Ustawa z dnia 12 lutego 1930 r. o ochronie swobody wyborów przed nadużyciem władzy urzędników.

Postanowienia niniejszej ustawy mają moc obowiązującą dla wyborów Sejmu i Senatu,

Sejmu Śląskiego oraz ciał samorządowych.

Urzędnik, który w związku ze swojem urzędowaniem wpływa bezprawnie na wynik głosowania,

a w szczególności

a)

sporządza listę głosujących z pominięciem uprawnionych lub wpisaniem nieuprawnionych;

b)

używa podstępu celem nieprawidłowego sporządzenia listy głosujących;

c)

uszkadza, ukrywa, przerabia lub podrabia protokóły lub inne dokumenty głosowania;

d)

dopuszcza się nadużycia przy przyjmowaniu lub obliczaniu głosów;

e)

dopuszcza się nadużycia przy zgłaszaniu lub ustalaniu listy kandydatur, albo też unieważnia

bezprawnie deklaracje wyborców, dotyczące zgłoszeń kandydatur

- ulega karze więzienia do lat pięciu.

Urzędnik, który przemocą, groźbą, podstępem, lub innym niedozwolonym sposobem w związku

ze swojem urzędowaniem przeszkadza

a)

odbyciu zgromadzenia wyborców;

b)

swobodnemu wykonywaniu prawa zgłaszania kandydatur;

c)

swobodnemu wykonywaniu prawa głosowania;

d)

głosowaniu lub obliczaniu głosów

- ulega karze więzienia do lat trzech.

Urzędnik, który w związku ze swojem urzędowaniem lub też z wyraźnem lub domniemanem

powołaniem się na nie, używa przemocy, groźby, podstępu lub innego niedozwolonego

sposobu celem

a)

wywarcia wpływu na sposób głosowania osoby uprawnionej lub celem powstrzymania jej

od głosowania;

b)

wywarcia wpływu na zgłaszanie kandydatur albo na ich zaniechanie, w szczególności

także na umieszczenie lub wycofanie podpisów na deklaracjach, dotyczących zgłoszenia

kandydatur

- ulega karze więzienia do lat pięciu.

Tej samej karze ulega urzędnik, który w związku ze swojem urzędowaniem lub też z wyraźnem

albo domniemanem powołaniem się na nie, udziela lub obiecuje udzielić korzyści majątkowej

albo osobistej uprawnionemu do głosowania, czy też innej osobie

a)

celem wywarcia wpływu na sposób głosowania osoby uprawnionej lub celem powstrzymania

jej od głosowania;

b)

celem wywarcia wpływu na zgłaszanie kandydatur, czy też ich zaniechanie, w szczególności

także na umieszczenie lub wycofanie podpisu na deklaracjach, dotyczących zgłoszenia

kandydatur.

Urzędnik, który w związku ze swojem urzędowaniem przy głosowaniu tajnem zapoznaje

się w sposób bezprawny z treścią cudzego głosu

-

ulega karze aresztu do jednego roku.

Ze skazaniem za czyny, w powyższych przepisach przewidziane, łączą się w każdym wypadku

następujące kary dodatkowe

a)

pozbawienie czynnego i biernego prawa wyborczego do ciał i instytucyj publicznych

przez lat dziesięć, w wypadku zaś, przewidzianym w art. 6 - przez 5 lat, oraz utrata

piastowanych mandatów;

b)

wydalenie ze służby państwowej oraz samorządowej z utratą praw, wynikających z tej

służby;

c)

pozbawienie prawa piastowania urzędów publicznych oraz wykonywania adwokatury i notariatu.

Powyższe kary dodatkowe mają być orzeczone w wyroku i wymierzone łącznie.

Kary dodatkowe i skutki kar, przewidziane w ustawach karnych dzielnicowych, nie mają

zastosowania do wypadków, przewidzianych w tej ustawie.

Urzędnikiem w rozumieniu tej ustawy jest każda osoba, pełniąca funkcje publiczne w

imieniu Państwa lub samorządu. Za urzędników uważać również należy członków komisyj

wyborczych.

Dla rozpoznania spraw, w tej ustawie określonych, właściwy jest sąd okręgowy.

Najpóźniej w przeciągu 48 godzin od chwili otrzymania doniesienia o popełnieniu jednego

z przestępstw, przewidzianych w tej ustawie, obowiązany będzie oskarżyciel publiczny

złożyć wniosek o wszczęcie śledztwa; śledztwo jest konieczne.

Śledztwo prowadzi sędzia śledczy, któremu sprawa przypadnie w drodze przyjętego w

sądzie okręgowym podziału czynności.

Jeżeli wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy w toku śledztwa doprowadzi do

ustalenia, te należy przeprowadzić rozprawę główną, sędzia śledczy obowiązany będzie

wydać natychmiast postanowienie, zawieszające oskarżonego urzędnika w urzędowaniu,

i o tem zawiadomić właściwą jego władzę przełożoną.

Art. 262, 264, 266 § 2 i 272 kodeksu postępowania karnego z dnia 19 marca 1928 r.

(Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 313) nie mają tu zastosowania.

Pokrzywdzonym w rozumieniu tej ustawy jest nietylko osoba, określona w art. 60 kodeksu

postępowania karnego z dnia 19 marca 1928 r. (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 313), ale także

osoba, która doniosła o przestępstwie, o ile przysługuje jej prawo wybierania w okręgu

wyborczym, gdzie zostało spełnione przestępstwo.

Zawiadomienie, przewidziane w art. 271 § 1 kodeksu postępowania karnego z dnia 19

marca 1928 r. (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 313), sędzia śledczy winien skierować również

do pokrzywdzonego i oznajmieniem, że przysługuje mu prawo, określone w art. 70 powyższej

ustawy.

W razie niewykonania tego prawa w terminie ustawowym, lub nieprzyznania przez sąd

apelacyjny praw oskarżyciela posiłkowego, sędzia śledczy umarza śledztwo i zawiadamia

o tem oskarżonego.

Do przestępstw, przewidzianych w tej ustawie, nie mają zastosowania przepisy ustaw

karnych dzielnicowych o zawieszeniu kary. Ściganie i karanie tych przestępstw przedawnia

się po upływie lat dziesięciu od ich popełnienia.

Równocześnie z rozpisaniem wyborów podać należy tę ustawę we wszystkich gminach okręgów

wyborczych przez rozplakatowanie do powszechnej wiadomości.

Wykonanie ustawy niniejszej powierza się Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa mniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Z dniem tym tracą moc obowiązującą wszystkie przepisy, sprzeczne z tą ustawą.