Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 maja 1927 r. o prawie prasowem.

Art. 14. Minister Spraw Wewnętrznych ma pra· .

wo odebrać debit pocztowy oraz wydać zakaz rozpowszechniania czasopisma wydawanego zagranicą;

o czem ogłosi w gazecie rządowej.

Ro zd zi a ł

III.

o zakładach graficznych i składach druków•

Rrt. 15. Zakład graficzny (drukarnia, litografja,

fotograf ja i t. p.) i skład druków, przeznaczonych

do rozpowszechniania przez sprzedaż, wypożyczanie

lub rozdawanie. będzie miał zarządzającego. Zarzą­

dzającym może być sam właściciel. użytkownik lub

dzierżawca, albo osoba _przez nich ustanowiona.

,

Jeśli właścicie l em zakładu lub składu jest osoba

prawna, obowiązek ustanowienia zarządzającego ciąży

na osobach fizycznych, powołanych do zarządzania

jej sprawami.

f\rt. 16. Zarządzającym może być tylko obywatel polski, zam i eszkały w Państwie, mający 21 lat

sko ńczon y ch, nie pozbawiony czy to zdolności do

dzi a łań prawnych, czy to, wskutek wyroku sądu kar~

nego, prawa za jmowania urz ę dów publicznych.

,

flrt. 17. Zarządzający powinien w ciągu dwudziestu czterech godzin złożyć pisemne oświadczenie

miejscowej wła dzy administracyjnej pierwszej instancji

o objęciu zarządu oraz podać przytem swój adres, ·

nazwę i siedzibę zakładu, tudzież imię, nazwisko,

adres jego właściciela, użytkownika i dzierżawcy.

Obowiązek ten dotyczy także każdej zmiany

w powyższych danych.

Artykuł ten nie stosuje się do państwowych

z akładów graficznych i państwowych składów druków.

Art. 18. Zarządzający zakładem graficznym powinien prowadzić księgę zamówień wykonywanych

druków, podlegających niniejszemu rozporządzeniu,

poświadczoną przez władzę administracyjną pierwszej

instancji.

Do księgi tej należy wpisać przed przystąpieniem

do wykonania zamówienia tytuł, nakładcę, a przy

wydawnictwach perjodycznych-wydawcę, ich adresy

oraz liczbę odbijanych egzemplarzy. Zamówienie powinno być zapisane przed rozpoczęciem danej roboty.

Władza administracyjna ma prawo sprawdzać

zgodnośt wykonywanych prac z księgą zamówień. ·

Art. 19. Władza administracyjna pierwszej in- '

stancji ma prawo dokonywać w składach druków

kontroli, celem sprawdzenia, czy przepisy rozdziału II

są zachowane.

R o z d z i a ł IV.

o czasopismach.

I\rt . . 20. Na każdym egzemplarzu czasopisma, ·

prócz danych wymienionych wart. 6, powinien być

wskazany numer kolejny oraz redaktor odpowiedzialny.

Ng 45.

Dziennik Ustaw. Poz. 398.

Redaktor odpowiedzialny odpowiada za

treść

c~asopisma oraz za niedopełnienie innych obowiąz·

ków, wynikających z przepisów tego rozporządzenia.

flrt. 21. Redaktorem odpowiedzialnym czaso·

pIsma może być tylko obywatel polski, zamieszkały

w Państwie, mający 21 lat skońc z onych, nie pozbawiony czy to wolności, czy to zdolności do działań

prawnych, czy to, wskutek wyroku sądu karnego,

prawa zajmowania urzędów publicznych.

Osoba skazana za zbrodnię lub występek, po·

pełnione w treści druku, lub za nieoględne trzykrotne

w ciągu roku dopuszczenie ogłoszenia utworu zawierającego treść zbrodniczą lub występną (art. 54, 56),

nie może być redaktorem odpowiedzialnym w ciągu

trzech lat od uprawomocnienia się wyroku skazującego.

flrt. 22. Redaktorem odpowiedzialnym nie może

na Sejm Rzeczypospolitej, q/anek Senatu

Rzeczy pospolitej oraz poseł na Sejm Sląski.

Zmiany, które nie mogły być przewidziane, należy

zgłosić w ciągu trzech dili.

To samo stosuje się w TUzie ujaw nienia niezgodności okoliczności podanych w zgłoszeniu lub oświad­

czeniu z istotnym stanem rzeczy.

, firt. 28. Przepisy art. 20 - 27 nie dotyczą wy·

dawnictw władz państwowych i samorządowych, wy·

dawanych w ich zakresie działania.

Rrt. 29. Nie wolno wznawiać zawieszonego

przez sąd czasopisma.

'

Zmiana tytułu na inny nie wyłącza uznania

tożsamości czasopisma z zawieszonem,

jeśli jego

wygląd zewnętrzny, zwłaszcza ze względu na układ,

nieznacznie różni się od zawieszonego.

Rozdzi ał

być poseł

flrt. 23. Kto zamierza wydawać czasopismo

powinien zgłosić o tem właściwej władzyadministra­

cyjnej pierwszej instancji oraz podać

a) tytuł wydawnictwa, jego zakres, terminy i miejsce wydawania;

.

b) adres redakcji i administracji;

c) imię, nazwisko i adres redaktora odpowie·

dzialnego;

d) zakład, w którym czasopismo będzie odbijane;

e) imię, nazwisko i adres wydawcy oraz właści­

ciela, użytkownika i dzierżawcy czasopisma.

Nadto powinien wydawca złożyć 'wspólne z redaktorem odpow iedzial nym oświadczenie, że redaktor

odpowiedzialny odpowiada warunkom niniejszego rozporządzenia .

Władza administracyjna pierwszej instancji jest

obowiązana" natychmiast wydać bezpłatne zaświadcze·

nie o dokonanem zgłoszeniu.

flrt. 24. Wolno rozpocząć wydawanie czasopisma, jeśli w ciągu siedmiu dni władza administracyjna nie zawiadomi zgłaszającego na piśmie

a) że zgłoszenie lub oświadczenie nie zawiera

danych, wymaganych wart. 23;

b) że zachodzą przeszkody, wymienione wart.

21, 22;

c) że tytuł zgłoszonego czasopisma jest taki sam,

jak zawieszonego.

Władza administracyjna może zwolnić zgłaszają­

cego od dotrzymania siedmiodniowego terminu.

flrt. 25. Zgłoszenie traci moc, jeżeli w ciągu

trzech miesięcy od jego dokonania czasopismo nie

ukazało się, lub jeżeli przerwa w wydawnictwie trwa

ponad sześć miesięcy.

flrt. 26. Jeżeli redaktor odpowiedzialny utraci

którykolwiek z warunków, wymaganych wart. 21

lub 22, albo jeżeli okaże się, że tym warunkom

w rzeczywistości nie odpowiadał, wydawca powinien

bezzwłocznie ustanowić nowego redaktora.

.

flrt. 27. Zmiana w okolicznościach, podanych

w zgłoszeniu lub oświadczeniu, nie wstrzymuje wydawania czasopisma, należy jednak zawczasu zgłosić

o : niej władzy administracyjnej pierwszej instancji.

V.

o sprostowaniach i ogłoszeniach.

flrt. 30. Redaktor odpowiedzialny jest obowią­

zany umieścić bezpłatnie w czasopiśmie nadesłane

mu przez urząd państwowy sprostowanie rzeczowe

wiadomości podanej w czasopiśmie. Sprostowanie

powinno być wydrukowane na naczelnem miejscu

tego samego działu, co prostowana wiadomość.

Nie wolno zmieniać nadesłanego tekstu sprostowania, osłabiać jego znaczenia zapomocą nagłówka, układu, doboru czcionek lub w inny sposób,

ani dodawać uwag w tym samym numerze.

Sprostowanie powinno być umieszczone w najbliższym lub następnym numerze czasopisma, wychodzącego przynajmniej pięć razy w tygodniu, w innych zaś czasopismach w najbliższym numerze, a jeśli sprostowanie otrzymano po drukarskiem złoże niu

w kolumny numeru najbliższego - w numerze następnym.

flrt. 31. Redaktor odpowiedzialny obowiązany

jest umlesclc w czasopiśmie bez zmian, za zwykłą

opłatą, nadesłane mu przez sąd lub inną władzę rozporządzenie, zarządzenie, wyrok, uchwałę, postanowienie lub inne obwieszczenie.

flrt. 32.

Redaktor odpowiedzialny nie może od-

mówić umieszczenia bezpłatnie w czasopiśmie nadesłanego i podpisanego pr ~ ez instytucję publiczną lub

prywatną, albo przez osobę prywatną sprostowania

wiadomości, dotyczącej tej instytucji lub osoby, a wydrukowanej w tern czasopiśmie, jeśli tylko sprostowanie nie zawiera treści karalnej, ogranicza się do

przytoczenia okoliczności faktycznych i nie przekracza

dwukrotnie objętości prostowanej w i a domości.

