Ustawa z dnia 23 marca 1929 r. o wystawianiu skryptów dłużnych i pokwitowań przez osoby, nieumiejące lub niemogące pisać.

Osoby, nieumiejące lub niemogące pisać, korzystając z pożyczek z funduszów państwowych

lub z państwowych instytucyj kredytowych, mogą niezależnie od trybu, przewidzianego

w obowiązującem ustawodawstwie, wystawiać skrypty dłużne i pokwitowania, zastępując

podpis odciskami wielkich palców (kciuków) obu rąk, lub z braku ich dwoma odciskami

innych palców, wedle możności, różnych rąk. Odciski te winny być uwierzytelnione przez

wójta gminy lub przełożonego zarządu gminy (burmistrza lub prezydenta miasta). Stwierdzenie

tożsamości osoby, która odciski te uczyniła, jako też samego faktu uczynienia tych

odcisków; stwierdzenie, któremi palcami te odciski uczyniono, a wreszcie faktu odczytania

tej osobie wystawianego przez nią dokumentu dokonane będzie przez dwóch piśmiennych

świadków, którzy okoliczności te stwierdzą swemi podpisami.

Formalności, przewidziane w art. 1, będą stosowane także do osób, nieumiejących lub

niemogących pisać, które udzielają poręczeń za pożyczki, określone w art. 1.

Postanowienia art. 1 i 2 nie mają zastosowania do aktów, sporządzanych przez osoby

ślepe, głuche lub nieme, oraz do aktów, mających być podstawą czynności hipotecznych.

Wysokość opłat, pobieranych przez zarządy gmin za czynności, przewidziane w art. 1

i 2, ustali rozporządzenie Rady Ministrów.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Sprawiedliwości i Ministrowi Spraw

Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.