Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz Ministrem Pracy i Opieki Społecznej z dnia 18 kwietnia 1930 r. w sprawie postępowania o uznanie za zaginione bez własnej winy osób, których zaginięcie pozostaje w związku przyczynowym ze służbą wojskową.

§ 3. Na czas jednorocznej służby oficerskiej

1 pkt. b) niniejszego rozporządzenia wymienionej, zostają oficerowie rezerwy - kandydaci na oficerów zawodowych korpusu oficerów sądowych,

przydzieleni do jednej z formacyj tego rodz.aju broni, w której uzyskali stopień oficera rezerwy.

§ 4. Na czas wojskowej aplikacji sądowej zostają oficerowie rezerwy kandydaci na oficerów

zawodowych korpusu oficerów sądowych, przydzielenido jednego z wojskowych sądów okręgowych.

§ 5. Odnośnie do wojskowej aplikac,ji sądowej

i wojskowego egzaminu sędziowskiego, mają odpowiednie zastosowanie postanowienia § 2, 3, 5 - 12

rozpor,ządzenia Prezydenta Rzeczypo~politej z dn~a

26-go lutego 1930 r. o przenoszeniu oficerów zawodowych z innych korpusów osobowych do korpusu

oficerów sądowych (Dz. U. R. P. Nr. 15, .poz. 108).

§ 6. Wojskowy egzamin sędziowski może być

w razie niedostatecznego wyniku powtórzony po

upływie trzech miesięcy.

W razie powtórnego niedostatecznego wyniku

egzaminu sędziowskiego, zostaje oficer rezerwy kandydat na oficera zawodowego korpusu oficerów

sądowych zwolniony ze służby czynnej.

§ 7. W razie złożenia egzaminu z pomyślnym

wynikiem, zostaje oficer rezerwy - kandydat na oficera zawodowego korpusu sądowego, przeniesiony

do korpusu oficerów sądowych i przemianowany na

oficera zawodowego, przyczem jako datę starszeń­

stwa otrzymuje pierwszy dzień miesiąca, następują­

cego po zgłoszeniu się do służby czynnej.

Kolejną liczbę w tern samem starszeństwie oficerów, przemianowanych równocześnie na zawodowych oficerów korpusu oficerów sądowych ustala

Minister Spraw Wojskowych.

§ 8. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w ży­

cie z dniem ogłoszenia .

Minister Spraw Wojskowych: J. Piłsudski

W §

285.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRA W WOJSKOWYCH W POROZUMIENIU Z MINISTREM

SPRA WłEDLIWOśCI ORAZ MINISTREM PRACY

I OPIEKI SPOŁECZNEJ

z dnia 18 kwietnia 1930 r.

W sprawie postępowania o uznanie za zaginione bez

własnej winy osób, których zaginięcie pozostaje

w związku przyczynowym ze służbą wojskową.

Na za,s adzie 'a rt. 3-a, 3-b i 58 ustawy z dnia

18 marca 1921 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin oraz o zaopatrz eniu rodzin po poległych i zmarłych lub zaginionych bez własnej winy, których śmierć, względnie zlaginięcie, pozostaje

w zwią,zku przyczynowym ze służbą wojskową (Dz.

U. R. P. Nr. 32, poz. 195) w brzmieniu ustalonem

ustawą z dnia 12 lutego 1924 r. w sprawie częścio­

'w ej zmiany powołanej ustawy (Dz. U. R. P. Nr. 21,

poz. 223) zarządza się co następuje

§ 1. Wdrożenie postępowania i uznanie osób

~a mginione na podstawie niniejszych przepisów ma

Nr. 34.

na celu jedynie danie osobom, powstałym po zaginionyc h, podstawy do ubiegania się o zaopatrzenie

w myśl ustawy.

.. Do wniesienia podania o uznanie za zag'i nionego bez własnej winy w rozumieniu pow oła nej na

wstępie ustawy są uprawnione pozostałe po nim

osoby, a mianowicie

a) żona;

b) dzieci ślubne;

c) dzieci nieślubne, których ojcostwo jest

prawnie 's twierdz one;

d) dzieci adoptowane przez zaginionego, które były na jego utrzymaniu;

e) rodzice zaginionego.

