Ustawa z dnia 21 marca 1931 r. o zmianie niektórych przepisów ustawy z dnia 23 marca 1929 r. o opłatach od ogierów, nie posiadających świadectw uznania.

Ustawa z dnia 23 marca 1929 r. o opłatach od ogierów, nie posiadających świadectw

uznania (Dz. U. R. P. Nr 24, poz. 247), ulega następującym zmianom

1)

Art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

Opłata winna być uiszczona najpóźniej do dnia 1 kwietnia każdego roku do zarządu właściwej

gminy (art. 5).

W r. 1931 opłata winna być uiszczoną do dnia 1 września

”

.

2)

Art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Od opłaty wolne są

a)

ogiery, stanowiące własność Państwa;

b)

ogiery, które nie ukończyły trzech lat, licząc od dnia 1 stycznia roku urodzenia konia;

c)

ogiery, które przed dniem 1 stycznia 1931 r. ukończyły 15 lat;

d)

ogiery, które wskutek wad organicznych (np. przepukliny mosznowej, wnętrostwa i t.

p.) nie mogą być poddane kastracji z uwagi na niebezpieczeństwo utraty życia;

e)

ogiery, używane do celów naukowych i leczniczych w zakładach i instytucjach naukowych,

oraz

f)

ogiery, znajdujące się w kopalniach.

Okoliczności, wymienione w punktach c) i d), muszą być stwierdzone na podstawie świadectwa,

wydanego przez powiatowego lekarza weterynaryjnego.

Od opłaty wolne są również ogiery, biorące udział w wyścigach, konkursach i innych

próbach koni, z wyjątkiem wystaw i pokazów, pod warunkiem, że ich posiadacze mają

poświadczenie, stwierdzające uczestnictwo ogierów w tych próbach.

Poświadczenia te wydawać będzie Ministerstwo Rolnictwa.

”

3)

Art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Posiadacze ogierów, podlegających opłacie, winni ogiery te zgłaszać każdego roku,

najpóźniej do dnia 1 lutego w zarządzie gminy właściwej dla miejsca, w którem ogier

stale się znajduje.

W r. 1931 zgłoszenie to winno nastąpić do dnia 1 lipca.

”

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Rolnictwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje na całym obszarze Państwa.