Ustawa z dnia 21 marca 1931 r. o ograniczeniu w sprzedaży, podawaniu i spożyciu napojów alkoholowych (przeciwalkoholowa).

(1)

Napojów alkoholowych, zawierających ponad 45° alkoholu, sprzedawać nie wolno. Zakaz

niniejszy nie dotyczy spirytusu, sprzedawanego na cele lecznicze, naukowe i domowe

oraz spirytusu pejsachowego.

(2)

Sprzedaż napojów, sporządzanych ze spirytusu nieoczyszczonego, zawierającego fuzle,

jest wzbroniona. Postanowienie to nie dotyczy napojów, które dla zachowania swoistych

właściwości są wyrabiane ze spirytusu nieoczyszczonego, w szczególności: starki, rumu

i araku oraz napojów ze spirytusu winnego i owocowego.

(1)

Wprowadza się niżej wyszczególnione (art. 3 - 6) ograniczenia w sprzedaży i podawaniu

w lokalach i miejscach publicznych napojów, zawierających więcej niż 4,5° alkoholu.

(2)

Ograniczenia te dotyczą sprzedaży i podawania wspomnianych napojów tak w naczyniach

otwartych, jak i zamkniętych.

(1)

Ilość miejsc detalicznej sprzedaży napojów alkoholowych w całem Państwie ustala się,

nie licząc bufetów stacyjnych, wagonów restauracyjnych i bufetów na statkach, w liczbie

20.000, z której najwyżej 3/4 może być przeznaczone do wyszynku. Rozdziału tej liczby

na poszczególne województwa dokona Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw

Wewnętrznych w drodze rozporządzenia, ogłoszonego w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej.

(2)

Upoważnia się Radę Ministrów do stopniowego zmniejszania ilości miejsc detalicznej

sprzedaży napojów alkoholowych, określonej w części poprzedniej artykułu niniejszego,

przez poddanie rewizji tej ilości w dwa lata po wejściu w życie niniejszej ustawy,

a następnie co pięć lat.

Zakazuje się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, wymienionych w art. 2

a)

w pociągach oraz na całym obszarze zabudowań kolejowych i przystani statków, z wyjątkiem

wagonów restauracyjnych i restauracyj kolejowych pierwszej i drugiej klasy na stacjach

węzłowych, końcowych i granicznych oraz bufetów kolejowych na stacjach końcowych i

granicznych w godzinach, które określi rozporządzenie wykonawcze;

b)

na całym obszarze zabudowań koszarowych i w obozach wojskowych, z wyjątkiem kasyn

wojskowych, o ile władze wojskowe zezwolą, a właściwe władze skarbowe wydadzą odpowiednie

uprawnienie;

c)

na całym obszarze zabudowań fabrycznych i przemysłowych, w pomieszczeniach straży

ogniowej oraz w lokalach i miejscach, przeznaczonych do ćwiczeń sportowych i gimnastycznych,

z wyjątkiem wypadków, w których lokale te użyte będą za każdorazowem zezwoleniem właściwych

władz do urządzania zabaw lub przedstawień;

d)

w domach ludowych oraz w pomieszczeniach i miejscach, w których odbywają się przetargi

publiczne - przez czas tych przetargów;

e)

w miejscowościach, w których został uchwalony przez gminy (art. 6) zakaz sprzedaży

napojów alkoholowych;

f)

w miejscowościach lub rejonach, w których celem utrzymania porządku i spokoju publicznego

Minister Spraw Wewnętrznych lub upoważnione przez niego w drodze rozporządzenia organy

administracyjne zakażą sprzedaży lub wyszynku napojów alkoholowych na czas wyborów

do ciał ustawodawczych lub ciał samorządu terytorjalnego, gospodarczego i ubezpieczeń

społecznych, poboru wojskowego lub mobilizacji, wprowadzenia sądów doraźnych, stanu

wyjątkowego, tłumnych zebrań ludności oraz w soboty i inne dni wypłat robotnikom od

godziny 14-ej

g)

w lokalach, oddanych do użytku służby publicznej;

h)

w dni świąteczne, przyczem ograniczenia w tym wypadku obowiązują od godziny 6-ej do

godziny 14-ej.

(1)

Nie mogą być nadane zezwolenia na miejsca (lokale) detalicznej, sprzedaży napojów

alkoholowych z wyszynkiem, znajdujące się w odległości krótszej niż 100 metrów od

zewnętrznych granic budynków, w których mieszczą się kościoły, klasztory lub świątynie

wyznań, w Państwie uznanych, szkoły, zakłady naukowe i wychowawcze, sądy, więzienia,

dworce i stacje kolejowe, przystanie statków, koszary, zakłady, zatrudniające więcej

niż 50 robotników, oraz od zewnętrznych granic cmentarzy. Przepis niniejszy nie odnosi

się do lokali, wyjętych z pod zakazu, przewidzianego w art. 4.

