Ustawa z dnia 23 marca 1929 r. o zmianie wymogów do wykonywania zawodu adwokackiego na obszarze sądów apelacyjnych w Krakowie, Lwowie oraz sądu okręgowego w Cieszynie.

Uchyla się wymóg uzyskania doktoratu dla wykonywania adwokatury, dopuszczenia do egzaminu

adwokackiego (§ 1 lit. c, § 2 lit. b i § 3 ustawy z dnia 6 lipca 1868 r. o adwokaturze,

Dz. U. P. austr. Nr 96) i uzyskania prawa do substytucji (§ 31 ust. 3 ustawy z dnia

1 sierpnia 1895 r. o postępowaniu w cywilnych sprawach spornych, Dz. U. P. austr.

Nr 113).

Ustęp pierwszy § 6 ustawy z dnia 6 lipca 1868 r. o adwokaturze, zmieniony ustawą z

dnia 19 lutego 1925 r. (Dz. U. R. P. Nr 26, poz. 172) otrzymuje brzmienie następujące

„

Zajmowanie urzędu sędziowskiego lub prokuratorskiego przy jednym z sądów na obszarze

działania tej ustawy przez lat dwanaście zastępuje praktykę i egzamin adwokacki.

Sędzia lub prokurator (wiceprokurator, podprokurator) nie może w miejscowości, w której

faktycznie wykonywał swój urząd, otworzyć kancelarji adwokackiej przed upływem trzech

lat od czasu zaprzestania przezeń czynnego wykonywania swego urzędu

”

.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Sprawiedliwości

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.