W imieniu osób niewłasnowolnych uprawnieni

są do wnoszenia podań i podpisywania deklaracji ich

kuratorowie, w imieniu dzieci małole.tnich matka,

ojciec lub prawni opiekunowie.

§ 2. Za zaginione mogą być uznane tylko osoby, które zaginęły bez własnej winy na terenie

i w czasie działań wojennych, a zaginięcie to pozostaje w związku przyczynowym z ich służbą tak obowiązkową, jak i ochotniczą

a) w wojsku Rzeczypospolitej Polskiej;

b) w uznanych przez Państ,wo Polskie w drodze ustawodawczej ,p olskich formacjach

woj,s kowych przy armjach obcych;

c} w armjach pal1stw zaborczych, o ile służbę

tę pełniły w czasie od 1 sierpnia 1914 r.,

a to: w armji niemieck'iej do 27 grudnia

1918 r., w armji rosyj1skiej do 1 marca

1918 r., w armji austro-węgierskiej do 1 listopada 1918 r,;

d) w walkach orężnych przeciw państwom zaborczym i nieprzyjacielskim o niepodległość

Polski po 1 sierpnia 1914 r.;

e) w formacjach obcych, uznanych prZez Pań­

stwo Polskie za takie, które, na zasadZlie

przymierza lub porozumienia z siłą zbrojną

poIską, walczyły w obronie Polski przeciw

Ipaństwom nieprzyjacie lskim.

§ 3. Za zaginionych mogą być uznani jedynie

obywatele Rzeczypospolitej Polskiej . Warunek posiadania obywatelIstwa polskiego nie jest wymagany

tylko odnośnie do osób, wymienionych w § 2 lit. d.

Osoby, wymienione w § 2 Ht. c, mogą być uznane za 'z aginione, o ile posiadają prawo do obywatelstwa polskiego.

Osoby, które służyły w formacjach polskkh,

nie posiadając obywatelstwa polskiego, podpadają

pod § 2 ht. d.

Osoby, które służyły w formacjach, wymienionych w § 2 IH. e, mogą być uznane za za,ginione,

o ile posiadały prawo' do obywatęlstwapo.lskiego,

wzgilędnie pozwolenie na pobyt w granicach R,zeczypospolitej Polskiej,

§ 4. Władzą powołaną do. przyjęcia podania

i zebrania przepisanych ·zaświadczeń i dowodów

stwierdzających okoliczności, potrzebne d0 wydania

orzeczenia o zaginionym, jest Powiatowa Komenda

Uzupełnień Warszawa-Mia,s to Nr. III.

§ 5. Do uznania osoby za zaginioną wymagane j~st udowodnienie nastę'Pując~ch okoliczności

Nr. 34.

Dziennik Ustaw. Poz. 285.

a) sto sun ku pr awn ego str any proszącej do zagini a nego (§ 1 ust. 2);

b) oddz iał u (forma cji i t. p.), w którym zaginiany służ ył, ora z czasu i charakteru (obowiązkawa, achotnicza) tej służby (§ 2);

c) związku przyczyna wego między tą służbą,

a za.g inięciem;

d) faktu, że zaginięcie zaszła na terenie

i w czasie działań wojennych, oraz, że nastąpiło bez winyzaginianego.

Nadto strana prasząca winna przytoczyć okaliczności, uz,asadniające jej prawo do zaopatrzenia

po zaginianym.

§ 6. Dowady akolicznaści, wymienionej w § 5

lit. a, winna dostarczyć sama strona pr o,sząca przy

wniesieniu podania, a mianawicie

a) żona - metrykę ślubu;

b) dzieci ślubne - metrykę chrztu (uradzenia);

c) dzieci nieślubne - metrykę chrztu (ur odzenia) araz orzeczenie właściwe g o. sądu,

stwierdzające ojcostwo zaginiane_

ga, a w b.