Sprostowanie powinno być wydrukowane w tym

samym dziale i takiemi samemi czcionkami, co prostowana wiadomość.

Ustęp ostatni art. 30 ma tu zastosowanie.

flrt. 33. Sprostowanie powinno być wydrukowane w języku polskim lub w języku czasopisma,

w zależności od tego, w jakim je nadesłano języku.

Nadsyłający sprostowanie w języku polskim może

żądać od redaktora odpowiedzialnego przetłumacze­

nia bezpłatnie sprostowania na język czasopisma

i ogłoszenia w tym języku.

Na żądanie nadsyłającego sprostowanie, redaktor odpowiedzialny prześle mu bezzwłocznie i bez-

Dziennik Ustaw. Poz. 398

płatnie numer czasopisma, w którem sprostowanie

• umieszczono.

CZEŚĆ II.

O przestępstwach prasowych.

R . ozdział

l.

Postanowienia ogólne.

l\rt. 34. Do przestępstw prasowych, czyli zarówno popełnionych w treści druku, jak i porządko­

,wo-prasowych, stosuje się ogólne i szczególne postanowienia ustaw karnych, O ile niniejsze ro z porządze­

nie nie stanowi inaczej.

ność istnieje z powodU każdego nowego przest~p­

stwa popełnionego w treści tego jedynie czasopisma.

Odpowiedzialność osób, wymienionych w niniej·

szym artykule, dQty<:zy zarówno osób, fizycznych jak

prawnych.

l\rt. 37. Kart; aresztu zastępczego wykonywa

po stwierdzeniu niemożnośCi ściągnl~cia

grzywny od skazanego, bądź, według uznania wła­

dzy, dopiero po stwierdzeniu niemożności jej ściąg­

nięcia od wszystkich lub niektórych majątkowo od. .

powiedzialnych.

się

bądź

Rrt. 38. Jeśli druk zawiera w treści cechy przestępstwa, sąd orzeknie konfiskĘltę druku.

Jeśli popełniono przestępstwo porządkowo.pra­

I\rt. 35. Za przestępstwa, popełnione w treści

druku, można orzec, obok kar przewidzianych w innych ustawach, nadto karę grzywny do tysiąca zło . tych, a jeśli w treści druku popełniono zbrodnię do pięciu tysięcy złotych, względnie wymiar grzywny, przewidziany w innych ustawach, podnieść do

tej wysokości.

sowe, przewidziane w 111 rozdziale części niniejszej,

sąd może orzec konfiskatę druku.

Przepisy powyższe sąd stosuje także wtedy,

jeśli przestępcy ścigać lub skazać nie można.

Jeśli druk da się podzielić, należy ograniczyć

konfiskatę do jego części.

Koszt podzielenia poniesie interesowany.

Rrt. 36. Za grzywny, nawiązki, odszkodowania,

opłaty i koszta postępowania karnego z tytułu przestępstwa prasowego należne

Sąd orzeka konfiśkatę

na wniosek

lub z urzędu.

W sprawach ściganych z oskarżenia prywatnego,

albo na wniosek lub z upoważnienia, tudzież w sprawach ściganych na zarządzenie Ministra Sprawiedliwości, sąd orzeka konfiskatę tylko na wniosek oskar-

a) od autora lub redaktora odpowiedzialnego

odpowiadają solidarnie-nakładca i wydawca

druku oraz właściciel, użytkownik i dzierżaw­

ca czasopisma;

b) od nakładcy lub wydawcy odpowiadają solidarnie - właściciel, użytkownik i dzierżaWca

czasopisma;

c) od zarządzającego zakładem graficznym odpowiadają solidarnie -właściCiel, użytkownik

i dzierżawca zakładu;

d) od dzierżawcy zakładu graficznego odpowiadają solidarnie - właściciei i użytkownik zakładu.

Władza administracyjna pierwszej instancji za wIadamia zarządzającego zakładem graficznym, w któ -

rym druk odbito, okażdem prawomocnem orzeczeniu konfiskaty druków, nie będących czasopismami,

a objętości do trzech arkuszy każdy, z powodu przestępstwa popełnionego w ich treści.

Jeżeli ;zarzą­

dzający zakładem graficznym trzykrotnie otrzyma takie zawiadomienia o konfiskatach z powodu prze stępstw, popełnionych w ciągu jednego roku w drukach odbijanych w danym zakładzie, to zarządzający

ten będzie . odpowiadał solidarnie z właścicielem,

użytkownikiem i dzierżawcą zakładu za grzywny, nawiązki, odszkodowania, opłaty i koszta postępowania

karnego, orzeczone z powodu każdego nowego prze' stępstwa, popełnionego w treści druku, nie będącego

czasopismem, a objętości do trzech arkuszy każdy

i odbitego w danym zakładzie .

Jeśli w ciągu roku nie orzeczono nowej konfiskaty; to wyżej wymienione osoby mozna pociągnąć

do odpowiedzialności solidarnej dopiero po otrzymaniu trzech nowych zawiadomień.

Postanowienia dwóch poprzednich ustępow mają

odpowiednie zastQsowanie do czasopism, bez wzglę­

du na ich objętość, z tą zmianą, że zawiadomienia,

konfiskaty i popełnione przestępstwa muszą dotyczyć

tego samego czasopisma, a wówczas odpowiedzi al-

I\rt. 39.

oskarżyciel?

życiela.

flrt. 40. Z orzeczeniem konfiskaty łączy się

nakaz zniszczenia druku ; sąd może orzec również

zniszczenie płyt i form, służących do sporządzen'ia

druku.

Konfiskata nie dotyczy egzemplarzy, które przeszły w posiadanie osób trzecich do ic~ własnego

użytku.

l\rt. 41. Orzeczenie o konfiskacie zastanie wy~

wieszane w sądzie i ogłoszone w gazecie rządowej;

zawierać będzie oznaczert\e skonfiskowanego utworu

lub jego ustępów, powołanie przepisów, na których

mocy zarządzono konfiskatę, oraz zakaz rozpowszechniania druku.

Sąd nakaże ogłoszenie orzeczenia o konfiskacie

z zachowaniem warunków art. 30 i 33 także w czasopiśmie, którego numer uległ konfiskacie.

f\rt. 42. W razie skazania za przestępstwo popełnione w treści druku sąd może na wniosek oskarżyciela zarządzić ogłoszenie w czasopismach wyroku

w całości lub w części.

Jeśli przestępstwo popełniono w czasopiśmie.

sąd może postanowić ogłoszenie wyroku w tem czasopiśmie z zachowaniem warunków art. 30 i 33.

Postanowienia poprzednich ustępów będą odpo-

wiednio stosowane w wypadku uniewinnienia (uwolnienia) oskarżonego o przestępstwo naruszające cześć,

jeśli oskarżony nie udowodnił prawdziwości zarzutów.

Sąd w części orzekającej wyroku stwierdzi, że zarzuty nie zostały stwierdzone.

Rrt. 43. Warunkowe zawieszenie wykonanią

kary nie ma wpływu na obowiązek ogłoszenia wyroku, nakazany na zasadzie niniejszego rozporzą­

dzenia.

N245 _

Dziennik Ustaw. Poz. 398.

Rrt. 44. W razie skazania za zbrodnię lub występek,

popełnione

w treści druku, sąd może

w wypadkach szczególnej wagi lub stwierdzenia

niskich pobudek czynu orzec zawieszenie czasopisma na czas nie przewyższający lat trzech.

Rrt. 45. Ściganie przestępstwa, popełnionego

w treści druku, przedawnia się w ciągu roku, a przestępstwa porządkowo-prasowego - w ciągu sześciu

miesięcy od chwili, w której rozpowszechniano druk

w Państwie, o ile w myśl ogólnych przepisów nie

ulega przedawnieniu wcześniejszemu. Przedawnienie

przewidziane w niniejszym artykule nie biegnie,

jeśli czynności przerywające przedawnienie nie mogą

być podjęte lub dalej prowadzone.

R o z d z i a ł II.

o niektórych przestępstwach w treści druku.

Rrt. 46.

Kto ogłasza w druku wiadomości, doarmji polskiej lub armij państw sprzymierzonych, o planie lub kierunl~u operacyj, miejscu usta' wienia, dyzlokacji, przegrupowaniu, sil e, uzbrojeniu,

zaopatrzeniu lub ruchu wojsk lądowych, powietrznych,

morskich i rzecznych, o wielkości i stanie twierdz,

Qbszarów warownych lub umocnień, o przechowywaniu, przewozie, ilości i jakości materjałów i zapasów

wojennych, o sŁanie i rozmieszczeni u magazynów

i składów wojskowych, o pracach w zakresie przygotowań do obrony państwa, jeżeli bądź sprawca

mógł otrzymać informację, źe przez ogłoszenie interesy Państwa mogłyby być zagrożone, lub z treści

' wiadomości albo z okoliczności można to było poznać, bądź został wydany zakaz ogłaszania takich

wiadomości, będzie karany - o ile czyn nie stanowi

przestępstwa zagrożonego cięższą karą pozbawieniem wolności do roku i grzywną do trzech tysięcy

złotych, lub jedną z tych kar.

