Ustawa z dnia 2 sierpnia 1926 r. o prawie właściwem dla stosunków prywatnych międzynarodowych.

1)

Zdolność osobistą osoby fizycznej ocenia się według praw państwa, którego osoba ta

jest obywatelem; jeżeli zaś obywatelstwa ustalić nie można - według praw, obowiązujących

w miejscu jego zamieszkania.

2)

Zmiana obywatelstwa nie pociąga za sobą utraty już uzyskanej pełnoletności.

3)

Zdolność osób prawnych, oraz wszelkich spółek i stowarzyszeń ocenia się podług prawa,

obowiązującego w miejscu ich siedziby.

Zdolność osobistą kupca w jego obrocie handlowym ocenia się podług prawa, obowiązującego

w siedzibie przedsiębiorstwa.

Jeżeli cudzoziemiec, niezdolny według prawa, któremu podlegał osobiście (art. 1),

sporządził w Polsce czynność prawną (art. 9 ust. 1), mającą w Polsce wywrzeć skutek,

należy oceniać jego zdolność według prawa, obowiązującego w Polsce, gdy tego wymaga

bezpieczeństwo uczciwego obrotu.

1)

Dla uznania osoby za zaginioną, znikłą lub zmarłą właściwe są władze i prawo państwa,

któremu osoba ta podlegała ostatnio.

2)

W razie konieczności władze polskie mogą według praw, obowiązujących w Polsce, uznać

cudzoziemca za zaginionego, znikłego lub zmarłego, o ile chodzi o skutki w obrębie

Państwa Polskiego.

Forma czynności prawnej podlega prawu, które właściwe jest dla samej czynności; jednak

wystarczy zastosowanie się do prawa, obowiązującego w miejscu sporządzenia czynności,

jeżeli to miejsce nie jest wątpliwe.

1)

Posiadanie i prawa rzeczowe podlegają ustawie państwa, w którem znajduje się ich przedmiot.

2)

Zasiedzenie, przedawnienie i przemilczenie ocenia się według ustawy miejsca, w którem

rzecz ruchoma znajdowała się w chwili upływu czasokresu. Nabywający prawo może powołać

się także na ustawę miejsca, w którem rzecz ruchoma znajdowała się w chwili rozpoczęcia

czasokresu.

3)

Nabycie, zmiana lub umorzenie praw rzeczowych na nieruchomości, położonej w Polsce,

jak również zobowiązania, z czynności prawnych wynikające, na podstawie których prawa

takie mają być nabyte, zmienione lub umorzone, podlegają, co do formy, jak i innych

warunków ważności, wyłącznie prawu, obowiązującemu w Polsce. Nie tyczy się to jednak

obowiązków, wynikających ze stosunków familijnych lub praw spadkowych.

Strony mogą poddać stosunek obowiązkowy prawu ojczystemu, prawu miejsca zamieszkania,

prawu miejsca sporządzenia czynności prawnej, prawu miejsca wypełnienia zobowiązania,

lub prawu miejsca położenia rzeczy.

Jeżeli strony nie oznaczyły właściwego prawa, natenczas stosuje się

1)

do umów, zawieranych na giełdzie lub targach publicznych, - prawo tamże obowiązujące;

2)

do umów, odnoszących się do nieruchomości, - prawo, obowiązujące w miejscu, gdzie

nieruchomość się znajduje;

3)

do umów, zawieranych w handlu cząstkowym, - prawo miejsca, gdzie jest siedziba sprzedawcy;

4)

do umów o usługi, roboty, budowle i dostawy, zawieranych z państwem, - prawo właściwe

według siedziby włączy działającej, a do takichże umów, zawieranych z innemi związkami

publicznemi, - prawo, obowiązujące w ich siedzibie;

5)

do umów o ubezpieczenie - prawo, obowiązujące w siedzibie zakładu ubezpieczającego;

do umów, zawartych z przedstawicielstwem zagranicznego zakładu, mającem siedzibę w

Polsce, - prawo, w Polsce obowiązujące.

6)

do umów, zawieranych z notarjuszami, adwokatami i innemi osobami, spełniającemi czynności

zawodowe, w zakresie tych czynności, - prawo miejsca, w którem osoby te zawód swój

stale wykonywają;

7)

do umów o pracę, zawieranych z pracownikami przez przedsiębiorców handlowych, przemysłowych

i górniczych, - prawo miejsca, w którem praca jest wykonywana.

