opuszczeniem więzie­

nia oraz po powrocie;

d) w razie podejrzenia, że ukrywają niedozwolone przedmioty;

e) przy zwalnianiu z więzienia.

Artykuły spożywcze oraz przedmioty, dostarczane więźniom przez osoby odwiedzające, mają być

szczegółowo rewidowane przed do r ęczeniem ich

więźniom, przyczem pieczywo i inne produkty ży­

wnościowe należy przekrawać, napoje zaś przelewać do innych naczyń.

Rzeczy, wwożone do więzienia lub wywożone,

ulegają szczegółowej rewizji.

R o z d z i a ł III.

Stosowanie szczególnych środków zapobiegawczych.

§ 158. Jako środki zapobiegawcze względem

więźniów mogą być stosowane

a) przenoszenie z celi wspólnej do jednoosobowej lub odwrotnie - stosownie do okoliczności,

b) założenie kajdan.

Ostrzejszy środek zapobiegawczy może być tylko wtedy stosowany, gdy lżejsze środki nie osiągnęły

skutku.

Środek zapobiegawczy ma być stosowany tylko

tak długo, dopóki grożące niebezpieczeństwo nie zostanie usunięte.

§ 159. Więźniów, zdradzających chęć samobójstwa, którzy przebywają w celachjednoosobo. wych, należy niezwłocznie umieszczać w celach

wspólnych, zlecając dozorcy oddziałowemu oraz

więźniom przebywającym w tej samej celi szczególną pieczę nad takim więźniem.

Więźniów niebezpiecznych, lub zdradzających

chęć ucieczki albo zboczenia płdowe, należy umie'

szczać na noc w celach jednoosobowych.

1223

R o z d z i a ł IV.

Postępowanie w razie ucieczki więźniów.

Funkcjonarjusz więzienny, o ile sponatychmIast wszczyna alarm, przyczem w razie koniecznej

potrzeby, może użyć broni, prze s trzegając ściśle obowiązujących w tym kierunku przepisów.

W razie ucieczki więźnia, niezwłocznie zarzą­

dzić należy poszukiwanie oraz zawiadomić o ucieczce władze policyjne miejscowe, jak również władze

policyjne miejsca stałego zamieszkania więźnia, podając im rysopis zbiegłego.

§ 162.

st~zeże ucieczkę więźnia lub jej usiłowanie,

§ 163. Natychmiast po otrzymaniu wiadomości

o ucieczce więźnia lub o jej usiłowaniu, naczelnik

więzienia wszczyna dochodzenie,w celu ustalenia

sposobu ucieczki lub jej usiłowania oraz stwierdzenia, czy inni więźniowie nie są współwinni, czy funkcjonarjusze więzienni należycie wykonywali swe

obowiązki i czy stosowali dostateczne środki zapobiegawcze.

Odpis protokółu dochodzenia, wraz z planem

sytuacyjnym miejsca ucieczki, naczelnik więzienia

przedstawia przełożonej władzy. Oryginał protokółu

dochodzenia naczelnik więzienia przesyła właściwe­

mu prokuraŁoI:owi okręgowemu, pozostawiając drugi odpis w aktach. O ucieczce lub usiłowaniu ucieczki więźnia śledczego naczelnik więzienia zawiadamia

ponadto właściwe władze sądowe lub prokuratorske.

W razie przytrzymania zbiegłego więźnia, naczelnik więzienia natychmiast zawiadamia o tern

władze, które były zawiadomione o jego ucieczce.

DZIAŁ VIII.

POSTANOWIENIA DYSCYPLINARNE.

Rozdział

Nakładanie

I.

kar •

§ 164• . Więź n iowie za przekroczenie rygoru

i porządku więzien n ego podlegają karom dyscyplinarnym, w zależności od stopnia winy, okoliczności

czynu i indywidualnych cech charakteru , sprawc;y.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

o ile przekroczenia posiadają znamiona prze-

stępstw karnych, więźniowie podlegają ponadto karom, wymierzanym sądownie według obowiązujących

ustaw karnych.

Kary dyscyplinarne wymierza naczelnik wię­

zienia, mając na względzie ograniczenia, zawarte

w ustawach karnych oraz podane poniżej zasady stosowania kar dyscyplinarnych.

§ 165. Karami dyscyplinarnemi ' są

. a) nagana;

b) pozbawienie ulg;

c) pozbawienie prawa korzystania z książek

na czas do dwóch tygodni;

d) pozbawienie najwyżej 4-krotnie prawa komunikowania się osobistego i listownego z rodziną - na przeciąg nie dłuższy ogółem ponad 3 miesiące;

e) pozbawienie prawa otrzymywania posyłek

żywnościowych na czas do 4-ch tygodni;

f) pozbawienie prawa rozporządzania zarobkiem na przeciąg 4-ch tygodni;

g) pozbawienie pracy zarobkowej na czas do

2 tygodni;

h) zmniejszenie porcji żywnościowej na czas do

2 tygodni;

i) post o chlebie i wodzie w dniach przez inne

przegrodzonych; ogólna liczba dni postu,

wymierzonych jednorazowo, nie może przekraczać dni 7;

j) pozbawienie pościeli (twarde łoże) na czas

do 1 tygodnia;

k) samotne zamknięcie w jednoosobowej celi,

na to przeznaczonej, na czas do 2 tygodni;

l) zamknięcie w ciemnej celi na czas do 48

godzin;

m) degradacja do klasy niższej;

n) przeniesienie do więzienia izolacyjnego.

§ 166. Za następujące przekroczenia regulaminu: brak uwagi i pilności przy pracy lub nauce,

opieszałość przy wykonywaniu poieceń, nieprzestrzeganie porządku i higjeny ciała, ubrania, pościeli oraz

miejsca, w którem więzień przebywa, leżenie w łóż­

ku w odzieży, hałaśliwe zachowanie się, używanie

nieprzyzwoitych wyrazów albo przekleństw, uszkodzenie lub popsucie, wskutek niedbalstwa lub nieuwagi, materjałów skarbowych, narzędzi pracy, gotowych wyrobów, inwentarza więziennego, więźnio­

wie podlegają jednej z kar, wymienionych w § 165

w p. p. "a-g".

podlegają jednej

w p. p. "h - j".

Nr. 71. _.

z

kar, wymienionych w § 165

§ 168. Za następujące przekroczenia regulaminu: naigrywanie się z praktyk religijnych, bluźnier­

stwo, posiadanie narzędzi, mogących służyć do napadu lub ucieczki, uszkodzenie krat lub zamknięć wię­

ziennych, ucieczkę, względnie przygotowanie lubusiłowanie ucieczki, znieważenie czynne współwię~­

niów, znieważenie czynne lub słowne osób trzecich,

bijatykę lub znęcanie się nad współwięźniami, czyny bezwstydne albo lubieżne, kradzież rzeczy skarbowych lub prywatnych, odmowę posłuszeństwa wobec władzy, podżeganie do zbiorowego nieposłuszeń­

stwa, gwałt, względnie usiłowanie gwałtu na osobie

funkcjonarjusza więziennego albo osób trzecich, zadanie rany lub uszkodzenie ciała czyjegokolwiek,

udział w buncie, znieważenie godła państwowego

lub obelżywe odezwanie się o osobach urzędowych,

jako też inne czyny, przewidziane w obowiązują­

cych ustawach karnych, więźniowie podlegają jednej

.

z kar, wymienionych w § 165 w p. p. "k-n",

§ 169. Za przekroczenia regulaminu, nie wyszczególnion'e w §§ 166, 167 i 168, więźniowie podlegają również karom, wymienionym w § 165. Przy

ocenie wagi tych przekroczeń należy brać za wskazówkę miarę, przyjętą w §§ 166, 167 i 168.

§ 170. W razie recydywy przekroczeń lub popełnienia ich w okolicznościach szczególnie obciąża­

jących

a) za przekroczenia, wskazane w § 166 niniejszego regulaminu, wymierza się naraz dwie

lub więcej kar, wymienionych w § 165

w p. p. "a-g", lub jedną z kar, wymienionych w p. p. "h-j";

b) za przekroczenia, wskazane w § 167, wymierza się dwie kary, wymienione w § 165

w p. p. "h-j", lub jedną z kar, wymienionych w p.p. "k-n";

c) za przekroczenia, wskazane w § 168, wymierza się dwie kary, wymienione w § 165

w p. p. "k-n", z dodaniem jednej lub wię­

cej kar, wymienionych w p. p. "b-g".

§ 171. Przy stosowaniu kar, wymienionych

w § 165 w p. p. "h-l", należy zasięgać opinji lekarza więziennego co do stanu zdrowia więźnia.

Względem więźniów, którzy nie ukończyli lat

17, oraz kobiet ciężarnych i karmiących, nie stosuje się kar, wymienionych w § 165 w p. p. "h-l".

Względem recydywistów oraz więźniów, umieszczonych w więzieniach izolacyjnych, kary, wskazane w § 165 w p. p. "d-k" oraz w p. "m", mogą być

podwojone.

§ 167. Za następujące przekroczenia regulaminu: krzyki i śpiewy, znieważenie słowne współ­

więźniów, niedostateczna subordynacja, nieposłuszeń­

stwo lub opór, komunikowanie się bez zezwolenia

władz, względnie usiłowanie nielegalnego komuni§ 172. Przeciwko decyzji nakładającej karę

kowania się, osobistego lub listownego z więźniami dyscyplinarną, więzień może wnieść zażalenie, któlub z osobami z poza więzienia, symulowanie choro- re naczelnik więzienia bezzwłocznie przedstawia

by, nieuzasad.nione zażalenie, handel zamienny skar- prokuratorowi okręgowemu. Prokurator orzeka bezbowcmi lub własnemi rzeczami, korzystanie z pracy zwłocznie i ostatecznie. Zażalenie nie wstrzymuje

lub własności innych więźniów, posiadanie rzeczy bez . wykonania kary.

zezwolenia, umyślne uszkodzenie lub popsucie narzędzi pracy, materjałów, wyrobów lub inwentarza

§ 173. Przed wymierzeniem kary naczelnik

więzienia wysłuchuje wyjaśnień funkcjonarjusza melwięzienne~o albo rzeczy więźniów więźniowie

Dziennik' Ustaw. Poz. 577.

Nr. 71.

dującego o przekroczeniu oraz wyjaśnień winnego

więźnia.

.

.

..

Decyzję o wymierz emu kary naczelmk WlęZI~­

nia wydaje na piśmie oraz oznajmia ją bezpośredmo

Więźniowi.

. Decyzję o nałożeniu kary· ze wskazaniem istoty przekroczenia, naczelnik ~ię~ienia zapisuj~ do

wykazu wymierzonych kar (kSięgi kar ?yscyplmarnych) i pomieszcza odpowiednią adnotaCję w aktach

,osobistych więźnia.

§ 174. ~ymierzoną karę wykonywa się natychmiast.

.

Naczelnik więzienia, na skutek opinji lekarza

o złym stanie zdrowia więźnia, może odroczyć lub

przerwać wykonanie kary dyscyplinarnej. Karę wykonywa się po stwierdzeniu przez lekarza faktu wy'zdrowienia więźnia.

§ 175. Degradację do klasy niższej stosuje się

w więzieniach, w których karę pozbawienia wolności wykonywa się według zasad systemu progresywnego.