(2)

Prezes właściwej izby skarbowej w porozumieniu z wojewodą w wypadkach szczególnych

ma prawo zezwalać na wyjątki od zasady powyższej.

(3)

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Ministrem Spraw Wojskowych

może zabronić wyszynku napojów alkoholowych w odległości do 1.000 metrów od zewnętrznych

granic budynków koszarowych i stałych obozów wojskowych oraz w restauracjach i bufetach

stacyjnych na czas trwania transportów wojskowych.

(1)

Gminy miejskie i wiejskie władne są w obrębie swoich granic uchwalić całkowity zakaz

sprzedaży napojów alkoholowych, zawierających więcej niż 4,5° alkoholu. Uchwała taka

powinna zapaść w drodze głosowania powszechnego mieszkańców gminy zwykłą większością

głosów, przy udziale przynajmniej połowy uprawnionych do głosowania. Uprawnionym do

głosowania jest mieszkaniec gminy, posiadający czynne prawo wyborcze do Sejmu.

(2)

Głosowanie zarządza zarząd gminy bądź z własnej inicjatywy na skutek uchwały, powziętej

większością głosów, przy obecności 2,3 członków zarządu gminy, bądź na żądanie pisemne

przynajmniej 1/10 części mieszkańców gminy, posiadających czynne prawo wyborcze do

Sejmu.

(3)

Zarząd gminy zarządza głosowanie najdalej w ciągu 4 tygodni od daty przedstawionego

żądania.

(4)

Głosowanie odbywa się w dniu świątecznym. Sposób głosowania określą rozporządzenia

Ministrów Spraw Wewnętrznych i Skarbu.

(5)

Zarząd gminy powinien w ciągu miesiąca po powzięciu uchwały o zakazie sprzedaży napojów

alkoholowych przedstawić uchwałę taką właściwej władzy administracji ogólnej, która

może w ciągu miesiąca od dnia otrzymania uchwały sprzeciwić się wprowadzeniu jej w

życie, o ile uchwała powzięta została z naruszeniem postanowień niniejszej ustawy.

(6)

O ile właściwa władza administracji ogólnej w terminie, wskazanym w poprzednim ustępie,

nie podniesie sprzeciwu, zarząd gminy poda powziętą przez gminę uchwalę o zakazie

detalicznej sprzedaży napojów alkoholowych pisemnie do wiadomości właściwej władzy

skarbowej przynajmniej na 7 miesięcy przed jej wejściem w życie.

(7)

Uchwała o zakazie może pod warunkami, przewidzianemi w ustępach 5 i 6,' wejść w życie

tylko z dniem 1 lipca i 1 stycznia, a nadto po upływie co najmniej 9 miesięcy od chwili

jej powzięcia.

(8)

Zarząd gminy powinien uchwałę o zakazie podać do wiadomości publicznej w sposób, przyjęty

w danej miejscowości, równocześnie z zawiadomieniem właściwej władzy skarbowej (ustęp

6).

(9)

Z chwilą wejścia w życie uchwały o zakazie gasną z samego prawa i bez obowiązku jakiegokolwiek

odszkodowania ze strony Państwa wszystkie istniejące w tej gminie koncesje na detaliczną

sprzedaż napojów alkoholowych.

(10)

Rewizja powziętej uchwały może nastąpić nie wcześniej, niż po upływie lat trzech od

wejścia w życie zakazu. Do powzięcia uchwały rewizyjnej mają zastosowanie przepisy,

odnoszące się do uchwały o zakazie.

(11)

Ilość koncesyj, ustalona w myśl art. 3, odpowiednio zmniejsza się na skutek wejścia

w życie i w czasie obowiązywania uchwał o zakazie, powziętych w myśl niniejszego artykułu.

Napoje alkoholowe, zawierające mniej niż 4,5” alkoholu, wolno wydawać do obrotu handlowego

z miejsca produkcji tylko w naczyniach zamkniętych, zaopatrzonych w etykietę z oznaczeniem

ilości i mocy napoju oraz firmy i jej siedziby.

Zakazuje się sprzedaży detalicznej lub innego detalicznego pozbycia tudzież podawania

do spożycia w lokalach i miejscach publicznych napojów, zawierających jakiekolwiek

ilości alkoholu

a)

nieletnim do lat 21 lub uczniom wszelkiego rodzaju szkół niższych i średnich bez względu

na ich wiek;

b)

innym spożywcom wzamian za zboże lub inne wytwory gospodarstwa wiejskiego, albo na

pokrycie zobowiązań lub za wykonaną pracę.

