Ustawa z dnia 26 lutego 1930 r. w sprawie zmiany ustawy z dnia 29 lipca 1921 r. w przedmiocie przeznaczenia terenów za cytadelą oraz pasa ziemi wzdłuż ulicy Górnej w Warszawie pod budowę domów, oraz ustaw z dnia 28 lipca 1922 r. i 22 września 1922 r., dotyczących rozszerzenia zakresu działania powołanej wyżej ustawy z dnia 29 lipca 1921 r.

Art. 4 ustawy z dnia 29 lipca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr 69, poz. 448) otrzymuje następujące

brzmienie

„

Grunty, przeznaczone w prawomocnym planie zabudowania pod ulice, place i zieleńce

oraz na pomieszczenie instytucyj użyteczności publicznej, będą odstąpione gminie miasta

stoł. Warszawy bezpłatnie.

Grunty te przechodzą napowrót na rzecz Skarbu Państwa w razie ustalenia, że zostały

użyte nie na cele, na które je odstąpiono

”

.

Art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr 69, poz. 448) otrzymuje następujące

brzmienie

„

Upoważnia się Ministra Skarbu do sprzedawania terenów i parcel, na których mają być

wznoszone domy mieszkalne, spółdzielniom mieszkaniowym, mieszkaniowo-budowlanym i

budowlanym oraz internatom i bursom dla młodzieży na warunkach ulgowych, ustalonych

według swego uznania

”

.

Art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr 69, poz. 448) w dotychczasowem

brzmieniu uchyla się i nadaje się mu brzmienie następujące

„

Pisma, dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, przewidzianego w art. 5, są

wolne od opłat stemplowych.

Pobrane już opłaty stemplowe zwrotowi nie podlegają.

”

Art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr 69, poz. 448), art. 2 ustawy

z dnia 28 lipca 1922 r. (Dz. U. R. P. Nr 67, poz. 601) oraz art. 2 ustawy z dnia 22

września 1922 r. (Dz. U. R. P. Nr 89, poz. 801) otrzymują każdy zosobna następujące

brzmienie

„

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu

”

.

Spółdzielniom mieszkaniowym i budowlanym, spółdzielczym stowarzyszeniom budowlanym

i kooperatywom budowlanym robotniczym oraz internatom i bursom dla młodzieży, które

na mocy art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr 69, poz. 448) w pierwotnem

jej brzmieniu zawarły umowy o ustąpienie im pod tytułem wieczystej dzierżawy terenów

i parcel, w ustawie tej, a także w ustawach z dnia 28 lipca 1922 r. (Dz. U. R. P.

Nr 67, poz. 601) i z dnia 22 września 1922 r. (Dz. U. R. P. Nr 89, poz. 801) wymienionych,

służy prawo zawarcia z Ministerstwem Skarbu uzupełniających umów o zbycie im tychże

terenów i parcel na własność.

Do składania odpowiednich zgłoszeń wyznacza się termin dwuletni od dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Z dniem tym tracą moc prawną

w odniesieniu do terenów i parcel, objętych ustawami z dnia 29 lipca 1921 r. (Dz.

U. R. P. Nr 69, poz. 448), z dnia 28 lipca 1922 r. (Dz. U. R. P. Nr 67, poz. 601)

i z dnia 22 września 1922 r. (Dz. U. R. P. Nr 89, poz. 801), wszelkie uprawnienia

Skarbu Państwa, zastrzeżone w zawartych już umowach sprzedaży i dzierżawy, a oparte

na art. 7 ustawy z dnia 29 lipca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr 69, poz. 448).