§ 176. Naczelnik więzienia, na podstawie księ­

gi kar dyscyplinarnych , sporządza st~tystyczny wykaz wymierzonych kar, któreg~ O~pIS. ~rzedstawla

co kwartał Ministerstwu Sprawledhwoscl.

R o z d z i a ł II.

Udzielanie więźniom ulg i nagród.

§ 177. Więźniom, którzy wyróżniają się wzorowem sprawowaniem, postępami i pilnością w p!acy i nauce, mogą być ~d.zielane przez naczelmka

więzienia następujące ulgi l nagrody

.

a) pochwała na oso~ności .lu~ w obecnoścl

więźniów albo komlte.tu wI~z~ennego;

.

b) możność otrzymywama kSlązek z poza blbljoteki więziennej;

c) pozwolenie na częstsze korzystanie z bibljoteki więziennej;

.

.

d) pozwolenie na otrzymywame do cel kaJetów, przyborów piśmiennych i podręczników

szkolnych;

.

e) bezpłatne udzielanie pocztówek, papieru hstowego, kopert i znaczków pocztowych;

f) pozwolenie na przyjmowanie odwiedzin oraz

pisanie i otrzymywanie listów w częstszych

odstępach czasu;

g) pozwolenie na przyjmowanie odwiedzających

osób w pomieszczeniach bez siatki w obecności funkcjonarjuszów więziennych;

h) możność dopomagania rodzinie pieniędzmi,

zarobionemi w więzieniu;

i) zwiększenie zarobku;

j) pozwolenie na zakup artykułów żywnościo­

wych za pieniądze, złożone do depozytu lub

otrzymane za pracę;

k) dłuższe korzystanie ze światła;

1) nagradzanie za postępy w nauce - książkami, a za pilność w pracy

narzędziami

rzemieślniczemi;

. m) zezwolenie na uczęszczanie na organizowane w więzieniu koncerty, przedstawienia

1225

teatralne, audycje radjowe i wyświetlanie

obrazów;

n) możność korzystania z dłuższego spaceru; .'

o) zatrudnienie w bibljotece, pracą biurową

lub w charakterze pomocnika nauczyciela

w szkole;

p) pozwolenie na palenie tytoniu;

r) bezpłatne otrzymywanie tytoniu;

s) możność noszenia przy sobie i umieszczania

w celi przedmiotów, należących do zwykłe­

go użytku osobistego;

t) mianowanie starszym w celi lub pomocnikiem instruktora warsztatowego;

u) przedstawienie do ułaskawienia;

w) otrzymanie zapomogi przy zwolnieniu.

Powyższe ulgi i nagrody mogą otrzymywać

więźniowie, niezależnie od ulg, które regulamin ustala dla poszczególnych kategoryj więźniów, w tern dla

więźniów, odbywających karę według systemu progresywnego.

§ 178. Naczelnik więzienia prowadzi wykaz

udzielonych więźniom ulg i nagród (księgę ulg i nagród); na podstawie tej księgi sporządza statystyczny wykaz udzielonych ulg i nagród, którego odpis

przedstawia co kwartał Ministerstwu Sprawiedliwości.

c Z Ę Ś ć III.

ZASADY ORGANIZACJI . PRACY WYCHOWAWCZEJ W WIĘZIENIACH.

. § 179. Jako środki wychowawczo-poprawcze

st~suje się względem więźniów

a) opiekę duchowną,

b) działalność kulturalno - oświatową,

c) organizację pracy,

d) wychowanie fizyczne.

Opieka duchowna polega na umożliwieniu

węźniom czerpania nauk moralnych i pociechy reli:ijnej ich wyznania.

Działalność kulturalno - oświatowa polega na

zvalczaniu analfabetyzmu wśród więźniów, rozsze 7

naniu ich horyzontu umysłowego, podnoszeniu ich

p~ziomu etycznego, oraz na rozwijaniu poczucia obyWłtelskiego. .

Zatrudnienie więźniów ma na celu przystosowa~

ne ich do dalszego uczciwego życia w społeczeństwie

plZez wpajanie zamiłowania do pracy i nauczanie

p.żytecznego rzemiosła, odpowiedniego do wykonywmia na wolności.

Wychowanie fizyczne ma na celu wyrobienie

p<czucia dyscypliny oraz zapobieganie przez ćwicze­

nit gimnastyczne i sportowe - ujempym wpływom

p<zbawienia wolności na stan zdrowotny więźniów.

DZIAŁ I.

OPIEKA DUCHOWNA.

§ 180. Duchowni, sprawujący obowiązki dusz~

p,sterzy w więzieniach, obowiązani są stosować się

d, zarządzeń naczelnika więzienia pod względem

p:rzestrzegania obowiązujących przepisów regulamint .więziennego.

DzIennik Ustaw. Poz. 577.

Do obowiązków duchownego należy

a) odprawianie nabożeństwa i wygłaszanie

nauk w niedziele i święta uroczyste;

b) odwiedzanie więźniów w ich celach dla niesienia im pomocy i pociechy religijnej;

c) wykładanie nauki religji w szkole więzien­

nej;

d) urządzanie pogadanek religijnych;

e) udzielanie wszelkich posług religijnych według zasad danego wyznania.

§ 181. Na nabożeństwach mogą być obecni

wszyscy więźniowie, którzy wyrażą swoje w tym

względzie życzenie, nie wyłączając ukaranych dyscyplinarnie, o ile pomieszczenie ~ względy bezpieczeństwa na to pozwalają.

Więźniowie śledczy mogą uczęszczać na nabożeństwa, o ile właściwe władze sądowe lub prokuratorskie nie poczyniły w tym względzie specjalnych

zastrzeżeń.

Podczas nabożeństwa powinni być oddzieleni

więźniowie karni od śledczych, kobiety od mężczyzn

oraz nieletni od dorosłych.

§ 182.

Duchowni wszystkich wyznań, nie na-

leżący do składu osobowego więzienia, mogą w obecności naczelnika więzienia odwiedzać w czasie cho-

roby więźniów danego wyznania w celach lub w szpitalu; w rozmowach z więźniami winni się ogranictać

jednak do dziedziny religijno-moralnej.

.

Prośby więźniów o 'z ezwolenie na bywanie ha

nabożeństwach innych wyznań i na przyjmowanie

u siebie duchownego wyznania, do którego sami IIie

należą, mogą być uwzględniane w przypadkach ~­

jątkowych. Więźniowie śledczy muszą w tych wypadkach zyskać zezwolenie właściwych władz sąq,­

wych lub prokuratorskich.

§ 183.

Co roku w okresie wielkanocnym, oa-

bywają się rekol.ekcje i spowiedź.. Po.rz~de~ i sp)-

sób ich odbywama określa naczelmk WIęZIema w p?rozumieniu z kapelanem więziennym.

.

Rekolekcje, spowiedź i odprawianie narożeńsŁw uroczystych mogą odbywać się w więziequ

przy udziale zaproszonych duchownych właściwylh

wyznań.

Naczelnik więzienia lub jego zastępca obowilzany jest czuwać osobiście nad porządkiem i zaclPwaniem należytej powagi przy odprawianiu nali>żeństw.

§ 184. Zezwolenia na zawarcie ślubu udzida

karnym Minister Sprawiedliwości, :aś

śledczym właściwe władze sądowe bb

prokuratorskie.

więźniom

więźniom

DZIAŁ

DZIAŁALNOść

II.

KULTURALNO - OśWIATOWA.

Rozdział

I.

Personel nauczycielski i inspekcje szkolne.

§ 185. W więzieniach przeznacza się specjtlne, odpowiednio urządzone, pomieszczenie na pra:;ę

kulturalno-oświatową.

Nr. 71.

Praca kulturalno-oświatowa i związana z nią

do obowiązków

nauczycieli więziennych, którzy pełnią ją pod kierunkiem naczelnika więzienia, lub jego pomocnika,

o ile ten zajmuje się specjalnie działem wychowawczym.

biurowość oraz statystyka należą

§ 186. Nauczyciele więzienni, oprócz wymagan~go ~ykształcenia, kwalifikacyj i praktyki pedagogICZne), muszą posiadać ponadto przygotowanie

z dziedziny nauk penitencjarnych, w szczególności

"!" zakresie obowiązujących przepisów. Wiadomości

Ich w tym kierunku sprawdza komisja egzaminacyjna w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Oprócz stałych nauczycieli więziennych mogą

być dopuszczone do nauczania i wygłaszania odczytów oraz pogadanek inne osoby, z ramienia Towarzystw Patronatu Więziennego oraz instytucyj kulturalno-oświatowych, za zezwoleniem Ministra Sprawiedliwości lub naczelnika więzienia.

po

. § 187.

pomocy personelowi nauczycielskIemu w dZIałalności kulturalno-oświatowej mogą

być powoływani więźniowie, posiadający odpowiednie kwalifikacje naukowe.

§ 188. Inspekcja szkolna oraz powołane do .

kontroli szkół publicznych organa Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego mają prawo nadzoru nad szkołami więziennemi; władze

oświatowe samorządowe, współdziałające z Ministerstwem Sprawiedliwości, w zakresie nauczania

szkolnego, mogą dokonywać wizytacji szkół wię­

ziennych.

R o z d z i a ł II.

Nauczanie szkolne.

§ 189. W szkołach więziennych powinny byc

wykładane: nauka religji, czytania i pisania, rachunki, geometrja, historja i geograf ja Polski, nauka o Polsce współczesnej i nauka przyrody, a w miarę mo- ·

żności nauka rzemiosł według programu, ustalonego przez Ministra Wyznań Religijnych i Oświece­

nia Publicznego. Pozatem mogą być wykładane inne

przedmioty, wchodzące w zakres programu szkół powszechnych i rzemieślniczych, ale tylko za zezwoleniem Ministra Sprawiedliwości. Wykłady odbywają

się w języku polskim. .W szkole więziennej należy

używać podręczników, zatwierdzonych do użytku

szkolnego . przez Ministra Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego.

Niezależnie od szkół więziennych ogólno-kształ­

cącychwinny być w więzieniach organizowane kursy specjalne o wyższym poziomie nauczania lub kursy zawodowe (rolnicze, ogrodnicze, rzemieślnicze,

przemysłowe). Na czas trwania rzeczonych kursów

mogą być przesyłani do danych więzień odpowiedni

więźniowie, osadzeni stale w innych więzieniach.

§ 190.

Najszczuplejszy zakres nauki szkolnej

w więzieniach obejmuje: naukę religji, czytania, pisania i rachunków oraz zasadnicze wiadomości

o ustroju Rzeczypospolitej Polskiej.

Przy nauczaniu więźniów stosuje się programy

i metody nauczania, przyjęte w szkołach dla doro-

Nr. 71.

słych. Wykład pOWlmen być prowadzony poglądo­

wo, z zastosowaniem pomocy naukowych i wyświe­

tlania, w miarę możności, przezroczy przy pomocy

latarni projekcyjnej lub kinematografu.

§ 191. Więźniów, w zależności od poziomu

ich wiedzy, dzieli się na oddziały szkolne, stosownie

do przyjętego programu nauczania. Dla osiągnięcia

wydatniejszych rezultatów nauczania oddziały zbyt

wielkie liczebnie powinny być podzielone na zespoły, naucz;ane osobno, przyczem zespoły analfabetów

powinny być jak najmniejsze, nie przekraczające w

każdym razie lic;Zby 25 więźniów; natomiast zespoły

uczniowskie w oddziałach wyższych mogą być stosunkowo większe (do 50 więźniów).

