Ustawa z dnia 20 marca 1931 r. o samoistnym podatku wyrównawczym dla gmin wiejskich.

(1)

Gminom wiejskim przysługuje prawo pobierania samoistnego podatku wyrównawczego od

płatników państwowych podatków - od gruntów, przemysłu i handlu oraz budynków. Podatkowi

temu podlegają takie grunty państwowe, fundacyjne, instytucyj o charakterze opieki

społecznej oraz grunty duchowne i klasztorne (z zastrzeżeniem odnośnie do Kościoła

Katolickiego art. XV Konkordatu) w tych województwach, w których grunty te są wolne

od państwowego podatku gruntowego (art. 6).

(2)

W województwach: krakowskiem, lwowskiem, stanisławowskiem i tarnopolskiem gminami

wiejskiemi w rozumieniu niniejszej ustawy są gminy, rządzące się ustawą z dnia 12

sierpnia 1866 r. (Dz. u. kr. Nr 9).

(1)

Ogólna suma tego podatku nie może przewyższać deficytu, wynikającego i zestawienia

dochodów i wydatków zwyczajnych gminy pomimo wykorzystania w pełni wszystkich źródeł

dochodowych, przewidzianych w ustawie z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu

finansów komunalnych (Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 747), ani nie może być wyższa od sumy

złotych, równej ilości ha gruntów, opodatkowanych w danej gminie, pomnożonej: 1) na

terenie województw poznańskiego i pomorskiego - przez 0,25, 2) na terenie województw

krakowskiego, lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego - przez 0,5, 3) na terenie

województw: nowogródzkiego, poleskiego, wileńskiego i wołyńskiego - przez 1,5, 4)

na terenie województw: warszawskiego, kieleckiego, lubelskiego, łódzkiego i białostockiego

- przez 2.

(2)

Podatek ten będzie pobierany w równych ratach półrocznych, odpowiadających terminom

płatności podatku gruntowego.

(1)

Gminy wiejskie na obszarze województw wschodnich i centralnych, t. j. wymienionych

w pkt. 3 i 4 art, 2, które w celu zapobieżenia niepowetowanym stratom zmuszone są

wykończyć lub zabezpieczyć rozpoczęte przed 1 kwietnia 1931 r. inwestycje, mają prawo

powiększyć wymiar podatku wyrównawczego przez powiększenie mnożnika, wskazanego w

pkt. 3 i 4 art. 2 - o 0,25.

(2)

Powiększenie wymiaru może nastąpić na podstawie decyzji wojewody, powziętej przy współudziale

wydziału wojewódzkiego.

Rozkładu podatku wyrównawczego dokonywują poszczególne gminy na podstawie odpowiedniego

statutu, który podlega zatwierdzeniu władzy nadzorczej, wskazanej w art. art. 36 i

37 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych

(Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 747) przy odpowiedniem zastosowaniu art. art. 38 - 41 tejże

ustawy.

Ogólna suma podatku wyrównawczego podlega w każdej gminie podziałowi pomiędzy poszczególnych

płatników tego podatku w stosunku do przypadających na każdego z nich podatków, które

w myśl art. 1 stanowią podstawę wymiaru podatku wyrównawczego, przyczem za podstawę

wymiaru tegoż podatku przyjmuje się: w stosunku do płatników państwowego podatku gruntowego

- należny od nich zasadniczy podatek gruntowy (w województwach poznańskiem i pomorskiem

takiż państwowy dodatek do podatku gruntowego), t. j. państwowy podatek gruntowy,

obliczany bez oddzielnego dodatku, przewidzianego w art. 2 ustawy z dnia 15 czerwca

1923 r. (Dz. U. R. P. Nr 65, poz. 505), i bez ulg, przewidzianych w art. 3 tejże ustawy,

jednak z uwzględnieniem podwyżki, wprowadzonej rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 12 kwietnia 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 339); w stosunku do płatników

państwowego podatku od przemysłu i handlu - ceny świadectw przemysłowych i kArt. rejestracyjnych

(ustawa z dnia 15 lipca 1925 r., Dz. U. R. P. Nr 79, poz. 550); w stosunku do płatników

państwowego podatku budynkowego - podatek, przypadający według rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 17 czerwca 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 523) i rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 12 marca 1928 r. (Dz. U. R. P. Nr 31, poz. 292),

uzupełnionego ustawą z dnia 30 grudnia 1929 r. (Dz. U. R. P. z r. 1930 Nr 2, poz.

6).

(1)

Podstawę wymiaru podatku wyrównawczego od gruntów państwowych, fundacyjnych, instytucyj

o charakterze opieki społecznej oraz duchownych i klasztornych w województwach centralnych

i wschodnich stanowi idealny zasadniczy podatek 'gruntowy, zaś w województwach zachodnich

- idealny zasadniczy dodatek państwowy do podatku gruntowego.

(2)

Przez idealny zasadniczy podatek, względnie dodatek, o którym mowa w poprzednim ustępie,

rozumieć należy taki państwowy podatek, względnie dodatek, jakiby te grunty państwowe,

fundacyjne, instytucyj o charakterze opieki społecznej, duchowne i klasztorne opłacały,

gdyby były gruntami prywatnemi.

(1)

Ustawa niniejsza obowiązuje od dnia 1 kwietnia 1931 r. do dnia 31 marca 1934 r. W

tym okresie w województwach wschodnich i centralnych, t. j. wymienionych w pkt. 3

i 4 art. 2, może być pobrany podatek wyrównawczy na pokrycie rzeczywistego niedoboru

w budżecie gminy za r. 1930 31, nie może on jednak przewyższać norm, preliminowanych

w budżecie tych gmin na r. 1930,31, a w każdym razie nie może przekraczać granicy,

oznaczonej art. 1 i 2 ustawy z dnia 1 marca 1927 r. o samoistnym podatku wyrównawczym

dla gmin wiejskich b. zaboru rosyjskiego (Dz. U. R. P. Nr 27, poz. 208).

(2)

Wszelkie wpłaty, uiszczone przez płatników na pokrycie niedoboru w budżecie gmin za r.

1930 31 o charakterze podatku wyrównawczego, będą zaliczone na poczet należności z

tytułu niniejszej ustawy.

Do wymiaru i poboru podatku wyrównawczego stosują się postanowienia części V i VI

ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych

(Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 747).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu i Ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.