Ustawa z dnia 2 sierpnia 1926 r. o prawie właściwem dla stosunków prywatnych wewnętrznych.

Zdolność osobistą obywatela polskiego ocenia się według prawa, obowiązującego w miejscu

jego zamieszkania.

Kto zmienia miejsce zamieszkania, ten w dziedzinie zdolności osobistej, stosunków

familijnych i praw spadkowych podlega prawu nowego miejsca zamieszkania dopiero po

jednym roku.

1)

Miejscem zamieszkania według ustawy niniejszej jest miejsce na obszarze Polski, gdzie

obywatel polski mieszka z zamiarem stałego pobytu. Jeżeli ma kilka miejsc zamieszkania,

- właściwe jest prawo miejsca, w którem skupia się główny i przeważający zakres jego

działalności. Obywatel polski, mieszkający zagranicą, podlega prawu, obowiązującemu

w ostatniem miejscu zamieszkania w Polsce. Jeżeli wogóle zamieszkania w Polsce nie

da się ustalić, właściwe jest prawo, obowiązujące w stolicy państwa.

2)

Mężatka sądownie nie rozłączona idzie co do miejsca zamieszkania za mężem; nieletnie

lub niewłasnowolne dzieci ślubne, uprawnione (legitymowane) i przysposobione (adoptowane)

idą za ojcem, nieślubne - za matką. Jeżeli mąż mieszka zagranicą, a żona i dzieci

pozostały w Polsce, - właściwe jest dla nich prawo miejsca ich stałego pobytu.

3)

Zdolność osób prawnych oraz wszelkich spółek i stowarzyszeń ocenia się podług prawa,

obowiązującego w miejscu ich siedziby.

Zdolność osobistą kupca w jego obrocie handlowym ocenia się podług prawa, obowiązującego

w siedzibie przedsiębiorstwa.

Jeżeli obywatel polski, niezdolny według prawa miejsca swego zamieszkania, sporządził

w innej części Polski, gdzie obowiązuje prawo odmienne, czynność prawną, mającą tam

wywrzeć skutek, należy oceniać jego zdolność według prawa miejsca sporządzenia czynności

(art. 11, ust. 1), gdy tego wymaga bezpieczeństwo uczciwego obrotu.

Dla uznania obywatela polskiego za zaginionego, znikłego lub zmarłego właściwe jest

prawo ostatniego miejsca jego zamieszkania.

Forma czynności prawnej podlega prawu, które właściwe jest dla samej czynności; jednak

wystarczy zastosowanie się do prawa, obowiązującego w miejscu sporządzenia czynności,

jeżeli to miejsce nie jest wątpliwe.

1)

Posiadanie i prawa rzeczowe podlegają ustawie miejsca, w którem znajduje się ich przedmiot.

2)

Zasiedzenie, przedawnienie i przemilczenie ocenia się według ustawy miejsca, w którem

rzecz ruchoma znajdowała się w chwili upływu czasokresu. Nabywający prawo może powołać

się także na ustawę miejsca, w którem rzecz ruchoma znajdowała się w chwili rozpoczęcia

czasokresu.

3)

Nabycie, zmiana lub umorzenie praw rzeczowych na nieruchomości, jak również zobowiązania

z czynności prawnych wynikające, na podstawie których prawa takie mają być nabyte,

zmienione lub umorzone, podlegają co do formy, jak i innych warunków ważności, wyłącznie

prawu miejsca, gdzie nieruchomość jest położona. Nie tyczy się to jednak obowiązków,

wynikających ze stosunków familijnych lub praw spadkowych.

Strony mogą poddać stosunek obowiązkowy któremukolwiek z praw, obowiązujących w Polsce.