Na nauczanie każdego zespołu uczniowskiego

oddziału pierwszego winno być przeznaczone przynajmniej 8 godzin tygodniowo, każdego zespołu oddziału drugiego i trzeciego 6 godzin tygodniowo,

zaś każdego zespołu oddziałów wyższych - 4 godziny tygodniowo, przyczem zajęcia szkolne każdego

zespołu nie mogą przekraczać 2 - 3 godzin dziennie.

§ 192. Nauka więźniów odbywa się, w miarę

w godzinach przedpołudniowych.

Jeżeli zatrudnienie więźniów stoi temu na

przeszkodzie, można ich nauczać w godzinach wieczorowych, z uwzględnieniem co najmniej jednej godziny ptzerwy pomiędzy ukończeniem pracy i rozpoczęciem nauki.

możności,

§ 193.

więźniowie

1227

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

§ 196. Przy wstąpieniu do szkoły, przechodzeniu z oddziału do oddziału oraz po ukończeniu szkoły więźniowie podlegają egzaminowi.

W skład komisji egzaminacyjnej wchodzą: prokurator jako przewodniczący, naczelnik więzienia,

pomocnik naczelnika w dziale wychowawczym, kapelan, nąuczyciel i przedstawiciel inspektoratu

szkolnego, lub władz oświatowych samorządowych.

Z ukończenia szkoły więźniowie otrzymują odpowiednie świadectwo.

§ 197. Więźniowie, którzy wykazują pilność

i zadowalające postępy w nauce, otrzymują odznaki

na rękawie lub kołnierzu, które stanowią podstawę,

w razie wzorowego sprawowania się, do otrzymywania ulg, przewidzianych w regulaminie, oraz nagród - w postaci książek.

Więźniowie, zakłócający porządek w szkole

lub przeszkadzający w zajęciach, mogą być usunięci

przez nauczyciela z pomieszczenia szkolnego, a pozatem ulegają karze dyscyplinarnej.

§ 198. Naczelnik więzienia w początku roku

szkolnego przedstawia Ministerstwu Sprawiedliwości

do aprobaty tygodniowy rozkład zajęć szkolnych

oraz rozkład materjału lekcyjnego na poszczególne

miesiące, zaś po ukończeniu roku szkolnego - sprawozdanie z przebiegu i wyników pracy kulturalnooświatowej.

R o z d z i a ł III.

Obowiązkowemu nauczaniu podlegają

a) nieletni ;

bl dorośli, skazani na karę pozbawienia wolności ponad 6 miesięcy, którzy nie przekroczyli wieku lat 40 i nie posiadają świt.dec­

twa z ukończenia 4 klas szkoły powszechnej.

Pozostali więźniowie mogą uczęszczać do

szkoły

a) karni - za zezwoleniem naczelnika wię­

zienia,

bl śledczy - za zgodą właściwych władz sądo­

wych lub prokuratorskich.

§ 194. Zajęcia szkolne są prowadzone oddzielnie dla dorosłych i nieletnich, jak również oddzielnie

dla mężczyzn i kobiet.

§ 195. W każdym oddziale prowadzić należy

a) księgę główną, do której są wpisane szczegółowe dane, dotyczące uczniów (wiek, wyznanie, kwalifikacje naukowe, datę zapisaniai wypisania ze szkoły, oddział, zespół,

jako też termin i rodzaj kary);

b) dziennik lekcyjny, w którym nauczyciel notuje opracowany na każdej lekcji materjał

naukowy z poszczególnych przedmiotów;

do dziennika dołącza się miesięczny rozkład

materjału lekcyjnego

z poszczególnych

przedmiotów;

c) listę obecności uczniów obecnych i nieobecnych;

dl dziennik postępów uczniów.

Oświata pozaszkolna.

§ 199. Oświata pozaszkolna polega na urzą­

dzaniu dla więźniów odczytów, pogadanek, organizo ..

waniu kółek dokształcających i muzycznych, urzą"

dzaniu przedstawień teatralnych, kinematograficznych, koncertów i audycyj radjc-wych, wreszcie na

krzewieniu wśród więźniów czytelnictwa.

Całokształt pracy pozaszkolnej należy odnotować w księdze zajęć pozaszkolnych.

§ 200. Więźniowie śledczy mogą uczęszczać

na odczyty, pogadanki, przedstawienia i audycje tylko za zezwoleniem właściwych władz sądowych lub

prokura tors kich.

W czasie odczytów, pogadanek, pzedstawie1l

i audycyj oraz podczas zajęć szkolnych - w sali wykładowej winien być obecny funkcjonarjusz więzien­

ny; wyprowadzanie więźniów z cel do szkoły i zpowrotem winno się odbywać przy odpowiednim nad zorze z zachowaniem jak najdalej idącej ostrożności.

R O z d z i a ł IV.

Czytelnictwo.

§ 201. Organizowanie czytelnictwa wśród wię­

polega na zakładaniu bibljotek więziennych

i zaopatrywaniu ich w odpowiednią lekturę, na popieraniu zamiłowania do czytania zapomQcą odpowiedniego doboru książek, zbiorowego czytania oraz

urządzania stałych czytelń dla WięŹ01ÓW.

Bibljoteki więzienne winny zcw:iera. ć tówmez

pewną liczbę książek odpowiednich dla personelu

źniów,

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

więziennego, omawiających zagadnienia

nictwa, pedagogiki oraz higjeny.

więzien­

§ 202. Potrzeby czytelnictwa zaspakajają Centralna Bibljoteka Więzienna Ministerstwa Sprawiedliwości oraz miejscowe bibljoteki więzienne.

Centralna Bibljoteka Więzienna i miejscowe

bibljoteki zawie,' ają

.

a) książki i pisma, zakupione n:l. skutek polecenia Ministerstwa Sprawiedliwości;

b) książki, ofiarowane prlez instytucje lub osoby prywatne-po zaaprobowaniu ich, w stosunku do Centralnej Bibljoteki - przez Ministerstwo Sprawiedliwości, w stosupku zaś

do miejscc-vych bibljotek - przez naczelnika więzienia.

Zakładanie specjalnych bibljotek z darów wię­

źniów, pozostających pod ich kierownictwem, jest

wzbronione.

§ 203. Centralna Bibljoteka Więzienna czuwa

nad czytelnictwem, podniesieniem pracy bibljotekarskiej w więzieniach, oraz nad ujednostajnieniem sposobów prowadzenia bibljotek więziennych; udziela

miejscowym bibljotekom potrzebnych wskazówek

i informacyj oraz zbiera i opracowuje nadsyłane

przez nie dane statystyczne, niezbędne do badań nad

czytelnictwem i do planowego zaopatrywania bibljotek więziennych w odpowiednie książki.

Centralna Bibljoteka Więzienna zaopatruje wię­

zienia w książki treści religijnej, beletrystycznej

i nauk owej" zaś szkoły więzienne - w niezbędne podręczniki i materjały do odczytów i pogadanek.

Centralna Bibljoteka Więzienna, w miarę potrzeby, zakłada i kompletuje biblioteki w poszczególnych więzieniach, bądź rozsyła komplety wędrow­

ne (bibljoteczki ruchome).

§ 204. Centralna Bibljoteka Więzienna wysyła książki na okres trzymiesięczny, po którego upły­

wie dany komplet książek winien by~ zwróc0I;ty. ~a­

trzymywanie kompletu lub ~oszczegolnych dZle~ Je~t

wzbronione. O ile zachodz1 potrzeba przedłuzema

terminu korzystania z książek, naczelnik więzienia

obowiązany jest przed upływem terminu zwrócić. się

do Ministerstwa Sprawiedliwości z prośbą o przedłużenie czasu korzystania z książek, podając powody i wskazując termin, do jakiego pragnąłby komplet

zatrzymać.

Nr. 71.

narjusz więzienny, wydający więźniom książki, obojest udzielać im potrzebnych rad i wskazówek. Więźniów, którzy nie odczuwają potrzeby czytania, należy zachęcać i wzbudzać w nich zainteresowanie do książki. Wydawanie książek dla całej

grupy więźniów jest wzbronione.

Przy wybieraniu książek więźniowie powinni

mieć możność korzystania z katalogów, specjalnie

przeznaczonych do ich użytku.

Więźniowie, osadzeni w celach jednoosobowych, mogą otrzymywać naraz nie więcej, niż dwie

książki treści naukowej i dwie treści beletrystycznej,

zaś więźniowie osadzeni w celach wspólnych - jedną książkę treści naukowej i jedną treści beletrystycznej.

!

Za świadome uszkodzenie lub zniszczenie książ­

ki więźniowie są odpowiedzialni dyscyplinarnie i materjalnie.

wiązany

.

§ 206. W więzieniach mogą być 0rganizowane stałe czytelnie, prowadzone przez nauczycieli

więziennych lub członków Tow. Patronatu Więzien- '

nego oraz instytucyj oświatowych. W czytelniach

tych więźniowie mogą korzystać z książek i czasopism poza zwykłą wymianą książek z bibljoteki.

O ile warunki miejscowe nie pozwalają na urządze­

nie czytelni, można wprowadzić zbiorowe odczyty~

wanie książek w pomieszczeniach szkolnych.

. § 207. W każdej bibljotece powinny być prowadzone według wzorów, ustalonych przez Ministerstwo Sprawiedliwości, następujące księgi: a) inwentarz bibljoteki, b) katalog książek i c) księga

ubytków.

Dla badań stanu czytelnictwa więziennego prowadzić należy: a) kartę czytelnika, b) kartę książki

i e) statystykę czytelnictwa.

§ 208.

Zezwolenia na korzystanie z książek

i czasopism z poza więzienia udziela więźniom na-

czelnik więzienia; o ile chodzi o więźniów śledczych,

niezbędne jest uprzednie zezwolenie właściwych

władz sądowych lub prokuratorskich.

Jeżeli treść czasopisma lub książki jest tego

rodzaju, że może wywołać zakłócenie normalnego

trybu życia więziennego lub ujemnie wpłynąć na

urzeczywistnienie zadań wychowawczo - poprawczych, naczelnik więzienia obowiązany jest nie dopuścić do korzystania przez więźnia z takiego czasopisma lub książki; w razie gdy czasopismo zawiera

tylko poszczególne artykuły lub wzmianki tego rodzaju, naczelnik więzienia winien usunąć je z czaso·

N aczelnik więzienia powiadamia więźniów

o otrzymanych książkach zapomocą wywieszania

spisu książek w celach, salach pracy i w szkole. Na- pisma przed doręczeniem więźniowi.

uczyciel więzienny urządza pogadankę lub daje wyW razie wątpliwości co do treści książek lub

jaśnienia, dotycząie treści książek nadesłanych, wa- . czasopism, dostarczonych dla więźnia lub w wypadrunków korzystania z nich zasad właściwego ob- ku gdy dzieła i czasopisma wydrukowane są w ję­

chodzenia się z książkami.

zyku obcym, nieznanym naczelnikowi więzienia,

o udzieleniu ich więźniowi decyduje właściw f pro§ 205. Z bibljoteki więziennej nie mogą ko- kurator.

rzystać więźniowie, dotknięci gruźlicą lub chorobaWięzień może otrzymać dziennie tylko jedno

mi zakaźnemi. Dla więźniów tej kategorji oraz dla czasopismo, które, po przeczytaniu, najdalej w trzy

przebywających w szpitalu wydzielić należy pewną

dni ma zwrócić, celem zniszczenia. Książki, dostarliczbę książek.

czone dla więźniów, stanowią ich depozyt; więźnio­

Książki winny być wypożyczane więźniom co

wie mogą korzystać z nich z zachowaniem postano ... ·

najmniej raz na tydzień. Nauczyciel lub funkcjo- wień § 205 ust. 4.

