Ustawa z dnia 23 marca 1929 r. o uregulowaniu stanu hipotecznego nieruchomości, oddanych w toku parcelacji w posiadanie nabywców, na obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego.

1.

Ustawa niniejsza ma zastosowanie w wypadkach, gdy chodzi o uzgodnienie ze stanem faktycznym

stanu hipotecznego nieruchomości, oddanych w toku parcelacji w fizyczne posiadanie

nabywcom przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu

reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1926 r. Nr 1, poz. 1), t. j. 9 stycznia 1926 r. na

obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego.

2.

W razie uwzględnienia przez sąd wniosku okręgowego urzędu ziemskiego zastosowanie

unormowanego w niniejszej ustawie postępowania wyklucza możność zarządzenia wykończenia

parcelacji tejże nieruchomości lub zastosowania do niej przymusowego wykupu w trybie

p. a) cz. 1 art. 3, art. 63 i cz. 5 art. 65 ustawy z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu

reformy rolnej (Dz. U. R, P. z r. 1926 Nr 1, poz. 1) albo rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o skutkach naruszenia przepisów przy parcelacji

prywatnej (Dz. U. R. P. Nr 27, poz. 247).

1.

Postępowanie wszczyna okręgowy urząd ziemski przez postawienie przed właściwym sądem

hipotecznym (art. 6) wniosku o wydzielenie nabytej w toku parcelacji nieruchomości

z posiadłości szczepowej właściciela hipotecznego i o utworzenie dla niej nowego wykazu

hipotecznego oraz dokonanie wpisu prawa własności na rzecz wprowadzonego w posiadanie

nabywcy, albo o dopisanie wydzielonej nieruchomości do już istniejącego wykazu hipotecznego.

Wniosek może być postawiony bądź z urzędu, bądź na żądanie właściciela hipotecznego

posiadłości szczepowej, bądź też na żądanie wprowadzonego w posiadanie nabywcy lub

jego następców, w każdym przypadku po uprzedniem uzyskaniu zezwolenia Ministra Reform

Rolnych.

2.

Minister Reform Rolnych nie odmówi zezwolenia (cz. 1), wyjąwszy gdyby zastosował wykończenie

parcelacji lub przymusowy wykup w trybie przepisów wymienionych w cz. 2 art. 1.

3.

Właściciel hipoteczny posiadłości szczepowej i nabywca, będący w posiadaniu nieruchomości,

nie mogą wystąpić przed sądem samoistnie z wnioskiem, określonym w cz. 1. Wniosek,

postawiony przez urząd ziemski, w razie uwzględnienia go przez sąd, zastępuje wszystkie

prawnie wymagane zatwierdzenia lub zezwolenia ze strony urzędów ziemskich.

Ustawa niniejsza ma zastosowanie bez względu na to, czy osoba, która zbyła nieruchomość

w drodze parcelacji, jest osobą fizyczną lub prawną, czy może zbywać majątek tylko

pod warunkiem zatwierdzenia przez sąd sprawujący nadzór z tytułu opieki, kurateli,

fideikomisu, fundacji lub przez władzę administracyjną, jako władzę nadzorczą.

Przepisy procedury cywilnej mają zastosowanie do postępowania unormowanego niniejszą

ustawą, o ile chodzi o koszty, doręczenia wezwań, czasokresy, terminy rozprawy, wydawanie

zarządzeń celem przeprowadzenia rozprawy, kierownictwo procesowe, ustną rozprawę,

dowody, uzasadnienie uchwały, przywrócenie terminów i rekurs.

1.

Wniosek, określony w cz. 1 art. 2, winien zawierać

a)

oznaczenie parcel gruntowych lub części parcel gruntowych, których wydzielenia żąda

okręgowy urząd ziemski z wymienieniem liczb katastralnych i obszaru oraz z dołączeniem

w razie potrzeby planu podziału, odpowiadającego wymogom przepisów instrukcyj katastralnych;

b)

oznaczenie tytułu i czasu objęcia w posiadanie działek przez nabywców i ich następców

z równoczesnem wymienieniem środków dowodowych;

c)

oświadczenie osób, mających prawa rzeczowe na szczepowej posiadłości, wpisane w księdze

gruntowej, że zgadzają się na bez ciężarowe wydzielenie nieruchomości;

d)

w braku tego oświadczenia osób rzeczowo uprawnionych, wymienienie ich imion i nazwisk

oraz miejsca zamieszkania;

e)

wyszczególnienie imion i nazwisk oraz miejsca zamieszkania właścicieli hipotecznych

posiadłości szczepowej oraz wprowadzonych w posiadanie nabywców lub ich następców,

o ile obecni posiadacze nieruchomości nie są pierwotnymi nabywcami parcelacyjnymi.