Jeżeli czynu oznaczonego w ustępie pie rwszym

dopuszczono się w czasie wojny lub gdy wybuch

wojny bezpośrednio zagrażał , sprawca będzie karanypozbawieniem wolności do trzech lat i grzywną do

tyczące

pięciu tysięcy złotych.

Rrt. 47. Kto, choćby przez nieoględność, ogła­

sza drukiem treść akt postępowania karnego, zanim

ujawniono ją na rozprawie głównej lub zanim ukoń­

czono postępowanie sądowe,-będzie karany pozbawieniem wolności do trzech miesięcy i grzywną do

tysiąca złotych, lub jedną z tych kar.

Rrt. 48.

Kto

ogłasza

drukiem

sprawozdania

Z posiedzeń lub rozpraw sądowych niejawnych (przy

zamkniętych) ,

ogłasza treść tajnych akt

drzwiach

albo kto

bez zezwolenia

o ile czyn

państwowych,

nie stanowi przestępstwa zagrożonego cięższą karą,­

będzie karany pozbawieniem

wolności do trzech

miesięcy i grzywną do tysiąca złotych, lub jedną

'J. tych kar.

Hrt. 49. Kto fałszywie przedstawia w druku

przebieg będącej w toku rozprawy karnej w celu

wywarcia wpływu na sąd lub opinję publiczną,-b ę dzie

karany pozbawieniem wolności do trzech miesi ę cy

i grzywną do tysiąca złotych, lub jedną z tych kar.

553

Rrt. 50.

Kto w druku

1) wzywa do składek na zapłatę grzywien,. kar

pieniężnych, nawiązek, opłat w sprawach karnych

lub kosztów postępowania karnego, zasądzonych od

skaza nego przez sądy, władze administracyjne lub

skarbowe, albo na wypadek takiego zasądzenia, o ile

czyn nie stanowi przestępstwa zagroź6nego cięższą

karą;

2) wzywa do uczczenia skazanego w związku

ze skazaniem go, w szczególności przez składanie

datków na cele z tern związane;

3) wyraża uznanie dla przestępcy z powodu

przestępstwa; będzie

karany pozbawieniem- wolności do

trzech miesięcy i grzywną do tysiąca złotych, lub

jedną z tych kar.

Tym samym karom ulegnie winny ogłoszenia

w druku o złożeniu datków, wymienionych w p. 1 i 2.

Wpłacone datki ulegają konfiskacie.

1\rt. 51. Kto zamieszcza w druku ogłoszenie

zakazane przez ustawę lub rozporządzenie władzy,­

będzie karany pozbawieniem wolności do sześciu

tygodni i grzywną do pie:ciuset złotych, lub jedną

z tych kar.

Hrt. 52. W razie skazania za

przestępstwo,

popełnione

w treści druku, a naruszające cześć, sąd

może, niezależnie od odszkodowania, przyznać pokrzywdzonemu na jego wniosek nawiąike: w wysokości do dziesięciu tysie:cy złotych, z powodu wy- ,

rządzonej krzywdy moralnej.

;

Rrt. 53. W sprawach o przestępstwa przeciw

czci, popełnione w treści druku, dowód prawdy,

dobrej wiary lub prawdopodobieństwa jest niedopuszczalny w wypadkach przewidzianych · w innych

ustawach, a nadto także w następujących

a) jeśli zniewaga dotyczy okoliczności życia prywatnego lub rodzinnego osoby zniesławio­

nej, albo

b) jeśli zarzut nie był postawiony w obronie

uzasadnionego interesu publicznego lub prywatnego, albo

c) jeśli postawiono zarzut hańbiący, O ile w tym

samym druku nie były przytoczone fakty na

uzasadnienie postawionego zarzutu.

Dowód prawdy, dobrej wiary lub prawdopodobieństwa nie wyłącza ukarania oskarżonego za zniewagę, jeśli zniew-aga wynika ze sposobu podania

danej okoliczności lub jej rozgłaszania, zwłaszcza

przez połączenie ze lżeniem lub zohydzaniem.

Rrt. 54. Redaktor odpowiedzialny, nie uznany

za sprawcę lub biorącego udział w przestępstwie,

odpowi ada za dopuszczenie przez nieoględność' do

ogłoszenia

w czasop iśmie utworu, zawierającego

treść przestępną i ulega karze-pozbawienia wolności

do trzech miesięcy i grzywny do tysiąca złotych, lub

jednej z tych kar, a jeśli treść czasopisma zawier,a

cechy zbrodni, wzywanie do niej lub jej zachwalanie-karze po zbaw ienia wolności od sześciu tygodni

do jednego roku i grzywny od tysiąca do pięciu

tysięcy złotych, lub jednej z tych kar.

Kara orzeczona za nieoględność nie może jednak przewyższać

\

Dziennik Ustaw. Poz. 398.

kary, przewidzianej za przestępstwo , którego ce'chy

:zawiera treść utworu.

l\rt. 55. W wypadku przestępstwa przeciw

czci sąd może uwolnić redaktora odpowiedzialnego

od kary, jeżeli autor lub podający wiadomość są są·

dowi znani ił mogą być stawieni przed sąd polski

w razie, gdyby oskarżyciel postawił wniosek przewidziany , ustawą.

f\utor, nakładca i wydawca, zarządza­

jący zakładem graficznym oraz osoba rozpowszech·

niająca d"ruk, winni dopuszczenia przez nieoględność

do ukazania się w obiegu druku innego niż czasopismo, a zawierającego cechy przestępstwa, jeśli nie

odpowiadają jako sprawcy lub za udział w przestęp ·

stwie, - ulegną karom przewidzianym wart. 54.

Nie odpowiadają za powyższe przestępstwo

1) autor - jeśli udowodni, że utwór ogłoszono

bez jego wiedzy;

2) nakładca i wydawca - jeśli autor, zamieszkały w granicach Państwa w chwili ukazania się

druku, znany jest sądowi;

3) zarządzający zakładem graficznym jeśli

znany jest sądowi zamieszkały w granicach Państwa

w chwili 'ukazania się druku autor, wydawca lub

l\rt. 56.

nakładca;

4) osoba rozpowszechniająca druk-:-jeśli na nim

wskazany jest mający siedzibę w Państwie zakład,

w którym druk odbito, chybaby osoba rozpowszech niająca wiedziała lub z okoliczności

szczególnych

mogła wiedzieć, że oznaczenie

zakładu

jest niezgodne z prawdą lub że treść druku zawiera cechy

przestępstwa.

l\rt. 57. Przestępstwa popełnione przez nieoględność, a przewidziane wart. 54 i 56, ściga ' si~

z urzędu, albo na wniosek lub z upoważnienia lub

na zarządzenie Ministra Sprawiedliwości, albo skargą

prywatną, zależnie od tego, w jaki sposób ulega

ściganiu przestępstwo, którego cechy zawiera treść

druku.

R O z d z i a ł III.

' Przestępstwa porządkowo-prasowe.

Rrt. 58. Kto świadomie

1) czyni przedruki druku skonfiskowanego lub

zajE;tego w częściach, które spowodowały konfiskat~

lub zajęcie;

2) rozpowszechnia druk skonfiskowany lub zajęty albo też druk zagraniczny, pozbawiony debitu

pocztowego lub zakazany (art. 14) będzie karany pozbawieniem wolności do sześciu

miesięcy i grzywną do dwóch tysi~cy złotych, lub

jedną z tych kar.

Jeśli czynu dopuszczono się przez nieoględność.

winny będzie karany pozbawieniem wolności do trzech

miesięcy i grzy',\lną do tysiąca złotych, lub jedną

z tych kar.

Okolicznośc ią obciążającą jest popełnienie czy'

nu, mimo ogłoszenia w gazecie rządowej orzeczenia

o konfiskacie lub zajęciu.

f\rt. 59. Kto wydaje czasopismo przez sąd zawieszone, albo kto prowadzi zakład graficzny, którego działalność sąd wstrzymał - b~dzie karany po-

/

N245.

zbawieniem wolności do szesclU miesięcy i grzywną

do tysiąca złotych, lub jedną z tych kar.

l\rt. 60.