Jeżeli strony nie oznaczyły właściwego prawa, natenczas stosuje się

1)

do umów, zawieranych na giełdzie, lub targach publicznych, - prawo tamże obowiązujące;

2)

do umów, odnoszących się do nieruchomości, - prawo, obowiązujące w miejscu, gdzie

nieruchomość się znajduje;

3)

do umów, zawieranych w handlu cząstkowym, - prawo miejsca, gdzie jest siedziba sprzedawcy;

4)

do umów o usługi, roboty, budowle i dostawy, zawieranych z państwem, - prawo właściwe

według siedziby władzy działającej, a do takichże umów, zawieranych z innemi związkami

publicznemi, - prawo, obowiązujące w ich siedzibie;

5)

do umów o ubezpieczenie - prawo, obowiązujące w siedzibie zakładu ubezpieczającego;

6)

do umów, zawieranych z notarjuszami, adwokatami i innemi osobami, spełniającemi czynności

zawodowe, w zakresie tych czynności, - prawo miejsca, w którem osoby te zawód swój

stale wykonywają;

7)

do umów o pracę, zawieranych z pracownikami przez przedsiębiorców handlowych, przemysłowych

i górniczych, - prawo miejsca, w którem praca jest wykonywana.

1)

Do umów, nie objętych liczbami 1-7 artykułu 10, stosować należy prawo tego obszaru

prawnego, w którym obie strony w czasie zawarcia umowy mają miejsce zamieszkania.

Gdy strony mieszkają w obszarach różnych praw, a zobowiązanie jest jednostronne, stosować

należy prawo tego obszaru, w którym mieszka dłużnik; gdy zobowiązanie jest obustronne,

- prawo tego obszaru, w którym umowę zawarto. Umowa między nieobecnymi uchodzi za

zawartą w miejscu, w którem oferent otrzymał przyjęcie oferty.

2)

Prawo, obowiązujące w miejscu zawarcia umowy, ma zastosowanie także wtedy, gdy nie

można ustalić miejsca zamieszkania, mającego rozstrzygać o prawie właściwem.

3)

Jeżeli dłużnik, sporządzający czynność jednostronną, nie oznaczył sam prawa właściwego,

obowiązuje go prawo miejsca jego zamieszkania, a jeżeli miejsca zamieszkania w Polsce

ustalić nie można, prawo miejsca sporządzenia czynności.

4)

Miejscem zamieszkania kupca w jego obrocie handlowym jest siedziba przedsiębiorstwa;

jeżeli kupiec ma kilka przedsiębiorstw, - siedziba tego przedsiębiorstwa, z którem

stosunek zawiązano.

1)

Zobowiązania z występków i z innych zdarzeń prawnych podlegają prawu, obowiązującemu

w miejscu, gdzie zaszedł fakt, który wywołał zobowiązanie.

2)

To samo prawo rozstrzyga, czy osoba, w swej zdolności osobistej ograniczona, odpowiada

za wyrządzoną szkodą.

1)

Prawną możność zawarcia ważnego związku małżeńskiego ocenia się dla każdej ze stron

według prawa, któremu strona podlega osobiście (art. 1 i 2).

2)

Władza właściwa może odmówić udzielenia ślubu obywatelowi polskiemu, zdolnemu do zawarcia

małżeństwa według prawa, któremu podlega osobiście, gdyby był niezdolny według prawa,

obowiązującego w siedzibie władzy.

Forma zawarcia małżeństwa podlega prawu, obowiązującemu w miejscu zawarcia związku

małżeńskiego. Do ważności małżeństwa wystarczy zachowanie formy, przepisanej przez

prawa, którym oboje przyszli małżonkowie podlegają osobiście.

1)

Stosunki osobiste i majątkowe małżonków ocenia się według prawa, któremu małżonkowie

podlegają osobiście. Jeżeli małżonkowie następnie mieć będą różne miejsca zamieszkania,

Stosunki ich oceniać się będzie według prawa, któremu w ostatnim czasie podlegali

wspólnie.

2)

Prawo miejsca zamieszkania małżonków rozstrzyga, czy w czasie pożycia małżeńskiego

mogą zawrzeć układ majątkowy, lub rozwiązać, albo zmienić układ, między nimi istniejący.

3)

Jednak zmiana miejsca zamieszkania sama przez się nie wpływa na zmianę ustawowego

ustroju majątkowego małżonków, który podlega nadal prawu męża z czasu zawarcia ślubu.

Układy majątkowe małżeńskie tudzież darowizny między małżonkami lub narzeczonymi podlegają

prawu, któremu mąż lub narzeczony podlegał osobiście w chwili zawarcia umowy.

1)

Dla rozwodu lub rozdziału od stołu i łoża właściwe jest prawo, któremu małżonkowie

osobiście podlegają w czasie żądania rozwodu lub rozdziału. Jeśli małżonkowie podlegają

w tym czasie prawom różnym, właściwe jest ostatnie ich prawo wspólne.

