Ustawa z dnia 1 marca 1927 r. o samoistnym podatku wyrównawczym dla gmin wiejskich b. zaboru rosyjskiego.

Gminom wiejskim b. zaboru rosyjskiego przysługuje prawo pobierania samoistnego podatku

wyrównawczego od płatników państwowych podatków od gruntów, przemysłu, handlu i budynków

oraz od płatników samoistnego podatku od gruntów państwowych, opłacanego na rzecz

gminy i powiatowego związku komunalnego łącznie.

Ogólna suma tego podatku nie może przewyższać deficytu, wykazanego w budżecie gminy,

pomimo uwzględnienia wszystkich źródeł dochodowych, przewidzianych w ustawie z dnia

11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych, ani nie może

być wyższa od sumy złotych równej ilości ha gruntów, opodatkowanych w danej gminie.

Ogólna suma podatku wyrównawczego podlega podziałowi pomiędzy poszczególnych podatników

w stosunku do przypadającego na każdego z nich zasadniczego podatku gruntowego, ceny

świadectw przemysłowych i handlowych i podatku budynkowego (rozporządzenie Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 17 czerwca 1924 r. Dz. U. R. P. Nr 51, poz. 523 i ustawa z

dnia 1 kwietnia 1925 r. Dz. G. R. P. Nr 43, poz. 296) oraz od gruntów państwowych,

opłacanego na rzecz gminy i powiatowego związku komunalnego łącznie.

Gminy wiejskie, które mimo wyczerpania wszystkich źródeł dochodowych łącznie z wpływami,

z niniejszej ustawy wynikającemi, nie są w stanie pokryć normalnych wydatków, mają

prawo, za zezwoleniem wojewody w porozumieniu z prezesem izby skarbowej, powiększyć

wymiar podatku wyrównawczego o 50%.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia i traci moc obowiązującą dnia

31 marca 1930 r.