Redaktor odpowiedzialny, który w cza-

sopiśmie

1) nie ogłosi rozporządzenia, zarządzenia, wyroku, uchwały, postanowienia lub innego obwieszczenia, nakazanego lub nadesłanego na zasadzie ob'o:wiązujących przepisów prawnych przez sąd lub inną

władZE;;

2) zamieści takie ogłoszenia w sposób niezgo·

dny z obowiązujące mi przepisamibędzie karany pozbawieniem wolności do sześciu tygodni i grzywną do pięciuset złotych, lub jedną z tych kar.

Rrt. 61. Redaktor odpowiedzialny winny nieusprawiedliwionego nieogłoszenia sprostowania, przewidzianego wart. 30 lub 32, albo wydrukowania tego sprostowania w sposób niezgodny z przepisamibędzie karany pozbawieniem wolnoŚci do sześciu

tygodni i grzywną do pięciuset złotych, lub jedną

z tych kar.

Nieogłoszenie sprostowania, nadesłanego na zasadzie art. 32, ścigane jest wskutek skargi prywatnej.

l\rt. 62. W wypadkach, przewidzianych wart. 60

i 61, sąd orzeknie równocześnie z karą obowiązek

umieszczenia w czasopiśmie ogłoszenia lub sprostowania w terminie możliwie najbliższym, oraz konfiskatę każdego numeru, wydanego po tym terminie,

aż do czasu umieszczenia ogłoszenia lub sprostowa·

nia. Obowiązek umieszczenia, orzeczony na zasadzie

niniejszego przepisu, ciąży także na każdym następ.

nym redaktorze odpowiedzialnym.

f\rt. 63. Sąd może ograniczyć się do orzeczenia, nakazującego ogłoszenie sprostowania odrzuconego przez redaktora odpowiedzialnego, jeśli uzna,.

że ten mógł być w błędzie co do warunków ogło­

szenia sprostowania.

1\rt. 64. Zaskarżenie wyroku nie wstrzymuje

jego wykonania co do obowiązku umieszczenia ogło­

szenia lub sprostowania oraz co do konfiskaty w myśl

art. 62.

Rrt. 65. Nakładca, wydawca i redaktor oqpowiedzialny winny puszczenia w obieg, choćby przez

nieoględność, wydawnictwa bez spełnienia prawem

przepisanych warunków - będzie karany pozbawieniem wolQOści do sześciu tygodni i grzywną do pi~­

ciuset złotych, lub jedną z tych kar.

Rrt. 66. Kto świadomie niezgodnie z prawdą

zamieszcza w zgłoszeniu, w oświadczeniu lub na druku dane, wymagane wart. 6, 17, 20 ust. l, 23,27,

albo nie dopełnia obowiązku zmiany redaktora odpowiedzialnego, wymaganego wart. 26 - będzie karany pozbawieniem wolności do trzech miesięcy

i grzywną do dwóch tysięcy złotych, lub jedn~

z tych kar.

, l\rt. 67. Kto, choćby przez nieoględność, narusza przepisy art. 6, 7, 8, 9, 10, 12, B, 15, 16, 17,

18, 20 ust. 1, 33 ust. 2, lub rozporządzeń wydanych

na ich podstawie, albo udaremnia lub udaremnić si~

stara , kontrolę, przewidzianą wart. 18 ustęp ' ostatni

Dzie~'nik Ustaw. Poz. 398.

Me 45.

lLlb wart. 19 - będzie karany pozbawieniem wolności do czterech tygodni i grzywną do pięciuset

zło,tych. lub jedną z tych kar.

, Tej samej karze ulega kto podżega do przekroczenia postanowień art. 13 lub w tern pomaga,

choćby osoba przekracza jąca to postanowienie ze

względu na wiek lub inne okoliczności , nie ulegała

karze.

Przy skazaniu za naruszenie przepisów art. 7,

9, 10 należy orzec obow i.ąz ek dostarczenia egzem. plarzy.

CZĘŚĆ III.

O postępowaniu i odszkodowaniu.

Rozdział.

r.

O postępowaniu w sprawach prasowych.

Hrt. 68.

Orzecznictwo w sprawach prasowych

do sądów.

należy wyłącznie

Hrt. 69. Do właściwości sądów i do postępo­

wania w sprawach prasowych stosuje się przepisy

ustawo ustroju s ą downictwa i o postępowaniu karnem, o ile rozporządzen ie nin iejsze inaczej nie stanowi.

Hrt. 70. Postępowanie przeciw oskarżonemu

o przestępstwa prasowe, popełnione w obrębie sądu

okręgowe go, należące do właściwości sądów powiatowych (pokoju),- należy wyłącznie do sądu powiatowego (pokoju), który znajduje się w siedzibie tego

sądu okręgowego. Rozporz ądzenie Ministra Sprawiedliwości oznaczy, który z pom ię dzy sądów powiatowych (pokoju) w siedzibie sądu okręgowego jest

właściwy.

Postępowanie

przeciw oskarżonemu o przestęp­

stwa, przewidziane wart. 67, należy do sądu powiatowego (pokoju) właściwego na zasadach ogólnych.

Hrt. 71. Właściwość sądu ze względu na miejsce popełnienia czynu ustala się według miejsca

wydania druku, a jeśli miejsce to jest nieznane lub

znajduje się zagranicą-według miejsca rozpowszechniania druku; jeśli zaś miejsca popełnieni a przestęp'

stwa w ten sposób ustalić nie można -w edług miej ·

sca odbicia lub ujawnienia druku.

flrt. 72. Z powodu przestępstwa przeciw czci,

popełnionego w treści drul,u, można również wnieść

skargę, zależnie od właściwości, do sądu okręgowego

lub do sądu powiatowego (p okoju) w jego siedzibie,

według miejsca zamies zkania pokrzywdzonego, o ile

w obrębie danego sądu okręgowego druk rozp ow·

szechniano.

W postępowaniu przed sądem wł aś ciwym tylko

na zasadzi e niniejszego artykułu

a) oskarżony może stawać i , bronić się przez

pełnomocnika, o ile sąd osobistego stawiennictwa nie uzna za konieczne;

b) oskarżonemu, któ rego nie ,s kazano, należy

się zwrot koniecznych kosztów pełnomocnika

i obrońcy oraz zwrot kosztów osobistego stawiennictwa w wysokości przewidzianej dla

świadków; w sprawach z oskarżenia prywat·

nego należy się zwrot kosztów od oskarżyciela.

Sąd właściwy

555

na zasadzie mmejszego

artykułu

może sprawę przekazać sądowi właściwemu

na zasadach ogólnych (art. 71), jeśli większość świa dków

mieszka poza obszarem sądu okręgowego, określo­

nego w ustępie pierwszym, a postępowanie wskutek

przekazania sprawy nie spowoduje większych kosztów,

W wypadkach, w których należy lub

konfiskatę druku (art. 38), władza

administracyjna pierwszej instancji, prokurator lub

sąd mogą zarządzić zajęcie druku •

W sprawach z oskarżenia prywatnego zajęcie,

druku może zarządzić tylko na wniosek oskarżyciela

prywatnego sąd, do którego wniesiono skargę.

Władza, która zarządziła zajęcie czasopisma,

zawiadomi o tern redaktora odpowiedzialnego i zarządcę zakładu graficznego pisemnie równocześnie

z wykonaniem zajęcia, a najpóźniej w ciągu dwu dziestu czterech godzin od dokonania zajęcia, przyczem wskaże artykuł, wiadomość, ogłoszeni e i t. p.,

Hrt. 73.

można zarządzić

zawierające treść przestępną.

Hrt. 74. W ciągu trzech dni od zarządzenia

druku władza administracyjna złoży prokuratorowi przy właściwym sądzie okręgowym wniosek

o zatwierdzenie zajęcia, załączając egzemplarz druku

z oznaczeniem ustępów, zawierających cechy przestępstwa, oraz określi przestępstwo przez powołanie

przepisów karnych.

Jeśli w wypadku, przewidzianym wart. 7 ustęp

ostatni , zajęcie zarządziła władza, w której okr ęgu

druk odbito, to winna ona w ciągu dwudziestu czterech godzin zawiadomić o zajęciu władzę miejsc a

wydania druku. Władza ta złoży wniosek prokur atorowi w terminie trzydniowym od dnia zawiadomienia

o zajęciu.

W ciągu trzech dni od otrzymania wniosku wła ­

dzy administracyjnej prokurator skieruje sprawę do

sądu okręgowego, dołączając swój wniosek.

Wniosek władzy administracyjnej sąd rozpatruje

narówni z wnioskiem prokuratora.

zajęcia

Hrt. 75. Jeśli prokurator, sędzia śledczy lub

powiatowy (pokoju) zarządzi zajęci e ' druku ,

organ wykonawczy doniesie mu o wykonaniu zajęcia

w ciągu dwudziestu czte rech godz in po wykonaniu.