Królestwie Kongres-a wem abowiązek utr-z ymania dziecka;

d) rodzice - metrykę chrztu (urodzenia) zag'i nionego;

e) dzieci adoptawane - akta adaptacji.

Równacześnie strana winna dałączyć do padania dowód, że zaginiony miał względnie strona ma

miejsce zamieszkania w kraju.

W razie n-iemo-żności dostarczenia dowodów,

wymienionych w punktach a) - e), może strona udowodnić s'woje uprawnienia innemi

dokumentami

urzędowemi albo zaprzysiężonemi zeznaniami wiarygodnych osób.

§ 7. Dowody innych okoHczności, w szczegó.lności wymienionyc;h w § 5 lit. b), 'c), d), oraz dowody,

które dla strony są niedo,stępne, zbiera z urzędu Powiatowa

Nr. III.

Komenda

Uzupełnień

Wars,z awa-Miasto

§ 8. Okoliczności, wymienione w § 5 lit. b), c),

d), mają być stwierdzone zas,a dniczo zaświadczeniem

dowódcy tego oddziału woj's kowego, w ktÓTym zaginiony służył bezpośrednio przed zaginięciem,

wZlględniezaświadc,zeniami -o dpowiednich

władz

wojskowych.

W razie niemożności stwierdzenia tych oko)1,czności przez władze woj5kowe (§ 2 niniejszego

rozporządzenia), mo.gą byćo.ne udowodnione zaprzysiężonemi zeznaniami wiarygodnych osób.

Wszystkie władze wojsko'we obowiązane

Powiatowej Komendzie Uzupełnień

Warszawa-Miasto Nr. III żądanych w tym względzie

zaświadczeń i dowodów.

O przesłuchanie osób zwraca się Powiat'o wa

Komenda Uzupełnień Warszawa-Miasto Nr. III do

właściwych dla danych osób według ich miejsca zamieszkania sądów powiatowych, które obowiązane

są żądaniu takiemu uczynić zadość.

Do władz zagranicznych można zwracać się

z żądaniem do:starczenia dowodów tylko w drodze

dyplomatycznejpr,zez Mini,sterstwo Spraw Zagranicznych.

§ 9.

są dostarczyć

589

§ 10. W toku po s tępowania, z reguły równocześnie z jego. wszcz ę ci e m , winna Powiatawa Komenda Uz u pełnień W arsza wa-Miasto Nr. III ogło­

sić

w "Mon itarze Pols kim" obwie-s zczenie o za,ginię­

ciu dane j asoby oj lej poszukiwaniu.

W obwieszcz eniu należy dokładnie podać dane osobiste zagin ion ego (imię, nazwisko, czas i miejsce urodzenia, 'imion a rodziców, ols tatnie znane miejsce za mieszkania , zawód, oddział służbowy), tudzież

imię i na zwis k o str ony pr osz ącej oraz jej stosunek

do z,a ginioneg a, przyczem należy zamieścić wezwanie do wszystkich, którzy posiadają wiadomości o zaginionym, mo g ące świ.adczyć 'o jego zaginięciu,

względnie o jego istnieniu, aby o nichzawiadomiJli

Po,wiatową Kom en d ę Uzupełnień Warszawa-Miasto

Nr. III w ciągu trzech miesięcy od ogłoszen~a o,b ·

wieszczenia.

§ 11. Po zebraniu pr,z episanych dowodów, nie

wcześniej jednak, niż po upły w ie trzech miesięcy od

chwili o głoszenia obwieszc zenia w "Monitorze Polskim", P owiatowa Kome nda Uzupełnień WarszawaMiasto Nr. III prze' syła ,a kta sprawy Dowódcy Okrę­

gu Korpusu Nr. I w Warszawie.