2.

Wniosek należy złożyć do sądu w takiej ilości egzemplarzy, aby obok egzemplarza przeznaczonego

do użytku sądowego tak właściciel hipoteczny posiadłości, jak i każda z osób uprawnionych

rzeczowo, oraz posiadacze, a także urząd skarbowy podatków i opłat skarbowych, w którego

okręgu położona jest nieruchomość, mogli otrzymać po jednym egzemplarzu wniosku.

1.

Wniosek, przewidziany w art. 2, składa okręgowy urząd ziemski do sądu, prowadzącego

księgę gruntową dla nieruchomości, podlegających wydzieleniu.

2.

Jeżeli wniosek dotyczy posiadłości, wpisanej tak w księgach tabularnych sądu okręgowego,

jak i w księdze gruntowej sądu grodzkiego, wówczas do przeprowadzenia postępowania

w myśl niniejszej ustawy jest właściwym sąd okręgowy.

3.

Przeciw orzeczeniu o właściwości niema odrębnego środka prawnego.

Sędzia hipoteczny (art. 6) bada treść wniosku pod względem formalnym oraz stan hipoteczny

posiadłości, z której ma być wydzielona nieruchomość, i zarządza wpis adnotacji do

księgi gruntowej posiadłości szczepowej o zgłoszeniu wniosku o wydzielenie nieruchomości.

Adnotacja ma ten skutek, iż prawa rzeczowe, później wpisane, nie stanowią przeszkody

przeciw wydzieleniu nieruchomości w stanie wolnym od tych praw.

Sędzia hipoteczny zarządza w razie potrzeby uzupełnienie wniosku, wyznaczając odpowiedni

termin okręgowemu urzędowi ziemskiemu, a to pod rygorem wykreślenia adnotacji uskutecznionej

wmyśl art. 7.

1.

Po otrzymaniu wniosku sędzia hipoteczny wzywa wszystkie osoby, mające na posiadłości

szczepowej prawa rzeczowe, wpisane w księdze gruntowej, co do których nie złożono

oświadczenia w myśl p. c) cz. 1 art. 5, jak również właściwy urząd skarbowy podatków

i opłat skarbowych - do oświadczenia w ciągu dni 14, licząc od dnia doręczenia wezwania,

czy zgadzają się na bezciężarowe wydzielenie nieruchomości, przyczem brak oświadczenia

się w tym terminie będzie uważany za wyrażenie zgody, co należy zaznaczyć w wezwaniu.

2.

Wezwanie do osób, mających prawa rzeczowe, doręcza się trybem doręczenia skargi. O

ile doręczenia do rąk własnych nie można uskutecznić, sąd ustanowi kuratora, któremu

doręczane będą wszystkie wezwania i zawiadomienia ze skutkiem prawnym.

1.

Równocześnie z wydaniem zarządzeń w myśl art. 7 i 9 sędzia hipoteczny wyznacza termin

do ustnej rozprawy w czasie nie dłuższym niż 6 tygodni.

2.

Na rozprawę należy wezwać

a)

okręgowy urząd ziemski, który zgłosił wniosek w myśl art. 2,

b)

właścicieli hipotecznych posiadłości szczepowej, z której ma być wydzielona nieruchomość

z równoczesnem poleceniem, aby przed rozprawą przedstawili swoje zarzuty i podali

środki dowodowe,

c)

posiadaczy nieruchomości, która ma być wydzielona,

d)

osoby, mające na posiadłości szczepowej prawa rzeczowe, wpisane w księdze gruntowej,

z wyjątkiem tych, co do których uzyskano zgodę na bezciężarowe wydzielenie, oraz tych,

które w wyznaczonym terminie żadnego oświadczenia nie złożyły (cz. 1 art. 9),

e)

właściwy urząd skarbowy podatków i opłat skarbowych.

1.

Wezwanie na rozprawę wraz z wnioskiem, zgłoszonym w myśl art. 2, doręcza się osobom,

wymienionym w p. b) i d) art. 10 niniejszej ustawy, trybem doręczenia skargi.

2.