Prokurator, sędz ia śledczy lub sędzia powiatowy

(pokoju) winien jest wnieść do sądu okręgowego

o zatwierdzenie zajęcia w ciągu trzech dni od dnia, '

w którym mu doniesiono o wykonaniu zajęcia.

sędzia

Do zatwierdzenia zajęcia jest wyłącznie

z wyjątkiem wypadków prze·

widzianych w art. 84.

Są d zatwierdza lub uchy la zajęcie. Orzeczenie

będzie wydane w cią g u trzech dni po otrzymaniu

wniosku bez rozprawy, po wysłuchaniu prokuratora,

i nie ulega zaskarżeniu .

Zajęcie, zarządzone przez sąd okręgowy, nie

wymaga zatwierdzenia i nie ulega zaskarżeniu.

1\rt. 76.

właściwy sąd okręgo wy,

firt. 77. Orzeczenie sądu ok ręgo wego, zatwierlub zarządzające zajęcie , zawierać będzie

oznaczenie przestępnego utworu lub jego ustępu ,

powołanie przepisów, na których mocy zatwi er dzo no ;

lub zarządzono zajęcie, oraz zakaz rozpowszechniania

druku lub jego części (art. 38 ustęp ostatni),

dzające

Dziennik Ustaw. ~oz. 398.

Sąd zarządzi doręczenie orzeczenia prokuratorowi,

oskarżycielowi prywatnemu i władzy, która zarządziła

zajęcie, tudzież zarządzającemu zakładem graficznym,

w którym druk odbito, nakładcy druku, a przy cza-

sopismach - wydawcy i redaktorowi odpowiedzialnemu, jeśli ich miejsce zamieszkania w Państwie

jest znane.

Orzeczenie zostanie wywieszone w sądzie i ogloszone w gazecie rządowej. Sąd naka że ogłoszenie

orzeczenia o zajęciu z zachowaniem warunków art. 30

i 33 także w czasopiśmie, którego numer uległ zajęciu.

W sprawach ściganych wskutek skargi prywatnej

postanowienie ustępu poprzedniego stosuje się tylko

na wniosek oskarżyciela, po złożeniu przez niego

kwoty potrzebnej na koszta ogłoszenia.

Rrt. 78. Zajęcie ustaje, jeśli je sąd uchyli albo

nie wyda orzeczenia zatwierdzającego zajęcie w ciągu

czternastu dni, licząc od dnia zarządzenia zajęcia

przez władzę administracyjną lub od dn ia wykonania

zajęcia, zarządzonego przez prokuratora,

sędziego

śledczego lub sąd pokoju.

Rrt. 79. Jeśli postępowania karnego jeszcze

nie wszczęto, prokurator winien w ciągu siedmiu dni

od doręczenia mu orzeczenia zatwierdzaj ące go zajęcie

złożyć w sądzie . właściwym wniosek o wszczęcie postępowania sądowego albo wszcząć dochodzenie prokuratorskie lub policyjne, celem wyśledzenia i ścigania

winnych.

Jeśli zajęcie zarządził sąd okręgowy, termin powyższy liczy się od dnia zawiadomienia prokuratora

o wykonaniu zajęcia.

ao.

Rrt.

zawiadamia

W sprawach o przestępstwa prasowe

się o rozprawie głównej zarządzającego

zakładem grąficznym , nakładcę druku , a przy czasopismach - wydawcę i redaktora odpowiedzialnego,

jeśli ich miejsce zamieszkania w Państwie jest znane.

Inne osoby, które z powodu konfiskaty mogą ponieść

szkodę, zawiadamia się, o ile się zgłoszą.

Osoby powyższe korzystają celem obrony w zakresie grożącej konfiskaty z praw, jakie przysługują

w procesie oska rżo nemu. Na rozprawie mogą stanąć

osobiście, z obrońcą lub przez pełnomocn ika. Niestawiennictwo nie wstrzymuje postępowania i wydania

wyroku, którego w tym wypadku nie uważa się za

zaoczny.

Osoby te mogą zaskarżyć wyrok w terminach,

które biegną dla oskarżon eg o. Jeśli jednak w terminie, przysługującym oskarżonemu, którakol wiek z tych

osó[) zażądała doręczenia wyroku, lub jeśli doręczenie

jest z urzędu nakazane, terminy biegnące od dorę­

czenia liczą się wobec niej od doręczenia wyroku,

bez względu na ich bieg dla o skarżoneg o .

. Rrt. 81. Sąd orzeka o konfiskacie w wyroku

na zasadach art. 38 - 41. bądź orzekając konfiskatę,

bądź uchylając zajęcie. Zajęcie ust aj e w razie uprawomocni enia się orzeczenia uchyl ającego.

W postępowaniu przed s ądem przysięgłych orzeczenie o konfiskacie zapada bez udziału przy~ięgłych.

Oizeczenie o konfiskacie lub o obowiązku ogło­

szenia wyroku, zamieszczone w wyroku uniewinniającym (uwalniającym), oskarżyc i el, oskarżony i inte-

N!! 45.

resowani (art. 80) mogą zaskarżyć w tym samym

trybie, co orzeczenie o karze.

Rrt. 82. Jeśli postępowanie (art. 79) ukońció­

no w inny sposób niż wyrokiem, oskarżyciel złoży

w ciągu dni siedmiu po zawiadomieniu go o tern

wniosek o orzeczenie konfiskaty, poczem sąd wyznaczy termin do rozprawy.

Do rozprawy mają odpowiednie zastosowanie

przepisy o rozprawie głównej.

W sprawach o przestępstwa, należące do sądu

przysięgłych, rozprawa odbędzie się przed sądem

okręgowym w składzie trzech sędziów zawodowych.

Wyrok w sprawIe konfiskaty ulega zaskarżeniu

w tym samym trybie, co zamieszczone w wyroku

orzeczenie o karze.

Sąd uchyli zajęcie bez rozprawy, jeśli oskarży­

ciel oto wniesie albo oskarżyciel prywatny nie

złoży wnioslql o konfiskatę w terminie przewidzianym

w ustęp ie pierwszym; orzeczenie ulega zaskarżeniu

na zasadach ogólnych.

f\rt. 83. Jeśli oskarżonego nie skazano, koszta

nakazanego przez sąd ogłos zen ia wyroku uniewinniającego (uwalniającego) lub ogłoszenia o konfiskacie poniosą solidarnie nakładca i wydawca.

flrt. 84. W razie za jęcia druku wy łą cznie z pbwodu przestępstw przewidzianych wart. 67, właści­

wy do zatwierdzenia zajęcia jest sąd powiatowy (pokoju), przewidziany w ustępie ostatnim art. 70.

Postanowienia art. 73 - 82 mają odpowiednie

zastosowanie. Wład za administracyjna składa swój

wniosek sądowi powiatowemu (pokoju). Orzeczenie

sądu powiatowego (pokoju), zatwierdzające, zarzą­

dzające lub uchylające zajęcie, ulega zaskarźeniu na

zasadach ogólnych. Zaskarżenie orzeczenia uchylając e go zajęcie wstrzymuje wykonanie tego orzeczenia.

flrt. 85. Zatwierdzenia zajęcia nie potrzeba,

sąd przed upływem terminu, przewidzianego

wart. 78 (art. 84 ust. 2), wyda nakaz karny, w którym orzeknie konfiskatę. O rzeczeni e konfiskaty ~a­

stE;puje zatwierdzenie zajęcia do czasu uprawomocnienia się orzeczenia o konfiskacie.

jeśli

f\rt. 86. Koszta ogłoszeń płatnych, przewidzianych wart. 42, wlicza się do kosztów postępowania.

Ogłoszenie wyroku nas tąpi po złożeniu przez oskarży­

ciela prywatnego potrzebnej kwoty ulegającej zwrotowi od skazanego.

.

flrt. 87. . Osoba majątkowo odpowiedzialna so~

lidarnie za skazanego korzysta z praw, jakie przysługują w procesie oskarżonemu (obwinionemu).

N::deży ją zawia domić o rozprawie głównej, na

której mo że stanąć o s obiście, z obrońcą lub przez

pełnomocnika ; jej niestawiennictwo nie wstrzymuje

postępowania i wydania wyroku~ którego w tym wypadku nie uważa się za zaoczny.

Osoba majątkowo odpowiedzialna może zaskarżyć wyrok w terminach, które biegną dla oskarżonego.

Jeśli jednak w terminie, przysługującym

osl\arżonemu, osoba ta zażądała doręczenia wyroku,

lub jeśli doręczenie jest z urzędu nakazane, terminy

biegnące od doręczenia liczą się wobec niej od d 0;n;czenia wyroku, bez względu na ich bieg dla

N~ 45.

oskarżonego.

Dziennik Ustaw. Poz. 398.

W

razie

uniewinnienia

(uwolnienia)

oskarżonego, należy osob~ majątkowo odpowiedzialną

uwolnić, choćby orzeczenia nie zaskarży/a.