1)

Do umów, nie objętych liczbami 1-7 artykułu 8, stosować należy prawo państwa, w którem

obie strony w czasie zawarcia umowy mają miejsce zamieszkania. Gdy strony mieszkają

w różnych państwach, a zobowiązanie jest jednostronne, stosować należy prawo państwa,

w którem mieszka dłużnik: gdy zobowiązanie jest obustronne, - prawo państwa, w którem

umowę zawarto. Umowa między nieobecnymi uchodzi za zawartą w miejscu, w którem oferent

otrzymał przyjęcie oferty.

2)

Prawo, obowiązujące w miejscu zawarcia umowy, ma zastosowanie takie wtedy, gdy nie

można ustalić miejsca zamieszkania, mającego rozstrzygać o prawie właściwem.

3)

Jeżeli dłużnik, sporządzający czynność jednostronną, nie oznaczył sam prawa właściwego,

obowiązuje go prawo miejsca jego zamieszkania, a jeżeli miejsca zamieszkania ustalić

nie można, - prawo miejsca sporządzenia czynności.

4)

Miejscem zamieszkania kupca w jego obrocie handlowym jest siedziba przedsiębiorstwa;

jeżeli kupiec ma kilka przedsiębiorstw, - siedziba przedsiębiorstwa, z którem stosunek

związano.

We wszystkich powyższych przypadkach (art. 7 - 9) strony związane są szczególnemi

zakazami ustawowemi, unieważniająceml sprzeczne z niemi czynności prawne, a wydanemi

w państwach, w których dłużnik ma miejsce zamieszkania i ma wypełnić zobowiązanie.

1)

Zobowiązania z występków i z innych zdarzeń prawnych podlegają prawu państwa, gdzie

zaszedł fakt, który wywołał zobowiązanie.

2)

To samo prawo rozstrzyga, czy osoba, w swej zdolności osobistej ograniczona, odpowiada

za wyrządzona, szkodę.

1)

Prawną możność zawarcia ważnego związku małżeńskiego ocenia się dla każdej ze stron

według jej ustawy ojczystej.

2)

Cudzoziemcom, którzyby według swych praw ojczystych mogli zawrzeć związek małżeński,

niewolno, mimo to, zawierać małżeństwa w Polsce przed tutejszemi władzami, jeżeli

przeciw podobnemu małżeństwu według prawa, w Polsce obowiązującego, zachodzi jedna

z następujących, nieusuwalnych w drodze dyspensy, przeszkód ważnego małżeństwa

1)

pokrewieństwo lub powinowactwo;

2)

nastawanie na życie małżonka;

3)

zawarty poprzednio związek małżeński;

4)

różnica religji, wyższe święcenia kapłańskie i uroczyste śluby zakonne.

1)

Forma zawarcia małżeństwa podlega prawu, obowiązującemu w miejscu zawarcia związku

małżeńskiego.

2)

Do ważności małżeństwa, zawartego poza granicami Polski, wystarczy zachowanie formy,

przepisanej przez prawa ojczyste obojga małżonków.

1)

Stosunki osobiste i majątkowe małżonków podlegają ich prawu ojczystemu. Jeżeli małżonkowie

następnie należeć będą do państw różnych, stosunki ich oceniać się będzie według prawa

państwa, do którego w ostatnim czasie należeli wspólnie.

2)

Każdoczesne prawo ojczyste małżonków rozstrzyga, czy w czasie pożycia małżeńskiego

mogą zawrzeć układ majątkowy, lub rozwiązać, albo zmienić układ, między nimi istniejący.

3)

Jednak zmiana obywatelstwa sama przez się nie wpływa na zmianę ustawowego ustroju

majątkowego małżonków, który podlega nadal ojczystemu prawu męża z czasów zawarcia

ślubu,

Układy majątkowe małżeńskie, tudzież darowizny między małżonkami, lub narzeczonymi

podlegają prawu państwa, do którego mąż lub narzeczony należał w chwili zawarcia umowy.

Artykuły 14 i 15 nie mają zastosowania, o ile państwo, w którego granicach położone

są nieruchomości małżonków, wymaga stosowania co do tych nieruchomości własnego prawa.