Sędzia hipoteczny winien zarazem, przy wyznaczeniu terminu rozprawy, wydać wszelkie

zarządzenia w szczególności co do wezwania świadków i biegłych, celem umożliwienia

przeprowadzenia rozprawy w jednym terminie.

1.

Sędzia hipoteczny przesłucha na rozprawie strony interesowane.

2.

Niestawiennictwo stron nie jest przeszkodą do przeprowadzenia rozprawy i powzięcia

uchwały.

3.

Jeżeli właściciel hipoteczny posiadłości szczepowej sprzeciwi się wydzieleniu nieruchomości,

sędzia hipoteczny ograniczy rozprawę w zakresie stosunków między właścicielem hipotecznym

a nabywcami, przy uwzględnieniu zasad, określonych w art. 15, do stwierdzenia faktu

nabycia i objęcia nieruchomości w fizyczne posiadanie i ustalenia jej obszaru oraz

ewentualnie do stwierdzenia faktu niezapłacenia umówionej ceny kupna, przerachowania

jej i ustalenia wysokości niespłaconej ceny kupna (art. 21).

1.

Jeżeli osoby, mające na szczepowej posiadłości prawa rzeczowe, wpisane w księdze gruntowej,

wniosły sprzeciw co do bezciężarowego wydzielenia nieruchomości (cz. 2 art. 9), sędzia

hipoteczny przesłucha osoby te oraz posiadaczy nieruchomości co do kwestji, czy i

w jakiej mierze przeniesienie praw rzeczowych ma nastąpić na kartę ciężarów nowego

wykazu hipotecznego dla wydzielonej nieruchomości (art. 16).

2.

Jeżeli na posiadłości szczepowej istnieją służebności i ciężary rzeczowe, wpisane

w księdze gruntowej, sędzia będzie starał się doprowadzić do porozumienia stron co

do uregulowania tych praw, a w razie niedojścia do porozumienia winien ustalić, w

jaki sposób uregulowanie tych praw ma nastąpić (art. 19).

3.

Jeżeli w księdze gruntowej posiadłości szczepowej są wpisane świadczenia i daniny

na rzecz klasztorów, kościołów i plebanów, wymienione w § 1 ustawy krajowej z dnia

27 maja 1873 r. (Dz. Ust. i Rozp. Kr. Nr 253), sędzia będzie starał się doprowadzić

do porozumienia stron co do wydzielenia nieruchomości w stanie wolnym od tych ciężarów,

a dopiero w razie niedojścia do porozumienia w tym kierunku winien ustalić wartość

tych świadczeń i danin przy pomocy biegłych wedle zasad wyrażonych w powyższej ustawie

krajowej. Przeprowadzenie wykupu może mieć miejsce jedynie co do ciężarów, które miałyby

ulec przeniesieniu do wykazu hipotecznego, mającego być utworzonym dla wydzielonej

nieruchomości.

1.

Przed zamknięciem rozprawy okręgowy urząd ziemski winien złożyć sądowi wykaz kosztów,

obejmujących rzeczywiste wydatki, poniesione przez urząd w związku z przygotowaniem

wniosku i postępowaniem w myśl niniejszej ustawy.

2.

O ile okręgowy urząd ziemski nie przedłoży wykazu kosztów przed zamknięciem rozprawy,

sędzia wyznaczy okręgowemu urzędowi ziemskiemu odpowiedni termin dodatkowy do przedłożenia

wykazu kosztów, pod rygorem pominięcia tych kosztów. W razie przedłożenia wykazu kosztów

po rozprawie sędzia może wyznaczyć termin, celem przesłuchania stron interesowanych,

o ile będzie uważał to za potrzebne do wydania orzeczenia w myśl art. 22.

1.

Sędzia hipoteczny, po przeprowadzonej rozprawie, wyda uchwałę, zgodną z wnioskiem

złożonym w myśl art. 2, o ile na podstawie stanu faktycznego, stwierdzonego na rozprawie,

uzna wniosek za uzasadniony.

2.