Nr. 71.

Dziennik Ustaw. Poz 577.

DZIAŁ 'III.

WYCHOWANIE FIZYCZNE WIĘŹNIóW.

§ 209. W więzieniu, w granicach warunków

miejscowych, powinna być urządzona sala gimna- styczna lub wyodrębniony specjalny teren dla cwiczeń _fizycznych.

.

Ćwiczenia fizyczne wiriny się odbywać p,1d ide_rownictwem wykwalifikówanego funkcjonarjul>l.a

·więziennego; nadzór nad niemi sprawuje lekarz wię­

.zienny.

Nadzór lekarski polega na ustaleniu, w'lp51nie

z -naczelnikiem więzienia, programu ćwiczeń i na

kwalifikowaniu więźniów dó poszczególnych ćwi­

czeń w zależności od stanu ich zdrowia.

§210. Ćwiczenia kobiet odbywają się oddzielnie od ćwiczeń mężczyzn.

.

Ćwiczenia winny odbywać się codziennie w ,~<')dzinach specjalnie wyznaczonych; w więzieniu, w

którem nie można urządzić specjalnej sali lub wybrać terenu ćwiczebnego, ....:.... ćwiczenia winny si( odbywać w godzinach przechadzki, w mieJs,,:u nl ten

cel przeznaczonem.

Na ćwiczenia, w zależności od warunków miejscowych, można wyprowadzać odrazu tylu więźniów,

ilu przeciętnie odbywa przechadzkę. Ćwiczenia odbywają się przy odpowiednio wzmocnionym nadzorze.

DZIAŁ

IV.

PRACA WIĘŹNIóW.

§ 211. Organizacja pracy więźniów w zakresie spraw gospodarczych i budżetowych jest wyodrębniona z ogólnego

gospodarstwa więziennego

· i -tworzy dział pracy.

1229

§ 215. Przy wyznaczaniu więźniom odpowiedniego rodzaju pracy należy uwzględniać rodzaj i termin kary, wiek, płeć, stan zdrowia, stopień ich wykształcenia ogólnego i zawodowego, inteligencję, dotychczasowe zajęcie na wolności i w więzieniu, zamierzoną pracę na wolności po opuszczeniu więzie­

nia, jak również zamiłowanie do pewnej gałęzi pracy.

Więźniom, którzy przed osadzeniem w więzie­

niu zajmowali się pracą naukową, naczelnik więzie­

nia może zezwolić na dalsze prowadzenie prac, z wyjątkiem zajęć, wymagających specjalnych urządzeń,

mogących zakłócić spokój lub grozić niebezpieczeństwem albo ułatwić ucieczkę.

.

§ 216.

Zawodowe

wyszkolenie

więźniowie

otrzymują

a} w warsztatach więziennych,

b) w -gospodarstwie rolnem,

cl drogą udzielania im wiadomości zawodowych w zakresie niższej szkoły rzemieślni­

czej ltib ogrodniczo-rolniczej.

§ 217. Czas trwania pracy więźniów ustala się

według ogólnego ustawod~wstwa o pracy.

§ 218. Więzień, zatrudniony pracą dochodową,

otrzymuje wynagrodzenie w stosunku do wykonanej

pracy, z uwzględnieniem jego kwalifikacyj zawodowych, wykazanych postępów i sprawowania.

W okresie nauki więzień nie otrzymuje wynagrodzenia.

Praca, wykonana ponad ustaloną normę, wynagradzana jest specjalnie.

Więźniowie, oprócz

wynagrodzenia, którego

sposób i wysokość regulują specjalne przepisy, otrzymują osobne premje.

§ 219. Wynagrodzenie pieniężne za pracę wię­

§ 212. Więźniów zatrudniać należy

ZOla ma być zapisywane na jego rachunek. W tym

al w warsztatach i zakładach przemysłowych _ celu więzień posiada książeczkę roboczą, do której

więziennych,

zapisywane jest jego wynagrodzenie, oraz dokonybl w gospodarstwach rolnych i ogrodowych,

wane z tego wynagrodzenia wydatki.

c} zapomocą wynajmu, jako sił roboczych.

Wynagrodzenie więźnia dzieli się na dwie czę­

.

Więźniów należy zatrudniać pracami dochodości. PierWsza część jest pozostawiona do wydatkowemi i niedochodowemi.

wania według jego uznania w granicach, dozwolonych

§ 213. Więźniowie karni podlegają przymuso- regulaminem, zaś druga część - tworzy kapitał że­

lazny, przeznaczony dla więźnia, po zwolnieniu go

wi- pracy w granicach przepisów ustaw karnych.

Z pośród więźniów śledczych mogą być zatrud- z więzienia.

Zezwolenia na wydatkowanie sum z żelaznego

nieni pracą za zezwoleniem właściwych władz sądo­

kapitału

udziela Ministerstwo Sprawiedliwości.

wych lub prokuratorskich tylko ci, którzy wybiorą

sobie jeden z rodzajów pracy istniejących wdanem

§ 220. Więzień przy zwolnieniu winien otrzy: więzieniu, lub inny, którego wprowadzenie nie sprzemać

pozostałą

na jego rachunku należność.

ciwia się przepisom niniejszego regulaminu i nie odW razie przesłania więźnia do innego więzie­

biega od zwykłych norm życia w więzieniu. Przepis

· ten ma odpowiednie zastosowanie do więźniów kar- nia, naczelnik więzienia winien również przesłać

książeczkę roboczą, stwierdzającą ostateczną sumę,

-nych nie podlegających przymusowi pracy.

zapisaną na rachunku więźnia za jego pracę, oraz

,

§ 214. O niezdolności więźnia do pracy wo- odpowiednią gotówkę.

góle, do pracy fizycznej ciężkiej lub też do poszczególnego rodzaju zatrudnienia decyduje naczelnik

§ 221. Organizacja pracy w więzieniu i warun~ więzienia, na podstawie opinji lekarza więzienneg:J.

ki jej wykonywania winny odpowiadać ogólnym

Nieletni do lat 17, osadzeni w więzieniu, nie przepisom sanitarnym, higjenicznym i bezpieczeńmogą być zatrudniani ciężką pracą fizyczną.

stwa.

Zatrudnianie kobiet ciężarnych, począwszy od

i 7 ·go miesiąca ciąży do upływu 2 miesięcy po roz§ 222. Prowadzenie rachunkowości działów

wiązaniu - jest wzbronione,

pracy w więzieniu określa osobna instrukcja.

Dziennik 'Ustaw. Poz. 577.

CZĘ ść

DZIAŁ

R o z d z i a ł II.

IV.

PQSTĘPOW ANIE WYKONAWCZE SZCZEGóLNE.

L,

POSTĘPOWANIE SZCZEGóLNE W STOSUNKU

DO WIĘŹNIóW KARNYCH.

Rozdział

L

Odbywanie kary aresztu i twierdzy.

§ 223. Skazani na karę aresztu odbywają karę w oddziałach specjalnie w tym celu wyodrębnio­

nych.

O ile miejscowe warunki na to nie pozwalają,

należy ich osadzać w celach osobnych.

§ 224. Skazani na karę twierdzy odbywają karę w oddziałach specjalnie w tym celu wyodrębnio­

nych.

Osoby, skazane na karę twierdzy,umieszczane

chwilowo w więzieniach, nie posiadających oddziałów dla skazanych na tę karę, do chwili przesłania

ich do właściwego więzienia, są oddzielane od innych kategoryj więźniów i korzystają z ulg przewidzianych w regulaminie.

§ 225. Skazani na karę aresztu korzystają z naulg

a) są uprawnieni do używania własnej odzieży,

bielizny, obuwia i pościeli, stosownie do postanowień niniejszego regulaminu;

b) mogą odżywiać się na koszt własny lub zakupywać żywność dodatkową w granicach

umiarkowania;

c) mogą być odwiedzani raz na tydzień;

d) mogą przyjmować i wysyłać jeden list na

stępujących

tydzień;

ej podczas przechadzki mogą chodzić w grupach do 5 osób;

f) mogą nosić dowolne uczesanie i zarost;

g) mogą palić tytoń;

h) mają prawo wyboru rodzaju pracy.

§ 226. Skazani na karę twierdzy odbywają ją

w celach jednoosobowych i korzystają z ulg, wymienIonych w § 225, a nadto mają prawo

a) posługiwać się w celi własnemi przedmiota. mi osobistego użytku,

b) przyjmować odwiedziny w pomieszczeniu

bez siatki,

c) korzystać z przechadzki do 2 godzin.

Nie mogą oni pozatern być używani do wykonyW'ania robót gospodarczych i nie ulegają karom,

wskazanym w § 165 w p. p. "m-n".

§ 227. Ulgi, z których korzystają w myśl

§§ 225 i 226 skazani na karę twierdzy, mogą być

również udzielane w pełnym lub częściowym zakresie' więźniom, skazanym na inne kary za przestęp­

stwa popełnione przez nich nie z chęci zysku lub

innych niskich pobudek.

Udzielanie ulg w tym wypadku zarządza Ministerstwo Sprawiedliwości, któremu prokurator okrę­

gowy przedstawi w drodze służbowej ' odpowiedni

wniosek z załączeniem opinji naczelnika więzienia.

Nr. 71.

Odbywanie kary według zasad systemu progresywnego.

§ 228. Karę pozbawienia wolności, orzeczoną·

na czas ponad trzy lata, wykonywać należy według ,

zasad systemu progresywnego w więzieniach, specjalnie na ten cel przeznaczonych.

§ 229. Wykonywanie kary według zasad sy_ .

stemu progresywnego ma na celu stopniowe przygo- .

towanie więźnia do normalnego trybu życia na wolności.

Środkami do osiągnięcia tego celu są

a) segregacja więźniów i osadzanie ich w roznych więzieniach, w zależności od cech in~ ·

dywidualnych, wieku, pobudek przestęp­

stwa, poprzedniej karalności i czasu trwania

karyj

.

b) podział na klasy - ze stopniowe m polepszaniem warunków życia więziennego i rozsze: .

rzaniem zakresu ulg dla więźniów, w zależ- J

ności od stopnia wykazanej poprawyj

c) praca obowiązkowa, kształcenie ogólne i zawodowe oraz wychowanie moralne i reli!igijne.

§ 230. Więźniowie, odbywający karę według

zasad systemu progresywnego, przechodzą kolejno I

przez trzy klasy.

Więźniowie po przybyciu do więzienia zalicza- '

ni są do klasy pierwszej, w której przebywają co naj- I

mniej sześć miesięcy.

I

Pobyt recydywistów w klasie pierwszej trwa

co najmniej 12 miesięcy, przyczem, o ile warunki

miejscowe na to pozwalają, winni być osadzani na

okres pierwszych trzech miesięcy w celach jednoosobowych.

