Ustawa z dnia 19 lutego 1929 r. w sprawie uzupełnienia niektórych postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu karno-administracyjnem.

W granicach upoważnień, zawartych w ustawach, obowiązujących na obszarze województw

lwowskiego, krakowskiego, stanisławowskiego, tarnopolskiego i cieszyńskiej części

województwa śląskiego, na których podstawie władze i organa gminne mogły przed wejściem

w życie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu

karno-administracyjnem (Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 365) nakładać kary pieniężne, względnie

aresztu, są one z mocy niniejszej ustawy uprawnione do wydawania nakazów karnych w

trybie art. 45 ust. 1 powyższego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej w zastępstwie

powiatowej władzy administracji ogólnej, a bez upoważnienia wojewody, wymaganego powołanym

art. 45 ust. 3.

Do nakładania kar w trybie nakazów karnych uprawnieni są naczelnicy gmin (wójt, burmistrz,

prezydent miasta).

Na obszarze województw: poznańskiego, pomorskiego i górnośląskiej części województwa

śląskiego służy z mocy niniejszej ustawy miejscowym władzom policyjnym w zastępstwie

powiatowej władzy administracji ogólnej, a bez upoważnienia wojewody, wymaganego art.

45 ust. 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu

karno-administracyjnem (Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 365) prawo wydawania nakazów karnych

w trybie art. 45 ust. 1 powyższego rozporządzenia co do przestępstw, do których z

mocy szczególnych przepisów ustaw, dekretów i rozporządzeń, wydanych przez władze

polskie, miała przed wejściem w życie tego rozporządzenia zastosowanie ustawa z dnia

23 kwietnia 1883 r., dotycząca wydawania policyjnych zarządzeń karnych przeciw wykroczeniom

(Zb. Ust. Pr. str. 65).

Stosowanie nakazów karnych przez władze i organa, wymienione w art. 1 i 2, jest dopuszczalne

także w wypadkach, w których przysługiwało im prawo orzekania o odszkodowaniu lub

konfiskacie, o ile wysokość szkody, względnie wartość skonfiskowanego przedmiotu nie

przenosi kwoty 30 zł.

Grzywny, wymierzone na podstawie art. 1 lub 2, oraz skonfiskowane na podstawie art.

3 przedmioty, względnie kwoty, uzyskane za nie drogą sprzedaży, przypadają w razie

braku odmiennych postanowień w ustawach szczególnych na obszarze województw, wymienionych

w art. 1, na rzecz gminy z przeznaczeniem na cele opieki społecznej, zaś na obszarze,

określonym w art. 2, na rzecz tego, kto ponosi rzeczowe koszty miejscowego zarządu

policyjnego.

Na pozostałym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej wpływają grzywny, nałożone przez

władze gminne w trybie, przewidzianym w art. 45 powołanego wyżej rozporządzęnia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej, o ile szczególne ustawy nie stanowią inaczej, na rzecz

gminy i mają być użyte na cele opieki społecznej.

Postanowienia ustępu pierwszego mają zastosowanie wówczas, gdy orzeczenie karne wydaje

powiatowa władza administracji ogólnej na skutek sprzeciwu, przewidzianego w art.

46 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o postępowaniu karno-administracyjnem.

W wypadku skierowania sprawy na drogę sądową grzywny, orzeczone przez sąd, przypadają

na rzecz Skarbu Państwa, o ile ustawa szczególna nie stanowi inaczej.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz Ministrowi

Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie czternastu dni od jej ogłoszenia.

Do spraw, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, mają zastosowanie

przepisy dotychczasowe rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca

1928 r. o postępowaniu karno-administracyjnem (Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 365).