Nie stanowią przeszkody do wydania uchwały w myśl cz. 1 następujące okoliczności

a)

że po zbyciu lub objęciu nieruchomości w posiadanie przez nabywców nastąpiła zmiana

w osobie właściciela hipotecznego lub w osobie posiadacza;

b)

że właściciel hipoteczny podniósł zarzut niezapłacenia ceny kupna przez posiadacza

nieruchomości, względnie jego poprzednika, chociażby zarzut ten był zgodny ze stanem

faktycznym;

c)

że umowę o sprzedaż gruntów, znajdujących się w posiadaniu nabywców, zawierała osoba,

nie będąca właścicielem hipotecznym posiadłości szczepowej, posiadająca jednak dostateczny

tytuł do uzyskania intabulacji prawa własności na tej posiadłości;

d)

że sąd lub władza administracyjna, jako władza nadzorcza, odmówiły zatwierdzenia kontraktu

kupna sprzedaży odnośnie do podlegającej wydzieleniu nieruchomości (także w wypadkach,

kiedy decyzja ta uprawomocniła się), albo wogóle nie wydały decyzji co do zatwierdzenia.

1.

W uchwale należy oznaczyć, które prawa rzeczowe, ciążące na posiadłości szczepowej

i wpisane w księdze gruntowej, przenosi się na kartę ciężarów nowego wykazu hipotecznego

dla wydzielonej nieruchomości. Z reguły należy przenieść wszystkie prawa rzeczowe,

wpisane na posiadłości szczepowej, o ile przeciw bezciężarowemu wydzieleniu nieruchomości

osoby uprawnione wniosły sprzeciw w okresie ustalonym w art. 9.

2.

Sędzia hipoteczny zarządzi mimo sprzeciwu osób uprawnionych bezciężarowe wydzielenie

nieruchomości

a)

jeżeli posiadłość szczepowa daje bezpieczeństwo w myśl § 1374 p. k. u. c. dla prawa

rzeczowego, wpisanego w księdze gruntowej posiadłości szczepowej, lub

b)

jeśli osoby uprawnione rzeczowo w chwili wpisu tych praw wiedziały, lub powinny były

wiedzieć o zbyciu nieruchomości w drodze parcelacji.

Nie przenosi się na kartę ciężarów nowego wykazu hipotecznego dla wydzielonej nieruchomości

zakazów pozbywania, obciążania, podstawień zwyczajnych i powierniczych, oraz postanowień,

iż posiadłość ma stanowić majątek lub służyć celom ordynacji lub fundacji.

Nie przenosi się również na kartę ciężarów nowego wykazu hipotecznego dla wydzielonej

nieruchomości obowiązków, wynikających z patronatu, połączonego z własnością posiadłości

szczepowej.

Przed wydzieleniem nieruchomości należy uregulować służebności oraz ciężary rzeczowe

w myśl §§ 844, 847 i 848 lit. a) austr. p. k. u. c. w brzmieniu III noweli, z wykluczeniem

zwyczajnej drogi prawa i orzec, które z powyższych praw przenosi się na kartę ciężarów

nowego wykazu dla wydzielonej nieruchomości.

1.

Sędzia hipoteczny oznaczy sumę wykupu świadczeń i danin, wymienionych w cz. 3 art.

13, oraz zarządzi wpis prawa zastawu dla sumy wykupu wraz z odsetkami w stopniu pierwszeństwa

i w miejsce wykupionego prawa przy równoczesnem wykreśleniu tego prawa.

2.

Zastrzeżona w § 19 ustawy krajowej z dnia 27 maja 1873 r. (Dz. Ust. i Rozp. Kr. Nr

253) droga sporu jest niedopuszczalna.

Na wniosek właściciela hipotecznego lub nabywcy, zgłoszony podczas rozprawy, sędzia

hipoteczny ustali niezapłaconą cenę kupna, ewentualnie przerachuje ją, jako osobistą

pretensję, wedle rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 maja 1924 r.

o przerachowaniu zobowiązań prywatno - prawnych (Dz. U. R. P. Nr 42, poz. 441) w brzmieniu

ustalonem w rozporządzeniu Ministra Skarbu wydanem w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

z dnia 25 marca 1925 r. (Dz. U. R. P. Nr 30, poz. 213) oraz ustali wysokość odsetek

i terminy spłaty kapitału i zaległych odsetek. Wreszcie zarządzi równocześnie z wpisem

prawa własności wpis prawa zastawu dla ceny kupna na karcie ciężarów nowego wykazu

hipotecznego dla wydzielonej nieruchomości z pierwszeństwem po przeniesionych prawach

rzeczowych.

1.

Sędzia hipoteczny ustali koszty wyłożone przez okręgowy urząd ziemski (cz. 1 art.