1)

Dla rozwodu lub rozdziału od stołu i łoża właściwe są władze i prawo państwa, któremu

małżonkowie osobiście podlegają w czasie żądania rozwodu lub rozdziału. Jeżeli małżonkowie

podlegają w tym czasie państwom różnym, właściwe są władze i prawo państwa, do którego

małżonkowie wspólnie należeli w ostatnim czasie.

2)

Jeżeli małżonkowie zmienili przynależność państwową, to fakt, który zmianę tę wyprzedził,

może być przyczyną rozwodu lub rozdziału tylko o tyle, o ile uzasadnia rozwód lub

rozdział także według prawa przed tą zmianą właściwego.

3)

Dla małżonków, którzy posiadają obywatelstwo polskie lub dla których obywatelstwo

polskie było ostatniem, jakie posiadali wspólnie, właściwe są władze polskie lub władze

państwa ich miejsca zamieszkania: o ile jednak władze państwa obcego nie zastosowały

prawa polskiego, orzeczenia ich nie ulegają ani uznaniu ani wykonaniu na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej.

4)

Jeżeli państwo, do którego należą cudzoziemcy, w Polsce zamieszkali, nie zastrzegło

sobie orzecznictwa wyłącznego, władze polskie rozstrzygają o ich rozwodzie i rozdziale;

oceniają przytem przyczyny według prawa ojczystego tych małżonków. Nawet w przypadku

wyłączności, zastrzeżonej przez obce państwo, władze polskie mogą cudzoziemcom, zamieszkałym

w Polsce, tymczasowo pozwolić na oddzielne mieszkanie i określić obowiązki utrzymania

podług prawa, obowiązującego w Polsce.

1)

O ślubnem pochodzeniu dziecka rozstrzyga prawo ojczyste męża matki z czasu urodzenia

się dziecka.

2)

Jeżeli wówczas mąż już nie żył, właściwe jest prawo zmarłego z czasu jego śmierci.

1)

Dla stosunków między rodzicami a dziećmi ślubnemi właściwe jest ich prawo ojczyste.

2)

Jeżeli prawa te są różne i odmienne, obowiązuje prawo państwa, któremu strony wspólnie

podlegały do ostatniego czasu.

3)

Prawa rodziców i dziecka do nieruchomości, będącej własnością dziecka, ocenia się

według praw państwa, w którem położona jest nieruchomość, jeśli państwo to uważa swoje

prawo za właściwe.

4)

Stosunek rodziców do córki zamężnej ocenia się według ojczystej ustawy męża córki,

o ile uprawnienia rodziców, z właściwej dla nich ustawy płynące, sprzeczne są z uprawnieniami

męża, opartemi na właściwej dla niego ustawie.

Stosunek dziecka nieślubnego do matki ocenia się według prawa państwa, do którego

matka i dziecko należą; gdyby zaś prawa matki i dziecka były później różne i odmienne,

według ostatniego ich prawa wspólnego.

1)

Dla ustalenia nieślubnego ojcostwa, wzajemnych praw i obowiązków ojca i dziecka, tudzież

ojca i matki właściwe jest prawo państwa, któremu matka i dziecko podlegały w chwili

urodzenia się dziecka.

2)

Jeżeli w tym czasie i ojciec nieślubny i matka mają miejsce zamieszkania w Polsce,

należy stosować obowiązujące w Polsce prawo właściwe, gdy dla dziecka jest korzystniejsze.

Uprawnienie dziecka nieślubnego podlega ojczystemu prawu ojca z czasu uprawnienia,

a jeżeli ojciec wówczas już nie żył, - prawu z czasu jego śmierci.

Dla przysposobienia właściwe jest prawo państwa, do którego należy przysposabiający.

Prawo i władze ojczyste osoby, potrzebującej pieczy prawnej (opieki, kurateli, pomocnika,

doradcy sądowego), są właściwe dla wszystkich spraw w zakresie pieczy prawnej.

Polskie władze opiekuńcze mogą powierzyć władzom obcego państwa opiekę nad obywatelem

polskim, mieszkającym lub posiadającym majątek w obcem państwie, wszakże tylko o tyle,

o ile obywatel polski ma tam zapewnioną dostateczną opiekę osobistą lub majątkową.

Dla cudzoziemców, potrzebujących opieki, a zamieszkałych lub posiadających majątek

w Polsce, władza polska wyda według własnych praw wszelkie potrzebne zarządzenia opiekuńcze

stałe lub czasowe, o ile tego władza obcego państwa nie czyni w dostatecznej mierze.