Odpowiedzialność majątkową można orzec wyrokiem także po p rzeprowadzeniu osobnej rozprawy

według zasad .obowiązujących dla rozprawy głównej.

JeżeH sąd (sęd zia śledczy) uzna stawienie się

osoby majątkowo odpowiedzialnej za konieczne, a ta

na wezwanie się nie staw i, można ją sprowadzić

przymuSOwo.

W sprawach o przestępstwa prasowe

sąd okręgowy lub powiatowy (pokoju), stosownie do

właśdwości, może na wniosek oskarżyciela publicznego wydać nakaz karny, jeśli uzna stan sprawy za

dostatecznie wyjaśniony, a jako karę stosowną, karę

nie wyższą, niż pozbawIenie wolności do trzech mieśi~ćy, grzywna do tysiąca złotych i konfiskata druku.

Sąd okręgowy wydaje nakaz w składzie trzech

s~dziów bez rozprawy, po wysłuchaniu prokuratora.

W postępowaniu uproszczone m wydaje nakaz jeden

sc::dzia.

Nakaz karny doręcza się jak wyrok zaoczny.

Od nakazu oskarżony może wnieść sprzeciw

w ciągu trzech dni od dnia doręczenia nakazu.

,Wskutek sprzeciwu sprawę rozpoznaje sąd, który wydał nakaz.

W razie sprzeciwu przewodniczący sądu

(wydziału-izby) zarządzi rozprawę główną i wyznaczy jej termin. Decyzja ta nie ulega zasl~arżeniu.

Nakaz karny zastępuje akt oskarżenia. Sąd, wydając wyrok, nie jest związany karą orzeczoną nakazem.

Postępowanie nakazowe nie będzie stosowane

w sprawach przeciw zaaresztowanym oraz w sprawach należących do właściwości sądu przysięgłych.

Rrt. 88.

l\rt. 89. W sprawach o przestępstwa prasowe,

skoro tylko stan sprawy pozwoli na wyznaczenie rozprawy, sąd niezwłocznie wyznaczy jej termin na jeden z najbliższych czternastu dni, bez względu na

ustalone okresy posiedzeń sądowych. To samo stosuje , się w wypadku odroczenia rozprawy. Sądy

i urzędy prokuratorskie spełniać będą inne czynności

w tych sprawach poza koleją , a w każdym razie

bezpośrednio po niecierpiących zwłoki czynnościach

w innych sprawach.

. Między doręczeniem oskarżonemu wezwania

a: rozprawą główną winno upłynąć co najmniej trzy

dni, chyba że ustawa postc;:powania karnego zezwala

na termin krótszy.

I\rt. 90. Nakaz karny, przeciw któremu nie

wniesiono sprzeciwu, ulega wykonaniu jak wyrok

prawomocny.

Zaskarżenie wyroku do Sądu Najwyższego nie

wstrzymuje ściągnic;:cia grzywny orzeczonej wyrokiem.

Kary zastępczego aresztu nie można wykonać

przed uprawomocnieniem sic;: orzeczenia.

Jeśli skazanym lub osobą majątkowo odpowiedzialną jest redaktor odpowiedzialny, wydawca, właści­

ciel, użytkownik lub dzierżawca czasopisma, a grzywny

nie zapłacono w ciągu miesiąca po uprawomocnieniu si~ nakazu karnego lub wyroku, sąd może zawiesić czasopismo na czas do uiszczenia grzywny.

Jeśli skazanym lub osobą majątkowo odpowiedzialną jest zarządzGljący zakładem graficznym, jego

właściciel, użytkownik lub dzierżawca, a ' grzywny nie

zapłacono w ciągu sześciu tygodni po uprawomocnieniu się nakazu karnego lub wyroku, sąd może wstrzymaĆ działalność zakładu na czas do uiSZCzenia grzywny.

Zarządzenia, przewidziane w dwóch ostGltnich

ustępach, można zaskarżyć, co jednak nie wstrzy-

muje wykonania.

R o z d z i a ł II.

o odszkodowaniu za zajqcie druku.

flrt. 91. Jeśli nie orzeczono prawomocnie konfiskaty zĘljętego druku, a zajęcie ustało, poszkodowany może żądać od Skarbu Państwa odszkodowania, jednak nie powyżej wysokości rzeczywiście poniesionych kosztów na wyd~nie druku.

Jeśli zajęcia dokonano na wniosek oskarżyciela

prywatnego,. od niego należy się poszkodowanemu

to odszkodowanie.

Będzie ono dochodzone w trybie postępowania

dla spraw cywilnych.

Skargę' powodową można wnieść·jedynie w cią­

gu sześciu miesięcy od ustania zajęcia, a jeśl i w toczącem się jeszcze postępowaniu może zapaść orzeczenie o konfiskacie - w ciągu sześciu miesięcy od

ukończenia tego postępowania.

CZĘŚĆ IV.

Przepisy tymczasowe i końcowe.

R o z d z i a ł I.

Przepisy karne dla poszczególnych obszarów prawnych.

l\rt. 92. Na obsza rze, na którym obowiązuje kodeks karny 1903 r., wprowadza się przepis nastc;:pujący

"Winny podburzania w druku do popełnienia

występku lub wykroczenia, jeśli czyn nie stanowi

przestc;:pstwa zagrożonego cięższą karą, -- będzie karany aresztem i grzywną do tysiąca zł otych, lub jedną

z tych kar".

l\rt. 93. Na obszarze, na którym obowiązuje

kodeks karny 1871 r., wprowadza się następujące

postanowieniGl

1) Nawiązkę z powodu wyrządzonej krzywdy

moralnej, przewidzianą wart. 52, można przyznać

niezależnie od odszkodowania lub wyłączającej je

nawiązki, należnych na zasadzie innych ustaw.

2) Kto wychwala w druku przestępstwo - jeśli

czyn nie stanowi przestępstwa zagrożonego cięższą

karą-będzie karany więzieniem do sześciu miesięcy

i grzywną do tysiąca złotych, lub jedną z tych kar.

Rrt. 94. Przewidziane wart. 35, grzywna . dodatkowa lub podwyższenie grzywny, nie mają wpływu

na kwalifikację przestępstwa, jako występku lub wykroczenia (§ 1 k. k. 1871 r.), którą ustalić należy

według wysokości kar, przewidzia nych w ustawach

karnych, określających dane przestępstwo.

Według tych samych zasad ustala się właściwość

sądową (§ 27 · ustawy o ustr. sąd. 1877 r.).

l\rt. 95. Przez karę pozbawienia wolności,

o której mowa w niniejszem rozporządieniu, należy

rozumieć

Dziennik Ustaw. Poz. 398.

1) w wymiarze do sześciu tygodni-areszt;

R o z dz i a ł III.

2) w wymIarze powyżej sześciu tygodni

a) na obszarze, na którym obowiązuje kodeks

karny 1903 r.-więzienie (art. 3 przep. przech.

z dnia 2 sierpnia 1917 r. do kodeksu karnego

1903 r., Dz. Urz. Dep. Spraw. T. R. S. N2 1,

poz. 6);

,

b) na obszarze, na którym obowiązuje ustawa

karna 1852 r.~ścisły areszt (§ 245 u. k.);

c) na obszarze, na którym obowiązuje kodeks

karny 1871 r.-więzienie (§ 16 k. k.).

flrt. 96. Na obszarze, na którym obowiązuje

ustawa karn'a 1852 r., przestępstwa, przewidziane

w części II w rozdziale II oraz wart. 58, 59 części II

rozdziału III, są występkami, inne przestępstwa, przewidziane w części II w rozdziale III są wykroczeniami.

f\rt. 97. Przepis art. 155 rozporządzenia Rady

Ministrów z dnia 10 maja 1920 r. w przedmiocie

wprowadzenia w życie na obszarze Rzeczypospolitej

ustawy wojskowego postępowania karnego dla wspólnej si/y zbrojn~j z dnia 5 lipca 1912 r. (Dz. U. R. P.

N2 59, poz. 368) oraz § 264 wojskowej procedury

karnej zachowują moc obowiązującą w dotychczasowym zakresie.

R o z d z i a ł II.

Tymczasowe przepisy postępowania w sprawach

prasowych.

flrt. 98. W sądach powiatowych (pokoju) sprawy o przestępstwa prasowe rozpatruje

sędzia

bez

udziału ławników.

Rrt. '99.

Sędziów pierwszej instancji, rozpatru-

jących sprawy o przestępstwa prasowe, z wyjątkiem

porządkowo-prasowych,

wyznacza się na lat trzy.

Zmiany są dozwolone tylko w razie przeniesienia sę­

dziego lub z innego równie ważnego powodu.