Najkrótszy okres przebywania w następnych

klasach ustalać należy w sposób następujący. Od ter~ .

minu kary odlicza się

a) okres tymczasowego aresztowania, zaliczony na- poczet kary,

b) trzecią część kary, orzeczonej przez sąd, na

późniejsze

ewentualne

przedterminowe.

zwolnienie,

c) okres niezbędny na przebywanie w klasie

pierwszej.

Pozostałe okresy dzieli się na dwie równe

części.

§ 231. Przeniesienie więźnia z klasy niższej do

wyższej następuje w drodze awanSUj odwrotnie zaś­

przeniesienie z klasy wyższej do niższej - w drodze

degradacji.

Za podstawę przy awansie lub degradacji bierze się liczbę uzyskanych przez więźnia punktów .

. Za wyjątkowo dobre zachowanie się, pilność

oraz postępy· w nauce i pracy więzień otrzymuje tygodniowo do 10 punktów. Złe zachowanie się, brak

niezbędnych postępów oraz pilności w nauce i pracy

powoduje zmniejszenie liczby punktów, wskutek

czego następuje odroczenie awansu lub degradacja

do klasy niższej.

N

71.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Dla każdego więźnia, w zależności od minimalnego terminu, ustalonego na pobyt jego w danej klasie, określić należy potrzebną do uzyskania awansu

liczbę punktów przez pomnożenie tego terminu

w zaokrąglonych tygodniach przez 10.

Punkty wystawia nc.czelnik więzienia lub z jego upoważnienia pomocnik w dziale wychowawczym,

po porozumieniu się z kapelanem, nauczycielami

i pozostałymi pomocnikami naczelnika więzienia.

z

§ 232. Z przeniesieniem więźnia

klasy niż­

szej do wyższej połączone jest stopniowe polepszanie warunków życia więziennego i rozszerzanie zakresu ulg.

Więźniowie klasy trzeciej, po otrzymaniu niezbędnej dla tej klasy liczby punktów i odbyciu co

najmniej 2/3 kary, mogą być zakwalifikowani do

przedterminowego zwolnienia.

Więźniowie, którzy nie wykazują poprawy lub

którzy, ze względu na swe zachowanie złe, mogą grozić niebezpieczeństwem demoralizacji wobec pozostałych więźniów, winni być pozbawieni prawa odbywania kary według systemu progresywnego. Wię­

źniów tych przenieść należy do więzień izolacyjnych.

§ 233; Więźniom klasy pierwszej nie przysłu­

gują żadne ulgi regulaminowe; korzystają oni jedynie

z uprawnień więźniów, . osadzonych w więzieniach

zwykłych.

Więźniowie klasy drugiej korzystają z ulg re-

gulaminowych wskazanych w § 177 w p. p. "a, b, c,

d,e, h, i, 1, m, p", a nadto otrzymują pozwolenie na

a) przyjmowanie odwiedzin raz na dwa tygodnie';

b) wysyłanie i otrzymywanie jednego listu na

dwa tygodnie;

c) korzystanie z jednogodzinnej przechadzki;

Więźniowie klasy trzeciej korzystają z wszelkich ulg regulaminowych, a nadto otrzymują pozwolenie na

a) przyjmowanie odwiedzin raz na tydzień w

pomieszczeniu bez siatki;

b) wysyłanie i otrzymywanie jednego listu tygodniowo;

c) korzystanie z dwugodzinnej przechadzki;

d) korzystanie z oświetlenia w celi do godziny

22-giej;

e) korzystanie z dogodniejszych cel, lepszego

ubrania i pożywienia;

f) prenumerowanie gazet i czasopism, oraz zakupywanie książek z funduszów, złożonych

do depozytu lub otrzymanych za pracę i

g) noszenie dowolnego uczesania i zarostu i

h) korzystanie z własnej odzieży, bielizny, obuwia i pościeli.

Stosownie do podziału na klasy, o ile miejscowe warunki na to pozwalają, więźniowie każdej klasy umieszczani są w odrębnych celach i oddziałach

i odróżniają się zewnętrznie w każdej klasie specjalnemi odznakami.

.

§ 234. Awansowanie lub degradacja więźnia

następuje na skutek decyzji naczelnika więzienia.

1231

Awansowanie z pomlll1ęciem kolejności klas

jest wzbronione; degradacja z pominięciem kolejności klas, t. j. o dwie klasy naraz, może być zastosowana tylko w wyjątkowych przypadkach.

R o z d z i a ł III.

Odbywanie kary w więzieniach izolacyjnych.

W więzieniu izolacyjnem umieszczant

zawodowi, nałogowi lub recydywiści

i ukarani dyscyplinarnie, w stosunku do których zasady wychowawczo - poprawcze, stosowane w zwykłych więzieniach, nie odniosły ' skutku, a których

wpływ na pozostałych więźniów jest szkodliwy.

O przeniesieniu więźnia do więzienia izolacyjnego decyduje Minister Sprawiedliwości na wniosek

właściwego naczelnika więzienia lub prokuratora.

§ 235.

są przestępcy

§ 236. W więzieniu izolacyjnem nie mogą być

umieszczani duchowni, kobiety, skazani na areszt,

twierdzę, więźniowie śledczy oraz więźniowie, którzynie ukończyli lat 21.

§ 237. W więzieniu izolacyjnem więźniowie

dzielą się na dwie klasy. Przeniesienie z klasy pierw-

szej do drugiej następuje w drodze awansu, w miarę

wykazanej poprawy, zaś degradacja z drugiej do

pierwszej - na skutek złego zachowania się oraz

wykazanej niechęci do nauki i pracy.

Przyjęty do więzienia izolacyjnego więzień zostaje zaliczony do klasy pierwszej. Przeniesienie do

klasy drugiej może nastąpić po upływie co najmniej

trzech miesięcy nienagannego zachowania się oraz

pilności w nauce i pracy. Więźniowie klasy drugiej,

po upływie co najmniej dziewięciu miesięcy nienagannego zachowania się, wykazanej pilności oraz postępów w nauce i pracy, mogą być przeniesieni, dla

odbycia pozostałej części kary, do więzienia zwykłego, o ile do upływu terminu kary pozostało co najmniej sześć miesięcy.

.

§ 238. Przekroczenie porządku więziennego,

pociągające za sobą nałożenie jednej z kar dyscypli-

narnych, wskazanych w § 165 p. p. "i, i, k, l", odracza termin awansu więźniów klasy pierwszej do klasy drugiej na przeciąg dwóch miesięcy, - dla wię­

źniów klasy drugiej powoduje degradację do klasy

pierwszej, z niemożnością powtórnego awansu przed

upływem trzech miesięcy.

§ 239. Więźniowie klasy pierwszej

• al umieszczani są, w miarę możności, w celach

jednoosobowych;

bl nie korzystają z ulg i nagród, przewidzianych

niniejszym regulaminem;

cl nie korzystają z prawa komunikowania się

listownego lub osobistego z rodziną w przeciągu trzech miesięcy;

dl nie otrzymują posyłek żywnościowych i nie

mogą zakupywać żywności za pieniądze,

złożone do depozytu lub otrzymane tytułem

wynagrodzenia za pracę.

Więźniowie klasy drugiej

al mogą komunikować się listownie i osobiście

raz na dwa miesiące;

Nr. 71~

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

h) mogą zakupywać dodatkową żywność z pieniędzy zarobionych;

c) mogą korzystać tylko z ulg wskazanych

w § 177 w pp. "a, b, c, d, h, 1, m, p, r, w";

d) nie mogą rozporządzać pieniędzmi, złożone­

mi przez nich lub osoby trzecie tytułem depozytu.

§ 240. W stosunku do więźniów, umieszczonych w więzieniu izolacyjnem, kary, wskazane w

§ 165 w p. p. ud - k" oraz w p. "m", mogą być podwojone.

R o z d z i a ł IV.

§ 242. Duchowni innych wyznań, o ile nie zostali skaza~i na karę ciężkiego 'fięzienia

c, .

a) umieszczani są w celach jednoosobowyclr( '

b) są uprawnieni do posiadania własnej po'śd~';'

li i noszenia .własnego ubrania oraz bielizny i

c) są uprawnieni do żywienia się na koszt-w:Ja.,.

sny lub do zakupywania żywności dodatko~

wej, w granicach umiarkowania z fundu,.

szów, złożonych do depozytu więziennego

lub . otrzymanych , jako wynagrodzenie .zą'

pracę;

d) mogą korzystać z książek, gazet, pismit. p.

treści religijnej, .a także ogólnej, w granicach

postanowień regulaminu;

..

e) nie mogą być zatrudnieni pracą, uwłaczają,.

cą ich godności duchownej;

f) są transportowani osobno od innych wię- .

źniów, przyczem nie mogą być prowadzeni '

przez ulicę w ubraniu duchownem, ani w

r

kajdanach.

•

Odbywanie kary przez duchownych i zakonników.

§ 241. Duchowni świeccy i zakonnicy obrz. ła­

cińskiego, obrz. gr.-katolickiego i obrz. ormiańskie­

go, skazani na karę więzienia zwykłego, więzienia

zastępującego dom poprawy, lub twierdzy według

ko.deksu karnego z r. 1903, więzienia zwykłego wedłUg ustawy karnej z r. 1852, albo więzienia lub

twierdzy według kodeksu karnego z r. 1871, - o ile

nie zostali pozbawieni godności kościelnej przez

właściwego ordynarjusza, korzystają w czasie odbywania kary z następujących ulg regulaminu wię­

ziennego

a} umieszczani są w celach jednoosobowych;

b) są uprawnieni do odprawiania Mszy Świętej

w granicach zarządzeń ordynarjusza, przyczem . w czasie Mszy Świętej w kaplicy wię­

ziennej nie mogą być obecni więźniowie;

c) w ciągu całego czasu b;wania kary mają być

oddzielani od więźniów innych kategoryj

i nie mogą stykać się z nimi podczas przechadzki, nabożeństwa, pracy, ani też innych

okresów życia więziennego;

d) są uprawnieni do posiadania własnej poście­

li, noszenia własnego ubrania (duchownego

lub świeckiego, stosownie do zarządzenia

ordynarjusza) oraz własnej bielizny;

e) są uprawnieni do żywienia się na koszt wła­

sny lub do zakupywania żywności dodatkowej, w granicach umiarkowania, z fundu~

szów, złożonych do depozytu więziennego

lub otrzymanych jako wynagrodzenie za

pracę;

f) mogą korzystać z brewiarza, książek, gazet,

pism i t. p. treści religijnej, a także ogólnej

treści, w granicach postanowień regulaminu;

g) nie mogą ulegać karom dyscyplinarnym poza karą nagany, pozbawienia ulg i.przywilejów przewidzianych w regulaminie, postu lub pozbawienia pościeli na czas do jednego tygodnia i zamknięcia w ciemnej celi

na czas do 48 godzin;

h) nie mogą być zatrudniani pracą, uwłaczają­

cą ich godności duchownej, w szczególności

zaś nie mogą być używani do robót gospodarczych w więzieniu; w miarę możności

należy ich zatrudniać pracą kancelaryjną,

bibljoteczną i t. p. i

i) transportowani są osóbno od innych wię­

źniów, przyczem nie mogą być prowadzeni

przez ulicę w ubraniu duchowne m, ani też

W kajdanach.

R o z d z i a ł V.

Odbywanie kary w oddziałach dla nieletnich.

§ 243. Nieletni do lat 17, tymczasowo aresztowani lub odbywający w więzieniu karę pozbawienia

wolności, nie mogą przebywać w ogólnych oddziałach więziennych; należy ich umieszczać w wyodręb.

nionych w tym celu osobnych oddziałach dla nie~

letnich.