Powody i terminy ustanowienia i zniesienia opieki ocenia się według ustawy ojczystej

cudzoziemca.

Artykuły powyższe (24-26) nie mają zastosowania do kurateli (opieki) dla spraw poszczególnych.

1)

Dla praw spadkowych właściwe jest prawo ojczyste spadkodawcy z chwili śmierci.

2)

Spadkobiercy muszą posiadać zdolność nabycia spadku nietylko według ustawy właściwej

dla praw spadkowych, ale także według swej ustawy ojczystej.

Rozporządzenia ostatniej woli i umowy o prawa spadkowe podlegają prawu ojczystemu

spadkodawcy z czasu sporządzenia tych czynności.

1)

Majątki, któremi spadkodawca nie może rozporządzać na przypadek swej śmierci (ordynacje),

podlegają prawu państwa, w którem się znajdują.

2)

To samo prawo stosować należy do ograniczeń publiczno-prawnych, którym ulega spuścizna

lub jej części.

Majątek, według ojczystego prawa spadkodawcy bezdziedziczny, podlega, jako spuścizna

bezdziedziczna, prawu państwa, w którego obrąbie znajduje się w chwili śmierci spadkodawcy.

Za bezdziedziczny uważa się majątek, który według prawa ojczystego spadkodawcy, w

braku innych spadkobierców, przypada z ustawy państwu lub innym osobom prawnym.

Przewód spadkowy w Polsce obejmuje spuściznę, po obywatelu polskim, choćby majątek

znajdował się zagranicą.

Władze polskie ograniczą się w zasadzie do zabezpieczenia spuścizny, po cudzoziemcu

pozostałej.

Jednakże na żądanie osoby, wykazującej swe prawa spadkowe, a zamieszkałej w Polsce,

lub posiadającej obywatelstwo polskie, władze postępować będą ze spuścizną, znajdującą

się w Polsce, tak, jak gdyby pozostała po obywatelu polskim. Stosować przytem będą

prawo ojczyste spadkodawcy (art. 28).

1)

Wydanie spuścizny poza granice Polski nastąpi dopiero po zaspokojeniu albo należytem

zabezpieczeniu roszczeń i praw spadkowych obywateli polskich, w Polsce zamieszkałych

cudzoziemców, tudzież Skarbu Polskiego.

2)

Wydaniu spadku przez władze polskie nie może sprzeciwić się, kto nie wykazał swych

praw na podstawie prawa właściwego.

Jeżeli obce prawo ojczyste, wskazane niniejszemi przepisami, jako właściwe, każe oceniać

stosunek prawny według innego prawa, należy w Polsce zastosować to inne prawo.

Gdy w państwie, którego prawo ustawa niniejsza wskazała jako właściwe, obowiązuje

kilka odmiennych praw cywilnych, jego prawo wewnętrzne rozstrzyga, które z nich należy

zastosować.

Przepisy prawa obcego nie mają w Polsce mocy prawnej, jeżeli są sprzeczne z podstawowemi

zasadami obowiązującego w Polsce porządku publicznego lub z dobremi obyczajami.

1)

Sąd może zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości o udzielenie tekstu praw obcych,

lub o wyjaśnienie obcej praktyki sądowej.

2)

Gdy niepodobna stwierdzić treści obcego prawa, lub ustalić faktu, rozstrzygającego

w ostatnim rzędzie o prawie właściwem, władze polskie właściwe zastosują prawo, obowiązujące

w Polsce.

Przeciw państwu, które w zakresie prawa prywatnego traktuje obywateli polskich gorzej

niż własnych, albo gorzej niż obywateli innych państw obcych, lub wogóle odmawia im

ochrony prawnej, udzielanej zobopólnie wśród państw cywilizowanych, Rada Ministrów

może wydać rozporządzenie, które określi materję, kierunek i rozmiary, w jakich w

stosunku do tego obcego państwa i jego obywateli zasada odwetu ma być zastosowana.

Ustawa niniejsza zyskuje moc obowiązującą po upływie 30 dni od jej ogłoszenia.

Wykonanie tej ustawy porucza się Ministrom: Sprawiedliwości, Spraw Wewnętrznych, Spraw

Zagranicznych oraz Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.