14) i rozłoży je na właściciela hipotecznego posiadłości szczepowej i posiadaczy nieruchomości

podlegających wydzieleniu, stosując o ile możności postanowienia umowy, istniejącej

między stronami, a w braku takiej umowy przepisy procedury cywilnej.

2.

Przepisy cz. 1 mają zastosowanie także w wypadku, kiedy sąd wyda uchwałę, pozostawiającą

wniosek okręgowego urzędu ziemskiego bez uwzględnienia. Koszty ponosi w tym wypadku

w całości ta strona, która wystąpiła do okręgowego urzędu ziemskiego o wszczęcie postępowania,

a o ile postępowanie wszczęto z urzędu - Skarb Państwa z sum przewidzianych w budżecie

Ministerstwa Reform Rolnych na wykonanie parcelacji zastępczej.

W uzasadnieniu uchwały należy przytoczyć fakty, które sędzia ustalił w myśl cz. 3

art. 12 i art. 15 z wyszczególnieniem dowodów, uzasadnić ustalenie, ewentualne przerachowanie

i terminy spłaty, ceny kupna oraz ciężarów rzeczowych, podać na jakiej podstawie nie

zarządzono przeniesienia pewnych praw rzeczowych oraz ograniczeń w rozporządzeniu

posiadłością szczepową na kartę ciężarów wydzielonej nieruchomości, w końcu uzasadnić

orzeczenie o kosztach.

Uchwały należy doręczyć okręgowemu urzędowi ziemskiemu, który postawił wniosek w myśl

art. 2, właścicielowi hipotecznemu posiadłości szczepowej, posiadaczom podlegających

wydzieleniu nieruchomości, osobom, mającym na posiadłości szczepowej prawa rzeczowe

wpisane w księdze gruntowej, oraz właściwemu urzędowi skarbowemu podatków i opłat

skarbowych.

1.

Przeciw uchwale przychylającej się do wniosku, postawionego w myśl art. 2, mogą wnieść

rekurs wszystkie interesowane osoby, z wyjątkiem osób, których prawa rzeczowe, ciążące

na posiadłości szczepowej i wpisane w księdze gruntowej przeniesiono w całości na

kartę ciężarów wydzielonej nieruchomości. Przeciw uchwale, pozostawiającej wniosek

bez uwzględnienia, może wnieść rekurs tylko okręgowy urząd ziemski, który postawił

wniosek,

2.

Rekurs należy wnieść w przeciągu dni 30 od doręczenia uchwały. Sąd odwoławczy rozstrzyga

rekurs ostatecznie na posiedzeniu niejawnem.

3.

Po uprawomocnieniu się uchwały, pozostawiającej wniosek bez uwzględnienia, sędzia

hipoteczny zarządzi 'skreślenie adnotacji, uskutecznionej w księdze gruntowej posiadłości

szczepowej w myśl art. 7.

4.

Uchwały, zarządzającej wpis adnotacji przewidzianej w art. 7, nie można zaskarżyć

osobnym środkiem odwoławczym.

1.

O ile sędzia przychyli się do wniosku i zarządzi Wydzielenie nieruchomości z posiadłości

szczepowej, winien postanowić, że wpis prawa własności do nowego wykazu hipotecznego

dla wydzielonej nieruchomości ma nastąpić na rzecz nabywców.

2.

Uchwała, przychylająca się do wniosku, zaopatrzona klauzulą prawomocności wraz z wnioskiem

oraz przewidzianem w p. c) art. 5 oświadczeniem osób, mających na posiadłości szczepowej

prawa rzeczowe - będzie podstawą do utworzenia nowego wykazu hipotecznego dla wydzielonych

nieruchomości lub dopisania ich do istniejącego wykazu hipotecznego oraz wykonania

wszelkich wpisów, wymienionych w uchwale sędziego hipotecznego.

1.

O ile nieruchomość rozparcelowana jest przedmiotem wpisu księgi tabularnej, sędzia

hipoteczny prześle dokumenty wymienione w cz. 2 art. 26 do sądu grodzkiego, celem

dozwolenia dopisania wydzielonych nieruchomości do istniejącego wykazu hipotecznego

lub utworzenia dla nich nowego wykazu hipotecznego i wykonania wszelkich wpisów wymienionych

w uchwale, oznajmiając zarazem, że nie zachodzi przeszkoda przeciw odpisaniu wydzielonych

nieruchomości. O wykonaniu tych czynności sędzia grodzki zawiadomi sędziego hipotecznego.