(1)

Należytości, skredytowanych za napoje alkoholowe, sprzedane detalicznie lub pozbyte

detalicznie w inny sposób, a zwłaszcza za podane na miejscu do spożycia, nie można

dochodzić w drodze skargi. Umowy zastawu i poręki, zawarte w celu zabezpieczenia takich

należności, są prawnie nieważne.

(2)

Postanowienia ustępu pierwszego niniejszego artykułu nie stosują się do należności

za napoje alkoholowe, podane na kredyt gościom w hotelach, pensjonatach i innych tego

rodzaju zakładach, jeżeli goście ci otrzymują w tych zakładach mieszkanie i wyżywienie.

(1)

Winni przekroczenia przepisów art. 1, 4, 5, 7 i 8 niniejszej ustawy karani będą grzywną

do 300 złotych lub aresztem do dwóch tygodni, w razie zaś powtórzenia przestępstwa

grzywną do 500 złotych lub aresztem do 4 tygodni. Kary aresztu i grzywny mogą być

nałożone łącznie.

(2)

Władza orzekająca oznaczy w orzeczeniu na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny

karę zastępczego aresztu według swobodnego uznania, jednakże w wysokości nie ponad

2 tygodnie.

(1)

Kto w stanie nietrzeźwości, wywołanej nadużyciem napojów alkoholowych, zachowaniem

swojem daje powód do publicznego zgorszenia, tudzież kto w stanie nietrzeźwości znajduje

się w miejscu publicznem, bez względu na swoje zachowanie, podlega karze, przewidzianej

w art. 10.

(2)

Takiej samej karze podlega ten, kto drugiego do stanu nietrzeźwości doprowadził, albo

kto drugiemu, będącemu w tymże stanie, napoje alkoholowe wydaje. Kto przekracza ten

przepis, odpowiada solidarnie z winnym nietrzeźwym za szkody i straty, wyrządzone

przez niego innym osobom.

(1)

Kto po godzinie, prawnie przepisanej, przebywa w lokalu detalicznej sprzedaży napojów

alkoholowych z wyszynkiem, mimo, iż go gospodarz (koncesjonariusz, względnie jego

zastępca) lub przedstawiciel uprawnionej władzy wezwał do wyjścia, będzie karany grzywną

do 200 złotych.

(2)

Gospodarz lokalu (koncesjonarjusz, względnie jego zastępca), zezwalający na przebywanie

w swym lokalu detalicznej sprzedaży napojów alkoholowych gości po przepisanej prawnie

godzinie, będzie karany grzywną do 300 złotych lub aresztem do 2 tygodni.

(3)

Postanowienie drugiego ustępu art. 10 ma analogiczne zastosowanie z tem, że kara zastępczego

aresztu nie może przekraczać jednego tygodnia.

(1)

Kto na zabezpieczenie należności, skredytowanych za napoje alkoholowe, sprzedane detalicznie

lub pozbyte detalicznie w inny sposób, a zwłaszcza podane na miejscu do spożycia,

żąda albo przyjmuje zastaw albo porękę, tudzież kto usiłuje obejść przepisy art. 8

pkt. b) i 9 zapomocą aktu pozornego, lub tym sposobem, że każe sobie wystawić dokument,

a w szczególności weksel, będzie karany grzywną do 1.000 złotych lub aresztem do 6

tygodni. Kary grzywny i aresztu mogą być nałożone łącznie.

(2)

Postanowienie drugiego ustępu art. 10 ma analogiczne zastosowanie z tem, że kara zastępczego

aresztu nie może przekraczać 4 tygodni.

Karom, przewidzianym w art. 10, ulega także gospodarz lokalu (koncesjonarjusz, względnie

jego zastępca), rozmyślnie nie przeciwdziałający należycie popełnianiu w swem przedsiębiorstwie

przestępstw, przewidzianych w niniejszej ustawie.

(1)

Gospodarz lokalu (koncesjonarjusz, względnie jego zastępca), dopuszczający skutkiem

braku dozoru lub innego niedbalstwa do popełnienia w jego przedsiębiorstwie przez

drugą osobę jednego z przestępstw, przewidzianych w niniejszej ustawie, będzie karany

grzywną do 300 złotych lub aresztem do 2 tygodni. Kary grzywny i aresztu mogą być

nałożone łącznie.

(2)

Postanowienie drugiego ustępu art. 10 ma analogiczne zastosowanie z tem, że kara zastępczego

aresztu nie może przekraczać jednego tygodnia.