§ 12. Do wydaw,a nia orzeczeń o zaginięcIu

ustanawia się kom is j ę pr,z y Dowódcy Okrę,gu Korpusu Nr. I w Warszawie złożoną

1) z oficera sztabo,w ego K. S., jako przewodniczące g o ,

mianowanego przez Ministra

Spraw Woj's kowych, tudzież

2) ze stałego referenta komisji i

3) z urzędnika re.ferendarskiego, jako człon­

ków, po-w ohnych przez Ministra Spraw

W ojskowych w porozumieniu z Ministrem

Pracy i Opieki Społecznej.

§ 13. Przewodniczący komisji zwołuje posiedzenia, referuje s.prawę, k ieruje obradami i głosuje

ostatni.

Przed podda niem sprawy pod orzeczenie komisji, przewodniczący uprawniony jest do uzupeł­

nienia dowodów bądź bezpośrednio, bądź za pośrednictwem Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa-Miasto Nr. III.

§ 14. Orzeczenie komisji, którego przedmiotem może być tylko bądź uznanie lub nieuznanie za

zla ginionego w rozumieniu ustawy z dnia 18 ma,r ca

1921 r., bądź uzupełnienie dowodów - zapada rw postaci uchwały większ oś cią głolSów.

Orzeczenie komisji wykonywa przewodniczący.

§ 15. Orze,czenie komisji, z wy,jąt.kiem uchwały w sprawie uzupełnienia dowodów, musi zawierać

a) szcze g ół owe określenie okoliczności, które

przyjęto za podstawę orzeczenia 'o zaginię­

ciu l§ 5);

b) klauzulę, że oneczenie o zaginięciu zostało

wydane w celu ubiegania .się o 'z aopatrzenie, oraz imię i .nazwisko osoby, na której

pr-ośbę orzeczenie wydan;o.

Orzeczenie winno być podpłsane przez wszystkich członków komisji i ,z atwierdzone przez Dowódcę Okręgu Korpusu Nr. I.

§ 16. Orzeczenie komi5ji za twierdzone przez

Dowódcę Okręgu Korpusu Nr. I staje się prawomoc-

'T

Dziennik Ustaw. Poz. 285.

ne z chwilą jego wydania, o ile strona nie wniosła

w terminie przepisanym odwołania.

. § 17. Od orze-c zenia komisji,z wyjątkiem

uchw~ł w przedmiocie uzupełnienia dowodów, pr,zysługuje stronie proszącej odwołanie w terminie dwumieisięcznym od chwili zawiadomienia o orzeczeniu.

§ 18. Odwołanie wnosi się na ręce Dowódcy

Okrę gu Korpusu Nr. I, kt6ryprzesyła je wraz z aktami do komisji odwoławczej w Ministerstwie Spraw

Wojskowych.

§ 19. Do rO'~poznani, a i orzeczenia w sprawach

odwołań ustanawia się w Ministerstwie Spraw Wojskow}'lch (Departament Sprawiedliwości) komisję odwoławczą, w skład której wchodzą

1) oficer sztabowy K. S. jako przewodniczący,

mianowany przez Ministra Spraw Wojskowych, tudzież

2} stały referent komisji i

3) urzędnik referendarski, jako członko,wie,

powołani przez Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z M~nistrem Pracy

i Opieki Społecznej.

§ 20. Przewodniczący komisji odwoławczej

zwołuje posiedzenia, kieruje obradami i głosuje

ostatni.

Przedstawienie stanu sprawy należy z reguły

do referenta, który pierwszy oddaje głos.

§ 21. Przedmiotem orzeczenia komisji odw,)ławczej może być

a) zatwierdzenie 0'rzeczenia komisji, ustan·) wionej przy Dowódcy Okręgu Korpusu Nr. I

w Warszawie,

b} uchylenie or,zeczen.ia tej'że k0'misji i orzeczenie w s'p rawie samej w postaci n ow~go

orzeczenia.

Orzeczenia komi'sji odwoławczej

zap'lQa;ą

w pos-taci uchwał większością głosów.

§ 22. Orzeczenie komisji odwoławczej jest

ostateczne i staje się prawomocne z chwilą ogło­

sze,n ia.