.,

Nieletni, umieszczani chwilowo w więzieniu, VI

które m niema odrębnego oddziału dla nieletnich, win ..

ni być do czasu przesłania ich do osobnego oddiia.;:.,

lu, oddzieleni od więźniów dorosłych.

O ile względy wychowawcze tego wymagają,

nieletni, którzy w czasie odbywania kary w oddziale '

dla nieletnich ukończyli lat 17, mogą, zazezwole;.

niem Ministra Sprawiedliwości, pozostać w oddziale'

dla nieletnich do ukończenia swej kary, nie dłużej

jednak, jak do czasu dojścia do pełnoletności. .

'

§ 244. Zadaniem oddziałów dla nieletnich jest

nauczanie ogólne i zawodowe, wychowanie fizyczne·

i moralne oraz wdrażanie do pracy. W normowaniu

całokształtu życia w oddziałach dla nieletnich należy

stosować metody wychowawcze.

Naczelnik więzienia kieruje oddziałem dla nie:letnich przy pomocy nauczyciela-wychowawcy, którego obowiązkiem jest udzielanie nauki, kontrola

nad pracą i sprawowanie ogólnej pieczy nad ,nieletnimi. W więzieniach, w których istnieją oddziały dla

nieletnich płci żeńskiej, wymienione czynności speł­

nia nauczycielka - wychowawczyni.

Niższych funkcjonarjuszów oddziałów dla nieletnich naczelnik więzienia wyznacza z pośród per- '

sonelu więziennego, posiadającego najlepsze kwalifikacje pod względem służbowym i moralnym.

Nieletni, osadzeni w więzieniu, podlenauczaniu, według postanowień regulaminu.

N a nauczanie szkolne przeznacza się co najmniej dwie godziny dziennie w porze rannej, łączny

zaś czas nauki i pracy nie może przekraczać 8 godzin dziennie, z jednogodzinną przynajmniej przerwą

pomiędzy nauką a pracą.

§ 245.

gają

obowiązkowemu

Nr. 71.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Czas wolny od pracy i nauki ma być zużyty na

pogaclanki i wychowanie fizyczne, stosownie do przepi,SQw . niniejszego regulaminu.

§ 246.

wm.iarę możności,

zatrudniani pracą na powietrzu,

zwłaszcza w ogrodzie i w gospodarstwie rolnem; o ile

uprzednio rozpoczęli już naukę rzemiosła, mają kontynuować ją w więzieniu.

Nieletnie płci żeńskiej należy zaznajamiać przedewszystkiem z robotami z zakresu gospodarstwa

domowego, z robotami ręczn~mi, a następnie dopiero

nauczać rzemiosł kobiecych.

Przy wyznaczaniu nieletnim pracy naczelnik

więzienia zasięga opinji lekarskiej.

;.

"

Nieletni, w okresie uczenia rzemiosła,

nie otrzymują wynagrodzenia za pracę; ewentualne

dochody z ich pracy mogą być zużytkowane na cele

związane z wychowaniemnieletnich (instrumenty

muzyczne, gry sportowe, przyrządy gimnastyczne).

' § 247.

• . § 248.

DZIAŁ

Naczelnik więzienia może zezwolić nie-

let~im na komunikowanie się osobiste i listowne z ro-

dzipą oraz osobami trzecierni bez ograniczeń, ustalqi:lych dla więźniów dorosłych. Odwiedziny odbywają się w pomieszczeniu bez siatki w obecności naczelnika więzienia lub nauczyciela-wychowawcy. KorespOJ;1dencja nieletnich, o ile zawiera treść niewła8c;hvą lub mogącą wpłynąć ujemnie na wychowanie,

ulęga zniszczeniu.

.

§ 249. O umieszczeniu nieletniego w oddziale

dla, nieletnich i o nadchodzącym terminie zwolnienia

winni być powiadomienil"Odzice lub opiekunowie,

bądź urząd opieki społecznej, bądź też Towarzystwo

Patronatu Więziennego.

O przeniesieniu ,do oddziału dla nieletnich zawiadomić należy również właściwe władze sądowe

lub prokuratorskie.

§ 250. Rozkład dnia w oddziale dla nieletnich

ustala się w następujący 'sposób

godz. 6.00 - wstawanie,

godz. 6 - 6.45 - mycie się, ubieranie, sprzątanie cel,

godz. 6.45 - 7 - modlitwa,

godz. 7 - 7.30 - gimnastyka, przechadzka,

godz. 7.30 - 8 - śniadanie,

,godz. 8 - 10.30 - nauka,

godz. 10.30 - 12.30 - praca,

godz. 12.30 -,- 13- obiad,

godz. 13 - 14 - przechadzka,

godz. 14- 17 - praca,

godz. 17 - 17.30- przechadzka,

godz. 17.30 - 18-- kolacja,

godz. 18 - 20 - wolne zajęcia,

godz. 20 - 20.15 - gimnastyka,

godz. 20.15 - 20.30 - modlitwa,

godz. 20.30 - 21 - przygotowanie się do snu,

mycie się,

godz. ,21.00 - spoczynek.

. . Zmiany w ustalonym rozkładzie dnia zarządza,

VI razie koniecznej potrzeby, naczelnik więzienia za

zezwoleniem Ministerstw~ Sprawiedliwości.

II.

TYMCZASOWE ARESZTOWANIE.

Rozdział

Nauczanie nieletnich i zatrudnianie ich

IJrącą odbywa się oddzielnie od dorosłych więźniów.

Nieletni, którzy nie znają rzemiosła, winni być,

1233 ,

I.

Przepisy o traktowaniu więźnió~śledczych.

§ 251. Więźniami śledczymi są osoby tymC:za·:.

sowo zatrzymane i aresztowane w czasie dochodze~

nia lub śledztwa, jak również więźniowie skazaniną

mocy wyroku sądowego - do czasu jego uprawd~

mocnienia się.

Więźniowie karni, o ile w czasie odbywania kary zastosowano do nich tymczasowe zaaresztowanie

w innej sprawie, winni być poddani takim ograniczeniom stosowanym względem więźniów śledczych, jakich zażądają właściwe władze sądowe lub proku,:,

ratorskie.

§ 252~ Więźniów śledczych nie można umi~­

razem z więźniami karnymi. Więźniów śl~d"

czych osadza się w specjalnych więzieniach śl,edczyćh

lub też w osobnych oddziałach lub celach więzień

karno-śledczych.

.

Osadzanie w jednej celi wspólnej więźnióW

śledczych z karnymi może nastąpić w wyjątkowyc'h

przypadkach, wynikających z warunków miejsć'ó~

wych, na podstawie upoważnienia właściwych władz

sądowych lub prokuratorskich.

szczać

§ 253.

Więźniowie śledczy korzystają z nastę-

pujących ulg, a mianowicie mogą: .

a) palić tytoń;

b) odżywiać się na koszt własny;

c) korzystać z własnej odzieży, obuwia i bielizny;

d) przyjmować odwiedziny w miarę zezwoleń

udzielanych przez właściwe władze sądowe

lub prokuratorskie w sposób przez nie

wskazany;

e) otrzymywać i wysyłać, za zgodą właściwych

władz sądowych lub prokuratorskich, jeden

list na tydzień;

f) otrzymywać, za zgodą właściwych władz są­

dowych lub prokuratorskich, książki i pisma

z poza bibljoteki więziennej.

Z ulg, wymienionych pod p. "c", nie mogą korzystać zdradzający chęć ucieczki, recydywiści oraz

więźniowie nie posiadający dostatecznej ilości wła­

snej odzieży, obuwia i bielizny lub tacy, których

rzeczy własne są niezdatne do użytku.

O pozbawieniu więźnia śledczego tytułem kary

dyscyplinarnej ulg, wymienionych w p. p. "d, e, f",

naczelnik wię z i e nia zawiadamia właściwe władze są­

dowe lub prokuratorskie.

§ 254. Duchowni świeccy i zakonnicy obrz.

łacińskiego, obrz. gr.-katolickiego i obrz. ormiańskie­

go, osadzeni jako więźniowie śledczy, korzystają

z uprawnień, przewidzianych dla więźniów śledczych,

a ponadto mają do nich zastosowanie postanowienia

§ 241 p. p. "a, b, c, d, f, i" niniejszego regulaminu.

§ 255. Więźniowie śledczy obowiązani są do

wykonywania robót gospodarczych vi obrębie wię­

zienia. Pozałem ma względem nich zastosowanie

przepis § 213 ust. 2.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

CZĘŚĆ

V.

REGULAMIN SANITARNO-LEKARSKI.

§ 256. Opieka sanitarno - lekarska w więzie­

niach polega na: a) organizacji szpitalnictwa ogólnego i specjalnego, b) zakładaniu aptek, c) utrzymywaniu personelu lekarskiego i pomocniczego, d) trosce

o stan sanitarny więzień i e) nadzorze lekarskim nad

odżywieniem więźniów.

'

§ 257. Wojewódzkie i powiatowe władze administracji ogólnej wykonywują za pośrednictwem

swych organów sanitarnych nadzór nad stanem sanitarnym więzień.

W przypadkach, w których wykonanie przepisów sanitarnych natrafia na trudności, naczelnik wię­

zienia, na wniosek lekarza więziennego, ~wraca: się

O pomoc do powiatowej władzy administracji ogólnej.

Rozdział

I.

Lekarze więzienni i ich obowiązki.

§ 258. W więzieniach I i II klasy powinien być

lekarz więzienny oraz sanitarjusz, lub sanitarjuszka; powinni oni, o ile miejscowe warunhi na

to pozwalają, mieszkać w obrębie więzienia.

sŁały

. § 259. W więzieniach, w których uruchomione są okręgowe szpitale, pracuje kilku lekarzy; jeden z nich jest odpowiedzialny za całokształt warunków sanitarno-lekarskich i nosi. tytuł "lekarz okrę­

gowego szpitala więziennego", pozostali zaś lekarze

są jego pomocnikami i noszą tytuł "lekarz więzienny".

W więzieniach, przy których uruchomione są

szpitale dla nerwowo i umysłowo chorych więźniów,

lekarz specjalista nosi tytuł "lekarz kierownik okrę­

gowego psychjatrycznego szpitala więziennego", drugi zaś "lekarz więzienny".

Lekarz więzienny obowiązany jest

a) wizytować więzienia w godzinach ustalonych;

hl obchodzić cele, kuchnie, warsztaty, magazyny, łaźnie, pralnie, podwórza, ustępy i inne pomieszczenia więzienne, celem zbadania ich stanu sanitarnego;

ej dokonywać oględzin przybyłych więźniów;

d) opinjować o stanie zdrowia więźniów, wyznaczonych do pracy w warsztatach, oraz

więźniów, do których mają być zastosowane kary dyscyplinarne i środki zapobiegawczej

ej przyjmować chorych w ambulatorjum;

f) prowadzić szpital, bądź izbę chorych;

g) sprawdzać wydawane więźniom jedzeniej

h) brać udział w opracowywaniu jadłospisów

dla zdrowych i chorych więźniówj

i) mieć nadzór nad ogrzewaniem i przewietrzaniem cel oraz nad higjenicznem utrzymywaniem więźniów;

j) badać, co trzy miesiące personel więzienny

i . opinjować o konieczności przeprowadzenia

stosownych badań przez lekarza urzędowe­

go lub komisję lekarską;

k) wydawać na żądanie władz świadectwa

o stanie zdrowia więźniówj

§ 260.