Jako okoliczność łagodzącą należy przyjąć dla zatrudnionego w przedsiębiorstwie działanie

z polecenia właściciela lokalu (koncesjonariusza, względnie jego zastępcy), jako okoliczność

obciążającą dla właściciela - udzielenie takiego polecenia.

Sprawujący zarząd lub dozór przedsiębiorstwa lub jego części odpowiada narówni z właścicielem

lokalu (koncesjonarjuszem, względnie jego zastępcą).

Udział (współwina) w przestępstwach, przewidzianych w niniejszej ustawie, jest karalny.

(1)

W razie dwukrotnego w ciągu jednego roku kalendarzowego skazania w myśl niniejszej

ustawy może władza skarbowa w porozumieniu z powiatową władzą administracji ogólnej

cofnąć koncesję na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych, orzekając równocześnie

na pewien czas lub na zawsze niezdolność do uzyskania nowej koncesji.

(2)

Przepis ust. 1 nie stosuje się do skazania za przestępstwa, przewidziane w art. 15

niniejszej ustawy.

(3)

Koncesja na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych w restauracjach i bufetach kolejowych,

wymienionych w art. 4 pkt. a), może być cofnięta również na żądanie Ministra Komunikacji,

o ile gospodarz lokalu (koncesjonarjusz, względnie jego zastępca) nie zastosuje się

do zarządzeń Ministra Komunikacji, wydanych w przedmiocie wyszynku napojów alkoholowych

w restauracjach i bufetach kolejowych.

Do orzekania o czynach przestępczych, przewidzianych w niniejszej ustawie, powołane

są powiatowe władze administracji ogólnej.

Postanowienia niniejszej ustawy, dotyczące sprzedaży, podawania i spożycia napojów

alkoholowych w lokalach i miejscach publicznych, mają zastosowanie także do sprzedaży,

podawania i spożycia tych napojów w pomieszczeniach pomocniczych, przeznaczonych do

prowadzenia przedsiębiorstwa, jako też w pomieszczeniach, bezpośrednio z niem połączonych.

Do współdziałania w wykonaniu niniejszej ustawy Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z właściwymi ministrami powoła organa władz samorządowych, jak również organizacje

społeczne, mające na celu walkę z alkoholizmem, zrzeszenia oświatowe i spółdzielcze.

(1)

Znosi się: a) ustawę z dnia 23 kwietnia 1920 r. o ograniczeniach w sprzedaży i spożyciu

napojów alkoholowych (Dz. U. R. P. Nr. 37, poz. 210) w brzmieniu, ogłoszonem w Dz.

U. R. P. z r. 1922 Nr. 35, poz. 299, b) ustawę z dnia 19 lipca 1877 r., zawierającą

przepisy, mające na celu położenie tamy opilstwu (Dz. U. austr. Nr. 67), c) art. 284,

286 i 317 kod. kar. ros. z 1903 r.

(2)

Skreśla się: a) w art. 315 p. 4 kod. kar. ros. z 1903 r. słowa: „bądź dopuszczenia

małoletniego, nie mającego lat 14, lub osoby widocznie pijanej do picia napojów wyskokowych

w tych zakładach”, b) w § 365 niem. kod. kar. z 1871 r. słowa: „w lokalu wyszynku

lub”, a w § 367 p. 16 słowa: „oraz o wydawaniu napojów wyskokowych przed przetargami

publicznemi lub podczas nich”.

Zezwolenia (koncesje) na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych, które po dokonaniu

rozdziału na poszczególne województwa ustalonej w art. 3 niniejszej ustawy dla całego

Państwa ilości (20.000) miejsc detalicznej sprzedaży przewyższą normę w województwach,

posiadających obecnie nadmiar tych miejsc, pozostają nadal w mocy do czasu śmierci

uprawnionego, cofnięcia zezwolenia w wypadkach, prawem przewidzianych, lub zrzeczenia

się zezwolenia przez uprawnionego, w żadnym jednak wypadku najwyższa cyfra 20.000

miejsc detalicznej publicznej sprzedaży (art. 3) w całem państwie nie może być przekroczona.

Uchwały o zakazie detalicznej sprzedaży napojów alkoholowych powzięte na zasadzie

postanowień ustawy z dnia 23 kwietnia 1920 r. o ograniczeniach w sprzedaży, podawaniu

i spożyciu napojów alkoholowych (Dz. U. R. P. z r. 1922 Nr. 35, poz. 299), winny być

poddane rewizji w ciągu 6 miesięcy i ponownemu głosowaniu powszechnemu w myśl postanowień.art.

6 niniejszej ustawy.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu i Ministrem Sprawiedliwości oraz Ministrem Komunikacji, o ile chodzi

o restauracje i bufety kolejowe.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w 14 dni po jej ogłoszeniu.