Rrt. 100. Przy stosowaniu ustawy postępowa­

nia karnego 1864 r. sędzia pokoju wydaje nakaz karny VI sprawach o przestępstwa prasowe bez wniosku oskarżyciela i bez rozpoznawania sprawy na posiedzeniu publicznem. W sprawach, ulegających w raz/e pojednania umorzeniu, nakazów karnych wydawać nie wolno.

,

Rrt. 101. W okręgach sądów apelacyjnych we

Lwowie, Krakowie i sądu okręgowego w Cieszynie

można w sprawach o przestępstwa prasowe wnieść

odwołanie niezależnie od ograniczeń, przewidzianych

w § 283 p. k.

Rrt. 102. W okręgach sądów apelacyjnych

w Pozn a niu, Toruniu oraz sądu okręgowego w Katowicach nakazy karne ' i orzeczenia poza rozprawą

główną wydaje w sądach okręgowych izba karna

w sk ła dzie, określonym dotąd obowiązujące mi przepisami.

Rrt. 103.

'N2 45.

W sprawach o odszkodowanie z art.

91, rozpatrywanych według ustawy postępowania są­

dowego cywilnego 1864 r., należy stosować postanowienia art. 896 i nastt;pne.

Przepisy końcowe .

flrt. 1,04. Minister Spraw Wewn~trznych oznaczy rozporządzeniem władze administracyjne pierwszej instancji w rozumieniu niniejszego rozporządze­

nia w miastach, wydzielonych z powiatów.

Rrt. 105. Postanowienie art. 13 ust. 1 wraz z po·

stanowieniem karnem za jego przekroczenie, przewidzianem wart. 67, będzie stosowane po upływie

trzech lat od dnia ogłoszenia niniejszego rozporzadzenia.

f\.rt. 106. Z chwilą wejścia w życie mnieJszego rozporządzenia tracą moc obowiązującą następujące przepisy

,

.

a) na obszarze, na którym obowiązuje kodeks

karny 1903 r.

1) dekret z dnia 7 lutego 1919 r. w przedmiocie tymczasowych przepisów prasowych (Dz.

P. P. P. N2 14, poz. 186) z wyjątkiem art. 34

p. 1 i 4;

2) dekret z dnia 7 lutego 1919 r. w przedmiocie tymczasowych przepisów o zakładach drukarskich i składach druków (Dz. P. P. P.N2 14,

poz. 146) z wyjątkiem art. 10 ust. 1 i 2;

3) następujące artykuły kodeksu karnego: 293

ust. 2 i 4, 293 a, 294 ust. 2 i 3, 294 a, 298, 299,

299 a, 300, 303, 303 a, 304, 305 ust. 1 i 2,

306, 307,308, 309;

b) na obszarze, na którym

obowiązuje ustawa

karna 1852 r.

1) ustawa prasowa z dnia 17 grudnia 1862 r.(Dz.

u. p. austr. N2 6 z 1863 r.) z wyjątkiem , § 3

ust. 1, 5, 6, 7;

2) obowiązujące jeszcze przepisy ustawy z dnia

15 października 18ó8 r. (Dz. u. p. austr. N2142);

3) ustawa z dnia 9 lipca 1894 r. (Dz. u. p. austr.

N2161);

4) cesarskie rozporządzenie z dnia 11 sierpnia

1914 r. (Dz. u. p. austr. N2 215);

.

5) art. VII IX ustawy z dnia 17 grudnia

1862 r. (Dz. u. p. austr. N2 8 z 1863 r.), dotyczącej niektórych uzupełnień powszechnej

i wojskowej' ustawy karnej;

6) §§ 309 - 310 u. k., o ile są sprzeczne

z niniejszem rozporządzeniem;

,

7) punkt R. art. VI ustawy z dnia 22 maja

1873 r., zaprowadzającej ustawę o postępo ­

waniu karnem (Dz. u. p. austr. N2 119);

8) rozdział XXVI! ustawy o postępowaniu karnem z dnia 23 maja 1873 r. (Dz. u. p. austr.

N2 119);

c) na obszarze, ną którym obowiązuje kodeks

karny 1871 r.

1) ustawa prasowa z dnia 7 maja 1874 r. (Dz.

u. Rz. Niem. str. 65) z wyjątkie m § 4;

2) § 41 kodeksu karnego, o ile jest sprzeczny

z niniejszem rozporządzeniem;

3) § 184 b kodeksu karnego;

4) § 7 ust. 2 procedury karnej z 1 lutego

1877 r.;

5) rozporządzen i e Ministra b. dzielnicy pruskiej

z dnia 1 czerwca 1921 r. w przedmiOcie

N245. '

Dziennik Ustaw. Poz. 398 i 399.

obowiązkowego dostarczania bezpłatnych egzemplarzy druków (Dz. Urzęd. N:! '20, poz. 137).

, "

Postanowienia dotyczące prasy, zawarte w usta·

wach przemysłowych i skarbowych, pozostają w mocy.

) .

."'J

l\rt. 107. Czasowe zawieszenie wolności prasy

ustawy o stanie wyjątkowym i wojennym.

określają

l\rt. 108. Wykonanie niniejszego rozporządze­

nia porucza się Ministrom - Sprawiedliwości, Spraw

'?fewnętrznych i Skarbu.

l\rt. 109. Rozporządzen ie nInIejsze

w . życie piętnastego dnia po ogłoszeniu. .

wchodzi

~

Prezydent Rzeczyposp olitej: l. Mościcki

Prezes Rady Ministrów i Minister Spraw Wojskowych

J. Pilsudski

I

Minister: K. Bartel

Minister Spraw Wewnętrznych: Stawaj Skladkowslci

Minister Spraw Zagranicznych: August Zaleski

Minister Skarbu

a: Czecbowfcz

Minister Sprawiedliwości: A. Meysztowicz

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

Dr. Dobrucki

Minister Rolnictwa: K. Niezabytowski

Minister Przemysłu i Handlu: E. Kwiatkowski

Minister Komunikacji: Romocki

Minister Robót Publicznych: Moraczewski

Minister Pracy i Opieki Społecznej: Dr. Jurkiewicz

Min,ister Reform Rolnych: Witold Staniewicz

Minister Poczt i Telegrafów: Boguslaw Miedziński

399.

Rozporządzenie

Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 10 maja 1927 r.

zmieniające niektóre postanowienia ustaw karnych o rozpowszechnianiu nieprawdziwych wiadomości i o zniewagach.

Na podstawie art. 44 ust. 6 Konstytucji i ustawy z dnia 2 sierpnia 1926 r. o upoważnieniu Prezydenta Rzeczypospolitej do wydawania rozporządzeń

z mocą ustawy (Dz. U. R. P. N278, poz. 443) postanawiam co następuje

l\rt. 1. Kto rozpowszechnia wiadomość świa­

domie nieprawdziwą lub przekręconą, a mogącą wyrządzić szkodę Państwu lub wywołać niepokój publiczny, choćby wiadomość podawał jako pogloskę,-

559

będzie karany aresztem do trzech mJesu::cy i grzywną

do pięciuset złotych, lub jedną z tych kar .

Jeśli czynu, przewidzianego powyżej, dopuszczono się w przemówieniu publicznem lub w druku,

winny będzie karany-aresztem do sześciu miesięcy

i grzywną do tysiąca złotych, lub jedną z tych kar.

Jeśli czynu, przewidzianego w ustępie pierwszym

tego artykułu, dopuszczono się publicznie lub w druku, rozpowszechniając wiadomość o działalności

władz państwowych, albo o działalności urzędników

państwowych lub osób wojskowych, będącej w związku

z ich obowiązkami urzędowemi lub służbowemi, winny będzie karany - więzieniem od dwóch tygodni

do jednego roku i grzywną od dwustu złotych do

dwóch tysięcy złotych, lub jedną z tych kar.

Jeśli czynu, przewidzianego w ustępie pierwszym

tego artykułu, dopuszczono się publicznie lub w druku, rozpowszechniając wiadomość o niebezp ' eczeń­

stwie grożącem Państwu vi jego stosu r ka:h zewnętrznych lub wewnętrznych, zwłaszcza o nic:bezpieczeństwle, grożącem jego ustrojowi konstytucyjnemu

lub społecznemu, winny będzie karany - więzieniem

od miesiąca do lat dwóch i grzywną od trzystu zło­

tych do trzech tysięcy złotych, lub jedną z tych kar.