Nr. 71

l) przedstawiać wnioski o umieszczaniu w specjalnych zakładach ciężko chorych więźniów

lub opinjować o konieczności przerwy w odbywaniu kary;

m) uczestniczyć w konsyljach, zwołanych na

własne żądanie lub na żądanie prokuratoraj

nj przybywać do więzienia w nagłych wypadkach, na wezwanie naczelnika więzienia lub

jego zastępcy;

o) prowadzić księgę szpitalną, księgę ambulatoryjną, karty szpitalne i karty ambulatoryj- .

ne, wykaz zużytych środków lecznic~ych,

wykaz przychodu i rozchodu lekarstw, prze- .

chowywać i osobiście wydawać środki odu- .

rzające, oraz sprawować nadzór nad inwen-,

tarzem szpitala i ambulatorjum;

,

pj sporządzać za ubiegły rok kalendarzowy

w dwóch egzemplarzach sprawozdanie o stanie sanitarnym więzienia, wraz z wnioskami

i statystyką zachorowań i śmiertelności.

Lekarze więzienni stosują się do żarządzeń naczelnika więzienia pod względem przestrzegania po- ,

rządku więziennego, w granicach regulaminu.

.

§ 261. Sanitarjusz jest obowiązany odwiedzać

chorych więźniów i wypełniać wszelkie zarządzenia

lekarza więziennego,

R o z d z i a ł ,II.

Oględziny lekarskie więźniów.

§ 262.

Każdy więzień posiada kartę ambula-

toryjną, stwierdzającą stan jego zdrowia.

Więźnia, przybyłego do więzienia, umieszcza

się w specjalnej celi przejściowej, aż do przybycia,

lekarza lub sanitarjusza.

.

Sanitarjusz lub starszy dozorca mierzy przybyłym więźniom ciepłotę i wypełnia kartę ambulatoryjną, o ile więzień nie jest przesłany z innego wię­

zienia.

W zależności od ogólnego stanu zdro~ia, wię­

źniowie przybyli mają być skierowani do kąpieli,

a rzeczy ich poddane natychmiastowej dezynfekcji.

i przebranych więźniów

karcie ambulatoryjnej

stwierdza stan ich zdrowia; karta ta pozostaje w ambulatorjum do czasu ukończenia kary lub przesłania

więźnia do innego więzienia. Bez karty ambulatoryjnej i adnotacji lekarza , o stanie zdrowia, w chwili

transportu, więzień nie może być przesłany do inni!go więzienia.

§ 263.

Wykąpanych

ogląda lekarz więzienny i na

§ 264. Nowo przybyłych więźniów, o ile miejscowe warunki nie stoją temu na przeszkodzie, należy umieszczać na przeciąg dwóch tygodni w osobnych celach obserwacyjnych. Okres ten może być

przedłużony lub skrócon y, na skutek opinji lekarza.

Więźnia chorego niezwłocznie umieszcza się w szpitalu więziennym lub w izbie chorych.

R o z d z i a ł III.

Przyjęcia ambulatoryjne.

§ 265. W każdym oddziale należy prowadzić

książkę, do której dozorca wpisuje codziennie nazwiska więźniów, zgłaszających się jako chorzy.

Nr. 71.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

Codziennie przed przybyciem lekarza sanitarjusz odbiera od dozorców książki, obchodzi cele,

wydaje przepisane przez lekarza lekarstwa, dokonywa drobnych opatrunków i sprowadza więźniów do

porad lekarskich wraz z kartą ambulatoryjną.

§ 266. Lekarz więzienny dokonywa oględzin

chorych i wydaje odpowiednie zarządzenia, które

notuje w karcie ambulatoryjn e j: wydane lekarstwa

wypisuje w wykazie przychodu i rozchodu lekarstw.

Lekarz więzienny umie szcza chorego więźnia

w szpitalu lub w izbie chorych i, niezależnie od karty ambulatoryjnej, zaprowadza dla niego kartę szpitalną·

R o z d z i a ł IV.

Szpitalnictwo więzienne.

§ 267. W więzieniach III klasy, o pojemnoscl

do 100 osób, ma byt wyodrębnione pomieszczenie

na izbę chorych, do której kierowani są więźniowie

podejrzani o chorobę, lub nie wymagający dłuższego

leczenia .

. W więzieniach I i II k lasy oraz w więzieniach

III klasy o pojemności powyżej 100 osób powinny

I być urządzone na potrzeby danego więzienia szpii tale lokalne.

W miarę potrzeby w więzieniach I klasy lub

w miastach, w których jest kilka więzień, zakłada .

się przy tych więzieniach szpitale okręgowe, obsłu­

gujące więzienia z najblizszych okręgów apelacyjnych. Szpitale te będą przeznaczone dla jednej lub

kilku specjalności, oprócz ostrych chorób zakaźnych.

I

§ 268. W szpitalach lub izbach chorych każdy

przebywający winien otrzymać kartę szpitalną, kartę

ciepłoty, kubek szklany na plwoCinę oraz bieliznę ·

; i pościel szpitalną.

Temperatura w szpitalach i izbach choryc~

winna być nie niższa jak 16°C przy wilgotnoścI

względnej nie wyższej od 75 %.

§ 269. Chorzy w szpitalach powinni być rozmieszczeni według chorób: chorzy na gruźlicę otwartą nie mogą być pomieszczeni razem z innymi chorymi.

Dla więźniów nieletnich jak również dla kobiet

' przeznaczyć należy oddzielne pomieszczenia.

§ 270.

Więźniów

chorych, bądź podejrzanych

i o cho:obę le.ka:z umie.szcza "!' .izbie chory~? lub

. w szpItalu wIęzlennyIil l poddaje Ich obserwaC)l.

'

Chorzy, wymagający zabiegu lub opieki chirur~ gicznej, winni być odsyłani do okręgowych więziennych szpitali chirurgicznych, a w wyjątkowych tylI ko razach - do szpitali państwowych lub samorzą­

' dowych.

Jeżeli więzień jest nieuleczalnie chory, lekarz

I więzienny, określiwszy stan choroby więźnia, zawiadamia o tem naczelnika więzienia, który niezwłocz­

nie powiadamia o tem właściwą władzę, celem uzyr skania p rzerwy w odbywaniu kary, lub zmiany środ­

I ka zapo1?iegawczego.

§ 271. Jeżeli się okaże, że więzień, przebywający w więzieniu lub w szpitalu więziennym, zacho, rował na ostrą chorobę zakaźną, wymagającą izolo-

1235

wania, to chory taki musi być natychmiast odosobniony a cela odkażona, lekarz zaś więzienny ma

zarządzić przeniesienie chorego do szpitala państwo­

wego lub samorządowego dla zakaźnych ; więźniów

zaś, którzy stykali się z chorymi, izolować , poddać

obserwacji w okresie inkubacyjnym i szczepienio.~n

ochronnym.

.

, ,

O wypadku choroby zakaźnej naczelnik więzi!;!­

nia powiadamia: Ministerstwo Sprawiedliwości, . wła­

ściwe władze sądo'o/e lub prokuratorskie i powiatowe władze administracji ogólnej.

§ 272. Jeżeli więzień zachoruje psychicz~ie,

a wypadek nie cierpi zwłoki, należy chorego wysłać

niezwłocznie do specjalnego zakładu i równocześ­

nie zawiadomić o tem właściwe władze sądowe . lub

prokuratorskie. Od zakładu ni\lci.- zażądać opinji

o stanie psychicznym chorego i przedstawić ją . wła­

ściwym władzom sądowym lub prokuratorsk im, celem uzyskania przerwy w odbywaniu kary, względ­

nie zmiany środka zapobiegawczego.

T

§ 273. Do szpitali więziennych dla umysłowo

i nerwowo chorych kieruje się więźniów, którzy zacr."rowali w czasie odbywania kary.

.

W razie konieczności umieszczenia umysłowo

lub nerwowo chorego więźnia we właściwym szpi.t alu więziennym , należy wypełnić w dwóch e gzemplarzach kwestjonarjusz odpowiedniego wywiadu .lekarskiego i przesłać go do jednego ze szpitali speCJalnych w więzieniach.

Lekarz kierownik szpitala specjalnego wpisuje

do kwestjonarjusza swoją opinję o możności przyję­

cia umysłowo chorego więźnia i jeden egzempl arz

kwestjonarjusza przesyła niezwłocznie do Ministerstwa Sprawiedl i wości. Na zasadzie tej opinji Ministerstwo Sprawiedliwości wydaje właściwe zarz~ ­

dzenie.

§ 274. Na prośbę chorego więźnia lub jego rodziny naczelnik więzienia winien na podstawie wskazań lekarza więziennego, zezwolić w miarę istotnej

potrzeby, na wezwanie lekarza specjalisty, na k oszt

chorego lub jego rodziny. \YI stosunku do więźniów

śledczych wymagana jest nadto zgoda właściwych

władz sądowych lub prokuratorskich.

Wezwany lekarz bada chorego w obecności lekarza więziennego i uzgadnia z nim sposób leczenia.

Więzień bez opinji lekarskiej w żadnym razie

nie może być wysyłany na kurację.

Lekarz więzienny w karcie szpitalnej

przebieg choroby, sposób leczenia i wszelkie wydane zarządzenia. Zalecone odży­

wianie specjalne lekarz więzienny zapisuje do książki zapotrzebowań dla szpitala.

.

§ 275.

szczegółowo notuje

§ 276. Jeśli lekarz więzienny stwierdzi, że

choroba więźnia jest bardzo ciężka lub śmiertelna,

naczelnik więzienia w miarę możności powiadomi

o tem najbliższą rodzinę więźnia.

§ 277. W razie zarządzenia przerwy w odbywaniu kary przez więźnia, pozostającego w szpitalu

pozawięziennym, naczelnik więzienia winien powiadomić zarząd szpitala, że pacjent nie będzie nadal

leczony na koszt Skarbu.

Dziennik Ustaw. Poz. 577.

R o z d z i a ł V.

wości, mogą być stosowane

§ 278. Kobiety osadzone w więzieniu winny

być w ostatnich dniach ciąży, umieszczane w specjalnych salach porooowych, w których pozostają

przez dwa tygodnie po porodzie; jeżeli warunki wię­

zienia nie pozwalają na odbycie porodu na miejscu,

naczelnik więzienia, na wniosek lekarza więzienne­

go, występuje o przeniesienie położnicy do odpowiedniego zakładu i o zarządzenie przerwy w odbywaniu kary.

§ 279. Matki karmiące i niemowlęta powinny

mieć troskliwą opiekę lekarską, otrzymywać dostateczną ilość odpowiedniego pożywienia i mają być

umieszczane w wygodnych celach. W miarę możno­

ści należy niemowlęta umieszczać w żłobkach przy

więzieniach. Okres karmienia niemowląt przez matki może trwać do osiemnastu miesięcy.

§ 280. Między Ósmym a dwunastym tygodniem

dziecko powinno mieć zaszczepioną ospę ochronną.

Kobiety w ciągu sześciu tygodni po rozwiąza­

niu wolne są od pracy; po tym terminie kobiety karmiące należy zatrudniać pracą w ten sposób, aby nie

szkodziła ona zdrowiu matki lub dziecka.