2)

Małżonkowie tylko wówczas mogą żądać rozwodu lub rozdziału w części państwa, w której

obowiązuje prawo odmienne od tego, jakie jest dla nich właściwe, gdy rozwód lub rozdział

jest dopuszczalny w danym przypadku również według prawa miejsca, gdzie wniesiono

żądanie.

1)

O ślubnem pochodzeniu dziecka rozstrzyga prawo, któremu mąż matki podlegał osobiście

w czasie urodzenia się dziecka.

2)

Jeżeli wówczas mąż już nie żył, właściwe jest prawo zmarłego z czasu jego śmierci.

1)

Dla stosunków między rodzicami a dziećmi ślubnemi właściwe jest prawo, któremu rodzice

i dzieci osobiście podlegają.

2)

Jeżeli prawa te są różne i odmienne, obowiązuje prawo, któremu strony wspólnie podlegały

do ostatniego czasu.

3)

Stosunek rodziców do córki zamężnej ocenia się według ustawy, której podlega mąż córki,

o ile uprawnienia rodziców, z właściwej dla nich ustawy płynące, sprzeczne są z uprawnieniami

męża, opartemi na właściwej dla niego ustawie.

Stosunek dziecka nieślubnego do matki ocenia się według prawa, któremu matka i dziecko

osobiście podlegają; gdyby zaś prawa matki i dziecka były później różne i odmienne,

według ostatniego ich prawa wspólnego.

Dla ustalenia nieślubnego ojcostwa, wzajemnych praw i obowiązków ojca i dziecka, tudzież

ojca i matki właściwe jest prawo, któremu matka i dziecko podlegały w chwili urodzenia

się dziecka. Wszakże należy stosować prawo ojca nieślubnego, gdy dla dziecka jest

korzystniejsze.

Uprawnienie dziecka nieślubnego podlega prawu ojca z czasu uprawnienia, a jeżeli ojciec

wówczas już nie żył, - prawu z czasu jego śmierci.

Dla przysposobienia właściwe jest prawo, któremu osobiście podlega przysposabiający.

Prawo, któremu osoba, potrzebująca pieczy prawnej (opieki, kurateli, pomocnika, doradcy

sądowego), podlega osobiście, jest właściwe dla wszystkich spraw w zakresie pieczy

prawnej.

Celem ochrony osoby lub majątku władze, w których okręgu osoba przebywa lub znajduje

się jej majątek, wydadzą na podstawie miejscowego prawa tymczasowe zarządzenia konieczne.

Artykuły powyższe (24 i 25) nie mają zastosowania do kurateli (opieki) dla spraw poszczególnych.

1)

Dla spraw spadkowych właściwe jest prawo, któremu spadkodawca podlegał osobiście w

chwili śmierci.

2)

Spadkobiercy muszą posiadać zdolność nabycia spadku nietylko według ustawy właściwej

dla praw spadkowych, ale także według ustawy, której podlegają osobiście.

Rozporządzenia ostatniej woli i umowy o prawa spadkowe podlegają prawu spadkodawcy

z czasu sporządzenia tych czynności.

1)

Majątki, któremi spadkodawca nie może rozporządzać na przypadek swej śmierci, podlegają

prawu miejsca, w którem się znajdują.

2)

To samo prawo stosować należy do ograniczeń publiczno-prawnych, którym ulega spuścizna

lub jej części.

Celem zabezpieczenia spadku władze wydadzą konieczne zarządzenia tymczasowe na podstawie

prawa, obowiązującego w miejscu znajdowania się przedmiotów spadkowych.

Przepisy ustawy niniejszej należy stosować i wtedy, gdy ustawa o prawie właściwem dla stosunków prywatnych międzynarodowych (prawo prywatne międzynarodowe) wskazuje właściwość prawa obowiązującego w Polsce.

Gdy niepodobna ustalić faktu, rozstrzygającego w ostatnim rzędzie o prawie właściwem,

władza polska zastosuje prawo, obowiązujące w miejscu jej siedziby.

Ustawa niniejsza zyskuje moc obowiązującą po upływie 30 dni od jej ogłoszenia.

Wykonanie tej ustawy porucza się Ministrom: Sprawiedliwości, Spraw Wewnętrznych i

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.