Nie ulega ściganiu według powyższych posŁa­

nowień, ani mylna ocena wiadomości prawdziwej.

ani przekręcenie szczegółów nieistotnych w danym

wypadku.

l\rt. 2. Kto czynów, przewidzianych w ustę­

pach 2, 3, 4 artykułu poprzedniego, dopuszcza się

wskutek niedbalstwa, będzie karany - aresztem do

sześciu tygodni i grzywną do pięciuset złotych, lub

jedną z tych kar.

l\rt. 3. Jeśli następstwem czynów, przewidzianych w artykułach poprzednich, była poważna szkoda dla Państwa, albo zaburzenie spokoju publicznego

lub przeciwdziałanie władzy w jej prawnych zarzą­

dzeniach, albo zakłócenie porządku w oddziałach

wojskowych - winny będzie karany

w wypadkach, przewidzianych w ustępie 1 artykułu 1 oraz w artykule 2-więzieniem do jednego

roku i grzywną do dwóch tysięcy złotych;

w wypadkach, przewidzianych w ustępach 2, 3,

4 artykułu 1 - więzieniem od miesiąca do trzech

lat i grzywną od tysiąca do pięciu tysięcy złotych.

l\rt. 4. Kto ubliża czci lub powadze Prezydenta Rzeczypospolitej, choćby w jego nieobecności,

będzie karany więzieniem od trzech miesięcy do

pięciu lat i grzywną do pięciu tysięcy złotych.

Dowód prawdy, dobrej wiary i prawdopodobieństwa jest niedopuszczalny.

Przestępstwo powyższe będzie ścigane z urzędu.

Ściganie z powodu zniewagi władzy

zniewagi urzędnika państwowego lub

osoby wojskowej podczas albo z powodu pełnienia

przez nich obowiązków urzędowych bądź służbowych

lub w związku ·z ich stanowiskiem, nastąpi z urz~du

w wypadkach przewidzianych w obowiązujących ustawach, a nadto w wypadkach, gdy ściganie jest uzależnione od skargi prywatnej, wniosku lub lfpoważ­

nienia, a Ministęr Sprawiedliwości zarządzi ściganie

to z urzędu.

.

l\rt. 5.

państwowej,

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ.

•

NQ 45.

Rok 1927.

.t

2 lit

T R E Ś Ć

ROZPORZf\DZENIf\ PREZYDENT f\ RZECZYPOSPOLITEJ

Poz.

~

,.«

549

399-z dnia 10 maja 1927 r. zmieniające niekt6re postanowienia ustaw karnych O rozpowszechnIa";

niu ni eprawdziwych wiadomości i o zniewagach. • • • • • • • • • • • • • • •

559

398- z dnia 10 maja 1927 r. o prawie prasowem .

Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 10 maja 1927 r.

prawie prasowem.

Na podstawie art. 44 ust. 6 Konstytucji l ustawy

z dnia 2 sierpnia 1926 r. o upoważnieniu Prezydenta

Rzeczypospolitej do wydawania rozporządzeń z · mocą

ustawy (Dz. U. R. P. N2 78, poz. 443) postanawiam

co następuje

.

,

•••••

Za rozpowszechnianie druku uwaia ~~

stępnem.

Hrt. 5. Rozporządzenie mmeJsze stosuje się qowszelkich druków, przeznaczonych do rozpowsze<;h.

niania.

Wyjątek stanowią: papiery wartościowe, druki

przeznaczone wyłącznie do użytku domowego lub'

towarzyskiego, do użytku przemysłu, handlu lub

zawodu, a nadto, z zastrzeżeniem przewidzianern

wart. 9, utwory muzyczne bez tekstu slownego i druki

artystyczne, mające charakter oryginału.

Rozdział

CZĘŚĆ I.

II.

o drukach.

O prasie.

I. ~

Postanowienia ogólne.

1\rt. 1. Prasa jest wolna; podlega tylko ograniczeniom, przewidzianym w nini'ejszem rozporządze­

niu oraz w ustawach karnych.

1\rt. 2. Drukami są wszelkie wytwory graficzne

odbite sposobem mechanicznym lub środkami chemicznemi.

f\rt. 3. Czasopismami są druki, nie mające

tworzyć zamkniętej całości, ukazujące się przynajmniej

r.lIz na trzy miesiące, choćby w nie równych okresach

czasu, pod jednym tytułem, w bieżących numerach

(zeszytach).

41"

również wystawianie go w miejscu publicznie do·

Rozporządzenie

Rozdział

,.

Rrt. 4.

398.

O

•

Rrt. 6. Na każdym druku, prócz wyłączonych

wart. 5, powinien być wskazany zakład i miejsce

odbicia, nakładca i miejsce wydania, a przy czaso'

pismach, zamiast nakładcy - wydawca druku.

.

Rrt. 7. Zarządz a j ą cy zakładem, w którym druk

jest odbijany, winien n iezw łocznie po odbiciu pierw·

szych egzemplarzy dostarczyć właściwej władzy administracyjriej pierwszej instancji bezpłatnie trzyegzem'

plarze obo wi ązkowe druku z wymienieniem liczby

egzemplarzy nakładu.

Właściwą władzą administracyjną jest

a) władza, w której okręgu znajduje się miejsce

wydania;

b) władza, w której okręgu druk odbito, jeśU

miejsce wydania je st zagranic".

Nl! 45.

Dziennik Ustaw. Poz. 398.

Jeśli druk odbito zagranicą, dostarczenie tych

egzemplarzy jest obowiązkiem nakładcy, a co do

czasopism - wydawcy.

Jeśli miejsce wydania i miejsce odbicia druku

znajdują się w Państwie, każde w okręgu innej władzy

administracyjnej pierwszej instancji, zarządzający za'

kładem graficznym dostarczy jeden egzemplarz druku

władzy, w której okręgu druk odbito, równocześnie

z wysłaniem trzech egzemplarzy do władzy właściwej.

f\rt. 8. Druki można rozpowszechniać niezwłocz­

nie po dostarczeniu egzemplarzy obowiązkowych wła­

ściwej władzy administracyjnej.

. -- .. f\rt. 9. Prócz egzemplarzy obowiązkowych zarządzający zakładem, w którym druk odbito, winien

dostarczyć bezpłatnie dla celów bibljotecznych oraz

dla celów urzędowej rejestracji liczbę egzemplarzy

każdego druku, określaną rozporządzeniami Ministra

Wyznań

Religijnych i Oświecenia Publicznego w porozumieniu z Ministrem ·Spraw Wewnętrznych; liczba

tych egzemplarzy nie może przewyższać dziesięciu.

Utwory muzyczne bez tekstu słownego i druki artystyczne b,ędą dost.a rczane bezpłatnie w jednym egzemplarzu Bibljotece Narodowej w Warszawie. Rozporzą­

qzenia zawierać będą bliższe postanowienia, dotyczące

składania egzemplarzy dla celó~ bibljotecznych i urzę­

dowej rejestracji, oraz oznaczą, które rodzaje druków

mają być dostarczane na papierze trwałym. Nadto

zarządzający zakładem dostarczy bezzwłocznie i bezpłatnie jeden egzemplarz ka ż dego druku objętości do

trzech arkuszy oraz czasopisma do bibljoteki urzędu

prokuratorskiego przy sądzie okręgowym, w którego

okręgu znajduje się właściwa władza administracyjna.

Co do druków odbitych zagranicą, a wydanych

w Państwie, obowiązki powyższe ciążą na nakładcy,

co do czasopism - na wydawcy.

a

.

Rrt. 10. Zarządzający składem druków jest obowiązany dostarczyć władzy administracyjnej pierwszej

instancji, w której okręgu skład się znajduje, jeden

egzemplarz obowiązkowy druku, sprowadzonego z zagranicy w liczbie ponad pięćdziesiąt egzemplarzy.

. Obowiązek powyższy nie dotyczy wydawnictw

naukowych, artystycznych oraz zbytkownych.

Zasada art. 8 ma tu odpowiednie zastosow an ie.

Rrt. 11. Przepisy, zawarte wart. 7, 8, 10 o do starczaniu egzemplarzy obowiązkowych i terminie ich

rozpowszechniania, nie dotyczą druków wydawanych

i, sprowadzanych przez władze państwowe · i samorzą­

dowe w ich zakresie działania oraz przez instytucje

naukowe, których wykaz ustali rozporządzenie Min istra

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego i Mi nistra . Spraw Wewnętrznych .

,.' : Rrt. 12. Władza administracyjna pierwszej instal'lcji może, za zezwoleniem władzy przełożonej ,

zabronić ,ze względów bezpieczeństwa publicznego

lub moralności publicznej rozpowszechniania druków

lub pewnego ich rodzaju w bezpośredniem pobliżu

jwiątyń, szkół, lokali wyborczych podczas wyborów,

c;>r12z wojskowych instytucyj. zabudowąń, miejsc ćwi ­

czeń i postojów.

Rrt. 13. Osoby, nie mające lat 17 I obywatelstwa polskiego. nie mogą sprzedawać druków poza

składami druków

w miejscach publicznych i w handlu

okrężnym.

Przy sprz edaży czasopism wolno wywoływać

tylko ich tytuły, rodzaj wydania, jak - poranne, nadzwyczajne i t. p., oraz kierunek pisma, jeśli jest wski'lzywany stale obok tytułu.