VI.

Zaopatrywanie więzień w środki lekarskie i ich

przechowywanie.

§ 281. W każdem więzieniu

dręczna apteczka.

powinna być po-

Apteka więzienna pozostaje pod nadzo'rem le

karza, który przechowuje i osobiście wydaje środki

odurzające,

kontroluje rachunki apte~z?e oraz

w sprawach aptecznych zwraca się do .MIn?st 7rstwa

Sprawiedliwości o decyzję, co do środkow, Jakle mogą być używane w więzieniach.

§ 282. Wszystkie więzienia zaopatrują się

w środki i materjały lecznicze oraz w środki dezynfekcyjne i mydło w centralnej aptece Ministerstwa

Sprawiedliwości, .

.Wszelkie zamówienia, kierowane do apteki

centralnej, powinny być obliczane na zasadz~e. cennika, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym MIn1sterstwa Sprawiedliwości.

§ 283.

tylko na koszt chorego

lub jego rodziny.

Urodzenia.

Rozdział

Nr. 71.

§ 284.

corocznie do dnia 15 stycznia wykaz sprowadzonych środków leczniczych z podaniem

ich ilości i ceny.

R o z d z ia ł VII.

Przestrzeganie zasad higjeny i porządku w pomieszczeniach więziennych.

§ 285. Objętość powietrza dla każdego więź­

nia powinna wynosić co najmniej: w celach wspólnych 13 ma, zaś w celach jednoosobowych 18 m 3 •

W porze zimowej pomieszczenia zajęte przez

więźniów, mają być opalane i temperatura w nich

nie może być niższą od 14°C, przy wilgotności

względnej nie wyżej jak 75 %•

§ 286. We wszystkich pomieszczeniach wię­

ziennych musi panować czystość i porządek. W tym

celu ściany i sufity winny być bielone lub malowane, a w razie potrzeby dezynfekowane. Podłogi

w celach, salach pracy, korytarzach, sypialniach i innych pomieszczeniach winny być przynajmniej dwa

razy na tydzień wyszorowane i codziennie dokład­

nie zamiecione; podłogi mogą być również nacierane

.pastą i froterowane. Wszelkie uszkodzenia i zanieczyszczenia pomieszczeń winny być niezwłocznie

usuwane.

Podwórze więzienne winno być codziennie po

uprzedniem polewaniu zamiecione, rynsztoki zdezynfekowane, śmietniki przynajmniej dwa razy na tydzień oczyszczone, a nieczystości i śmieci wywiezio' ne przed wypełnieniem zbiorników.

Wszystkie pomieszczenia więzienne winny być

codziennie starannie wietrzone. W szczególności cele, w których wykonywa się · prace, należy wietrzyć

rano, w czasie przechadzki więźniów i po ukończe­

niu pracy; pracownie wietrzy się rano i podc~as

przerwy południowej. Oprócz tego, w celach, mezajętych w ciągu dnia, okna mają być otwarte, o ile

na to pozwala pogoda.

W celach, korytarzach i warsztatach pracy

winny być umieszczane spluwaczki, wypełnione wodą; plucie do chustek i na podłogę jest wzbronione .

Kubły nocne i klozety winny być codziennie

doprowadzone do należytego porządku i zdezynfekowane.

R o z d z i a ł VIII.

Przeciętna ilość środków dezynfekcyj-

nych, mydła i słomy na jednego więźnia w ciągu roku jest ustalana i podawana do wiadomości przez

Ministerstwo Sprawiedliwości.

Lekarze zalecają dla więźniów środki lecznicze, objęte spisem farmakopei ekonomicznej. Recepty, wysyłane do aptek miejskich, powinny mieć

napis (Ph. eoc.).

Spis lekarstw, które mogą być używane w wię­

zieniach, jest ogłaszany w Dzienniku Urzędowym

Ministerstwa Sprawiedliwości.

Lekarstwa, nie objęte spisem, 02łoszonym

w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Sprawiedli-

Więzienia przedstawiają Ministerstwu

Sprawiedliwości

Utrzymanie czystości ciała.

§ 287. Każdy więzień obowiązany jest rano

i wieczorem umyć twarz, szyję i ręce oraz ' wyczyścić

zęby, jak również umyć ręce przed spożyciem każ­

dego pożywienia i po ukończeniu pracy. W tym celu wydaje się więźniom potrzebną ilość mydła, grzebień, szczoteczkę do zębów i kredę.

Więźniowie mają być kąpani przynajmniej raz

na dwa tygodnie; zajęci pracą kąpią się co najmniej

raz na tydzień, a także po każdej pracy brudzącej"

nowoprzybyli zaś - niezwłocznie po przybyciu do

więzienia.

... .. .. .... . ........ " ........ , .. . ...

Dziennik Ustaw. Poz. 577, 578, 579 i 580.

Nr. 71.

\

§ '288. Pranie bielizny w łaźni, podczas kąp~eli,

a także suszenie jej w celach i korytarzach Jest

wzbronione.

1237

§ 2. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w ży­

cie z dniem ogłoszenia.

Minister Sprawiledliwości: Czesław Michałowski

, § 289. O ile przepisy regulaminu nie stanowią

inaczej, każdy więzień winien być raz na tydzień

ostrzyżony krótko i ogolony.

Kobiety winny nosić

włosy gładko przyczesane.

Więźniowie, którzy na podstawie regulaminu

mają prawo do noszenia dowolnego uczesania lub

zarostu, mogą być; na skutek opinji lekarza więzien­

nego, ostrzyżeni i ogoleni, gdy tego wymagają nieodzowne względy zdrowotne.

Przyrządy fryzjerskie znajdują się pod dozorem

sanitarjusza więziennego i winny być przed każdora­

zowem użyciem zdezynfekowane.

CZĘść VI.

PRZEPISY KONCOWE.

§ 290. Wzory ksiąg i druków, przewidzianych

w l11l11ejszem rozporządzeniu, będą ogłoszone

w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Sprawiedliwości.

§ 291. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w ży­

cie z dniem 1 października 1931. Z dniem tym tracą moc obowiązującą przepisy uprzednie, dotyczące

przedmiotów, unormowanych w niniejszem rozporzą­

dzeniu.

579.

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA SPRAWIEDLIWOsCI

z dnia 21 lipca 1931 r.

o rozmieszczeniu sądów grodzkich w powiecie łę­

czyckim w okręgu sądu okręgowego w Łodzi.

Na podstawie art. 270 prawa o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. R. P. z 1928 r. Nr. 12, poz. 93)

zarządzam co następuje

§ L

Znosi się sąd grodzki w Poddębicach.

§ 2. Gminę Gostków włącza się do okręgu są­

du grodzkiego w Łęczycy, a gminy: Dalików i Poddębice do okręgu sądu grodzkiego w Ozorkowie.

§ 3. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w ży­

cie z dniem 1 października 1931 r.

Minister Sprawiedliwości: Czesław Michałowski

Minister Sprawiedliwości: Czesław Michałowski

580.

578.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIE-

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA

DLIwoścI

DLIWOśCI

z dnia 21 lipca 1931 r.

w sprawie ustalenia liczby sędziów śledczych w

w okręgach sądów okręgowych w Łodzi, Radomiu,

Siedlcach, Sosnowcu i Wilnie.

Na podstawie art. 5 §§ 1 i 2 prawa o ustroju

Nr. 12,

SPRAWIE-

z dnia 3 sierpnia 1931 r.

o rozmieszczeniu sądów grodzkich w powiecie sokołowskim w okręgu sądu okręgowego w Siedlcach.

Na podstawie art. 270 prawa o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. R. P. z 1928 r. Nr. 12, poz. 93)

zarządzam co następuje

.

sądów powszechnych (Dz. U. R. P. z. 1928 r.

poz. 93) zarządzam co następuje

§ 1.

laskim.

§ 1. Zwija się po jednem stanowisku sędzie­

go okręgowego jako sędziego śledczego w Będzinie,

Iłży, Łodzi, Siedlcach, W ęgrowie, Wilnie i Żelecho­

wie; skutkiem czego liczba tych stanowisk w okręgu

sądu okręgowego w Łodzi wynosić będzie 7, wokrę­

gu sądu okręgowego w Radomiu - 7, w okręgu sądu

okręgowego w S,iedlcach - 4, w okręgu sądu okrę­

gowego w Sosnowcu - 5 i w okręgu sądu okręgo­

wego w Wilnie - 21.

§ 2. Właściwość sądu grodzkiego w Sokoło­

wie rozciąga się na wszystkie miasta i gminy powiatu sokołowskiego.

Znosi

się

sąd

grodzki w Kosowie Pod-

§ 3. Rozporządzenie l11l11eJsze wchodzi w tycie z dniem 1 października 1931 r.

Minister Sprawiedliwości: Czesław Michałow·r;ki

~

-

" 'l O

....

O' ..

O

..

.

"

•

•

•

•

•

..

..

•

•

•

•

•

••••

•

•

•

•

Y' . .. ....... , .... {O' ...... .. .. . .

.t \

y - .

.

.......

.

....

.

~ ~ NI K

.

1/7

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

17 sierpnia

Rok 1931.

T R E Ś Ć

ROZPORZł\DZENII\ MINISTRÓW

Poz.:-

577-Sprawiedliwości z dni~ 20 czerwca 1931 r. w sprawie regulaminu więziennego.

578-Sprawiedliwości z dnia 21 lipca 1931 r. w sprawie ustalenia liczby sędziów śledczych w okręgach

sądów okręgowych w Łodzi, Radomiu, Siedlcach, Sosnowcu i Wilnie.

579-Sprawiedliwości z dnia 21 lipca 1931 r. o rozmieszczeniu sądów grodzkich w powiecie łęczyckim

w okrę gu sądu okręgowego w Łodzi.

580-Sprawiedliwości z dnia 3 sierpnia 1931 r. ci rozmieszczeniu sądów grodzkich w powiecie sokołowskim w okrę g u s ądu okrę gowego w Siedlcach

58l-Sprawiedliwości z dnia 3 sierpnia 1931 r. o rozmieszczeniu sądów grodzkich w powiecie lubelskim w okręg u sądu okręgowego w Lublinie .

582-Sprawiedliwości z dnia 3 sierpnia 1931 r. o rozmieszczeniu sądów grodzkich w powiecie święciańskim w okręgu s ą du okrę gowego w Wilnie

.

583-~prawiedliwości z dnia 3 sierpnia 1931 r. o rozmieszczeniu sądów grodzkich w powięcie woło.

żyńskim w okręgu sąsiu okręgowego w Wilnie

577.

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA SPRAWiEDLlWOśCI

z dnia 20 czerwca 1931 r.

w sprawie regulaminu więziennego.

Na podstawie art. 71 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 marca 1928 r.

w . sprawie organizacji więziennictwa (Dz. U. R. P.

Nr. 29, poz. 272) zarządzam co następuje

CZĘść

DZIAŁ

I.

1237

1237

1237

1238

1238

1238

b) pomocnicy naczelnika więzienia i asystenci,

c) personel kancelaryjny,

d) niżsi funkcjonarjusze : starsi dozorcy i starsze dozorczynie, dozorcy i dozorczynie,

e) pracownicy kontraktowi: kapelani, lekarze,

nauczyciele i inni.

R o z d z i a ł II.

Ogólne przepisy o obowiązkach funkcjonarjuszów

więziennych.