§ 23. Przed wydaniem orzeczenia, komisja odwoławcza uprawniona jest do powzięcia uchwały

w przedmiocie uzupełnienia dowodów bądź bezpośrednio, bądź za pośrednictwem Powiato'wej Komendy Uzupełnień Warszawa-Miasto Nr. III.

§ 24. Przepis § 15 stosuje się ró,wnież do orzeczeń komisji odwoławczej, z wyjątkiem post,a nowienia o zatwierdzen.iu.

Warszawa. Drukarnia Państwowa.

Nr. 34.

§ 25. Wyk onanie o's tatecznych orzeczeń komisji odwoławczej należy do przewodniczącego komisji ustanowionej przy Dowódcy Okręgu Korpusu

Nr. I, któremu w tym celu komis,ja odwoławcza przesyła swe orzeczenie wraz z akbami sprawy.

§ 26. Prawomocne orzeczenie komisji stanowi prawną podstawę do ubieg ania się przez stronę

o zaopatrzenie przewidz ian e wart. 4 lit. d) ustawy

z dniia 18 marca 1921 r . (D z. U. R. P. Nr. 32, poz. 195).

§ 27. Orzeczenie k omis ji, uzn a jące daną osoza zaginioną, traci swą moc o bowiązującą

a) z chwilą odnalezien ia zaginionego;

b) po upływie trzech lat, licząc od chwili wydania prawomo.cnego -orzeczenia, uznającego

osobę za zaginioną, jeżeli w ciągu tego czasu nie przedłożono metryki jej śmierci,

względnie nie uzyskano orzeczenia sądowe­

go, uznającego zagini onego za zmarłego.

Zgaśnięc i e

mocy obowiązującej orzeczenia,

winna komisja ustanowiona przy Dowódcy Okrę,gu

Korpusu Nr. I w Warszawie uwidocznić w aktach

i zawiadomić o tern Ministra Skarbu.

bę

§ 28. Rozporządzenie niniej'sze wchodzi w ży­

ciez dniem ogł oszenia i obowiązuje na całym obszarze Rzeczyposp olitej Polskiej.

R6wnocześnie tracą moc obowią.zującą

rozporządzenie wyk onawcze M-i nistra Spnw

Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Sprawie(1! iwo ś c i z dnia 1 sierpnia 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr. 74,

poz. 739);

§ l pkt. 5 fO'zporządzen-ia Ministra ·P racy

i Opieki Społecznej, Ministra Skarbu i Mini's tra

Spraw Wojskowych z dnia 5 grudnia 1925 r. (Dz. U.

R. P. z r. 1926 Nr. 10, poz. 70);

r o zporządzenie Ministra Spraw Wojskowych

w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości z dnia

10 listopada 1926 r. (Dz. U. R. P. Nr. 116, po'z. 677);

rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych

w porozumieniu z Ministrem Spra,wiedliwości z dnia

10 lutego 1927 r . (Dz. U. R. P. Nr. 13, poz. 104);

rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych

w porozumieniu z Ministrem Spra-wiedliwości z dnia

21 grudnia 1927 r. (Dz. U. R. P. Nr. 117, poz. 1007).

Minister Spraw Wojskowych: J. Pilsuds-k i

Minister Sprawiedliwości: St . Car

Minister Pracy i Opieki Spc;łecznej: A. Pryslor

Tłoczono E

polecenia Ministra Sprawiedliwości.

Konto czekowe Pocztowej Kasy Oszczędności Xl! 30130.

50743 P

Cena 25 gr.

OD ADMINISTRACJI: Prenumerata Dz. tJ. R. P. wynosi 8 zł. kwartalnie. Urzędy i instytucje palistwowe opłacaj,

6 zł. Prenumerata winna być opłacana najpóźniej na 2 tYl!odnie przed rozpoczęciem każdego kwartału.

Reklamacje z powodu nieotrzymania poszczególnych numerów Dz. U. R. P. należy wnosić do właściwych urzęd6w

pocztowych niezwłocznie po otrzymanha naltępneio kolejnello numeru.