Ustawa z dnia 21 marca 1931 r. w sprawie zapewnienia czasowych mieszkań i pomieszczeń dla zwolnionych robotników rolnych.

(1)

Robotnicy rolni, których umowy o pracę ustają z dniem 31 marca danego roku i którzy

do tego terminu zajmowali na podstawie tych umów stanowiące część ich uposażenia mieszkania

służbowe i przynależne do tych mieszkań ich pomieszczenia, nie mogą być usunięci z

tych mieszkań i pomieszczeń do dnia 31 maja tegoż roku, o ile na ich miejsce nie zostali

najęci inni robotnicy.

(2)

Jeżeli na miejsce zwolnionego robotnika rolnego został najęty inny robotnik, mający

zająć mieszkanie zwolnionego, a dany pracodawca posiada inne wolne mieszkanie robotnicze,

powinien on zwolnionego robotnika na czas do 31 maja ulokować w wolnem mieszkaniu.

(3)

Obowiązek pracodawcy pozostawienia zwolnionego robotnika w zajmowanem przez niego

mieszkaniu, względnie ulokowanie takiego robotnika w innem wolnem mieszkaniu nie stwarza

między stronami stosunku najmu mieszkania, wobec czego nie ma w tym wypadku zastosowania

ustawa z dnia 11 kwietnia 1924 r. o ochronie lokatorów (Dz. U. R. P. Nr 39, poz. 406).

(4)

Wysokość odszkodowania za wskazane w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu mieszkania i

pomieszczenia nie może przekraczać 5 złotych miesięcznie.

(1)

W wypadku, gdy pracodawca z powodu najęcia nowych robotników rolnych nie posiada wolnych

mieszkań robotniczych, nie może on sprzeciwiać się zamieszkaniu zwolnionych robotników

przez okres czasu od 31 marca do 31 maja razem z robotnikami zatrudnionymi u niego,

o ile ci na to się zgodzili.

(2)

Postanowienia ust. 3 art. 1 ustawy niniejszej mają w tym wypadku odpowiednie zastosowanie.

(1)

Postanowienia art. 1 i 2 nie mają zastosowania w następujących wypadkach

a)

jeżeli umowa o pracę została rozwiązana na życzenie robotnika;

b)

jeżeli robotnik posiada lub otrzyma inne mieszkanie;

c)

jeżeli robotnik otrzymał stałe zatrudnienie u innego pracodawcy;

d)

jeżeli umowa została wypowiedziana we właściwym czasie wskutek dopuszczenia się przez

robotnika względem pracodawcy czynu karalnego w myśl kodeksu karnego, względnie jeżeli

robotnik dopuścił się takiego czynu w okresie wypowiedzenia.

(2)

Jeżeli robotnik, korzystający z uprawnień, przewidzianych w art. 1 i 2 ustawy niniejszej,

dopuścił się czynu, wymienionego w pkt. d) niniejszego artykułu, wówczas traci on

te uprawnienia.

(1)

Ustawa niniejsza obowiązuje do dnia 31 maja 1932 r.

(2)

Rada Ministrów jest władna przedłużać mocą obowiązującą niniejszej ustawy.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom: Pracy i Opieki Społecznej, Rolnictwa,

Sprawiedliwości oraz Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje na terenie województw

warszawskiego, lubelskiego, łódzkiego, kieleckiego, białostockiego, wileńskiego, nowogródzkiego,

poleskiego, wołyńskiego, krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego.