Ustawa z dnia 26 lutego 1930 r. o wypłacie części zaległego dodatku mieszkaniowego za r. 1928 funkcjonarjuszom państwowym, sędziom, prokuratorom, osobom wojskowym oraz emerytom, wdowom i sierotom.

Funkcjonariuszom państwowym, sędziom i prokuratorom, osobom wojskowym, pracownikom

kontraktowym, jak również osobom, otrzymującym zaopatrzenie emerytalne, wdowie lub

sieroce na podstawie ustawy z dnia 11 grudnia 1923 r. o zaopatrzeniu emerytalnem funkcjonarjuszów

państwowych i zawodowych wojskowych (Dz. U. R. P. z r. 1924 Nr 6, poz. 46) i na podstawie

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 lipca 1929 r. o zaopatrzeniu emerytalnem etatowych

pracowników przedsiębiorstwa „Polskie Koleje Państwowe” i o zaopatrzeniu pozostałych

po nich wdów i sierot oraz o odszkodowaniu za nieszczęśliwe wypadki (Dz. U. R. P.

Nr 57, poz. 443) przyznaje się 1/3 część różnicy pomiędzy kwotą dodatku na mieszkanie,

wypłaconego, względnie przypadającego do wypłaty, w myśl obowiązujących przepisów

prawnych w czasie od 1 stycznia do 31 grudnia 1928 r., a kwotą, która przypadałaby

do wypłaty w powyższym czasokresie, gdyby wzrost dodatku na mieszkanie nie został

wstrzymany z dniem 31 grudnia 1925 r. na podstawie art. 1 ustawy z dnia 22 grudnia

1925 r. o środkach zapewnienia równowagi budżetowej (Dz. U. R. P. Nr 129, poz. 918).

Nieetatowym pracownikom kolejowym stałym dziennie płatnym, objętym art. 102. 103 i

116 ustawy z dnia 9 października 1923 r. o uposażeniu funkcjonarjuszów państwowych

i wojska (Dz. U. R. P. Nr 116, poz. 924), pracownikom dziennie płatnym, pobierającym

wynagrodzenie według grup uposażenia pracowników państwowych, oraz osobom, uprawnionym

do pobierania zaopatrzenia emerytalnego na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 3 września 1926 r. (Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 551), przyznaje się wzamian dodatku

mieszkaniowego jednorazowy zasiłek w wysokości 20% ich miesięcznego wynagrodzenia,

względnie zaopatrzenia.

Przy wypłatach kwot, określonych w art. 1 i 2, mają analogiczne zastosowanie postanowienia

rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 sierpnia 1927 r. (Dz. U. R. P.

Nr 73, poz. 632), z dnia 13 września 1927 r. (Dz. U. R. P. Nr 81, poz. 699), z dnia

26 listopada 1927 r. (Dz. U. R. P. Nr 104, poz. 902) i z dnia 17 grudnia 1927 r. (Dz.

U. R. P. Nr 112, poz. 948).

Wydatek, związany z wypłatą kwot, określonych w art. 1 i 2 niniejszej ustawy, funkcjonariuszom

państwowym administracji, oraz emerytom, wdowom i sierotom, zostanie pokryty z zapasów

kasowych, powstałych z nadwyżki budżetowej, osiągniętej w r. 1929/30.

Wydatek, spowodowany wypłatą kwot, określonych w art. 1 i 2, funkcjonariuszom przedsiębiorstw

i monopolów państwowych, oraz emerytom, wdowom i sierotom, pobierającym zaopatrzenie

z funduszów przedsiębiorstw i monopolów państwowych, zostanie pokryty z własnych wpływów

tychże przedsiębiorstw i monopolów państwowych bez zmniejszenia przewidzianej w art.

3 ustawy skarbowej wpłaty tych przedsiębiorstw i monopolów do Skarbu Państwa, względnie

bez podwyższenia dopłaty Skarbu Państwa do niektórych przedsiębiorstw. Wyjątek stanowią

przedsiębiorstwo „Polskie Koleje Państwowe” i Monopol Tytoniowy, których wpłata do

Skarbu Państwa może być odpowiednio zmniejszona.

Wydatek, spowodowany wypłatą kwot, określonych w art. 1 i 2, osobom, wymienionym w

art. 4 ust. 1, będzie wykazany w osobnem zamknięciu rachunkowem, stanowiącem załącznik

do ogólnego zamknięcia rachunków za okres budżetowy 1929/30.

Wydatek, spowodowany wypłatą kwot, określonych w art. 1 i 2, osobom, wymienionym w

art. 4 ust. 2, będzie wykazany w osobnej pozycji w sprawozdaniu z wykonania planów

finansowo-gospodarczych przedsiębiorstw i monopolów państwowych.

Kwoty, określone w art. 1 i 2, będą płatne w dniu 1 marca 1930 r.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Prezesowi Rady Ministrów i Ministrowi Skarbu

oraz wszystkim innym ministrom we właściwym każdemu z nich zakresie działania.

Ustawa mniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.