2.

O ile nieruchomość rozparcelowana jest przedmiotem wpisu ksiąg hipotecznych, prowadzonych

przy sądzie grodzkim (rustykalnych), czynności wymienione w cz. 1 będą dokonane przez

tenże sąd.

Po dokonaniu przez sąd grodzki czynności wymienionych w cz. 1 art. 27, sędzia, który

wydał uchwałę, zarządzi bezzwłocznie wykonanie odpisania wydzielonych nieruchomości

przy podaniu księgi gruntowej oraz wykazu, do którego wpisano wydzielone nieruchomości,

oraz zawiadomi o tem strony interesowane i właściwy urząd ewidencji katastru podatku

gruntowego, poczem poleci wykreślenie adnotacji, uskutecznionej w myśl art. 7.

Właściwy sąd grodzki, prowadzący księgę gruntową, w której zarządzono dopisanie wydzielonych

nieruchomości do istniejącego wykazu hipotecznego, względnie utworzenie dla nich nowego

wykazu hipotecznego, przechowa w zbiorze dokumentów wniosek okręgowego urzędu ziemskiego,

zgłoszony w myśl art. 2, oraz uchwałę sędziego hipotecznego, wydaną w myśl art. 15

- 22, wraz z wszelkiemi załącznikami.

Do nieruchomości, niewpisanych do ksiąg gruntowych z powodu ich zniszczenia, ma zastosowanie

rozporządzenie z dnia 26 marca 1916 r. (Dz. Ust. p. austr. Nr 87) o sądowem składaniu

dokumentów celem nabycia praw rzeczowych na nieruchomościach i budowlach, niewpisanych

do ksiąg gruntowych.

1.

Od chwili wejścia w życie niniejszej ustawy właściciele hipoteczni nieruchomości,

do których ma zastosowanie niniejsza ustawa (cz. 1 art. 1), nie mogą skutecznie wytoczyć

sporu o uznanie własności, oddanie w posiadanie zbytych nieruchomości, o uznanie kontraktu

kupna za bezskuteczny z tytułu odstąpienia od umowy (9 918 p. k. u, c. w brzmieniu

§ 110 noweli III), jak również o zniesienie umowy z powodu pokrzywdzenia ponad połowę

wartości (§§ 934 I 933 p. k, u. c), zarzuty te mogą jednak podnieść w postępowaniu

unormowanem niniejszą ustawą.

2.

Będące w toku spory w przedmiotach wyżej wymienionych ulegają z chwilą wejścia w życie

niniejszej ustawy zawieszeniu do czasu wydania przez sąd uchwały przewidzianej w art.

15 - 22.

Od chwili wejścia w życie niniejszej ustawy osoby, mające prawa rzeczowe na szczepowej

posiadłości, wpisane w księdze gruntowej, nie mogą prowadzić egzekucji na wydzielonych

nieruchomościach, przed przeprowadzeniem egzekucji na szczepowej posiadłości.

1.

Unormowane niniejszą ustawą postępowania sądowe, nie wyłączając wpisów do ksiąg gruntowych

oraz postępowania przed okręgowemi urzędami ziemskiemi, nie podlegają opłatom sądowym,

względnie stemplowym.

2.

Uchwała sędziego hipotecznego, wydana w myśl art. 15 niniejszej ustawy, podlega opłacie

stemplowej, przewidzianej w ust. 3 art. 58 ustawy z dnia 1 lipca 1926 r. o opłatach

stemplowych (Dz. U. R. P. Nr 98, poz. 570), oraz opłacie komunalnej według zasad podanych

w art. 13 ustawy o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych (w brzmieniu nadanem

mu art. 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. Dz. U.

R. P. Nr 36, poz. 335),

3.

Na poczet opłat, przewidzianych w ustępie poprzednim zalicza się opłaty uiszczone

od kontraktu o nabycie nieruchomości w toku parcelacji, zawartego z właścicielem hipotecznym

posiadłości szczepowej, lub z osobą wymienioną w cz. 2. p. d) art. 15 niniejszej ustawy;

jeżeli kwota podlegająca zaliczeniu wynosi więcej niż opłata przewidziana w części

2 niniejszego artykułu, to zwrot nadwyżki nie nastąpi.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Reform Rolnych i Ministrowi Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w miesiąc po ogłoszeniu i obowiązuje na obszarze

województw: krakowskiego, lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego.