Ustawa z dnia 1 lipca 1926 r. o opłatach stemplowych.

Opłatom stemplowym podlegają pisma, wymienione w części drugiej niniejszej ustawy,

oraz czynności prawne, wymienione w art. 71, 75, 89, 96, 103 i 109.

Ilekroć w ustawie niniejszej jest mowa o piśmie, stwierdzającem umowę, należy przez

to rozumieć nietylko pismo, podpisane przez obie strony, lecz także podpisane przez

jedną stronę, jeżeli zostało bądź wręczone stronie drugiej, bądź przedstawione sądowi

celem dokonania wpisu w księdze wieczystej, bądź sporządzone albo uwierzytelnione

sądownie lub notarjalnie.

Jedno pismo, stwierdzające kilka czynności prawnych, podlega opłacie od każdej czynności

zosobna.

Jeżeli jednak czynności prawne między temi samemi osobami, stwierdzone tem samem pismem,

pozostają w tak ścisłym z sobą związku, że jedna z tych czynności (uboczna) nie mogłaby

istnieć sama przez się bez drugiej (głównej), to opłatę oblicza się tylko według czynności

głównej. Do czynności ubocznych zalicza się w szczególności: ustalenie sposobu spłacenia

ceny sprzedaży, potwierdzenie odbioru ceny, ustanowienie kary umownej, postanowienia

o zabezpieczeniu hipotecznem i t. p.

W razie sporządzenia wtóropisów, t. j. pism równobrzmiących, lub choćby tylko co do

treści zgodnych z pismem pierwszem, albo odpisów lub tłumaczeń, opłata należy się

tylko raz jeden, a mianowicie od pisma pierwszego. Wyjątki są przewidziane: co do

pełnomocnictw w art. 111, a co do weksli w art. 122.

W razie wątpliwości, zachodzących co do uiszczenia opłaty od pisma pierwszego, uiszczenie

winno być udowodnione.

Ustęp drugi stosuje się do odpisu i tłumaczenia tylko w przypadkach następujących

a)

jeżeli zgodność z pierwopisem zaświadczyła osoba, która podpisała pierwopis, lub

b)

jeżeli osoba, obowiązana do uiszczenia opłaty od pierwopisu, przedstawiła odpis lub

tłumaczenie sądowi, notarjuszowi lub innemu urzędowi państwowemu.

Pismo, stwierdzające umowę o zniesienie istniejącego między stronami stosunku prawnego

i powstanie natomiast stosunku nowego, podlega opłacie, odpowiadającej treści stosunku

nowego. Wyjątek jest przewidziany co do konwersji wierzytelności w art. 121.

Pismo, tylko zmieniające istniejący już stosunek, przy którego zawiązaniu lub pisemnem

stwierdzeniu uiszczono należną opłatę stemplową, podlega

a)

w razie zwiększenia przedmiotu zobowiązania - opłacie od nadwyżki;

b)

w razie innych zmian - opłacie, przewidzianej w art. 139, jeżeli zachodzą warunki,

wymienione w tym artykule.

Pisma, sporządzone zagranicą, podlegają przepisom niniejszej ustawy tylko wówczas,

gdy stwierdzają czynność prawną, tyczącą się przedmiotu, znajdującego się w Polsce,

lub gdy zobowiązanie z czynności prawnej wynikające, ma być wykonane albo jest wykonywane

w Polsce. Pisma, sporządzone w Polsce przed konsulem obcego państwa, uważane będą

- pod warunkiem wzajemności - za sporządzone zagranicą.

Opłatę stemplową oblicza się stosownie do rodzaju czynności prawnej, którą stwierdza

pismo; nazwa niezgodna z treścią nie ma znaczenia.

Jeżeli według części drugiej niniejszej ustawy należy wziąć za podstawę wymiana wartość

rzeczy, to wartość tę ma podać podatnik. Opłatę wymierza się od wartości podanej;

wyjątki są przewidziane w art. 7 - 12 oraz w ustępie trzecim art. 70.

Za podstawę wymiaru opłaty od pisma, stwierdzającego umowę, bierze się wartość całego

przedmiotu umowy, choćby z treści pisma wynikało, ze umowa została już częściowo albo

całkowicie wykonana przed sporządzeniem pisma.

Jeżeli według treści pisma dłużnik ma wykonać jedno z dwu lub więcej świadczeń różnej

wartości, to za podstawę wymiaru służy wartość najwyższa.

Jeżeli strona, otrzymująca rzecz, obowiązana jest do świadczeń wzajemnych, to wartości

rzeczy (art. 6) nie można przyjąć w sumie niższej, niż łączna wartość wszystkich świadczeń

wzajemnych. Za świadczenia wzajemne uważa się: przyjęcie długu do zapłaty, ustanowienie

użytkowania, potrącenie wierzytelności z ceny sprzedaży, zrzeczenie się prawa majątkowego

i t. p.

Wartość świadczeń wzajemnych ma być podana przez podatnika.

Papiery wartościowe ocenia się poza przypadkami sprzedaży (art. 78, punkt a) - jeżeli

kwota, podana przez podatnika (art. 6), nie jest wyższa - według najniższego kursu

giełdowego z dnia, poprzedzającego sporządzenie czynności prawnej, jeżeli w miejscowości,

w której sporządzono czynność prawną, względnie w której zobowiązanie ma być wykonane

(art. 5), znajduje się giełda; jeżeli w owej miejscowości giełdy niema, jak również,

gdy dany papier wartościowy nie był w dniu poprzedzającym notowany na giełdzie miejscowej

bierze się za podstawę wymiaru najniższy kurs, notowany na najbliższej terytorjalnie

giełdzie polskiej w ostatnich trzech dniach, poprzedzających sporządzenie czynności

prawnej. Wartość papierów, nienotowanych w sposób powyższy, może być ustalona zgodnie

z opinją izby handlowo-przemysłowej lub innej organizacji gospodarczej, którą wskaże

rozporządzenie.

Złote w złocie ocenia się według ogłoszonej w „Monitorze Polskim” najniższej równowartości

z ostatnich trzech dni, poprzedzających sporządzenie czynności prawnej (§ 3 rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 kwietnia 1924 r. Dz. U. R. P. Nr. 36 poz. 385

oraz ustawa z dnia 1 lipca 1925 r. Dz. U. R. P. Nr. 75 poz. 534).

Przepisy powyższe stosuje się również do walut zagranicznych; wyjątek jest przewidziany

co do ubezpieczeń w art. 99.

Jeżeli świadczenie, którego wartość ma służyć za podstawę wymiaru, nie może być co

do ilości oznaczone przy sporządzeniu pisma, to ustalenie podstawy wymiaru następuje

w miarę wykonywania zobowiązania (art. 22; 28. ustęp piąty: 29, wstępy: pierwszy i

drugi; 30, punkt 3; 31 ustęp przedostatni; 32).

Jeżeli jednak znana jest najniższa ilość świadczenia, albo zostaje wypłacona zaliczka,

to za podstawę wymiaru należy przyjąć narazie tę ilość najniższą lub zaliczkę, zależnie

od tego, która z nich jest wyższa. Kwotę opłaty, uiszczoną na tej podstawie, potrąca

się następnie od sumy kwot, obliczonych w miarę wykonywania zobowiązania.

Jeżeli pismo zawiera zobowiązanie do świadczeń periodycznych, to celem ustalenia podstawy

wymiaru należy roczną wartość świadczeń pomnożyć

a)

w razie ustanowienia świadczeń na wieczne czasy - przez 17;

b)

w razie ustanowienia świadczeń na czas, ściśle ograniczony co do ilości lat lub ich

części, - przez tę ilość lał lub ich części;

c)

przy ustanowieniu świadczeń na czas życia jednej osoby w wieku do lat 50 włącznie

- przez 10, w wieku ponad lat 50 - przez 5;

d)

w razie uzależnienia terminu trwania świadczeń od czasu życia dwu lub więcej osób

- przez mnożnik (punkt c) odpowiedni do wieku osoby najstarszej lub najmłodszej, stosownie

do tego, czy świadczenia mają trwać do śmierci osoby, która umrze pierwsza, czy do

śmierci osoby, która umrze ostatnia;

e)

w razie ustanowienia świadczeń na czas, nieokreślony w sposób wyżej podany, - przez

5, a następnie dokonywać ponownie co pięć lat wymiaru opłaty na dalsze pięciolecie,

o ile zobowiązanie trwa dalej (art. 22).

W razie ustanowienia świadczeń na czas nieokreślony (punkt e), z oznaczeniem, jednak

pewnego terminu, do którego zobowiązanie trwać będzie niewątpliwie, podstawę wymiaru

opłaty za czas ściśle określony ustala się w sposób, przewidziany w punkcie b), a

za czas dalszy - w sposób, przewidziany w punkcie e).

Przepisy artykułu niniejszego stosuje się również do służebności, do użytkowania,

prawa używania lub mieszkania, ciężarów rzeczowych, oraz do długu rentowego (§§ 1199

- 1203 kodeksu cywilnego niemieckiego).

Roczna wartość użytkowania bierze się w sumie, wynoszącej 6% wartości rzeczy, poddanej

użytkowaniu chyba że wartość wyższa lub niższa jest niewątpliwa.

W przypadkach, wymienionych w ustępie drugim art. 9 oraz w punkcie b) art. 10, - jeżeli

zobowiązanie ma trwać dłużej, niż przez pięć lat - bierze się na żądanie podatnika

za podstawę wymiaru sumę, obliczoną z pierwszy okres pięcioletni; po upływie tego

okresu ustala się podstawę wymiaru na drugi okres pięcioletni i tak postępuje się

w dalszym ciągu aż do wygaśnięcia zobowiązania. Tak samo należy postąpić na żądanie

podatnika w przypadku, przewidzianym w ustępie drugim art. 10.

ustawy z dnia 12 czerwca 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr. 56, poz. 562) otrzymuje brzmienie

następujące

„

Do podań i załączników, wnoszonych do sądów i urzędów wymiaru sprawiedliwości, a niewymienionych

w taryfie, dołączonej do cesarskiego rozporządzenia z dnia 15 września 1915 r. (austr.

Dz. P. P. Nr. 279), mają zastosowanie art. 140, 142 - 145 oraz 148 - 153 ustawy o

opłatach stemplowych.

Art. 154

, 157, 158, 160 i 161 ustawy o opłatach stemplowych - z wyłączeniem postanowień, które

dotyczą notarjuszów - mają zastosowanie również do świadectw, niewymienionych w taryfie,

dołączonej do cesarskiego rozporządzenia, a wydawanych stronom w ich sprawach prywatnych

przez sądy i urzędy wymiaru sprawiedliwością

Poświadczenie zgodności z pierwopisem odpisu, przeznaczonego dla zbioru dokumentów

księgi wieczystej, jest wolne od opłaty stemplowe

”

.

Protesty weksli, czeków i innych dokumentów, sporządzone przez sąd, podlegają opłacie

zasadniczej, równej co do wysokości takiej kwocie, jaka według taksy przypada za tę

samą czynność notariuszowi, oraz opłacie dodatkowej w wysokości, przewidzianej w art.

159 ustawy o opłatach stemplowych. Jeżeli sądowi złożono dokument celem sporządzenia

protestu, a osoba, przeciw której protest miał być skierowany, uczyniła zadość wezwaniu,

do niej wystosowanemu, i do protestu nie doszło, to od protokółu, stwierdzającego

ten stan rzeczy, należy uiścić tylko połowę opłaty, przewidzianej w zdaniu poprzedniem”.

Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrami: Sprawiedliwości, Rolnictwa i Dóbr Państwowych

oraz Robót Publicznych władny jest wydawać normy o najniższym szacunku („szacunku

prawnym”), rzeczy nieruchomych, który ma być wzięty za podstawę wymiaru, jeżeli jest

wyższy od sum, ustalonych według postanowień art. 6 - 11.

Szacunek prawny może być oparty na podatkach gruntowym i budynkowym oraz na ustalonych

po raz ostatni przed dniem 1 sierpnia 1914 r.: cenie sprzedaży lub oszacowaniu, dokonanem

przez instytucję kredytową celem udzielenia długoterminowej pożyczki hipotecznej.

Mnożnik, przez który ma być pomnożona kwota podatku gruntowego, względnie budynkowego,

oraz sposób przewalutowania wyżej wymienionych ocen przedwojennych mają być ustalane

corocznie.

Jeżeli przedmiotem przeniesienia własności jest nieruchomość, stanowiąca gospodarstwo

rolne, wraz z przynależnościami, to szacunek prawny nieruchomości ma być wzięty w

kwocie, równającej się dziewięciu dziesiątym częściom podanych przez podatnika wartości

rzeczy nieruchomej i przynależności razem wziętych (art. 6, ustęp drugi i art. 13,

ustęp pierwszy). Jeżeli jednak wartość takiej nieruchomości ustalono na podstawie

prawnego szacunku, przewidzianego w ustępie pierwszym i drugim niniejszego artykułu,

to szacunek prawny przynależności ma być wzięty w kwocie, równającej się jednej dziewiątej

części wartości nieruchomości.

Przepisy niniejszej ustawy o rzeczach nieruchomych (nieruchomościach) stosuje się

jedynie do

1)

gruntu oraz przedmiotów, z nim złączonych (budynków, roślin od gruntu nieoddzielonych

i t. p.);

2)

prawa wieczystej dzierżawy;

3)

prawa zabudowy;

4)

prawa żądania, aby rzecz nieruchoma (punkty 1, 2, 3, 5) została oddana na własność;

5)

prawa do majątku spadkowego - o tyle, o ile składa się z rzeczy nieruchomych.

Jeżeli pismo, podlegające opłacie, dotyczy dwu lub więcej przedmiotów, które według

przepisów części drugiej ustawy niniejszej podlegają różnym pod względem stopy opłatom

stemplowym, to podatnik jest obowiązany, podać wartość każdego przedmiotu oddzielnie

bądź w treści pisma, bądź przy przedstawieniu go organowi, powołanemu do wymierzania

opłaty, bądź w podaniu o zwrot nadpłaty (art. 45), lub w odwołaniu (art. 46).

Gdy tego nie uczyniono i podano tylko wartość w sumie ogólnej, to tę sumę bierze się

jako podstawę wymiaru i stosuje się do niej stopę, przypadającą od tego przedmiotu,

który podlega opłacie najwyższej.

Nie pobiera się opłaty stemplowej, wynoszącej mniej niż 10 groszy.

Groszową końcówkę opłaty, obliczonej według właściwej stopy, przewidzianej w części

drugiej ustawy niniejszej, jeżeli przewyższa 10 groszy, a jest niepodzielna przez

10, zaokrągla się wzwyż do kwoty w ten sposób podzielnej.

O ile w części drugiej ustawy niniejszej nie postanowiono, na kim ciąży obowiązek

uiszczenia opłaty stemplowej, są wobec Skarbu Państwa solidarnie obowiązani

1)

co do pism, stwierdzających umowę

a)

osoby, będące stronami w umowie,

b)

osoba, która zawarła umowę, prowadząc interes cudzy bez zlecenia (negotiorum gestor),

c)

każdy posiadacz pisma (art. 3), albo urzędownie uwierzytelnionego odpisu lub tłumaczenia,

jeżeli jest prawonabywcą osoby, która zawarła umowę;

2)

co do orzeczeń - wszystkie osoby, które na mocy orzeczenia nabywają prawo.

Wolne są od obowiązku uiszczenia procentowej opłaty stemplowej od pisma, stwierdzającego

umowę obustronnie obowiązującą, fundacje, zakłady i zrzeszenia, prawnie istniejące

i posiadające siedzibę w Polsce, których zadanie stanowi wyłącznie wykonywanie kultu

religijnego albo działalność naukowa, oświatowa lub dobroczynna,

Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych może przyznać powyższe

uwolnienie również fundacjom, zakładom i zrzeszeniom tego rodzaju, mającym siedzibę

zagranicą.

Kontrahent, zawierający umowę z osobą wolną od obowiązku uiszczenia opłaty, ma uiścić

połowę opłaty, jeżeli sam nie jest zwolniony od obowiązku uiszczenia

Uiszczenie opłaty stemplowej następuje bądź według obliczenia podatnika - bez wymiaru

urzędowego - bądź na zasadzie wymiaru, dokonanego przez właściwy organ urzędowy. Organami

urzędowemi, właściwemi do wymierzania opłat stemplowych, są: notariusze (art. 27),

organa sądowe (art. 30), urzędy skarbowe (art. 23, 24, 33, 60, 102, 110, 124) i inne

urzędy państwowe (art. 32, 61, 71, 109).

Opłatę stemplową uiszcza się bądź przez użycie papieru stemplowego lub znaczków stemplowych,

bądź przez wpłacenie gotówką do kasy skarbowej lub do rąk innego organu, uprawnionego

do poboru (specjalnego poborcy).

Wybór sposobu uiszczenia opłaty należy do podatnika, o ile przepisy art. 18, 22, oraz

25-33, jako też właściwych rozdziałów części drugiej ustawy niniejszej nie wskazują,

jaki z powyższych sposobów uiszczenia ma być zastosowany w przypadku poszczególnym.

Minister Skarbu określa rodzaje papieru stemplowego i znaczków stemplowych, sposób

ich wyrobu, sprzedaży, użycia i urzędowego kasowania; określa również najwyższą kwotę

opłaty, która może być uiszczona przez użycie papieru stemplowego lub znaczków stemplowych,

tudzież najniższą kwotę, do której użycie papieru stemplowego lub znaczków stemplowych

jest obowiązujące.

O ile w części drugiej ustawy niniejszej, ani też w art. 25, 28, 29, 30, 32 i 33 nie

wskazano, w jakim terminie należy uiścić opłatę stemplową, obowiązują postanowienia

ogólne, zawarte w art. 20 - 22.

Opłatę od pisma, sporządzonego w Polsce, należy uiścić w ciągu trzech tygodni od dnia,

w którym pismo sporządzono.

Posiadacz takiego pisma, albo urzędownie uwierzytelnionego odpisu lub tłumaczenia,

będący prawonabywcą osoby, która zawarła umowę (art. 15 punkt 1 lit c), ma uiścić

opłatę, przez poprzednich posiadaczy nieuiszczaną, w ciągu trzech tygodni od dnia

otrzymania pisma (odpisu, tłumaczenia).

Jeżeli jednak przed upływem terminu, przewidzianego w ustępie pierwszym lub drugim,

ma być wykonana umowa, którą stwierdza pismo, lub jeżeli przed tym terminem pismo

zostaje złożone sądowi lub innemu urzędowi publicznemu celem dokonania jakiejkolwiek

czynności urzędowej, to opłatę należy uiścić przed rozpoczęciem wykonania umowy lub

przed złożeniem pisma. Wyjątek co do sądowego uwierzytelnienia podpisu lub znaku ręcznego

jest przewidziany w art. 31 (zdanie drugie ustępu przedostatniego).

W razie złożenia pisma notarjuszowi stosuje się art. 28, względnie 29.

Opłatę od pisma, sporządzonego zagranicą (art. 5), należy uiścić w ciągu trzech tygodni

orf dnia, w którym osoba, obowiązana do uiszczenia opłaty (art. 15), albo jej ustawowy

zastępca lub pełnomocnik, pismo lub urzędownie uwierzytelniony odpis bądź z zagranicy

do Polski wprowadzili, bądź w Polsce otrzymali. Opłatę od pisma, którego nieuwierzytelniony

odpis został przez te osoby złożony sądowi lub innemu urzędowi publicznemu, należy

uiścić przed złożeniem odpisu. Przepisy powyższe, o ile dotyczą odpisów, stosuje się

również do tłumaczeń.

W razie wprowadzenia do Polski pisma, sporządzonego zagranicą, które podlega opłacie

dopiero na skutek wykonywania zobowiązania w Polsce, (albo urzędownie uwierzytelnionego

odpisu lub tłumaczenia) należy uiścić opłatę zanim rozpoczęło się wykonywanie zobowiązania.

Ustawowy zastępca lub pełnomocnik w razie nieuiszczenia w przepisanym terminie opłaty

od pisma, sporządzonego zagranicą, winien w ciągu tygodnia po opływie terminu złożyć

urzędowi skarbowemu odpis pisma, podlegającego opłacie, podając adresy osób, obowiązanych

do jej mszczenia (art. 15).

Ustępy drugi i następne art. 20 stosuje się odpowiednio do pism, sporządzonych zagranicą.

W przypadkach, przewidzianych w art. 9, jak również w punkcie e) i w ustępie drugim

artykułu 10 oraz w art. 11, terminy, w których mają być uiszczone poszczególne raty

opłaty stemplowej, oznacza urząd skarbowy. W tym celu osoby, obowiązane do uiszczenia

opłaty stemplowej, winny zgłosić urzędowi skarbowemu pismo, podlegające opłacie, a

mianowicie złożyć mu pierwopis albo odpis (poświadczony lub niepoświadczony) w terminie,

przewidzianym w art. 20, względnie 21.

Na żądanie podatnika w razie złożenia bądź pierwopisu i odpisu, bądź dwóch odpisów,

urząd skarbowy zaświadcza zgłoszenie na pierwopisie lub na jednym z odpisów.

W razie sporządzenia pisma przed notariuszem lub sądem odpis przesyła notariusz lub

sąd (art. 28 i 29, względnie 31). Jeżeli zaś jedną ze stron umawiających się jest

urząd państwowy, to stosuje się art. 32.

Poszczególne raty (ustęp pierwszy niniejszego artykułu) należy uiszczać gotówką bez

wymiaru urzędowego (art. 24 punkt a).

Celem uiszczenia opłaty zapomocą znaczków stemplowych lub papieru stemplowego winien

podatnik - o ile w części drugiej ustawy niniejszej nie postanowiono inaczej a) bądź

skasować znaczki stemplowe przez przepisanie ich początkowemi lub końcowemi wyrazami

pisma lub stwierdzającemi zawarcie umowy podpisami stron, względnie użyć papieru stemplowego;

b)

bądź przedstawić pismo w oryginale lub w odpisie urzędowi skarbowemu celem urzędowego

skasowania.

Celem uiszczenia opłaty gotówką podatnik

a)

może wnieść do kasy skarbowej sumę, którą sam obliczył, i kwit kasowy załączyć do

pisma, podlegającego opłacie;

b)

może również przedstawić pismo, podlegające opłacie, w oryginale lub odpisie urzędowi

skarbowemu, a ten określa sumę opłaty i wydaje polecenie jej przyjęcia przez kasę

skarbową.

Przypadki, w których uiszczenie opłaty bez względu na jej sumę ma być dokonane gotówką,

bez wymiaru urzędowego, są przewidziane w art. 71, 80, 89, 92, 94, 100, 103 i 114.

Osoby, obowiązane do uiszczenia opłat w sposób powyższy, winny przed rozpoczęciem

działalności, obejmującej sporządzanie pism, względnie czynności prawnych, które podlegają

opłatom, unormowanym w powołanych artykułach, zawiadomić o tem urząd skarbowy.

Poza temi przypadkami władza skarbowa może zezwolić poszczególnym osobom na uiszczanie

opłat stemplowych gotówką; zezwolenie to jednak może w każdym czasie odwołać, a podatnik

może w każdym czasie zrzec się udzielonego mu prawa.

Rozporządzenie postanowi, czy i w jakiej formie ma podatnik prowadzić rejestr opłat

stemplowych, w jakich terminach ma nastąpić wpisanie opłat do rejestru i wniesienie

ich do kasy skarbowej, oraz ustali formę poświadczeń na pismach, od których opłata

została uiszczona w sposób, przewidziany w niniejszym artykule.

Minister Skarbu może zarządzić, że pewne rodzaje pism, podlegających opłacie stemplowej,

winny być wydawane z ksiąg grzbietowych z pozostawieniem talonu lub kopji, oraz określić

sposób uiszczania opłat stemplowych od pism, tak sporządzonych.

Notarjusz, mający siedzibę poza obszarem, na którym obowiązuje kodek.; cywilny austrjacki,

jest obowiązany wymierzyć opłatę stemplową

1)

od sporządzonych przed nim aktów notarialnych, z wyjątkiem uchwał o powiększeniu kapitału

zakładowego spółek akcyjnych i komandytowo-akcyjnych (art. 102);

2)

od przedstawionych mu celem dokonania czynności urzędowej pism oryginalnych, ich wtóropisów,

odpisów lub tłumaczeń (art. 3);

3)

od sprzedaży drogą licytacji, przed nim odbytej.

Notarjusz wymierza opłatę o tyle, o ile nic została już poprzednio uiszczona w należnej

kwocie, względnie nie podlega odroczeniu na mocy art. 9, albo punktu e) lub ustępu

drugiego artykułu 10, albo na mocy art. 11. Notarjusz nie bada jednak prawidłowości

uiszczenia, gdy ono opiera się na wymiarze urzędowym (art. 17), lub gdy przedstawiono

zaświadczenie urzędu skarbowego o uiszczeniu należnej opłaty.

Opłatę stemplową, wymierzoną przez notarjusza, należy uiścić do jego rąk gotówką,

o ile nie została odroczona na mocy art. 177.

W przypadkach, przewidzianych w punktach 1 i 2 art. 27, notarjusz uzależnia dokonanie

czynności urzędowej od uiszczenia opłaty.

Prócz tego w przypadku, przewidzianym w punkcie 2 art. 27 - jeżeli już upłynął termin

uiszczenia opłaty lub gdy opłatę uiszczono nieprawidłowo- ma notarjusz wymierzyć podwyżkę

stemplową (art. 42) i przed dokonaniem czynności urzędowej wezwać strony, by podwyżkę

do jego rąk uiściły. Jeżeli strony tego nie uczynią, to notarjusz na żądanie stron

dokona czynności urzędowej, ale zawiadomi urząd skarbowy o nieuiszczeniu wymierzonej

podwyżki.

Co do terminu uiszczenia opłaty od sprzedaży drogą licytacji (art. 27 punkt 3) oraz

skutków nie uiszczenia opłaty stosuje się postanowienia ustawy niniejszej, dotyczące

opłaty od sądowej sprzedaży drogą licytacji (art. 59 i 71).

W przypadkach, przewidzianych w art. 9, jak również w punkcie e) i w ustępie drugim

art. 10 oraz w art. 11 i 177, notarjusz przesyła urzędowi skarbowemu w terminie, który

oznaczy rozporządzenie, uwierzytelniony odpis i zaświadcza to na pierwopisie.

Notarjusz zaświadcza na akcie, względnie na dokumencie, przedstawionym mu celem dokonania

czynności urzędowej, uiszczenie opłaty wraz z ewentualną podwyżką, ich sumę i sposób

obliczenia lub powód niepobrania opłaty.

Opłaty stemplowe, wpłacone do rąk notarjusza, wnosi notarjusz do kasy państwowej w

terminie i w trybie, które oznaczy rozporządzenie.

Rozporządzenie ustali również wzór ksiąg poborowych, które mają być prowadzone przez

notarjuszów, jako też rodzaj i treść sprawozdań okresowych z czynności notarjuszów

w zakresie opłat stemplowych.

Na obszarze, na którym obowiązuje kodeks cywilny austrjacki, notarjusz jest obowiązany

przesyłać urzędowi skarbowemu uwierzytelnione odpisy

1)

sporządzonych przed nim aktów notarjalnych - niewyłączając dokumentów prywatnych,

którym nadano formę aktu notarialnego (§ 54 ustawy z dnia 25 lipca 1871 r., austr.

Dz. P. P. Nr. 75);

2)

tych pism, na których notarjusz uwierzytelnił podpis lub znak ręczny;

3)

aktów sprzedaży drogą licytacji, przed nim odbytej.

Przesłanie odpisu ma nastąpić w ciągu trzech dni od daty czynności urzędowej.

Notarjusz uzależnia nadanie dokumentowi prywatnemu formy aktu notarialnego, względnie

uwierzytelnienie podpisu lub znaku ręcznego, od dostarczenia odpisu, przeznaczonego

dla urzędu skarbowego.

Przepisów powyższych nie stosuje się

a)

do pełnomocnictw, nie zawierających zarazem umowy o wynagrodzenie pełnomocnika (art.

113), jeżeli opłatę, przewidzianą w art. 111, uiszczono, lub jeżeli pełnomocnictwo

jest wolne od opłaty stemplowej (art. 112);

b)

do zezwolenia na wykreślenie długu pieniężnego w księdze wieczystej, jeżeli dokument

oprócz zezwolenia na wykreślenie oraz pokwitowania z uiszczenia długu, który ma być

wykreślony, nie zawiera żadnych innych postanowień, a uiszczono opłatę, przewidzianą

w art. 139, lub dokument jest w myśl tegoż artykułu wolny od opłaty;

c)

do pism, zaopatrzonych przez właściwy organ urzędowy (art. 17) w dowód uiszczenia

opłaty lub odroczenia płatności (art. 22 i 177).

Przesłanie odpisu urzędowi skarbowemu nie zwalnia stron od obowiązku uiszczenia opłaty

w przepisanym terminie (art. 20, 21, 22, 59 i 138) w sposób, przewidziany w art. 23,

względnie 24.

Jeżeli w przypadku poszczególnym opłata musi lub może być uiszczona znaczkami stemplowemi

(art. 18), to uiszczenie może nastąpić również drogą skasowania znaczków stemplowych

przez notarjusza przed uwierzytelnieniem odpisu (art. 37).

Kancelarja sądowa wymierza opłaty stemplowe

1)

od aktów sprzedaży drogą licytacji, dokonanej przez sąd, oraz od dokonywanych w toku

postępowania egzekucyjnego sprzedaży z wolnej ręki; na obszarze jednak, na którym

obowiązuje kodeks cywilny austrjacki, kancelarja sądowa nie wymierza opłaty od licytacji

celem zniesienia wspólności, przewidzianej w punkcie 2 art. 131;

2)

od orzeczeń sądowych, wydawanych w toku postępowania egzekucyjnego, na mocy których

przedmioty majątkowe, będące własnością dłużnika, przechodzą na własność wierzyciela;

ponadto na obszarze, na którym obowiązuje kodeks cywilny niemiecki;

3)

od pism, sporządzonych w formie aktów sądowych, o ile opłata nie podlega odroczeniu

na mocy; art. 9, albo punktu e) lub ustępu drugiego art. 10, albo na mocy art. 11;

kancelarja sądowa nie wymierza jednak opłat od uchwał o powiększeniu kapitału spółek

akcyjnych i komandytowo-akcyjnych (art. 102);

4)

od przewłaszczenia (powzdania) i innych oświadczeń zgody oraz od wniosków o wpis w

księdze wieczystej lub w rejestrze okrętowym (art. 66, ustęp ostatni i art. 87);na obszarze zaś, na którym obowiązuje prawo cywilne rosyjskie (tom X, cz. I. Zb. pr.

ces. ros.) - oprócz opłat, wymienionych w punktach 1 i 2;

5)

od orzeczeń sądowych w przedmiocie wykupu majątków rodowych (art. 52, punkt 4).

Kancelarja sądowa wymierza opłaty, wymienione w punktach 1 i 2, zapomocą nakazu płatniczego,

który doręcza podatnikowi; to samo dotyczy opłat od ugód (art. 133), wymierzanych

przez kancelarję sądową na obszarze, na którym obowiązuje kodeks cywilny niemiecki

(punkt 3).

Sporządzenie pism, wymienionych w punktach 3, 4 i 5 - z wyjątkiem ugod (art. 133)

- jest uzależnione od uprzedniego uiszczenia opłaty stemplowej, wymierzonej przez

kancelarję sądową - o ile opłata nie została odroczona na mocy art. 177.

Od sprzedaży, dokonywanych na polecenie sądu przez maklera przysięgłego (art. 67,

ustęp ostatni i art. 75), kancelarja sądowa opłat nie wymierza.

Od pisma, stwierdzającego sprzedaż, dokonaną przez sądowy organ wykonawczy, organ

ten wymierza opłatę.

Opłatę, wymierzoną przez kancelarję sądową, należy wnieść do kasy sądowej.

Kancelarja zaświadcza uiszczenie opłaty na właściwym akcie sądowym.

Opłaty od pism, stwierdzających czynności, dokonane przez sądowy organ wykonawczy

(art. 30, ustęp ostatni), pobiera ten organ i wnosi do kasy, skarbowej; drogą rozporządzenia

może być zarządzone uiszczenie opłat takich zapomocą znaczków stemplowych.

Odwołanie (art. 46) nie odracza terminu płatności.

O ile wymiar opłaty od pism, sporządzonych w sądzie, nic jest poruczony kancelarji

sądowej względnie sądowemu organowi wykonawczemu, kancelarja przesyła odpowiedni wyciąg

z pisma urzędowi skarbowemu (art. 33) i czyni o tem zaświadczenie na właściwym akcie

sądowym.

Jeśli sądowi przedstawiono celem uwierzytelnienia podpisu lub znaku ręcznego pismo,

podlegające opłacie stemplowej, to sąd dokona uwierzytelnienia tylko w razie dostarczenia

dowodu uiszczenia opłaty lub odroczenia płatności (art. 22 i 177). Na obszarze, na

którym obowiązuje kodeks cywilny austrjacki, może uwierzytelnienie nastąpić również

bez takiego dowodu; w takim razie sąd uzależnia uwierzytelnienie podpisu (znaku ręcznego)

od dostarczenia odpisu, przeznaczonego dla urzędu skarbowego i złożenia opłaty za

uwierzytelnienie tego odpisu, poczem przesyła urzędowi skarbowemu ów odpis, zaświadczywszy

zgodność z pierwopisem.

Rozporządzenie określi sposób przymusowego ściągnięcia opłaty stemplowej, wymierzonej

przez kancelarję sądową zapomocą nakazu płatniczego (art. 30, ustęp drugi), a nie

uiszczonej w przepisanym terminie, oraz wydane zostaną szczegółowe przepisy o dowodzie

uiszczenia lub odroczenia w przypadku uwierzytelnienia podpisu lub znaku ręcznego

(ustęp poprzedni).

Od pisma, stwierdzającego umowę, zawartą przez urząd państwowy bez udziału notariusza

lub sądu, wymierza opłatę tenże urząd.

Opłata wiana być uiszczona przy podpisaniu umowy: bądź przez użycie papieru stemplowego

lub znaczków stemplowych, bądź przez wpłacenie gotówką (art. 18); w razie uiszczenia

gotówką urząd zatrzymuje kwit kasowy i stwierdza uiszczenie na egzemplarzu umowy,

wydanym współkontrahentowi. W przypadkach, przewidzianych w art. 9, jak również w

punkcie e) i w ustępie drugim art. 10 oraz w art. 11, urząd ustala wysokość rat opłaty

i czuwa nad ich uiszczeniem. Kwoty, nieuiszczone w terminie wyznaczonym przez urząd,

ulegają przymusowemu ściągnięciu według przepisów o egzekucji podatków bezpośrednich

przez organa urzędowe, w przepisach tych wymienione.

Jeżeli urząd, który zawarł umowę, jest obowiązany na jej podstawie do wypłacenia kontrahentowi

sum pieniężnych, to uzależnia wypłatę od uprzedniego uiszczenia odpowiedniej części

opłaty stemplowej lub potrąca ratę opłaty od należności kontrahenta.

Urząd skarbowy wymierza opłatę stemplową

1)

w przypadku przedstawienia mu pisma celem urzędowego skasowania znaczków stemplowych

(art. 23, punkt b) lub celem uiszczenia opłaty gotówką (art. 24, punkt b);

2)

w przypadku otrzymania od kancelarji sądowej wyciągu z pisma, sporządzonego w sądzie

(art. 31);

3)

w przypadku ustalenia drogą nadzoru (art. 35 i 38), że opłaty nie uiszczono mimo upływu

terminu płatności lub uiszczono mniej, niż się należy.

W przypadkach, przewidzianych w punktach 2 i 3, urząd skarbowy zawiadamia podatnika

o wymiarze przez nakaz płatniczy; opłatę należy uiścić w ciągu trzech tygodni od doręczenia

nakazu płatniczego. Kwoty, nieuiszczone w tym terminie, będą ściągnięte przymusowo

według przepisów o egzekucji podatków bezpośrednich. Odwołanie (art. 46) nie odracza

terminu płatności.

Prawo państwa do żądania opłaty stemplowej przedawnia się z upływem lat pięciu. Termin

pięcioletni biegnie od dnia, w którym opłata winna być uiszczona. Przedawnienie nie

biegnie w czasie wykonywania umowy.

Bieg przedawnienia przerywa się przez wszelkie czynności urzędowe, odnoszące się do

wymiaru lub uiszczenia opłaty, o ile podatnik został o tych czynościach urzędownie

zawiadomiony. Od dnia zawiadomienia liczy się nowy okres pięcioletni.

Jeżeli sąd lub inny urząd państwowy spostrzeże, że od pisma, przedstawionego mu celem

dokonania czynności urzędowej, nie uiszczono należnej opłaty, albo że ją uiszczono

w niedostatecznej kwocie, lub po upływie przepisanego terminu, lub w sposób nieprawidłowy,

to zawiadamia o tem urząd skarbowy.

Przepis powyższy stosuje się również do wtóropisu, odpisu lub tłumaczenia (art. 3),

jeżeli nie dostarczono dowodu prawidłowego uiszczenia opłaty.

Artykułu niniejszego nie stosuje się do notarjuszów, mających siedzibę poza obszarem,

na którym obowiązuje kodeks cywilny austrjacki (art: 27, zdanie ostatnie, oraz art.

28, ustępy drugi i trzeci).

Jeżeli urzędowi skarbowemu przedstawiono pismo celem wymierzenia opłaty stemplowej

(art. 33, punkt 1) i zachodzi różnica zdań między urzędem a stroną co do wysokości

opłaty, to urząd obowiązany jest przyjąć narazie kwotę, przez stronę obliczoną, a

na przedstawionem piśmie wymienić wysokość należnej opłaty. Jeżeli termin uiszczenia

już upłynął, względnie w razie nieuiszczenia żądanej przez urząd dopłaty przed upływem

terminu, urząd wymierza nadto podwyżkę stemplową (art. 42).

Przy urzędowem zaświadczeniu zgodności odpisu lub tłumaczenia z pierwopisem, jako

też przy wydawaniu wypisu, względnie wtóropisu

Z akt notarjalnych lub sądowych albo z innych akt urzędowych, organ, dokonywający

zaświadczenia lub wydający wypis (wtóropis), mai zaświadczyć również, że opłata stemplowa

została uiszczona, oraz w jakiej wysokości i w jaki sposób, lub że jej nie uiszczono,

względnie że opłata została odroczona (art. 22 i 177).

Władze skarbowe celem wykonania nadzoru nad zachowaniem przepisów o opłatach stemplowych

mają prawo i obowiązek badać

1)

te akta i księgi sądów, notarjuszów oraz innych urzędów państwowych, jako też związków

samorządnych, które wymieni rozporządzenie;

2)

pisma i księgi, znajdujące się u osób, obowiązanych do płacenia państwowego podatku

przemysłowego lub ustawowo zwolnionych od tego podatku, a tyczące się ich przedsiębiorstwa;

przepisu tego nie stosuje się do osób, wymienionych w art. 9 ustawy z dnia 15 lipca

1925 r. o państwowym podatku przemysłowym (Dz. U. R. P. Nr. 79 poz. 550), z wyjątkiem

notarjuszów (punkt 1).

Akta i księgi sądów, notarjuszów oraz innych urzędów państwowych, jak również Banku

Polskiego bada izba skarbowa.

Władze skarbowe mają prawo zabierania tych pism, znalezionych przy wykonywaniu nadzoru,

co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie użycia nieprawdziwych znaków stemplowych

(art. 39), celem użycia tych pism jako dowodów rzeczowych. Przepis ten nie tyczy się

pism, przechowywanych u notarjusza, w archiwum notarjalnem lub w zbiorze dokumentów

księgi wieczystej.

Szczegółowe przepisy o wykonywaniu nadzoru poda rozporządzenie.

Osoby, obowiązane do uiszczenia opłaty, są na żądanie władzy skarbowej obowiązane

wyjaśnić okoliczności, których znajomość jest niezbędna do wymierzenia opłaty.

Winny sprzedawania papieru stemplowego lub znaczków stemplowych po cenie wyższej niż

oznaczona przez władze skarbowe, ulega karze pieniężnej w wysokości do 100 zł. Karę

wymierza urząd skarbowy.

Osoba, która z niedbalstwa

a)

sporządza pismo, podlegające opłacie stemplowej, na papierze stemplowym, podrobionym

bądź całkowicie, bądź przez przerobienie sumy na wyższą, albo na papierze, który już

był użyty do uiszczenia opłaty stemplowej, po wywabieniu poprzedniego tekstu;

b)

używa znaczka stemplowego podrobionego, przerobionego albo już skasowanego, celem

uiszczenia opłaty od innego pisma;

c)

ofiarowuje na sprzedaż papier stemplowy lub znaczki stemplowe podrobione, przerobione

albo już poprzednio użyte celem uiszczenia opłaty stemplowej - ulega karze pieniężnej

w wysokości od 5 do 10-krotnej kwoty nieuiszczonej (punkty a, b), względnie sumy znaków

stemplowych, na sprzedaż ofiarowanych (punkt c). Karę wymierza urząd skarbowy.

Winny świadomego spełnienia czynów, wymienionych w ustępie drugim, - o ile czyn taki

nie stanowi przestępstwa surowiej karanego - ulega karze pieniężnej w wysokości wyżej

określonej, a nadto karze aresztu do sześciu miesięcy; na obszarze, na którym obowiązuje

niemiecki kodeks karny, zamiast kary aresztu powyżej sześciu tygodni będzie orzeczona

kara więzienia do sześciu miesięcy. Orzecznictwo należy do sądów okręgowych.

Osoba, obowiązana do uiszczenia opłaty stemplowej, albo jej ustawowy zastępca lub

pełnomocnik, jeżeli-bądź w piśmie, podlegającem opłacie stemplowej, bądź przy udzielaniu

wyjaśnień (art. 38, ustęp ostatni) - poda świadomie stan faktyczny, niezgodny z rzeczywistością,

i przez to spowoduje niepobranie opłaty lub za niski jej wymiar, ulega karze pieniężnej

w wysokości do piętnastokrotnej kwoty nieuiszczonej. Orzecznictwo należy do sądów

okręgowych.

Kara pieniężna, wymierzona przez sąd (art. 39, ustęp ostatni oraz art. 40), ulega

zamianie na karę pozbawienia wolności według ogólnych przepisów ustaw karnych dzielnicowych,

jednak nie wyżej sześciu miesięcy.

Na obszarze mocy obowiązującej austrjackiej ustawy karnej z 1852 r. przestępstwo,

określone w ustępie ostatnim art. 39 oraz w art. 40, jest występkiem.

Zastosowanie punktów a), b) art. 39, względnie ustępu ostatniego tegoż artykułu, oraz

art. 40 nie uchyla obowiązku uiszczenia opłaty stemplowej, względnie części niedopłaconej.

Osoba, obowiązana do uiszczenia opłaty stemplowej, jeżeli poza przypadkami, przewidzianemi

w art. 39 i 40, nie uiściła opłaty w należnej sumie, we właściwym terminie i w prawidłowy

sposób, ma zapłacić podwyżkę stemplową w wysokości 5-krotnej kwoty nieuiszczonej,

albo uiszczonej po upływie właściwego terminu lub w sposób nieprawidłowy.

W przypadkach, przewidzianych w artykułach 71, 74, 80, 90, 125, 129 i 138, podwyżkę

stemplową oblicza się w wysokości 25-krotnej.

Izba skarbowa na skutek odwołania (art. 46) obniży podwyżkę lub zarządzi wymierzenie

podwyżki w kwocie zmniejszonej, jeżeli nieuiszczenie opłaty stemplowej albo uiszczenie

niedostateczne lub po upływie właściwego terminu lub w sposób nieprawidłowy widocznie

nie zostało spowodowane zamiarem uchylenia się od uiszczenia opłaty.

Jeżeli dwie lub więcej osób dopuściły się co do jednej i tej samej opłaty naruszenia

ustawy, przewidzianego w niniejszym artykule, to wymierza się jedną podwyżkę stemplową,

do której uiszczenia osoby te obowiązane są solidarnie.

Przepisy art. 34 o przedawnieniu mają zastosowanie również do podwyżek stemplowych.

Podwyżka stemplowa nie może być wymierzona w razie nieuiszczenia w przepisanym terminie

opłaty stemplowej, wymierzonej zapomocą nakazu płatniczego (art. 30, ustęp drugi;

art. 33, ustęp ostatni; art. 61), jak również w razie niedotrzymania terminu, wyznaczonego

w przypadku poszczególnym przy odroczeniu płatności na mocy art. 177. Nie może też

być wymierzona w razie uiszczenia opłaty w przepisanym terminie i w kwocie, ustalonej

przez właściwy organ urzędowy (art. 17). jeżeliby się okazało, że należy się więcej.

Podwyżkę stemplową wymierza urząd skarbowy (art. 33, punkty 1, 3; art. 36), względnie

notarjusz (art. 28, ustęp trzeci).

Przymusowe ściągnięcie podwyżki stemplowej może nastąpić dopiero po uprawomocnieniu

się wymiaru podwyżki w administracyjnym toku instancyj.

Zastosowanie artykułu niniejszego w przypadkach, w których opłaty nie uiszczono wcale

lub uiszczono ją tylko w części, nie uchyla obowiązku uiszczenia opłaty, względnie

części niedopłaconej.

Winni innego rodzaju naruszeń ustawy lub przepisów wykonawczych, wydanych na jej podstawie

i w jej granicach, ulegają karze pieniężnej w wysokości od 5 do 300 zł., którą wymierza

urząd skarbowy. Kara ta może być powtarzaną.

Przepisy art. 34 o przedawnieniu mają zastosowanie również do kary, przewidzianej

w artykule niniejszym.

Przymusowe ściągnięcie kary może nastąpić dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia

o wymierzeniu kary (art. 48).

Artykuł niniejszy nie tyczy się organów urzędowych, powołanych do wymierzania opłat

stemplowych (art. 17), Organa te w razie niespełnienia obowiązku, nałożonego na nie

przez ustawę niniejszą lub przepisy wykonawcze, podlegają odpowiedzialności według

przepisów ogólnych.

Za przyczynienie się do wykrycia naruszeń ustawy o opłatach stemplowych Minister Skarbu

może ustanowić nagrody, oznaczyć ich wysokość i warunki przyznawania nagród.

Kwoty, uiszczone tytułem opłaty stemplowej nienależnie, a bez wymiaru urzędowego,

zostaną zwrócone na wniosek, złożony urzędowi skarbowemu; wniosek ten winien być przedstawiony

w ciągu roku od dnia zapłacenia.

Przepisy o wymianie znaczków stemplowych i papieru stemplowego, uszkodzonych lub nieodpowiednio

użytych, wydane będą rozporządzeniem.

W przypadkach wymierzenia opłaty stemplowej lub podwyżki stemplowej przez właściwy

organ urzędowy (art. 17, ustęp pierwszy; art. 42, ustęp pierwszy) można wnieść odwołanie

w ciągu miesiąca od dnia dokonania wymiaru; w razie zawiadomienia o wymiarze drogą

nakazu płatniczego (art. 30, ustęp drugi; art. 33, ustęp ostatni; art. 61) termin

liczy się od dnia doręczenia nakazu.

Również można wnieść w ciągu miesiąca odwołanie od każdej innej decyzji, wydanej w

zakresie ustawy niniejszej przez władzę skarbową w instancji pierwszej; termin miesięczny

liczy się od dnia doręczenia decyzji.

Prawo odwołania się służy każdej osobie, która jest obowiązana do uiszczenia opłaty

stemplowej (art. 15); związek rewizyjny (art. 68 i 70 ustawy z dnia 29 października

1920 r. Dz. U. R. P. Nr. 111 poz. 733) może wnieść odwołanie w imieniu spółdzielni,

należącej do związku rewizyjnego.

Odwołanie należy złożyć temu organowi, który wymierzył opłatę lub podwyżkę albo wydał

decyzję; organ ten przedstawia odwołanie wraz ze swoją opinją właściwej władzy skarbowej.

Odwołujący się ma do odwołania załączyć pismo, podlegające opłacie, lub jego odpis

uwierzytelniony, jeżeli owo pismo lub odpis uwierzytelniony nie znajduje się już w

urzędzie skarbowym lub w izbie skarbowej.

Odwołanie rozstrzyga izba skarbowa. Jeżeli jednak decyzję wydała izba skarbowa w pierwszej

instancji, rozstrzyga Minister Skarbu.

Gdy decyzję zaskarżoną wydała władza skarbowa, to może załatwić odwołanie we własnym

zakresie działania, jeżeli uzna, że odwołanie jest całkowicie uzasadnione.

Instancja odwoławcza nie rozpoznaje odwołania, wniesionego po upływie przepisanego

terminu (art. 46). W przypadkach jednak, zasługujących na uwzględnienie, Minister

Skarbu może, mimo uchybienia terminu, zezwolić na rozpoznanie odwołania.

Od decyzji, wydanej na skutek odwołania, niema dalszego środka odwoławczego w administracyjnym

toku instancyj.

Osoba, skazana przez urząd skarbowy na karę pieniężną, może wnieść odwołanie w terminie,

wskazanym w art. 46, lub w tymże terminie zażądać od urzędu skarbowego przekazania

sprawy właściwemu terytorialnie sądowi powiatowemu (pokoju).

Na obszarze, podległym mocy obowiązującej niemieckiej ustawy postępowania karnego

z dnia 1 lutego 1877 r., stosuje się w tym wypadku §§ 460-469 tejże ustawy.

Izba skarbowa na wniosek podatnika zarządzi zwrot opłaty stemplowej lub uchyli wymiar

opłaty, jeżeli czynność prawna stwierdzona pismem, od którego opłatę uiszczono lub

wymierzono, była od początku nieważna lub na skutek zdarzenia późniejszego ma być

uważana za nieważną od początku, jak również gdy stało się pewnem, że nie ziści się

warunek zawieszający, od którego uzależniono czynność prawną. Przepis powyższy stosuje

się również do opłaty stemplowej od orzeczenia, uchylonego lub zmienionego późniejszem

prawomocnem orzeczeniem.

Izba skarbowa może orzec według swego uznania, że opłata stemplowa nie należy się

lub ma być pobrana tylko w części, w przypadkach następujących

a)

jeżeli czynność prawna została w całości lub częściowo odwołana bądź za wzajemną zgodą

stron, bądź na żądanie jednej strony z mocy służącego jej prawa;

b)

gdy ziścił się warunek rozwiązujący.

Wniosek o zwrot opłaty, względnie o uchylenie wymiaru, należy złożyć do izby skarbowej

w ciągu pięciu lat od dnia, w którym opłatę urzędownie wymierzono (art. 46, ustęp

pierwszy) lub uiszczono bez wymiaru urzędowego. Jeżeli wniosek opiera się na orzeczeniu

sądowem, wydanem w postępowaniu, rozpoczętem przed upływem powyższego pięcioletniego

terminu, to należy go złożyć w ciągu trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się

orzeczenia sądowego.

Od decyzji izby skarbowej w sprawach, objętych artykułem niniejszym, służy odwołanie,

do którego stosuje się postanowienia art. 46 i 47.

Doręczenie nakazów płatniczych, jako też innych decyzyj, wydanych przez władzę skarbową

w zakresie ustawy niniejszej, uskutecznia się przez pocztę; może być jednak dokonywane

także przez inne organa urzędowe, państwowe lub komunalne.

Odbiór powinien potwierdzić podatnik, ktokolwiek z jego domowników, albo zarządzający

jego majątkiem lub przedsiębiorstwem.

Jeżeli odmówiono przyjęcia, to należy pismo pozostawić na miejscu doręczenia i uczynić

o tem na potwierdzeniu odbioru odpowiednią adnotację, która zastąpi doręczenie.

Kancelarja sądowa doręcza pisma, tyczące się opłat stemplowych, w sposób, przepisany

ustawą postępowania cywilnego dla doręczania pism sądowych.

Koniec czasokresu, oznaczonego w ustawie niniejszej według tygodni, miesięcy lub lat,

przypada w ostatnim tygodniu, względnie w ostatnim miesiącu czasokresu na ten dzień,

który swą nazwą, względnie swą datą, odpowiada dacie rozpoczęcia czasokresu; jeżeli

w ostatnim miesiącu takiego dnia niema, to koniec czasokresu przypada na ostatni dzień

tego miesiąca.

Koniec czasokresu, przypadający na dzień wolny od zajęć urzędowych, przesuwa się na

najbliższy dzień powszedni.

Opłacie stemplowej według rozdziału niniejszego podlegają

1)

pisma, stwierdzające umowę o nabycie nieruchomości (art. 12);

2)

pisma, stwierdzające sprzedaż nieruchomości drogą licytacji;

3)

orzeczenia sądowe, na mocy których w toku postępowania egzekucyjnego nieruchomość

dłużnika przechodzi na własność wierzyciela lub zostaje sprzedana z wolnej ręki;

4)

orzeczenia sądowe, zastępujące umowę o przejście własności rzeczy nieruchomej, wymienione

w § 367 austrjackiej ordynacji egzekucyjnej, w § 894 niemieckiej procedury cywilnej,

w art. 1442 i 1443 rosyjskiej ustawy postępowania sądowego cywilnego (wyd. z r. 1914)

i w art. 3 ustawy z dnia 2 lipca 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr. 69 poz. 669);

5)

wyroki sądów polubownych, skutkujące przejście własności rzeczy nieruchomej;

6)

akty wywłaszczenia rzeczy nieruchomej ze względów publicznych oraz inne orzeczenia

władz administracyjnych, przenoszące własność rzeczy nieruchomej, lub stanowiące tytuł

prawny takiego przeniesienia;

7)

pisma, stwierdzające wykonanie prawa odkupu, odsprzedaży lub pierwokupu nieruchomości.

W razie stwierdzenia tego samego przejścia tytułu własności kilkoma pismami, wyżej

wymienionemi, stosuje się art. 3.

Jeżeli osoba, która zawarła umowę o nabycie nieruchomości w imieniu własnem lub zaofiarowała

za nieruchomość najwyższą cenę na licytacji, oświadczy następnie, iż działała na rzecz

innej osoby, to pismo, zawierające takie oświadczenie, uważa się za stwierdzenie przelewu

prawa, nabytego drogą umowy, względnie licytacji, i podlega opłacie w myśl rozdziału

niniejszego.

W razie zawarcia umowy, na mocy której jeden z kontrahentów zbywa swoje prawo żądania,

aby nieruchomość, położona na obszarze obowiązywania kodeksu cywilnego austrjackiego,

została mu oddana na własność (art. 12, punkt 4), uważa się za pisemne stwierdzenie

tej umowy również dokument, którym właściciel tabularny zezwala na wpis w księdze

wieczystej celem przeniesienia własności na ostatniego nabywcę.

Pisma, wyżej wymienione, podlegają opłacie według rozdziału niniejszego również wówczas,

gdy tyczą się niewydzielonej (idealnej) części rzeczy nieruchomej.

O ile pisma, wyże; wymienione, mają za przedmiot nieruchomość (art. 12) wraz z przynależnościami,

to postanowienia rozdziału niniejszego tyczą się również przynależności - z tym wyjątkiem,

że do przynależności zamiast stopy 4% (art. 58, ustęp pierwszy) stosuje się stopę

1% (art. 66).

Nie, podlegają opłacie według rozdziału niniejszego pisma, stwierdzające

1)

wniesienie do spółki nieruchomości, znajdującej się w Polsce, jako wkładu rzeczowego

(art. 106);

2)

dział majątku wspólnego (art. 131 i 132);

3)

umowę przygotowawczą (art. 134), tyczącą się nieruchomości, jak również przelew prawa,

wynikającego z takiej umowy albo z oferty (art. 66).

Wolne są od opłaty stemplowej pisma

1)

stanowiące tytuł przejścia własności, który według przepisów o podatkach spadkowym

i od darowizn bądź podlega jednemu z tych podatków, bądź jest od nich zwolniony;

2)

tyczące się nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub przez Państwowy Bank Rolny

na zasadzie przepisów o reformie rolnej;

3)

mające na celu regulację struktury gospodarstw rolnych, jako to: scalenie gruntów,

likwidację serwitutów, zamianę gruntów, jeżeli podlegają zatwierdzeniu przez władze

ziemskie;

4)

tyczące się przeniesienia własności nieruchomości, przewidzianego w art. 14 i 30 ustawy

z dnia 2 marca 1920 r. o organizacji odbudowy technicznej wsi. miast i miasteczek

(Dz. U. R. P. Nr. 24 poz. 143) oraz w art. 4, 5 i 11 ustawy z dnia 29 kwietnia 1925 r.

o rozbudowie miast (Dz. U. R. P. Nr. 51 poz. 346);

5)

tyczące się nabycia przez gminę - drogą kupna, zamiany lub wywłaszczenia - gruntów,

niezbędnych do wykonania planu regulacji ulic, zatwierdzonego przez właściwą władzę,

albo do budowy szkół i domów ludowych;

6)

tyczące się przeniesienia własności budynku niewykończonego, sporządzone w ciągu lat

ośmiu od dnia rozpoczęcia budowy;

7)

stwierdzające pierwszą po ukończeniu budowy umowę o przeniesienie własności budynku

wykończonego, sporządzone w ciągu lat ośmiu od dnia, w którym zaczęto budynku używać.

Uwolnienie, przewidziane w punktach 6 i 7, tyczy się budynków mieszkalnych oraz budynków,

przeznaczonych do celów przemysłowych i handlowych; obejmuje również grunt, na którym

budynek stoi, oraz podwórze; nie tyczy się nadbudówek i przebudówek. Osoba, powołująca

się na uwolnienie od opłaty, przewidzianej w punkcie 6 lub 7, ma udowodnić warunki

uwolnienia.

Państwa obce są - z zastrzeżeniem wzajemności - wolne od obowiązku uiszczenia opłaty,

przewidzianej w rozdziale niniejszym, w przypadku nabycia nieruchomości, znajdującej

się w Polsce, dla celów urzędowania przedstawicielstwa dyplomatycznego lub konsularnego.

Kontrahent, zawierający z państwem obcem umowę, przewidzianą w artykule niniejszym,

ma uiścić połowę opłaty, jeżeli sam nie jest zwolniony od obowiązku uiszczenia.

Za podstawę wymiaru opłaty procentowej (art. 58, ustępy pierwszy do czwartego) bierze

się wartość rzeczy nieruchomej (art. 6-10 oraz 12).

Przy zamianie nieruchomości na inną nieruchomość przyjmuje się za podstawę wymiaru

a)

gdy zamieniane nieruchomości znajdują się w Polsce - wartość jednej z nich; jeżeli

wartości nie są równe - kwotę wyższą;

b)

w razie zamiany nieruchomości, znajdującej się w Polsce, na nieruchomość zagraniczną

- wartość rzeczy nieruchomej, znajdującej się w Polsce (art. 6-10 oraz 12).

Na obszarze, na którym obowiązuje austrjacka ordynacja egzekucyjna z dnia 27 maja

1896 r. (Dz. P. P. Nr. 79), uważa się za świadczenie wzajemne (art. 7) w przypadku

zwiększenia ceny, przewidzianego w § 197 powołanej ustawy z 1896 r., kwotę, do której

cenę pierwotną podwyższono (cena zwiększona).

Jeżeli szacunek prawny (art. 12) nie przewyższa ceny zwiększonej, to oprócz opłaty,

obliczonej pierwotnie, należy uiścić opłatę dodatkową według kwoty, o którą cena zwiększona

przewyższa pierwotną podstawę wymiaru; do tej opłaty dodatkowej stosuje się art. 30

i 31, o ile dotyczą sprzedaży licytacyjnej.

Opłata od pism, wyszczególnionych w art. 52, wynosi i%.

Jeżeli jednak pismo stwierdza sprzedaż niewydzielonej (idealnej) części nieruchomości,

nabytej przez sprzedawcę drogą dziedziczenia, zapisu lub darowizny, - osobie, mającej

udział w tejże nieruchomości z tych samych tytułów, to opłata wynosi 0,5%. Takiej

samej opłacie podlega pismo, stwierdzające oddanie na własność nieruchomości celem

spłacenia długu pieniężnego z tytułu zapisu lub z tytułu obowiązku, przyjętego w akcie

darowizny przez obdarowanego.

Pisma, stanowiące tytuł przejścia własności przy parcelacji, przeprowadzonej na zasadzie

przepisów o reformie rolnej, podlegają opłacie w wysokości 1%. Takiejże opłacie podlegają

pisma, stwierdzające sprzedać karłowatego gospodarstwa celem uzupełnienia innego karłowatego

gospodarstwa, jeżeli przedstawiono zaświadczenie okręgowego urzędu ziemskiego, stwierdzające,

że sprzedawcy przyznano kredyt na zasadzie ustępu 2 art. 74 ustawy z dnia 28 grudnia

1925 r. o wykonaniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. z r. 1926 Nr. 1 poz. 1).

Przelew prawa, nabytego przez zaofiarowanie najwyższej ceny na licytacji, sporządzony

w ciągu trzech tygodni po licytacji, podlega opłacie w wysokości 0,2%.

Pisma, tyczące się nieruchomości, położonej zagranicą, podlegają opłacie w wysokości

3 zł.

Opłatę od sprzedaży nieruchomości drogą licytacji (art. 52, punkt 2) należy uiścić

w ciągu trzech tygodni od dnia licytacji.

Opłatę od orzeczenia sądowego, wymienionego w punkcie 3 art. 52, jak również opłatę

dodatkową, przewidzianą w art. 57, należy uiścić w ciągu trzech tygodni od dnia zawiadomienia

nabywcy o decyzji sądu, zawierającej przyjęcie jego wniosku.

Przepisy ustaw postępowania sądowego o skutkach nieuiszczenia ceny nabycia nieruchomości

z licytacji lub z wolnej ręki stosuje się również w razie nieuiszczenia w przepisanym

terminie opłaty stemplowej, przewidzianej w punkcie 2, względnie 3 art. 52.

Na obszarze b. zaboru rosyjskiego w razie uznania licytacji za niedoszłą do skutku,

a na obszarze b. zaboru austrjackiego w razie dokonania relicytacji (§154 oraz § 204,

zdanie ostatnie, ordynacji egzekucyjnej z dnia 27 maja 1896 r., Dz. P. P. Nr. 79),

jak również w razie udzielenia przybicia nadoferentowi (§ 199 powołanej ustawy z 1896 r.)

izba skarbowa zarządzi zwrot opłaty lub uchyli jej wymiar; stosuje się przytem przepisy

art. 49,

W przypadkach, przewidzianych w art. 3 ustawy z dnia 2 lipca 1924 r. Dz. U. R. P.

Nr. 69 poz. 669 (art. 52, punkt 4 ustawy niniejszej), sąd uzależnia wydanie tytułu

wykonawczego od uiszczenia opłaty.

Opłatę od wyroku sądu polubownego (art. 52, punkt 5) należy uiścić w ciągu sześciu

tygodni od wydania wyroku. Jeżeli jednak przed upływem tego terminu wniesiono skargę

o unieważnienie (uchylenie) wyroku, to termin płatności ulega odroczeniu do upływu

trzech tygodni od daty uprawomocnienia się wyroku, oddalającego skargę o unieważnienie

(uchylenie). W razie zawieszenia (spoczywania) postępowania za wzajemną zgodą stron,

lub w razie odroczenia sprawy bez wyznaczenia nowego terminu, należy uiścić opłatę

w ciągu 4 miesięcy od dnia, w którym postępowanie zostało zawieszone lub sprawa została

odroczona, jeżeli przed upływem tego terminu jedna ze stron nie zażądała wznowienia

lub wyznaczenia terminu. Celem uiszczenia opłaty mają osoby, obowiązane do jej uiszczenia

(art. 15, punkt 2), przedstawić urzędowi skarbowemu oryginał lub odpis wyroku (art.

23, punki b i art. 24, punkt b).

Opłatę od aktu wywłaszczenia (art. 52, punkt 6) należy uiścić po ustalenia sumy odszkodowania.

Jeżeli to ustalenie następuje drogą umowy, to co do terminu i sposobu uiszczenia opłaty

stosuje się przepisy o opłatach od pism, stwierdzających umowę o nabycie nieruchomości.

W razie ustalenia sumy odszkodowania orzeczeniem sądu lub władzy administracyjnej

ma osoba, na której rzecz następuje wywłaszczenie (art. 15, punkt 2), uiścić opłatę

gotówką, bez wymiaru urzędowego (art. 24, punkt a), w ciąga trzech tygodni od dnia,

w którym orzeczenie o wysokości odszkodowania uprawomocniło się na skutek niewniesienia

środka odwoławczego łab w którym osoba ta została zawiadomiona o decyzji, niepodlegającej

zaskarżeniu.

Opłatę od innego rodzaju orzeczeń, wymienionych w punkcie 6 art. 52, wymierza władza,

która wydała orzeczenie, za pomocą nakazu płatniczego, który doręcza podatnikowi;

opłata ma być uiszczona gotówką w kasie skarbowej przed wydaniem stronie orzeczenia.

Do uiszczenia opłaty od pisma, stwierdzającego wykonanie prawa odkupu, odsprzedaży,

lub pierwokupu (art. 52, punkt 7), jest obowiązana osoba, która pismo sporządza. Opłata

ma być uiszczona w ciągu trzech tygodni od sporządzenia pisma, o ile nie zachodzą

wypadki współdziałania notarjusza albo sądu (przewidziane w art. 27, 28, 30 i 31)

lub sporządzenia pisma zagranicą (art. 21).

Na poczet opłaty od pisma stwierdzającego wykonanie prawa pierwokupu, zalicza się

opłatę, uiszczoną od pisma, stwierdzającego umowę, która stała się bezskuteczną przez

wykonanie prawa pierwokupu.

Na obszarze, na którym obowiązuje kodeks cywilny niemiecki

a)

nie podlega opłacie stemplowej przewłaszczenie (powzdanie; § 925 kodeksu cywilnego)

ani też wyrok, wymieniony w § 894 niemieckiej procedury, cywilnej, mający za przedmiot

przewłaszczenie, jeżeli już uiszczono należną opłatę od pisma, uzasadniającego obowiązek

przewłaszczenia; nie podlega również opłacie przewłaszczenie na mocy darowizny lub

zapisu (§ 2174 kodeksu cywilnego).;

b)

jeżeli po uprzednio dokonanem przewłaszczeniu sporządza się pismo, stwierdzające czynność

prawną, z której wynikł obowiązek przewłaszczenia, to opłatę, niszczoną od przewłaszczenia,

zalicza się na poczet opłaty od owego późniejszego pasata;

c)

jeżeli nabywca nie zawarł umowy, zobowiązującej zbywcę do przewłaszczenia, ale jest

prawonabywcą osoby, która taką umowę zawarła, to opłaty od przewłaszczenia nie pobiera

się (punkt a) lub zalicza się na poczet opłaty od pisma późniejszego (punkt b) tylko

w tym przypadku, gdy zarówno pierwotna umowa jako też wszystkie umowy późniejsze są

stwierdzone pismami i od pism tych uiszczono należne opłaty;

d)

jeżeli po przewłaszczeniu nie zostanie dozwolony wpis do księgi wieczystej, to izba

skarbowa zarządzi zwrot opłaty, uiszczonej od przewłaszczenia; stosuje się przy tem

przepisy art. 49;

e)

art. 40 stosuje się do podatnika, który celem wymiaru opłaty od przewłaszczenia, opartego

na umowie sprzedaży, podał wartość rzeczy nieruchomej (art. 6, ustęp drugi), względnie

wartości rzeczy nieruchomej i przynależności (art. 52, ustęp ostatni) w sumie niższej

od umówionej ceny sprzedaży albo przy określaniu wartości nie uwzględnił świadczeń

wzajemnych, do których zobowiązał się kupujący oprócz ceny sprzedaży.

Przepisy niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do oświadczeń zgody (§ 873 kodeksu

cywilnego), mających na celu przeniesienie własności nieruchomości.

Opłacie stemplowej w myśl rozdziału niniejszego podlegają pisma, stwierdzające umowę

1)

o ustanowienie lub przelew prawa wydobywania ciał kopalnych, a to zarówno minerałów,

będących przedmiotem nadań górniczych, jak i wszelkich innych ciał kopalnych (np.

żywic ziemnych, kamieni, piasku, gliny, wapna, marglu, gipsu, żwiru, torfu i t. p.),

w szczególności także o przeniesienie kuksów dawnego typu (art. 228 i 229 powszechnej

ustawy górniczej pruskiej);

2)

o ustalenie wysokości odszkodowania należnego właścicielowi gruntu, jeżeli nadanie

prawa wydobywania ciał kopalnych z tego gruntu nastąpiło drogą orzeczenia władzy;

3)

o przelew prawa do liczbowo lub procentowo oznaczonej części wydobytych ciał kopalnych

albo do ich pieniężnej równowartości (do olbory, procentów brutto i t. p.);

4)

pisma, wymienione w punktach 2, 3, 4, 5 i 7 art. 52, o ile tyczą się praw do ciał

kopalnych (punkty 1 i 3 artykułu niniejszego).

Do pism, wymienionych w punkcie 1, względnie 3, zalicza się również pisma, stwierdzające

ustanowienie lub przeniesienie prawa wydobywania ciał kopalnych drogą dzierżawy lub

przelewu tego rodzaju praw dzierżawnych, względnie zezwolenie na wykreślenie w księdze

wieczystej prawa, wymienionego w punkcie 3.

Podstawę wymiaru opłaty od pism, wymienionych w punktach 1, 3 i 4 art. 64, stanowi

wartość prawa wydobywania ciał kopalnych, względnie prawa do części wydobytych ciał

kopalnych (art. 6 -10 oraz 12); od pism, wymienionych w punkcie 2 art. 64, wymierza

się opłatę według wartości odszkodowania. W przypadkach, wymienionych w punktach 1

i 2 art. 64, oraz co do tych pism, wymienionych w punkcie 4 tegoż artykułu, które

mają za przedmiot prawo wydobywania ciał kopalnych (punkt 1), nie zalicza się do podstawy

wymiaru wynagrodzenia, które nabywca zobowiązał się zapłacić w stosunku do ilości

wydobytych ciał kopalnych (olbory, procentów brutto), jako też wynagrodzenia, uzależnionego

od otwarcia ruchu kopalni lub jego rozmiarów (placowego, szybowego i t. p.).

Przy zamianie nieruchomości w Polsce na prawo do ciał kopalnych, wydobywanych w Polsce,

którego wartość jest wyższa, należy uiścić oprócz opłaty, przewidzianej w rozdziale

dziesiątym, nadto opłatę od różnicy wartości według rozdziału niniejszego.

Opłata wynosi: od pism, mających za przedmiot prawa, wymienione w punktach 1 i 2 art.

64 - 2%; od pism, mających za przedmiot prawa, wymienione w punkcie 3 art. 64 - 1%.

O ile jednak zachodzą warunki, przewidziane w ustępie drugim art. 58, pobiera się

opłatę w wysokości 0,5%, o ile zaś chodzi o pisma, wymienione w ustępie czwartym tegoż

artykułu, w wysokości 0,2%, a przy pismach, wymienionych w ustępie piątym tegoż artykułu

w wysokości 3 zł.

Do opłaty, przewidzianej w rozdziale niniejszym, stosuje się odpowiednio przepisy

o opłatach od pism, tyczących się przejścia własności rzeczy nieruchomych, zawarte

w ustępach: drugim i następnych art. 52 oraz w art. 53, 54 (w punkcie 1), 56 (w ustępie

drugim), 57, 59, 60, 62 i 63.

Opłacie stemplowej w wysokości 1% podlegają pisma, stwierdzające

1)

umowę sprzedaży lub zamiany rzeczy ruchomych, nie wyłączając dostawy oraz przelewu

(cesji) wierzytelności i innych praw;

2)

sprzedaż rzeczy ruchomych drogą licytacji;

3)

orzeczenia sądowe, na mocy których w toku postępowania egzekucyjnego rzecz ruchoma,

będąca własnością dłużnika, przechodzi na własność wierzyciela lub zostaje sprzedana

z wolnej ręki;

4)

oddanie rzeczy ruchomej na własność celem spłacenia długu, jako też zrzeczenie się

prawa do rzeczy ruchomej wzamian za sumę pieniężną lub za inną rzecz ruchomą.

Za stwierdzenie przelewu (punkt 1) uważa się także pismo cedenta, zawiadamiające dłużnika

o przelewie, lub pismo dłużnika, zawiadamiające o przyjęciu przelewu.

Na obszarze, na którym obowiązuje kodeks cywilny niemiecki, za stwierdzenie przelewu

uważa się również wniosek o wpis przelewu w księdze wieczystej lub w rejestrze okrętowym.

Przepisu powyższego nie stosuje się, gdy wniosek opiera się na darowiźnie lub na zapisie

(§ 2174 kod. cyw. niem.), albo gdy wnioskowi odmówiono, w razie stwierdzenia przelewu

nie tylko przez wniosek, lecz także innego rodzaju pismem, stosuje się art. 3.

Z pośród pism, wymienionych w art. 66, wyjątek stanowią pisma, stwierdzające

1)

umowę o sprzedaż rzeczy ruchomych, z wyjątkiem lasu na wyrąb, którą bądź sprzedawca,

bądź kupujący zawiera w zakresie swego przedsiębiorstwa, podlegającego podatkowi przemysłowemu,

lub ustawowo od tego podatku zwolnionego; pisma te podlegają opłacie w wysokości 0,2%;

2)

umowę o sprzedaż niewydzielonej (idealnej) części rzeczy ruchomej, nabytej przez sprzedawcę

drogą dziedziczenia, zapisu lub darowizny - osobie, mającej udział w tejże rzeczy

z tych samych tytułów; pisma takie podlegają opłacie w wysokości 0,5%.

Karty umowy, sporządzone przez maklera przysięgłego, a tyczące się tranzakcyj giełdowych,

zawartych na giełdzie towarowej (§ 26 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z

dnia 28 grudnia 1924 r. Dz. U. R. P. Nr. 114 poz. 1019), podlegają opłacie w wysokości

0,1%.

Nie podlegają opłacie według rozdziału niniejszego pisma, wymienione w art. 66, jeżeli

tyczą się

1)

prawa do ciał kopalnych (art. 64);

2)

sprzedaży papierów wartościowych lub ich zamiany na inne papiery wartościowe (art.

75);

3)

przelewu praw dzierżawcy lub biorącego w najem (art. 88);

4)

działu majątku wspólnego (art. 131 i 132).

Wolne są od opłaty stemplowej pisma, stwierdzające

1)

sprzedaż za ogólną sumę, nie przewyższającą 20 zł.;

2)

sprzedaż przedmiotów monopolu państwowego, jeżeli monopol jest bądź sprzedawcą, bądź

kupującym;

3)

sprzedaż monet zagranicznych, jako też złota i srebra w sztabach;

4)

umowę sprzedaży, którą bądź sprzedawca, bądź nabywca zawarł w zakresie swego przedsiębiorstwa,

podlegającego podatkowi przemysłowemu, lub ustawowo zwolnionego od tego podatku, jeżeli

pismo takie jest zaopatrzone tylko w podpis jednej strony i przytem nie jest ani sporządzone,

ani uwierzytelnione sądownie lub notarjalnie;

5)

przelew wkładki w Pocztowej Kasie Oszczędności;

6)

sprzedaż materjałów budowlanych, przewidzianą w punktach a), d) art. 4 ustawy z dnia

29 kwietnia 1925 r. o rozbudowie miast (Dz. U. R. P. Nr. 51 poz. 346);

7)

orzeczenia, wymienione w punkcie 3 art. 66, o ile mają za przedmiot gotówkę.

Wolne są od opłaty również indosy na wekslach, przekazach, czekach, na obligach, wymienionych

w art. 301 kodeksu handlowego austrjackiego i w § 363 kodeksu handlowego niemieckiego,

na dokumentach przewozowych, na składowym dowodzie posiadania oraz indos drugi i następne

na składowym dowodzie zastawniczym (warrancie).

Za podstawę wymiaru opłaty od pism, niniejszym rozdziałem objętych, bierze się wartość

rzeczy ruchomej (art. 6 - 10).

Przy zamianie rzeczy ruchomej na ruchomości przyjmuje się jako podstawę wymiaru wartość

świadczenia tylko jednej strony, a gdy wartości nie są równe - kwotę wyższą. Przy

zamianie nieruchomości w Polsce lub prawa do ciał kopalnych (art. 64, punkty 1 i 3),

w Polsce wydobywanych, na rzecz ruchomą, której wartość jest wyższa, należy uiścić

oprócz opłaty, przewidzianej w rozdziale dziesiątym, względnie jedenastym, nadto opłatę

od różnicy wartości według postanowień rozdziału niniejszego. Jeżeli nieruchomość,

względnie kopalnia, znajduje się zagranicą, to opłatę uiszcza się od całej wartości

rzeczy ruchomej w myśl rozdziału niniejszego.

Przy sprzedaży wierzytelności pieniężnej bez wymienienia ceny w piśmie, sprzedaż stwierdzającem,

bierze się za podstawę wymiaru nominalną kwotę wierzytelności.

Do uiszczenia opłaty od karty umowy (art. 67, ustęp ostatni) jest obowiązany makler,

może jednak od każdej ze stron żądać zwrotu połowy opłaty.

Opłatę od sprzedaży drogą licytacji, dokonanej przez przedsiębiorcę, zawodowo zajmującego

się licytacjami ma uiścić przedsiębiorca i może ją potrącić z ceny sprzedaży; opłata

należy się, choćby licytacji nie stwierdzono pisemnie.

W obu powyższych wypadkach należy uiścić opłatę gotówką, bez urzędowego wymiaru (art.

25); podwyżkę stemplową (art. 42) oblicza się w wysokości 25-krotnej.

Opłatę od sprzedaży ruchomości drogą licytacji, dokonanej przez sąd lub przez urząd

administracyjny, wymierza sądowy organ wykonawczy (art. 30, ustęp ostatni), względnie

urząd administracyjny, który licytacji dokonał. Opłatę taką, jak również opłatę od

orzeczenia sądowego, na mocy którego rzecz ruchoma zostaje sprzedana z wolnej ręki

(art. 66, punkt 3), należy uiścić niezwłocznie po dokonaniu sprzedaży do rąk organu

urzędowego, dokonywającego sprzedaży. Minister Skarbu może zarządzić uiszczanie opłat

od sprzedaży, dokonywanych przez urzędy administracyjne, zapomocą znaczków stemplowych.

W razie nieuiszczenia opłaty od sprzedaży licytacyjnej, dokonanej urzędownie, względnie

opłaty od sądowej sprzedaży z wolnej ręki, uważa się sprzedaż za niedoszłą do skutku.

Opłatę od orzeczenia sądowego, na mocy którego rzecz ruchoma, będąca własnością dłużnika,

w toku postępowania egzekucyjnego przechodzi na własność wierzyciela, należy uiścić

w ciągu trzech tygodni od dnia zawiadomienia nabywcy o orzeczeniu.

Pismo, stwierdzające całkowite lub częściowe wykonanie przez sprzedawcę umowy o sprzedaż

rzeczy ruchomej, jeżeli wymienia należność za rzecz sprzedaną, podlega opłacie w wysokości

a)

0,2% od sumy należności, jeżeli bądź sprzedawca, bądź nabywca zawarł umowę sprzedaży

w zakresie swego przedsiębiorstwa, podlegającego podatkowi przemysłowemu lub ustawowo

zwolnionego od tego podatku - z wyjątkiem przypadków kupna lasu na wyrąb;

b)

1% od sumy należności - w innych przypadkach.

Do pism, wyżej określonych, należą: rachunek, potwierdzenie odbioru towaru, wymieniające

zarazem należność za towar, potwierdzenie odbioru ceny sprzedaży z zaznaczeniem, że

otrzymano ją za dostarczone towary i t. p.

Forma pisma i sposób umieszczenia na niem nazwiska lub firmy wystawcy nie mają znaczenia;

również nie ma znaczenia, że pismo takie oznaczono jako odpis.

Jeżeli wykonanie umowy przez sprzedawcę stwierdzono kilkoma pismami wyżej wymienionemi,

to stosuje się art. 3.

Postanowienia powyższe stosuje się również do pokwitowania, którem sprzedawca potwierdza

odbiór ceny sprzedaży, otrzymanej zgóry (przy zawarciu umowy lub przed rozpoczęciem

jej wykonania).

Opłatom, przewidzianym w artykule niniejszym, podlegają również wyżej wymienione pisma,

wystawione zagranicą, a przeniesione do Polski.

Opłaty, przewidziane w niniejszym artykule, oblicza się bez zastosowania ustępu pierwszego

art. 14.

Nie podlegają opłacie, przewidzianej w rozdziale niniejszym, pisma, objęte artykułem

72, a stwierdzające

1)

należność, nie przewyższającą 20 zł.;

2)

wykonanie umowy sprzedaży, od której już uiszczono opłatę, przewidzianą w art. 66

lub 67;

3)

wykonanie umowy o sprzedaż przedmiotów monopolu państwowego, jeżeli monopol jest bądź

sprzedawcą, bądź nabywcą;

4)

wykonanie umowy o sprzedaż papierów wartościowych, zagranicznych środków płatniczych,

lub złota i srebra w sztabach;

5)

wykonanie umowy sprzedaży materjałów budowlanych, przewidzianej w punktach a), d)

art. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1925 r. o rozbudowie miast (Dz. U. R. P. Nr. 51 poz.

346);

6)

należność Banku Polskiego;

7)

należność spółdzielni, określonej w ustępie trzecim art. 103, za towary, sprzedane

członkowi, lub za towary, przez spółdzielnię od kogokolwiek kupione albo otrzymane

w komis, o ile sprzedaż, względnie kupno, mieści się w granicach podstawowej działalności

spółdzielni, określonej jej statutem. Uwolnienie to nie tyczy się rachunków między

związkiem spółdzielni a spółdzielniami, należącemi do związku;

8)

należność związku rewizyjnego (art. 68 i 70 ustawy z dnia 29 października 1920 r.

o spółdzielniach Dz. U. R. P. Nr. 111 poz. 733), wynikłą z działalności związkowej.

Wolne są od opłaty rachunki aptekarzy, umieszczane na receptach lub na odpisach recept,

załączonych do lekarstw.

Do uiszczenia opłaty od pismn (art. 72), sporządzonego w Polsce, jest obowiązany wystawca;

ma ją uiścić przed doręczeniem pisma odbiorcy.

Opłatę od pisma, sporządzonego zagranicą, ma uiścić strona, w Polsce zamieszkała,

w ciągu trzech tygodni od dnia otrzymania pisma.

Skasowanie znaczków stemplowych może nastąpić nie tylko przez przepisanie początkowemi

lub końcowemi wyrazami tekstu (art. 23), lecz także przez przepisanie datą skasowania

oraz nazwiskiem lub firmą kasującego.

Podwyżkę stemplową (art. 42) oblicza się w wysokości 25-krotnej.

Do uiszczenia opłaty od rachunku, wystawionego przez spółdzielnię (art. 1 ustawy z

dnia 29 października 1920 r. Dz. U. R. P. Nr. 111 poz. 733), a wystosowanego do centrali

handlowej, są obowiązane solidarnie spółdzielnia i centrala; opłata ma być uiszczona

przed upływem dwóch tygodni od doręczenia rachunku centrali.

Opłacie stemplowej przewidzianej w rozdziale niniejszym, podlegają

a)

umowy o sprzedaż papierów wartościowych, lub o ich zamianę na inne papiery wartościowe,

nie wyłączając umów o dostawę takich papierów;

b)

pisma, wymienione w punktach 2 i 3 art. 66, o ile tyczą się papierów wartościowych.

Za sprzedaż uważa się również oddanie papieru wartościowego wierzycielowi celem spłacenia

długu pieniężnego, a za zamianę - oddanie papierów wartościowych i otrzymanie wzamian

za nie częściowo sumy pieniężnej, a częściowo innych papierów wartościowych.

Jeżeli umowę sprzedaży lub zamiany zawarł komisant na rachunek komitenta, to opłacie

podlega również wykonanie umowy, zawartej między komisantem a komitentem.

Jeżeli choć jeden z kontrahentów, którzy zawarli umowę sprzedaży lub zamiany, względnie

umowę komisową, wykonywa czynności bankierskie, jak również jeżeli umowę zawarto za

pośrednictwem maklera przysięgłego, opłata należy się bez względu na to, czy czynność

prawna została stwierdzona pismem, czy sporządzona ustnie.

W innych przypadkach opłacie podlega pismo, stwierdzające czynność prawną. Za takie

pismo uważa się również świadectwo, którem wystawca stwierdza, że papier wartościowy

pochodzi od niego (świadectwo pochodzenia).

Przepisów rozdziału niniejszego nie stosuje się do kuksów dawnego typu (art. 64, punkt

1).

Za pisma, stwierdzające umowę (art. 75, punkt a), uważa się również

a)

indos, umieszczony na imiennym papierze wartościowym;

b)

pismo, którem bądź posiadacz imiennego papieru zawiadamia instytucję emitującą o przelewie,

bądź instytucja ta przelew przyjmuje.

Do pism powyższych stosuje się art. 3.

Przepisanie własności papieru wartościowego w księdze instytucji emitującej może nastąpić

tylko w razie uprzedniego uiszczenia opłaty. Instytucja emitująca, która dokonała

przepisania własności mimo nieuiszczenia opłaty, jest obowiązana solidarnie z podatnikiem

(art. 80) do uiszczenia opłaty i podwyżki (art. 42 i art. 80, ustęp ostatni).

Artykułu niniejszego nie stosuje się, jeżeli przejście własności imiennego papieru

wartościowego nie następuje na skutek sprzedaży lub zamiany, lecz wynika z innego

tytułu.

Wolne są od opłaty stemplowej

1)

obrót obligów Państwa Polskiego, listów zastawnych Państwowego Banku Rolnego, tymczasowych

zobowiązań tego banku do dostarczenia listów zastawnych oraz obrót wylosowanych papierów

wartościowych i płatnych kuponów od papierów wartościowych;

2)

sprzedaż zagranicznych środków płatniczych lub ich zamiana na inne zagraniczne środki

płatnicze;

3)

zamiana papierów wartościowych na inne odcinki papierów tego samego rodzaju, jeżeli

łączna wartość nominalna jednych i drugich jest ta sama;

4)

zamiana świadectwa tymczasowego na dowód ostateczny;

5)

zamiana papierów wartościowych wskutek ich konwersji;

6)

wymiana akcyj z powodu powiększenia lub zmniejszenia kapitału zakładowego albo z powodu

fuzji spółek akcyjnych;

7)

kupno przez instytucję kredytową własnych listów zastawnych lub innych obligacyj własnych,

wypłaconych tytułem pożyczki, jeżeli następuje bezpośrednio po ich wydaniu dłużnikowi;

8)

spłata pożyczki, otrzymanej od instytucji kredytowej w jej własnych obligacjach (listach

zastawnych i t. d.), obligacjami tego samego rodzaju;

9)

zamiana listów Państwowej Renty Ziemskiej na listy zastawne, przewidziane w art. 33

ustawy z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1926 r.

Nr. 1 poz. 1).

Za podstawę wymiaru przyjmuje się

a)

przy sprzedaży - łączną wartość wszystkich zobowiązań kupującego; nie dolicza się

jednak wartości odsetek bieżących, ani też wartości kuponów już płatnych, ale jeszcze

nieodciętych;

b)

w razie stwierdzenia umowy zapomocą świadectwa pochodzenia (art. 75, ustęp przedostatni)

- wartość papierów (art. 8); w braku daty na świadectwie pochodzenia i niemożności

jej ustalenia przyjmuje się, iż świadectwo zostało sporządzone w dniu dojścia do rąk

władzy skarbowej;

c)

w innych przypadkach - wartość papierów (art. 8).

Przy zamianie należy uiścić opłatę dwukrotną, a mianowicie od nabycia papierów wartościowych

przez każdego z kontrahentów.

Opłata wynosi

a)

o ile chodzi o akcje, kuksy, lub inne papiery wartościowe o niestałem oprocentowaniu

- 0,2%;

b)

o ile chodzi o papiery wartościowe o stałem oprocentowaniu - 0,05%.

Jeżeli jednak obaj kontrahenci wykonywają czynności bankierskie, to stopa wynosi w

przypadkach, przewidzianych w punkcie a) - 0,05% w przypadkach, przewidzianych w punkcie

b) - 0,01%.

Jeżeli - poza przypadkami, wymienionemi w ustępie poprzednim - umowa, zawarta za pośrednictwem

maklera przysięgłego, nie jest tranzakcją giełdową (§ 26 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 28 grudnia 1924 r. Dz. U. R. P. Nr. 114 poz. 1019), jak również,

gdy kontrahenci, z których żaden nie wykonywa czynności bankierskich, zawarli umowę

bez pośrednictwa maklera przysięgłego, to opłata wynosi w przypadku, przewidzianym

w punkcie a) - 0,5%, w przypadku zaś, przewidzianym w punkcie b) - 0,1%.

Minister Skarbu może obniżyć stawki opłat, wymienione w niniejszym artykule, nie więcej

jednak niż do połowy, w wypadkach

a)

gdy się to okaże potrzebne w celu ożywienia obrotu papierów wartościowych;

b)

na zasadzie wzajemności, jeżeli jeden z kontrahentów ma mieszkanie lub siedzibę w

kraju, a drugi zagranicą.

Do uiszczenia opłaty, przewidzianej w niniejszym rozdziale, są obowiązani

1)

makler przysięgły, jeżeli pośredniczył przy sprzedaży lub zamianie;

2)

w braku takiego pośrednictwa

a)

ten z kontrahentów, który ma mieszkanie lub siedzibę w Polsce, jeżeli drugi z nich

znajduje się zagranicą;

b)

ten z kontrahentów, który wykonywa czynności bankierskie, jeżeli drugi z nich czynności

takich nie wykonywa, a obaj mają mieszkanie lub siedzibę w Polsce;

c)

zbywca, gdy obie strony wykonywają w Polsce czynności bankierskie;

d)

obaj kontrahenci solidarnie, jeżeli obaj znajdują się w Polsce, a żaden z nich nie

wykonywa czynności bankierskich;

e)

nabywca - w przypadkach, wymienionych w punkcie b) art. 75.

Makler (punkt 1) może od każdego z kontrahentów żądać zwrotu połowy opłaty.

Makler oraz osoby, wykonywające czynności bankierskie, uiszczają opłatę gotówką, bez

wymiaru urzędowego (art. 25) i bez zastosowania art. 14; nabywca w przypadkach, wymienionych

w punkcie b) art. 75, uiszcza opłatę według zasad, podanych w art. 14 i 71, wszyscy

inni według zasad ogólnych (art. 14, 20 - 24 oraz 27 - 32).

Minister Skarbu władny jest ustalić sposób stwierdzania tranzakcyj papierami wartościowemi,

dokonywanych przez osoby, zajmujące się czynnościami bankierskiemi, oraz przez maklerów.

Podwyżkę stemplową (art. 42) oblicza się w przypadkach, przewidzianych w rozdziale

niniejszym, w wysokości 25-krotnej.

Pismo, stwierdzające umowę, o ustanowienie, względnie o przeniesienie

1)

służebności gruntowej;

2)

prawa użytkowania;

3)

prawa używania lub mieszkania albo służebności ograniczonej;

4)

ciężaru rzeczowego podlega opłacie stemplowej w wysokości 1% od wartości (art. 6 -

10) prawa na rzeczy cudzej, o ile nie mają zastosowania przepisy o opodatkowaniu spadków

i darowizn.

Pisma, wyżej wymienione, tyczące się nieruchomości, położonej zagranicą, podlegają

opłacie w wysokości 0,1%.

Artykuł niniejszy nie dotyczy ciężarów rzeczowych, wymienionych w punkcie 3 art. 64.

Pismo, stwierdzające umowę o ustanowienie zastawu lub hipoteki tytułem kaucji, podlega

zasadniczo opłacie w wysokości 0,1% od sumy kaucji.

Opłacie w wysokości 3 zł. podlega pismo, stwierdzające ustanowienie kaucji

1)

na zabezpieczenie kredytu wekslowego;

2)

służbowej;

3)

na zabezpieczenie prawidłowego wykonania obowiązków opiekuna lub kuratora;

4)

kaucji, zapobiegającej uchyleniu się obwinionego od śledztwa i kary;

5)

kaucji na zabezpieczenie należności ubocznej (odsetek za zwłokę, kosztów sądowych

i t. p.) przy wierzytelności, wynikającej z pisma, podlegającego opłacie - jeżeli

opłatę od tego pisma uiszczono;

6)

kaucji na zabezpieczenie wierzytelności, mogących wyniknąć z otwartego kredytu - jeżeli

uiszczono opłatę, przewidziną w ustępie drugim art. 134.

Pismo, stwierdzające umowę między wierzycielem a dłużnikiem o ustanowienie zastawu

ruchomego dla wierzytelności, już istniejącej, podlega opłacie według zasad podanych

w ustępach pierwszym i drugim art. 115.

Pismo, wyżej wymienione, jest wolne od opłaty w przypadku ustanowienia zastawu ruchomego

dla wierzytelności, już poprzednio stwierdzonej pismem, podlegającem opłacie, jeżeli

opłatę od tego pisma uiszczono.

Pismo, stwierdzające umowę między wierzycielem a dłużnikiem o ustanowienie hipoteki

albo zastawu nieruchomego (art. 2085 - 2091 kodeksu cywilnego francuskiego; art. 1627

i następne prawa cywilnego rosyjskiego) dla wierzytelności już istniejącej albo o

ustanowienie długu gruntowego lub rentowego (§§ 1191 - 1203 kodeksu cywilnego niemieckiego),

podlega opłacie w wysokości 0,5% od kwoty wierzytelności.

Opłata nie może jednak przewyższać 3 zł. w przypadku ustanowienia hipoteki albo zastawu

nieruchomego dla wierzytelności, już poprzednio stwierdzonej pismem, podlegającem

opłacie, jeżeli opłatę od tego pisma uiszczono. Przepis ten tyczy się również obciążenia

nieruchomości długiem gruntowym lub rentowym, który już obciążał inną nieruchomość,

jeżeli uiszczono opłatę od ustanowienia długu gruntowego lub rentowego.

Pismo, stwierdzające umowę, na mocy której nie dłużnik, lecz osoba trzecia ustanawia

zastaw lub hipotekę dla wierzytelności już istniejącej, podlega opłacie, przewidzianej

w art. 83, względnie 84.

Jeżeli jednak wierzytelność stwierdzono pismem, podlegającem opłacie, i uiszczono

opłatę od tego pisma, to opłata od ustanowienia zastawu lub hipoteki wynosi 0,1% od

kwoty wierzytelności.

Opłatom, przewidzianym w art. 82 - 84, nie podlegają pisma, podlegające opłacie w

myśl innych rozdziałów części drugiej niniejszej ustawy, a zawierające też ustanowienie

zastawu lub hipoteki na zabezpieczenie wierzytelności, stwierdzonej takiem pismem,

albo ustanowienie kaucji na zabezpieczenie należności ubocznych (odsetek za zwłokę,

kosztów sądowych i t. p.).

Pisma, stwierdzające umowy, wymienione w art. 82 - 85, nie podlegają opłacie, jeżeli

tyczą się zabezpieczenia wierzytelności, co do których ustawa niniejsza (art. 120)

zwalnia oblig od opłaty stemplowej.

Za stwierdzenie umów, wymienionych w art. 82, 83 i 85, uważa się również pisma, któremi

wierzyciel potwierdza odbiór rzeczy, oddanej mu w zastaw, z wyjątkiem pism tego rodzaju,

wydawanych przez Bank Polski.

Na obszarze, na którym obowiązuje kodeks cywilny niemiecki, za stwierdzenie umów,

wymienionych w art. 81 - 85, uważa się również wniosek o wpis prawa rzeczowego w księdze

wieczystej lub w rejestrze okrętowym. Przepisu powyższego nie stosuje się, gdy wniosek

opiera się na darowiźnie lub zapisie (§ 2174 kodeksu cywilnego niemieckiego), albo

gdy wnioskowi odmówiono. W razie stwierdzenia umowy nie tylko przez wniosek, lecz

także pismem innego rodzaju, stosuje się art. 3.

Pisma, stwierdzające: umowę o dzierżawę lub najem rzeczy, przedłużenie takiej umowy

albo przelew (cesję) praw dzierżawcy lub biorącego w najem, podlegają opłacie stemplowej

w wysokości 1% od wartości zobowiązań dzierżawcy lub biorącego w najem, względnie

cesjonarjusza. Jeżeli jednak chodzi o dzierżawę lub najem nieruchomości, położonej

zagranicą, to opłata wynosi 3 zł.

Nie podlegają opłacie według rozdziału niniejszego pisma, stwierdzające dzierżawę

prawa wydobywania ciał kopalnych lub przelew tego rodzaju praw dzierżawnych (art.

64, ustęp drugi).

Wolne są od opłaty umowy o dzierżawę, przewidziane w art. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia

1925 r. o rozbudowie miast (Dz. U. R. P. Nr. 51 poz. 346).

Wolne są od opłaty - z zastrzeżeniem wzajemności - państwa obce co do najmu pomieszczeń,

przeznaczonych do urzędowania przedstawicielstw dyplomatycznych lub konsularnych.

Wolni są również - z zastrzeżeniem wzajemności - szefowie i funkcjonarjusze przedstawicielstw

dyplomatycznych państw obcych, będący obywatelami państwa wysyłającego i należący

do uznanego personelu eksterytorialnego, oraz szefowie zawodowych przedstawicielstw

konsularnych państw obcych, będący obywatelami państwa wysyłającego - co do najmu

pomieszczeń, przeznaczonych według treści umowy na mieszkania wyżej wymienionych osób,

członków ich rodzin i służby osobistej. Takie zwolnienie może Minister Skarbu przyznać

państwu obcemu, względnie jego funkcjonariuszom również, gdy chodzi o misje zagraniczne,

czasowo czynne w Polsce.

W przypadkach, przewidzianych w ustępie poprzednim, wynajmujący ma uiścić połowę opłaty,

jeżeli sam nie jest zwolniony od obowiązku uiszczenia.

Umowa o najem skrzynki depozytowej (safe) lub o przedłużenie najmu podlega opłacie

w wysokości 10% od umówione, ceny za cały czas trwania stosunku najmu - bez względu

na to, czy została zawarta pisemnie, czy ustnie.

Opłatę ma uiścić osoba, wynajmująca skrzynkę depozytową, gotówką bez urzędowego wymiaru

(art. 25).

Pisma, stwierdzające umowę o świadczenie usług - z wyjątkiem dokumentów przewozowych

(art. 92 i 93)-podlegają opłacie stemplowej

a)

w wysokości 0,2% od umówionego wynagrodzenia, jeżeli choćby jeden z kontrahentów zawarł

umowę w zakresie swego przedsiębiorstwa, podlegającego podatkowi przemysłowemu lub

ustawowo od tego podatku zwolnionego;

b)

w wysokości \% - w innych przypadkach.

Rachunki i tym podobne pisma, wymienione w art. 72, a stwierdzające wykonanie umowy

o świadczenie usług przez osobę, która się do nich zobowiązała, podlegają opłacie

stemplowej według zasad, podanych w art. 72-74.

Wolne są od opłaty pisma, stwierdzające

1)

umowę między służbodawcą a pracownikiem;

2)

umowę z majstrem o przyjęcie ucznia;

3)

umowę między komisantem a komitentem o sprzedaż, kupno lub zamianę papierów wartościowych

(art. 75, ustęp trzeci);

4)

umowę, wymienioną w punkcie a) art. 90, jeżeli pismo jest zaopatrzone tylko w podpis

jednej strony i przytem nie jest sporządzone ani uwierzytelnione sądownie lub notarjalnie;

5)

wykonanie umów, wymienionych w punktach 1-3 niniejszego artykułu.

Wolne są od opłaty rachunki szpitali, nie będących przedsiębiorstwami zarobkowemi,

w przedmiocie kosztów leczenia.

Bilet lub inny dokument, uprawniajacy do jazdy statkiem morskim, wystawiony przez

przedsiębiorcę okrętowego, mającego siedzibę w Polsce lub tu działającego przez swe

przedstawicielstwo albo przez pełnomocnika lub komisanta, a wręczony bądź w Polsce,

bądź zagranicą osobie, w Polsce zamieszkałej - podlega opłacie w wysokości 2% od sumy

wynagrodzenia za przewóz statkiem, jako też ewentualnie za inne jeszcze usługi, do

których przedsiębiorca okrętowy się zobowiązuje (przewóz koleją żelazną, żywienie

podróżnego i t. p.).

Do uiszczenia opłaty są obowiązani solidarnie: przedsiębiorca okrętowy i jego pełnomocnik

lub komisant. Opłatę należy uiścić gotówką, bez wymiaru urzędowego (art. 25).

Nie podlegają opłacie bilety, uprawniające do jazdy statkami żeglugi przybrzeżnej.

List przewozowy lub inny tego rodzaju dokument, sporządzony przez wysyłającego, a

wręczony przewoźnikowi (przedsiębiorcy przewozowemu), podlega opłacie stemplowej

a)

w wysokości 1 zł. od każdego arkusza, o ile chodzi o przesyłki kolejowe co najmniej

półwagonowe;

b)

w wysokości 10 gr. od każdego arkusza, o ile chodzi o wszelkie inne przesyłki zarówno

kolejowe jak i niekolejowe.

W razie niewystawienia dokumentu, wymienionego w ustępie pierwszym, takiej samej opłacie

podlega pismo, którem przewoźnik stwierdza, że otrzymał rzecz do przewozu (dowód ładunkowy,

recepis, kwit bagażowy i t. p.).

Dokument przewozowy, sporządzony zagranicą, podlega opłacie, jeżeli odbiór przesyłki

następuje w Polsce.

Wolne są od opłaty dokumenty przewozowe, o ile chodzi o przesyłki pocztowe i o abonamentowe

przesyłki mleka.

Jeżeli miejsce nadania rzecz do przewozu i miejsce jej odbioru leżą na obszarze Polski,

to do uiszczenia opłaty są obowiązani solidarnie wysyłający i odbiorca; opłata ma

być uiszczona przed odebraniem przesyłki. Przy wysyłce rzeczy zagranicę opłatę ma

uiścić wysyłający przed wręczeniem listu przewozowego przewoźnikowi, względnie przed

otrzymaniem dokumentu, wystawionego przez przewoźnika. Opłatę od dokumentu przewozowego,

wystawionego zagranicą, ma uiścić odbiorca przed odebraniem przesyłki.

W każdym wypadku do uiszczenia opłaty-solidarnie z osobami, wymienionemi w ustępie

poprzednim - jest obowiązany przewoźnik, który może uzależnić przyjęcie rzeczy do

przewozu lub jej wydanie od uprzedniego uiszczenia opłaty.

Rozporządzenie może unormować sposób uiszczenia opłaty zapomocą znaczków stemplowych

oraz postanowić, że opłatę ma uiścić przewoźnik gotówką bez urzędowego wymiaru (art.

25); w takim razie wysyłający i odbiorca nie są - wobec Skarbu Państwa - obowiązani

do uiszczenia opłaty. Przewoźnik może w tym wypadku uzależnić przyjęcie lub wydanie

przesyłki od uiszczenia opłaty do jego. rąk.

Pismo, stwierdzające umowę o przyjęcie na skład rzeczy ruchomych przez osobę, trudniącą

się zawodowo przechowywaniem rzeczy cudzych (świadectwo depozytowe, składowy dowód

posiadania i t. p.) podlega opłacie

a)

w wysokości 0,02% od nominalnej wartości papierów wartościowych, przyjętych na przechowanie;

b)

w wysokości 50 gr. w razie przyjęcia na przechowanie innych rzeczy ruchomych, gdy

ich wartość nie przewyższa 1.000 zł. i w wysokości 1 zł., gdy wartość rzeczy jest

wyższa.

Pisma, wyżej wymienione, wystawione przez Bank Polski, są wolne od opłaty.

Wpłaty, przyjęte przez zakłady ubezpieczeń (art. 98) z tytułu stosunków ubezpieczeniowych,

podlegają opłacie stemplowej w wysokości 2%; wypłaty zaś dokonane przez te zakłady

i z tegoż tytułu, podlegają opłacie w wysokości 1%.

Za podstawę wymiaru przyjmuje się roczną sumę wpłat, względnie wypłat.

Do wpłat zalicza się wszelkie świadczenia, które zakład ubezpieczeń otrzymał w ciągu

roku operacyjnego od ubezpieczających.

Z ogólnej kwoty wpłat potrąca się jednakże

a)

sumy, zwrócone wskutek niedojścia do skutku ubezpieczeń albo wskutek rozwiązania lub

zmiany stosunku ubezpieczeniowego (stornowania całkowitego lub częściowego);

b)

kwoty wypłacone członkom zakładu ubezpieczeń wzajemnych (nieakcyjnego) tytułem udziału

w zysku (bonusu);

c)

kwoty, wpłacone przez ubezpieczających na pokrycie danin publicznych, obciążających

zakład ubezpieczeń, w szczególności też składek na rzecz straży ogniowych;

d)

zapłacone przez ubezpieczających odsetki za zwłokę lub za rozłożenie składek na raty,

kary umowne oraz koszty ustalenia szkód i postępowania przed sądem rozjemczym.

Do wypłat zalicza się wszelkie wydatkowania w ciągu roku operacyjnego z tytułu stosunków

ubezpieczeniowych, z wyjątkiem kwot, wymienionych w punktach a), b) ustępu poprzedniego.

Jeżeli wpłaty dokonywa się przez oddanie zakładowi ubezpieczeń nieruchomości na własność,

to opłatę stemplową uiszcza się według przepisów rozdziału dziesiątego.

Opłatom stemplowym, przewidzianym w artykule niniejszym, podlegają wypłaty i wpłaty

niezależnie od tego, czy są, czy nie są stwierdzone pismem.

Wpłaty i wypłaty, wymienione w art. 96, są wolne od opłaty stemplowej, jeżeli są dokonywane

z tytułu

1)

ubezpieczenia przymusowego lub nawet dobrowolnego, zawartego z instytucją ubezpieczeń

przymusowych, powołaną do życia przez ustawę. Podlegają jednak opłacie wpłaty i wypłaty

w zakresie wszelkich, czy to przymusowych czy dobrowolnych ubezzpieczeń (od ognia,

gradu, ubezpieczeń transportowych i t. d.), zawieranych z zakładami ubezpieczeń przymusowych

od ognia, oraz w zakresie ubezpieczeń, przewidzianych w §§ 843, 1029 i 1198 niemieckiej

ordynacji ubezpieczeniowej z dnia 19 lipca 1911 r. (Dz. Pr. Rzeszy Niem. str. 509);

2)

takiego ubezpieczenia dobrowolnego, które zwalnia od ubezpieczenia przymusowego;

3)

umowy między pracodawcą a pracownikiem, zapewniającej pracownikowi lub jego rodzinie

emeryturę, pensję wdowią lub sierocą;

4)

umowy między pracodawcą lub pracownikiem a osobą trzecią, która zapewnia pracownikowi

lub jego rodzinie emeryturę, pensję wdowią lub sierocą, jeżeli umowa taka stanowi

wykonanie obowiązku, przewidzianego w kontrakcie służbowym;

5)

ubezpieczenia w „zarejestrowanej kasie zapomogowej” (ustawa austrjacka z dnia 16 lipca

1892 r. Dz. P. P. Nr. 202), w „kasie majsterskiej”(§ 115-b i nast. austrjackiej ustawy

przemysłowej Dz. P. P. Nr. 199 z 1907 r.), albo w kasie zapomogowej, zorganizowanej

przez cech lub związek cechów (§§ 81-b lub 104-i niemieckiej ustawy przemysłowej);

6)

reasekuracji;

7)

ubezpieczenia, zawartego poza granicami Polski przez zagraniczny oddział polskiego

zakładu ubezpieczeń.

Za zakłady ubezpieczeń w rozumieniu art. 96 - 100 uważa się

1)

przedsiębiorstwa, mające siedzibę lub przedstawicielstwo w Polsce, a prowadzące czynności

ubezpieczeniowe jako zajęcie główne lub nawet uboczne;

2)

zrzeszenia, obowiązane do wypłacania członkom, względnie ich rodzinom, emerytur lub

zapomóg na wypadek niezdolności do pracy, starości lub śmierci albo zapomóg posagowych,

w szczególności- na obszarze, na którym obowiązuje kodeks cywilny austrjacki - wspólny

zakład zaopatrzenia (§ 1287 powołanego kodeksu);

3)

zrzeszenia, oparte na wzajemnem zobowiązaniu się członków do ponoszenia wspólnie pewnych

określonych strat, dotykających poszczególnych członków.

Wpłaty, względnie wypłaty, przewidziane w art. 96, podlegają opłacie stemplowej nietylko

wówczas, gdy są uiszczane kasowo, ale także w tych wypadkach, gdy są uiszczane rachunkowo

(przez potrącenie). Jeżeli jednak przy zawarciu nowej umowy ubezpieczenia rozwiązuje

się stosunek ubezpieczeniowy, poprzednio istniejący, a uiszczone składki (rezerwę

premjową) zalicza się na poczet należności, wynikającej z nowej umowy, to tego rodzaju

wpłaty przez zaliczenie nie podlegają opłacie stemplowej.

Wpłaty i wypłaty, dokonywane w walucie zagranicznej, powinny być zapisane do ksiąg

zakładu ubezpieczeń w tejże walucie, z przeliczeniem co miesiąc na walutę polską -

według najniższego kursu giełdy warszawskiej w ostatnim dniu miesiąca, a w braku notowania

w tym dniu - według kursu, ostatnio notowanego.

Minister Skarbu może zezwolić, aby za podstawę do obliczenia opłaty zamiast rachunku

kasy (wpłat i wypłat zrealizowanych) były przyjmowane rachunki wierzycieli i dłużników

(wpłat i wypłat należnych).

Obowiązek niszczenia opłat, przewidzianych w art. 96 - 99, ciąży na zakładzie ubezpieczeń,

który może żądać od ubezpieczającego, względnie od uposażonego, zwrotu uiszczonej

opłaty albo wpłacenia zgóry zakładowi odpowiedniej kwoty.

Przypadające opłaty uiszcza się gotówką bez wymiaru urzędowego (art. 25), a mianowicie

a)

tytułem zaliczki za każdy miesiąc: w ciągu pierwszego tygodnia miesiąca następnego

- jedną dwunastą część całkowitej należności za poprzedni rok operacyjny;

b)

resztę należności za każdy rok operacyjny: w ciągu tygodnia po zatwierdzenia rachunków

rocznych

Nowopowstałe zakłady ubezpieczeń do czasu zatwierdzenia pierwszego zamknięcia rachunków

obliczają zaliczki według faktycznych obrotów miesięcznych.

Pismo, stwierdzające umowę ubezpieczenia, zawartą z zagranicznym zakładem ubezpieczeń,

nie mającym zezwolenia na działalność w Polsce, podlega opłacie w wysokości 2% od

sumy ubezpieczenia - jeżeli tyczy się przedmiotu znajdującego się w Polsce, albo jeżeli

ubezpieczający ma mieszkanie lub siedzibę w Polsce.

Pismo, stwierdzające umowę o rentę dożywotnią, podlega opłacie w wysokości 2% od wartości

tej rzeczy, którą otrzymuje osoba, zobowiązująca się do płacenia renty.

Jeżeli jednak wzamiam za rentę daje się na własność nieruchomość (art. 12), znajdującą

się w Polsce, to opłatę uiszcza się według przepisów rozdziału dziesiątego, choćby

była niższa od wskazanej w ostępie poprzedzającym. Jeżeli oprócz dania nieruchomości

umówione zostało inne jeszcze wynagrodzenie to od wartości tego dodatkowego wynagrodzenia

należy nadto uiścić opłatę, w ustępie drugim przewidzianą.

Gdy do płacenia renty dożywotniej zobowiązuje się zakład ubezpieczeń, wymieniony w

art. 98, to zamiast artykułu niniejszego stosuje się art. 96-100.

Opłacie stemplowej w wysokości 2% podlegają

a)

pismo, stwierdzające umowę o zawiązanie spółki akcyjnej lub komandytowo-akcyjnej,

mającej siedzibę w Polsce;

b)

uchwała o powiększeniu kapitału zakładowego spółek tego rodzaju - bądź drogą emisji

nowych akcyj, bądź drogą zwiększenia wkładów spólników osobiście odpowiedzialnych

(firmowych) w spółce komandytowo-akcyjnej, bądź drogą dopłat innego rodzaju.

Za podstawę wymiaru opłaty bierze się: przy zawiązaniu spółki kapitał zakładowy, t.

j. wartość nominalną wszystkich akcyj, z doliczeniem sum, które pierwsi nabywcy akcyj,

wydanych za gotówkę, wpłacają ponad wartość nominalną, względnie z doliczeniem czystej

wartości wkładów spólników osobiście odpowiedzialnych (firmowych) oraz dopłat innego

rodzaju.

Przy powiększeniu kapitału za podstawę wymiaru bierze się wartość nowych akcyj, względnie

też wartość nowych wkładów spólników osobiście odpowiedzialnych, obliczone w sposób,

wyżej wskazany, oraz wartość dopłat innego rodzaju.

Opłatę stemplową od pisma, stwierdzającego umowę o zawiązanie spółki akcyjnej lub

komandytowo-akcyjnej, uiszcza się według zasad ogólnych (art. 24, punkt b; art. 27,

28, 30 punkt 3), a na obszarze obowiązywania kodeksu cywilnego austrjackiego: jedynie

gotówką na podstawie wymiaru, dokonanego przez urząd skarbowy (art. 24, punkt b);

w razie nieuiszczenia należnej opłaty w przepisanym terminie obowiązana jest do uiszczenia

tylko spółka, a nie spólnicy. Opłatę od uchwały o powiększeniu kapitału zakładowego

winna uiścić spółka gotówką na podstawie wymiaru, dokonanego przez urząd skarbowy

(art. 24, punkt b) w ciągu miesiąca od dnia, rozpoczynającego okres, wyznaczony do

przyjmowania wpłat. Jeżeli powiększenie kapitału zakładowego nie doszło do skutku,

izba skarbowa zarządzi zwrot opłaty; stosuje się przytem art. 49.

Zapisanie powiększenia kapitału zakładowego do rejestru handlowego może nastąpić dopiero

po przedstawieniu zaświadczenia urzędu skarbowego o uiszczeniu opłaty albo zezwolenia

na odroczenie terminu płatności (art. 177).

Opłacie stemplowej w wysokości 2%' podlegają wpłaty na udziały, dokonane przez członków

spółdzielni (ustawa z dnia 29 października 1920 r. Dz. U. R. P. Nr. 111 poz. 733),

bez względu na to, czy zostały stwierdzone pokwitowaniem, czy przyjęte bez pokwitowania.

Opłatę ma uiścić spółdzielnia gotówką bez wymiaru urzędowego (art. 25) od ogólnej

sumy wpłat, dokonanych w ciągu roku obrachunkowego. Za wpłaty uważa się też sumy,

przypadające członkowi z tytułu podziału zysków, a zaliczone na poczet jego udziałów.

Opłata winna być uiszczona w ciągu dwóch miesięcy po zatwierdzeniu sprawozdania rocznego

przez walne zgromadzenie lub przez zebranie przedstawicieli, a jeżeli one się nie

odbyły w przepisanym terminie, to w ciągu dwóch miesięcy po upływie terminu statutowego.

Wolne są od opłaty stemplowej wpłaty na udziały w tych spółdzielniach, które według

swych statutów mogą zawierać umowy, wchodzące w zakres ich podstawowej działalności,

tylko ze swymi członkami albo nawet nie z członkami, jeżeli nadpłaty i zwroty, przypadające

na osoby, nie będące członkami, są przelewane w całości do funduszu zasobowego lub

do innych funduszów, nie podlegających podziałowi między członków. Nie uchyla uwolnienia

od opłaty: a) zawieranie umów z osobami, które nie są członkami, jeżeli bez tych umów

nie dałyby się spełnić podstawowe zadania spółdzielni; b) wykonywanie przez spółdzielnię

takich czynności, w których ona występuje w charakterze pełnomocnika innej osoby.

Uwolnienie od opłaty, przewidziane w ustępie poprzednim, ustaje z dniem zarejestrowania

zmiany statutu, na skutek której spółdzielnia traci warunki uwolnienia, jak również

z dniem rozpoczęcia czynności, przekraczających zakres, wyżej przewidziany.

Minister Skarbu może na wniosek związku rewizyjnego zezwolić, aby spółdzielnie, należące

do związku, uiszczały opłaty, przewidziane w art. 103, za pośrednictwem tegoż związku;

zezwolenie jednak może być każdego czasu odwołane.

Minister Skarbu określi terminy uiszczania opłat przez związek rewizyjny, sposób sprawdzania

prawidłowości obliczeń oraz odpowiedzialność związku i poszczególnych spółdzielni

związkowych za nieuiszczenie opłat.

Sądy są obowiązane przesyłać izbom skarbowym, właściwym według siedziby spółdzielni,

odpisy wyroków, orzekających kary za przekroczenia przepisów ustawy o spółdzielniach

z dnia 29 października 1920 r. (Dz. U. R. P. Nr. 111 poz. 733).

Pisma, stwierdzające umowę o zawiązanie spółki, niewymienionej w poprzednich artykułach

niniejszego rozdziału lub o powiększenie kapitału zakładowego takiej spółki, podlegają

opłacie w wysokości 2% od sumy kapitału zakładowego, względnie od sumy, o którą kapitał

ten się powiększa

Do pism wyżej wymienionych zalicza się też: protokół ogólnego zebrania spólników,

zapisanie do księgi uchwał tudzież podanie o wpis umowy lub uchwały do rejestru handlowego.

Zapisanie zawiązania spółki lub powiększenia kapitału zakładowego do rejestru handlowego

może nastąpić tylko w razie dostarczenia sądowi dowodu uiszczenia opłaty stemplowej

w kwocie, ustalonej drogą wymiaru urzędowego (art. 17), albo zaświadczenia urzędu

skarbowego z uiszczenia należnej opłaty albo zezwolenia na odroczenie terminu płatności

(art. 177).

Pismo, stwierdzające umowę o przedłużenie pierwotnego terminu trwania spółki, jest

wolne od opłaty, o ile przy zawiązaniu spółki oraz przy powiększeniach kapitału zakładowego

uiszczono opłatę, przewidzianą w niniejszym artykule.

Do uiszczenia opłat, przewidzianych w niniejszym artykule, jest obowiązana spółka

solidarnie z osobami, tworzącemi zarząd spółki w dniu, w którym opłatę należy uiścić.

Pismo, stwierdzające umowę o wniesienie nieruchomości (art. 12), znajdującej się w

Polsce, tytułem wkładu rzeczowego do spółki, wymienionej w art. 102 lub 105, podlega

opłacie w wysokości 2% od wartości nieruchomości. W razie wniesienia tytułem wkładu

rzeczowego prawa wydobywania ciał kopalnych w Polsce (art. 64, punkt 1), opłata od

pisma, stwierdzającego wniesienie, wynosi 1%, w razie zaś wniesienia prawa do części

ciał kopalnych, w Polsce wydobywanych (art. 64, punkt 3)- 0,5% od wartości wniesionego

prawa.

Opłaty powyższe należy uiścić niezależnie od opłat, przewidzianych w art. 102 i 105,

Od pisma, stwierdzającego umowę lub uchwałę o przekształceniu spółki, już istniejącej,

na spółkę innego rodzaju, ma spółka uiścić opłatę, stanowiącą połowę opłat, obliczonych

według art. 102- 106; tyczy się to w szczególności przekształcenia drogą likwidacji

spółki dotychczasowej i wniesienia jej majątku tytułem wkładu rzeczowego do spółki

nowo. utworzonej. Przekształcenie gwarectwa dawnego typy na gwarectwo nowego typu

(art. 235-a powszechnej ustawy górniczej pruskiej) nie podlega opłacie.

Jeżeli przy przekształceniu (ustęp pierwszy niniejszego artykułu) zostają wniesione

do spółki nowej - prócz majątku spółki dotychczasowej - inne jeszcze wkłady (gotówkowe

lub rzeczowe), to do tych wkładów stosuje się ogólne postanowienia artykułów 102 -

106.

Pismo, stwierdzające powiększenie kapitału spółki (art. 102, punkt b lub art. 105),

spowodowane przejęciem majątków jednej lub kilku już istniejących spółek (fuzją),

podlega opłacie w wysokości połowy opłat, obliczonych według art. 102 względnie 105,

oraz 106.

W razie utworzenia nowej spółki celem przejęcia majątków spółek, już istniejących,

wymierza się opłatę (art. 102, punkt a, względnie art. 105, oraz art. 106) od tej

części kapitału, której użyto do przejęcia, w takiej kwocie, jakaby się należała w

myśl ustępu trzeciego artykułu niniejszego od przejęcia przez spółkę, posiadającą

kapitał największy.

Ustępy drugi i trzeci art. 105 stosuje się również do przypadków, wymienionych w poprzednich

ustępach niniejszego artykułu.

W razie połączenia spółdzielni na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 1922 r. o łączeniu

się spółdzielni (Dz. U. R. P. Nr. 33 poz. 265) nie będzie pobrana opłata ani od tej

części kapitału, której użyto do przejęcia, ani z powodu przeniesienia majątku spółdzielni

przejętej na spółdzielnię przejmującą.

Art. 105 - 107 stosuje się nietylko do spółek, lecz i do innych zrzeszeń, których

członkowie dzielą się osiągniętym zyskiem.

Przystąpienie w charakterze członka do Centralnej Kasy Spółek Rolniczych (Dz. P. P.

P. Nr. 15 poz. 212 i 213 z 1919 r.) nie podlega opłacie.

Spółki oraz inne zrzeszenia (art. 108), mające siedzibę zagranicą, winny przed rozpoczęciem

działalności w Polsce, jako też przed każdem faktycznem powiększeniem kapitału, przeznaczonego

do owej działalności, uiścić opłatę w wysokości, przewidzianej w art. 102, względnie

105, dla spółek i zrzeszeń polskich. Za podstawę wymiaru bierze się kapitał, przeznaczony

do działalności w Polsce, względnie każdorazowe powiększenie tegoż kapitału.

Opłatę ewentualnie podwyżkę (art. 42) wymierza Minister Skarbu, któremu spółka (zrzeszenie)

ma dostarczyć danych, niezbędnych do obliczenia opłaty; od tego wymiaru niema środka

odwoławczego w administracyjnym toku instancyj.

O ile do rozpoczęcia działalności lub powiększenia kapitału wymagane jest zezwolenie

rządu, uzależnia się ogłoszenie zezwolenia od uiszczenia opłaty.

W razie nieuiszczenia opłaty w przepisanym terminie, lub uiszczenia tylko w części,

są obowiązane do uiszczenia opłaty i podwyżki solidarnie ze spółką (zrzeszeniem)

osoby, stanowiące jej przedstawicielstwo, przewidziane w przepisach prawnych polskich,

a w braku takiego przedstawicielstwa osoby, które przy rozpoczęciu działalności lub

powiększeniu kapitału sprawują w imieniu spółki (zrzeszenia) czynności, należące do

jej zakresu działania.

Papiery obiegowe, stanowiące dowód uczestnictwa w spółce akcyjnej lub komandytowo-akcyjnej

(akcje, świadectwa tymczasowe i t. p.), wypuszczone zagranicą, a przeniesione do Polski,

podlegają opłacie w wysokości 2% od wartości nominalnej, niezależnie od tego, czy

należność za nie została wpłacona całkowicie, czy częściowo.

Kwota, uiszczona tytułem opłaty od świadectwa tymczasowego, podlega zaliczeniu na

opłatę, należną od właściwego papieru obiegowego.

Opłatę uiszcza się od każdego odcinka raz jeden - przez urzędowe skasowanie znaczków

stemplowych (art. 23, punkt b) lub wniesienie opłaty w gotówce według obliczenia urzędu

skarbowego (art. 24, punkt b). Opłatę ma uiścić posiadacz papieru w ciągu trzech tygodni

po otrzymaniu papieru; jeżeli jednak wręcza go przedsiębiorstwu bankierskiemu przed

upływem trzech tygodni, to ma uiścić przed wręczeniem.

Opłacie stemplowej w zasadniczej wysokości 3 zł. podlega

1)

pismo, stwierdzające umowę pełnomocnictwa, podpisane przez obie strony;

2)

pełnomocnictwo, podpisane tylko przez mocodawcę bądź sporządzone lub uwierzytelnione

sądownie albo notarjalnie, bądź wręczone pełnomocnikowi lub osobie trzeciej (w szczególności

też sądowi lub innemu urzędowi publicznemu), wobec której pełnomocnik ma zastępować

mocodawcę;

3)

protokół, stwierdzający udzielenie pełnomocnictwa, spisany na skutek oświadczenia

mocodawcy przez sąd lub inny urząd publiczny, wobec którego pełnomocnik ma zastępować

mocodawcę.

Pełnomocnictwo (punkty 1, 2 i 3), upoważniające do zastępstwa w sprawie, należącej

w pierwszej instancji do sądu powiatowego (pokoju) albo sądu przemysłowego lub kupieckiego

lub urzędu rozjemczego do spraw najmu, jak również pełnomocnictwo do odbioru sumy

pieniężnej, przewyższającej 500 zł.-podlegają opłacie w wysokości 1 zł.

Opłatom powyższym podlega każdy egzemplarz pełnomocnictwa oraz każdy odpis, zaświadczony

bądź urzędownie, bądź. przez mocodawcę lub przez pełnomocnika.

Odpisy pełnomocnictw, składane w postępowaniu, należącem w pierwszej instancji do

sądu powiatowego (pokoju) albo do sądu przemysłowego lub kupieckiego lub urzędu rozjemczego

do spraw najmu, podlegają - bez względu na swą treść - opłacie w wysokości 1 zł.

Do uiszczenia opłaty jest obowiązany mocodawca; pełnomocnik zaś - solidarnie z mocodawcą

- jeżeli pełnomocnictwo przyjął.

Skasowanie znaczków stemplowych na pełnomocnictwie może nastąpić nietylko przez przepisanie

początkowemi lub końcowemi wyrazami tekstu (art. 23), lecz także przez przepisanie

datą skasowania oraz nazwiskiem lub firmą mocodawcy albo pełnomocnika.

Pełnomocnictwo, udzielone w jednem piśmie, dotyczącem jednej sprawy przez dwie lub

więcej osób albo dwu lub więcej upełnomocnionym, uważa się za jedno pełnomocnictwo.

Wolne są od opłaty stemplowej

1)

pełnomocnictwo, udzielone przez pełnomocnika dalszemu pełnomocnikowi (substytucja);

2)

pełnomocnictwo, upoważniające do działania w sprawie sądowo-karnej lub w postępowaniu,

przewidzianem w przepisach karnych administracyjnych lub karnych skarbowych;

3)

pełnomocnictwa, udzielone przez Skarb Rzeczypospolitej, przez Bank Polski lub przez

osoby, wymienione w art. 16;

4)

pełnomocnictwo, upoważniające do uczestnictwa w walnem zebraniu akcjonarjuszów Banku

Polskiego;

5)

pełnomocnictwa, składane komisjom rozjemczym dla załatwiania zatargów zbiorowych pomiędzy

pracodawcami a pracownikami;

6)

pełnomocnictwo, udzielone pracowniczemu związkowi zawodowemu lub jego funkcjonarjuszom

(dekret z dnia 8 lutego 1919 r. Dz. P. P. P. Nr. 15 poz. 209) albo przez taki związek,

a upoważniające do zastępowania członków związku wobec sądów;

7)

odpisy pełnomocnictw (art. 111, ustęp trzeci), załączone do skargi sądowej, o ile

są przeznaczone dla pozwanych;

8)

pełnomocnictwa oraz odpisy pełnomocnictw (art. 111, ustęp trzeci), składane w postępowaniu,

należącem w pierwszej instancji do sądów powiatowych (pokoju) albo sądów przemysłowych

lub kupieckich, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przewyższa 100 złotych;

9)

pełnomocnictwo, uprawniające do zastępstwa w postępowaniu sądowem, jeżeli mocodawcy

służy w tem postępowaniu prawo ubogich;

10)

upoważnienie do odbioru sumy pieniężnej, nie przewyższającej 500 zł., lub do odbioru

rzeczy ruchomej innego rodzaju, bez względu na jej wartość, jak również - bez względu

na kwotę - upoważnienie do odbioru sum, wypłacanych z tytułu stosunku służbowego,

albo wkładki w Pocztowej Kasie Oszczędności;

11)

pełnomocnictwa pocztowe.

Jeżeli pełnomocnictwo zawiera zarazem umowę o wynagrodzenie pełnomocnika, to opłatę

należy uiścić stosownie do przepisów o opłatach od umów o świadczenie usług (rozdział

szesnasty), jeżeli opłata w myśl rozdziału niniejszego nie jest wyższa.

Opłacie stemplowej w zasadniczej wysokości 0,5% od sumy zobowiązania podlegają obligacje

(listy zastawne, obligacje fundowane, obligacje spółek akcyjnych i t. p.) i inne pisma,

stwierdzające przyjęcie nowego lub uznanie dawnego długu (obligi, skrypty dłużne,

rewersy), o ile nie są wymienione w innych artykułach części drugiej niniejszej ustawy.

Opłatę od obligacyj, wypuszczonych w Polsce, obowiązana jest uiścić instytucja emitująca

gotówką bez urzędowego wymiaru (art. 25) - przed wręczeniem obligacyj pierwszemu nabywcy,

względnie przed wypłaceniem ceny kupna w tym wypadku, gdy instytucja kredytowa, udzieliwszy

pożyczki we własnych obligacjach, kupuje te obligacje od dłużnika bezpośrednio po

ich wydaniu.

Opłatę w wysokości 0,5% od obligacyj, wypuszczonych zagranicą, uiszcza się według

zasad, przewidzianych co do akcyj zagranicznych w art. 110.

Do uiszczenia opłaty od obligów, niewymienionych w ustępie drugim i trzecim, są obowiązani

solidarnie wierzyciel i dłużnik.

Opłacie stemplowej w wysokości 0,3% od sumy zobowiązania podlegają obligi, stwierdzające

udzielenie pożyczki pod zastaw towarów osobie, wykonywającej sprzedaż towarów tegoż

rodzaju i z tego powodu podlegającej podatkowi przemysłowemu lub ustawowo zwolnionej

od tego podatku.

W innych przypadkach oblig, stwierdzający otrzymanie pożyczki pod zastaw przedmiotów

ruchomych, podlega zasadniczo opłacie w wysokości 0,5% od sumy zobowiązania; w razie

zastawienia papieru wartościowego opłata nie może przewyższać kwoty, obliczonej według

wartości zastawionego papieru (art. 8) i według stopy, którą w myśl rozdziału trzynastego

należałoby zastosować, gdyby dłużnik sprzedał ów papier wierzycielowi,

Obligi na zlecenie, wymienione w art. 301 kodeksu handlowego austrjackiego i § 363

kodeksu handlowego niemieckiego jak również pierwszy indos na składowym dowodzie zastawniczym

(warrancie), podlegają opłacie stemplowej według zasad, przewidzianych dla opłat od

weksli w rozdziale dwudziestym drugim

Opłacie stemplowej w wysokości 0,3% od sumy zobowiązania podlegają pisma, stwierdzające

otrzymanie pożyczki od gminnej kasy pożyczkowo-oszczędnościowej lub od instytucji

drobnego kredytu. Za instytucję taką uważa się spółdzielnię, należąca do związku rewizyjnego

(art. 68 i 70 ustawy z dnia 29 października 1920 r. Dz. U. R. P. Nr. 111 poz. 733),

której podstawowem zadaniem statutowem jest udzielanie członkom pożyczek oraz przyjmowanie

wkładów pieniężnych, dopóki wysokość kredytu, jaki może być udzielony jednemu członkowi

(art. 46, punkt 2 powołanej ustawy) nie przewyższa kwoty, którą określi rozporządzenie.

Minister Skarbu może na wniosek związku rewizyjnego zezwolić, aby spółdzielnie, należące

do związku i mogące udzielać pożyczek tylko swym członkom, uiszczały opłaty (w wysokości

0,5% lub 0,3%) gotówką za pośrednictwem związku rewizyjnego. Do opłat, w ten sposób

uiszczanych, stosuje się. przepisy art. 104 o opłatach stemplowych od wpłat na udziały.

Minister Skarbu może zezwolić, aby spółdzielnie kasowały znaczki stemplowe na obligach

przez przepisanie datą skasowania oraz odciskiem swej pieczęci.

Pismo, stwierdzające udzielenie poręczenia (porękę), podlega opłacie w kwocie 3 zł.

Wolne są od opłaty: poręka wekslowa i poręka na czeku; poręka przy pożyczce, udzielonej

przez spółdzielnię członkowi; poręka za zobowiązanie, stwierdzone obligiem, który

ustawa niniejsza (art. 120) zwalnia od opłaty stemplowej.

Pisma, stwierdzające przyjęcie pieniędzy na oprocentowanie przez przedsiębiorstwa,

trudniące się czynnościami bankierskiemi, jako to: wpisy w książeczkach wkładkowych,

dowody przyjęcia wkładu na rachunek bieżący, asygnaty kasowe i t. p., podlegają opłacie

20 gr. Opłatę winien uiścić wystawca - przed wydaniem pisma odbiorcy - zapomocą znaczków

stemplowych, które należy skasować przez przepisanie początkowemi lub końcowemi wyrazami

tekstu albo datą skasowania i nazwiskiem lub firmą kasującego.

Wolne są od opłaty

a)

pisma, stwierdzające przyjęcie kwoty, nie przewyższającej 100 zł., jako też

b)

bez względu na wysokość kwoty - pisma, wystawione przez: Pocztową Kasę Oszczędności,

Bank Polski, Centralną Kasę Spółek Rolniczych, gminne kasy pożyczkowo-oszczędnościowe

oraz spółdzielnie, należące do związku rewizyjnego (art. 68 i 70 ustawy z dnia 29

października 1920 r. o spółdzielniach Dz. U. R. P. Nr. 111 poz. 733).

Wyciąg z rachunku bieżącego (kontokorentowego), stwierdzający saldo debetowe, względnie

kredytowe, wydany przez przedsiębiorstwo, trudniące się czynnościami bankierskiemi

oraz takiż wyciąg, wydany przez przemysłowca lub kupca innemu przemysłowcowi lub kupcowi,

podlega opłacie 20 gr. od arkusza.

Opłatę ma uiścić wystawca - przed doręczeniem wyciągu odbiorcy - zapomocą papieru

stemplowego lub znaczków stemplowych, które należy skasować w sposób, podany w art.

118. Wyciągi z rachunku bieżącego, sporządzone przez Bank Polski, są wolne od opłaty.

Uznanie prawidłowości salda przez odbiorcę wyciągu nie podlega opłacie.

Wolne są od opłaty stemplowej

1)

obligacje oraz innego rodzaju obligi Skarbu Rzeczypospolitej, polskich państwowych

zakładów i przedsiębiorstw, będących odrębnemi osobami prawnemi, związków komunalnych

i innych związków przymusowych, Banku Polskiego, oraz fundacyj, zakładów i zrzeszeń,

wymienionych w art. 16;

2)

obligacje (art. 114), wydane tytułem pożyczki osobom, wymienionym w punkcie 1 niniejszego

artykułu, przez instytucję emitującą;

3)

obligi, stwierdzające otrzymanie pożyczki w listach zastawnych lub obligacjach fundowanych,

od instytucji emitującej te listy lub obligacje;

4)

obligacje oraz innego rodzaju obligi, tyczące się pomocy kredytowej, przewidzianej

w ustawach: o scalaniu gruntów, o państwowym funduszu kredytu na meljoracje rolne,

o wykonaniu reformy rolnej, o nadaniu ziemi żołnierzom wojska polskiego, o rozbudowie

miast, o pomocy państwowej na odbudowę budynków, zniszczonych lub uszkodzonych wskutek

działań wojennych;

5)

listy zastawne Państwowego Banku Rolnego;

6)

obligi studentów, stwierdzające otrzymanie pożyczki, przewidzianej w art. 6 ustawy

z dnia 30-go października 1922 r. (Dz U. R. P. Nr. 118 poz. 942);

7)

kupony, załączone do papierów wartościowych.

Minister Skarbu może zwolnić od opłat obligi, stwierdzające otrzymanie pożyczek, udzielanych

przez zakłady zastawnicze, na zysk nieobliczone, pod zastaw przedmiotów już używanych.

Obligacje oraz innego rodzaju obligi, stwierdzające zaciągnięcie nowej pożyczki na

umorzenie poprzedniej wierzytelności tego samego wierzyciela (konwersja), są wolne

od opłaty, jeżeli poprzednia wierzytelność była stwierdzona pismem, od Którego należną

opłatę uiszczono i jeżeli kwota nowej pożyczki nie przewyższa kwoty wierzytelności

poprzedniej według stanu z dnia zaciągnięcia nowej pożyczki.

Jeżeli kwota nowej pożyczki przewyższa kwotę poprzedniej wierzytelności, to należy

uiścić opłatę od nadwyżki.

Zasady powyższe stosuje się również: 1) do pisma, stwierdzającego umowę o uiszczenie

długu pieniężnego w innej walucie; 2) do obligacyj, wydanych przez wierzyciela dłużnikowi

tytułem pożyczki, wymienionej w ustępie pierwszym ninrejszego artykułu.

Weksle, wystawione w Polsce, podlegają opłacie

a)

w wysokości 20 gr. przy sumie wekslowej do 50 zł.;

b)

w wysokości 30 gr. od każdych pełnych lub zaczętych sta złotych sumy wekslowej, przewyższającej

50 zł., a nie przewyższającej tysiąca złotych;

c)

w wysokości 3 zł od. każdego pełnego lub zaczętego tysiąca złotych sumy wekslowej,

przewyższającej tysiąc złotych.

Przepis powyższy tyczy się również pism, zawierających prócz nazwy „weksel” jedynie

podpis wystawcy lub akceptanta albo indos. Jeżeli w piśmie takim albo w piśmie, posiadającem

jeszcze inne cechy weksla, lecz nie wymieniającem sumy wekslowej, wpisano następnie

sumę wyższą od tej kwoty odpowiada uiszczonej opłacie, to zostanie wymierzona podwyżka

stemplowa (art. 42 oraz art. 125, ustęp ostatni); podwyżka nie zostanie wymierzona,

jeżeli we właściwym terminie (art. 123) uiszczono tytułem opłaty stemplowej 30 zł.

(lub więcej), a przed wpisaniem sumy wekslowej dopłacono (art. 124) kwotę, jaka jest

potrzebna celem uzupełnienia opłaty do wysokości, odpowiadającej sumie wekslowej.

Opłacie według zasad powyższych podlega również każdy wtóropis wekslu; takiej samej

opłacie podlega każdy odpis wekslu, zaopatrzony bądź w indos, bądź w porękę wekslową.

Nie podlega jednak opłacie wtóropis, na którego stronie przedniej zaznaczono, że został

sporządzony celem przesłania do przyjęcia, a którego stronę odwrotną przekreślono.

Wolny jest od opłaty weksel własny nie na zlecenie, wystawiony w granicach kredytu

budowlanego, przewidzianego w punkcie 1 art. 12 ustawy z dnia 29 kwietnia 1925 r.

o rozbudowie miast (Dz. U. R. P. Nr. 51, poz. 346).

Weksel, wystawiony zagranicą, podlega opłacie według zasad, podanych w poprzednich

ustępach niniejszego artykułu, gdy zachodzi którykolwiek z warunków następujących

1)

gdy miejsce płatności lub miejsce, wymienione obok nazwiska trasata, znajduje się

w Polsce;

2)

gdy weksel opiewa na walutę polską;

3)

gdy w Polsce następuje zapłata całkowita lub częściowa;

4)

gdy przed sąd polski wytoczono skargę o pretensję z wekslu.

Opłatę od wekslu, wystawionego w Polsce, należy uiścić przed umieszczeniem pierwszego

podpisu; o ile jednak chodzi o weksel trasowany, płatny na własne zlecenie wystawcy

lub na jego rzecz, opłata winna być uiszczona przed przyjęciem lub przed umieszczeniem

pierwszego indosu.

Opłatę od wekslu, wystawionego zagranicą, należy w przypadkach, wymienionych w punktach

1 i 2 art. 122, uiścić w ciągu tygodnia od dnia wprowadzenia wekslu do Polski przez

osobę, obowiązaną do uiszczenia opłaty (art. 125), względnie od dnia otrzymania przez

osobę taką wekslu, nadesłanego z zagranicy; jeżeli jednak przed upływem tego czasu

nastąpi na obszarze Polski przyjęcie, umieszczenie indosu, wypełnienie indosu in blanco

lub wręczenie weksla, zaopatrzonego w indos in blanco, innej osobie, to opłatę należy

uiścić przed dokonaniem pierwszej takiej czynności.

W przypadkach, przewidzianych w punktach 3 i 4 art. 122, należy uiścić opłatę przed

przyjęciem zapłaty, względnie przed wytoczeniem skargi.

Opłatę od wekslu uiszcza się zasadniczo przez napisanie go na urzędowym blankiecie

wekslowym. Jeżeli nie użyto blankietu urzędowego albo gdy chodzi o uzupełnienie blankietu

urzędowego niedostatecznej wartości, uiszcza się opłatę przez skasowanie znaczków

stemplowych lub gotówką na podstawie wymiaru, dokonanego przez urząd skarbowy (art.

24, punkt b). Skasowania znaczków dokonywają urzędy skarbowe (art. 23, punkt b); poza

przypadkami dopłaty, przewidzinej w ustępie drugim art. 122, mogą też kasować znaczki

stemplowe na wekslach: notarjusze, banki państwowe, Bank Polski i te banki prywatne

oraz spółdzielnie, którym Minister Skarbu udzieli odpowiedniego zezwolenia; notarjusz

nie może żądać wynagrodzenia za kasowanie znaczków stemplowych na wekslach.

Do uiszczenia opłaty od wekslu, wystawionego w Polsce, jak również od wekslu, wystawionego

zagranicą, a wymienionego w punkcie 1 lub 2 art. 122, są obowiązani solidarnie: wystawca,

remitent (art. 1, punkt 6 oraz art. 99, punkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 14 listopada 1924 r. o prawie wekslowem Dz. U. R. P. Nr. 100 poz. 926), wszyscy

dłużnicy wekslowi oraz posiadacz wekslu (art. 15 i 101 powołanego rozporządzenia)

- każda jednak z tych osób tylko wówczas, jeżeli weksel znajdował się w jej ręku na

obszarze Polski.

Jeżeli osoba, obowiązana do uiszczenia opłaty w myśl ustępu poprzedniego, otrzymała

weksel nieopłacony lub niedostatecznie opłacony, to ma uiścić opłatę, zanim umieściła

na wekslu swój podpis albo wypełniła indos in blanco, lub wręczyła innej osobie weksel,

zaopatrzony w indos in blanco; remitent zaś i posiadacz wekslu w każdym razie w ciągu

tygodnia od dnia, w którym weksel otrzymał.

Osoba, która przedstawia do zapłaty weksel nieopłacony lub niedostatecznie opłacony

lub wytacza przed sąd polski skargę o pretensję z takiego wekslu, ma-jeżeli nie należy

do osób, wymienionych w ustępie pierwszym niniejszego artykułu - uiścić opłatę przed

przyjęciem zapłaty (całkowitej lub częściowej), względnie przed wytoczeniem skargi.

Podwyżkę stemplową (art. 42) oblicza się w przypadkach, przewidzianych w rozdziale

niniejszym, w wysokości 25-krotnej.

Przekaz, zawierający zlecenie wypłaty sumy pieniężnej lub zlecenie wydania papierów

wartościowych albo innych rzeczy zamiennych, podlega opłacie stemplowej w wysokości

03% od sumy pieniężnej, względnie od wartości papierów lub innych rzeczy zamiennych,

jeżeli bądź przekazujący, bądź osoba, której przekaz wykonać zlecono, jest handlującym

w rozumieniu kodeksu handlowego.

Wolne są od opłaty

1)

przekazy, zawierające zlecenie wypłaty z rachunku bieżącego (on call);

2)

przekazy, płatne nie później niż w tydzień po dacie wystawienia, jeżeli ta data nie

jest późniejsza, niż dzień doręczenia przekazu uprawnionemu;

3)

przekazy pocztowe i telegraficzne;

4)

przekazy, przy których przekazującym jest Bank Polski.

Opłatę od przekazu, przenośnego zapomocą indosu, a wystawionego w Polsce w tym przypadku,

gdy przekaz jest płatny na własne zlecenie wystawcy, należy uiścić przed przyjęciem

przekazu, względnie przed umieszczeniem pierwszego indosu; w innych przypadkach -

przed wręczeniem przekazu osobie, uprawnionej do odbioru. Do uiszczenia opłaty są

obowiązani solidarnie: wystawca przekazu i wszyscy indosanci, oraz posiadacz przekazu.

Opłatę należy uiścić zapomocą znaczków stemplowych, skasowanych w sposób, podany w

punkcie a) art. 23, lub w sposób, przepisany dla weksli w art. 124; nadto stosuje

się do przekazów przenośnych zapomocą indosów ustęp drugi art. 125.

Opłatę od przekazów innego rodzaju, aniżeli wymienione w ustępie pierwszym artykułu

niniejszego, należy uiścić: przed wypłatą należności z przekazu, jeżeli przekaz płatny

jest w Polsce, a przed podpisaniem przez wystawcę, o ile przekaz jest płatny zagranicą.

Do uiszczenia opłaty od przekazu, płatnego w Polsce, są obowiązane solidarnie: osoba,

uprawniona do odbioru należności, i osoba, której przekaz wykonać zlecono; do uiszczenia

opłaty od przekazu, płatnego zagranicą, jest obowiązany wystawca. Opłatę uiszcza się

przez przepisanie znaczka stemplowego datą oraz nazwiskiem lub firmą kasującego.

Czek (rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 listopada 1924 r. Dz. U.

R. P. Nr. 100 poz. 927) podlega opłacie stemplowej - według zasad, podanych w ustępie

pierwszym art. 126, oraz w ustępie pierwszym art. 127 - tylko w przypadkach następujących

1)

jeżeli wystawca czeku wręczył go innej osobie przed dniom, oznaczonym datą wystawienia;

2)

jeżeli w czeku na rzecz określonej osoby lub na jej zlecenie wystawca jest zarazem

trasatem; nie podlega jednak opłacie czek, w którym wystawcą i trasatem są dwa oddziały

tego samego przedsiębiorstwa

Zlecenie wypłaty (asygnacja), która ma być wykonana przez samego wystawcę lub przez

inny oddział przedsiębiorstwa wystawcy, podlega opłacie stemplowej w wysokości 0,3%

od sumy zlecenia, jeżeli odbiorca otrzymał zlecenie niedatowane albo data zlecenia

jest późniejsza, niż dzień doręczenia zlecenia odbiorcy, lub jeżeli zlecenie ma być

wykonane nie za okazaniem, lecz w oznaczonym terminie. Do uiszczenia opłaty są obowiązani

solidarnie wystawca i odbiorca; należy ją uiścić przed podpisaniem zlecenia, kasując

znaczki stemplowe bądź w sposób, podany w punkcie a) art. 23, bądź datą oraz nazwiskiem

lub firmą kasującego.

Podwyżkę stemplową (art. 42) oblicza się w przypadkach, przewidzianych w rozdziale

niniejszym, w wysokości 25-krotnej.

Pismo, stwierdzające umowę o wspólność majątkową małżeńską - między żyjącymi lub na

wypadek śmierci - podlega opłacie w wysokości 1% od wartości poddanego wspólności

majątku, istniejącego w dniu zawarcia umowy, po potrąceniu długów majątek ten obciążających,

jeżeli wartość ta przewyższa 10.000 zł. Od pism, stwierdzających umowę o wspólność

majątkową, obejmującą majątek teraźniejszy, którego wartość nie przewyższa 10.000

zł. lub jedynie majątek przyszły (dorobkowy), albo inne umowy majątkowe małżeńskie,

należy uiścić opłatę w wysokość 10 zł.; opłacie tej nie podlegają pisma, stwierdzające

umowy, które bądź podlegają podatkowi spadkowemu lub podatkowi od darowizn, bądź są

od tych podatków zwolnione.

Ustępu poprzedniego nie stosuje się do umów o ponoszenie kosztów utrzymania współmałżonka

lub dzieci (umów alimentacyjnych), które podlegają opłacie według art. 114.

Opłacie stemplowej, ustanowionej w rozdziale niniejszym, podlegają

1)

pisma, stwierdzające umowę o dział majątku wspólnego, na mocy której bądź każdy ze

współwłaścicieli otrzymuje część majątku w naturze (część fizyczną), bądź też jeden

lub kilku współwłaścicieli otrzymują cały majątek lub część majątku w naturze, a innych

współwłaścicieli spłacają;

2)

sprzedaż drogą licytacji celem ' zniesienia wspólności, jeżeli majątek wspólny nabywają

z licytacji: jeden ze współwłaścicieli lub niektórzy z nich;

3)

orzeczenie sądowe, dokonywające działu majątku wspólnego.

Pisma powyższe nie podlegają opłacie, jeżeli mają za przedmiot

a)

dział wspólności, która wynikła wyłącznie z dziedziczenia, zapisu lub darowizny;

b)

podział wspólnoty gruntowej, podlegający zatwierdzeniu przez władze ziemskie.

Opłatę oblicza się co do każdego uczestnika działów, otrzymującego część fizyczną,

której wartość jest wyższa niż wartość części idealnej, należącej do niego przed działem;

przy obliczeniu wartości nie potrąca się długów. Obliczenia tego dokonywa się oddzielnie

co do rzeczy nieruchomych (art. 12), a oddzielnie co do przedmiotów innego rodzaju;

nieruchomości, znajdujące się zagranicą, nie wchodzą w rachubę.

Opłata wynosi

a)

4% od nadwyżki w wartości rzeczy nieruchomych;

b)

1% od nadwyżki w wartości przedmiotów innego rodzaju.

Gdy wspólność wynikła częściowo z dziedziczenia, zapisu lub darowizny, a częściowo

z innych tytułów, to ustala się nadwyżkę w sposób, wskazany w ustępie poprzednim.

Opłatę wymierza się tylko od tej części nadwyżki, która odpowiada stosunkowi, w jakim

wartość udziałów, nie wynikłych z dziedziczenia, zapisu lub darowizny (lecz opierających

się na innych tytułach) pozostaje do wartości całego majątku, podlegającego działowi.

Nie oblicza się opłaty co do nabywcy, należącego do osób, wymienionych w art. 16.

Osoby te są wolne od solidarnego obowiązku uiszczenia opłat, obliczonych co do innych

nabywców.

Postanowienia artykułu niniejszego stosuje się odpowiednio w razie przyznania całego

majątku wspólnego jednemu z uczestników działu lub niepodzielnie niektórym uczestnikom.

Do orzeczenia sądu polubownego, którem dokonano działu majątku wspólnego (art. 131,

punkt 3) stosuje się art. 60.

Ugoda, zawierająca uznanie zobowiązania, które wynikło z uprzednio sporządzonej czynności

prawnej, pismem nie stwierdzonej, podlega takiej opłacie stemplowej, jaka się należy

od pisma, stwierdzającego ową uprzednio sporządzoną czynność prawną.

Jeżeli uprzednio sporządzona czynność była już stwierdzona pismem, od którego uiszczono

należną opłatę stemplową, to ugodę uważa się tylko za ponowne stwierdzenie owej czynności

i stosuje się art. 3.

Ugoda, powodująca powstanie nowego zobowiązania, podlega takiej opłacie, jaka winna

być uiszczona od pisma, stwierdzającego powstanie tego nowego zobowiązania.

Ugoda, zawierająca uznanie zobowiązania, które wynikło nie z czynności prawnej, lecz

z innego tytułu, podlega opłacie, która należy się od obligu według przepisów art.

114,

Wolne są od opłaty ugody, zawarte w sądowem postępowaniu spornem, z wyjątkiem ugód,

powodujących przejście własności nieruchomości lub prawa do ciał kopalnych. Te ostatnie

podlegają opłatom według przepisów rozdziału dziesiątego, względnie jedenastego ustawy

niniejszej.

Opłatę od ugody, wymierzoną przez kancelarję sądową (art. 30, punkt 3) należy uiścić

w ciągu trzech tygodni od doręczenia nakazu płatniczego.

Pismo, stwierdzające umowę przygotowawczą, zobowiązującą do zawarcia w przyszłości

umowy ostatecznej, podlega opłacie w wysokości 0,2% od sumy, która ma być podstawą

wymiaru opłaty od umowy ostatecznej. Jeżeli jednak opłata od umowy ostatecznej jest

niższa, aniżeli 0,2%, to od umowy przygotowawczej należy uiścić tę niższą opłatę.

Pismo, stwierdzające umowę w przedmiocie otwarcia kredytu, podlega - o ile chodzi

o kredyt wekslowy - opłacie w wysokości 3 zł., w innych przypadkach - opłacie w wysokości

0,1% od sumy kredytu. Nie podlega opłacie pismo, stwierdzające przyrzeczenie udzielenia

pożyczki w kwocie ściśle określonej.

Za pismo, stwierdzające umowę przygotowawczą, uważa się również pokwitowanie z otrzymania

zadatku.

Punktacje, t. j. pisma, tymczasowo stwierdzające istotne punkty umowy, a wiążące kontrahentów

tak, jak umowa ostateczna, podlegają opłacie, ustanowionej dla tego rodzaju umowy,

jaką stwierdzają punktacje.

Opłatę, uiszczoną przy spisaniu punktacyj, potrąca się od opłaty, należnej od umowy

ostatecznej w razie jej spisania.

Pokwitowania z odbioru pieniędzy, papierów wartościowych i innych przedmiotów podlegają

zasadniczo opłacie 20 gr.

Jeżeli jednak pokwitowanie zawiera zarazem zezwolenie na wykreślenie wpisu w księdze

wieczystej, to podlega opłacie według art. 139.

Jeżeli pismo, stwierdzające czynność prawną, wymienioną w art. 72, 90, 93, 95, 96,

103, 114, 115, 116, 118 lub 134, ujęto w formę pokwitowania, to rozdział niniejszy

nie ma zastosowania i pismo takie podlega opłacie stosownie do rodzaju tej czynności

prawnej, którą stwierdza.

Wolne są od opłaty stemplowej pokwitowania

1)

stwierdzające odbiór przedmiotów, których wartość nie przewyższa 50 zł.;

2)

stwierdzające zwrot pieniędzy, złożonych na oprocentowanie przedsiębiorstwu, trudniącemu

się czynnościami bankierskiemi (art. 118), jeżeli zwrócona kwota nie przewyższa 100

zł.;

3)

umieszczone w tekście tej umowy, której wykonanie stwierdzają (art. 2), oraz umieszczone

na rachunkach, a dotyczące należności, stwierdzonej rachunkiem;

4)

wydawane w obrocie wewnętrznym jednego i tego samego przedsiębiorstwa, w szczególności

też między jego oddziałami;

5)

tyczące się uiszczenia daniny publicznej lub kary pieniężnej albo zwrotu nienależnie

uiszczonej daniny lub kary;

6)

stwierdzające odbiór wynagrodzenia za świadczenia, stanowiące obowiązek publiczno-prawny;

7)

stwierdzające spłatę kapitału lub odsetek w przypadkach pomocy kredytowej, przewidzianych

w punkcie 4 art. 120;

8)

wydane przez Skarb Rzeczypospolitej, przez Bank Polski oraz przez osoby, wymienione

w art. 16;

9)

stwierdzające odbiór kwot, należnych z tytułu stosunku służbowego;

10)

stwierdzające odbiór od spółdzielni: udziału, dopłaty i udziału w zyskach, jak również

uiszczenie dopłaty na rzecz spółdzielni;

11)

stwierdzające uiszczenie sumy, należnej z powodu sprzedaży zagranicznych środków płatniczych

lub złota i srebra w sztabach lub papierów wartościowych albo na mocy: wekslu, czeku,

przekazu przenośnego zapomocą indosu (art. 127), składowego dowodu zastawniczego (warrantu),

lub obligu na zlecenie (art. 301 kodeksu handlowego austriackiego i § 363 kodeksu

handlowego niemieckiego);

12)

tyczące się obrotu pocztowego i telegraficznego, jako też przewozu kolejami żelaznemi

i statkami;

13)

tyczące się obrotu oszczędnościowego i czekowego Pocztowej Kasy Oszczędności, Centralnej

Kasy Spółek Rolniczych, gminnych kas pożyczkowo-oszczędnościowych i spółdzielni, należących

do związku rewizyjnego (art. 68 i 70 ustawy z dnia 29 października 1920 r. Dz. U.

R. P. Nr. 111, poz. 733);

14)

tyczące się stosunków prawnych między spółdzielnią a jej członkami, o ile te stosunki

mieszczą się w granicach działalności podstawowej, określonej statutem.

tegoż prawa otrzymuje brzmienie następujące

„

Wykupujący winien zwrócić nabywcy opłatę stemplową, uiszczoną od aktu, na mocy którego

majątek został nabyty

”

.

Uwaga do tegoż artykułu ulega skreśleniu.

Punkt 2 art. 1439 rosyjskiej ustawy postępowania sądowego cywilnego (wyd. z 1914 r.)

otrzymuje brzmienie następujące: „2) kwotę, równającą się opłacie stemplowej, którą

uiszczono od aktu kupna (prawo cywilne, art. 1367, punkt 3 i art. 1371)”.

Do uiszczenia opłaty jest obowiązana osoba, wydająca pokwitowanie, a przy pokwitowaniach,

wystawionych zagranicą - odbiorca

O ile opłaty nie pobiera notariusz lub sąd (art. 27, 28, 30, 31), należy ją uiścić

przy podpisaniu pokwitowania - względnie w ciągu trzech tygodni po odbiorze pokwitowania

z zagranicy - zapomocą skasowania znaczków stemplowych przez ich przepisanie początkowemi

lub końcowemi wyrazami tekstu albo datą skasowania i nazwiskiem lub firmą kasującego,

a w przypadkach wydawania kwitów z księgi grzbietowej - w sposób, przewidziany w art.

26.

Podwyżkę stemplową (art. 42) oblicza się w wysokości 25-krotnej.

Pisma, stwierdzające czynności prawne, unormowane przez prawo prywatne, a niewymienione

w rozdziałach: dziesiątym do dwudziestego ósmego, jak również pisma, wymienione w

punkcie b) art. 4, podlegają opłacie według artykułu niniejszego, jeżeli je sporządzono

lub uwierzytelniono sądownie lub notarjalnie albo zgłoszono do rejestracji (na obszarze,

na którym obowiązuje prawo cywilne rosyjskie).

Opłata wynosi zasadniczo 3 zł. O ile jednak wartość przedmiotu może być określona

i jest w treści pisma wyrażona sumą pieniężną, nie przenoszącą 1000 zł., ale wyższą

niż 100 zł., to opłata wynosi 1 zł.; o ile zaś suma ta nie przenosi 100 zł. - opłata

nie należy się.

Wolne są od opłaty

1)

zezwolenia na wykreślenie wpisu w księdze wieczystej w przypadkach, wymienionych w

art. 137;

2)

wszelkie pisma, wymienione w ustępie pierwszym niniejszego artykułu, jeżeli wystawcą

pisma jest wyłącznie Bank Polski.

Opłacie stemplowej podlegają podania, wnoszone do urzędów państwowych oraz protokóły,

spisane przez te urzędy, a zastępujące podania.

Podania, wnoszone do urzędów samorządowych w sprawach, należących do ich zakresu działania,

nie podlegają opłatom w myśl niniejszej ustawy nawet w tych wypadkach, gdy dla rozstrzygnięcia

sprawy jest niezbędny udział władzy państwowej.

Z postanowień części pierwszej ustawy niniejszej stosuje się do opłat od podań jedynie

art.: 18, 34, 38, 39, 50 i 51.

Ustawy niniejszej nie stosuje się do podań, wnoszonych

1)

do sądów (powszechnych i szczególnych) w tych rodzajach postępowania, których tyczą

się postanowienia o opłatach sądowych;

2)

do polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i konsulatów;

3)

do urzędów państwowych w Polsce za pośrednictwem konsulatów polskich; podania takie

podlegają przepisom o opłatach konsularnych (art. 25 ustawy z dnia 11 listopada 1924 r.

Dz. U. R, P. Nr. 103, poz. 944);

4)

do państwowych urzędów miar o dokonanie czynności legalizacyjnych lub rzeczoznawczych;

5)

do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach, tyczących się ochrony

wynalazków, wzorów lub znaków towarowych;

6)

do archiwów państwowych;

7)

do Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie oraz do podwładnych mu organów;

8)

w postępowaniu przed urzędami rozjemczemi do spraw najmu (art. 14-22 ustawy z dnia

11 kwietnia 1924 r. Dz. U. R. P. Nr. 39, poz. 406);

9)

w postępowaniu, tyczącem się operatów pomiarowych (katastralnych);

10)

w postępowaniu, tyczącem się uregulowania struktury drobnych gospodarstw rolnych (scalania

gruntów, podziału wspólnot, likwidacji lub ścisłego określenia rozmiaru serwitutów,

zamiany gruntów) oraz w postępowaniu urzędów ziemskich, przewidzianem w art. 31 ustawy

z dnia 11 sierpnia 1923 r. (Dz. U. R. P. Nr. 90, poz. 706);

11)

w postępowaniu, przewidzianem w ustawie elektrycznej z dnia 21 marca 1922 r. (Dz.

U. R. P. Nr. 34 poz. 277);

12)

w sprawie zezwolenia na publiczne wyświetlanie obrazów i reklam;

13)

w gospodarczych sprawach urzędów państwowych, a w szczególności podań, tyczących się

a)

stosunku do kolei żelaznych, poczty, telegrafu, telefonu, pocztowej kasy oszczędności

i innych urządzeń użyteczności publicznej, o ile te przedsiębiorstwa i urządzenia

są własnością Państwa lub pozostają pod jego zarządem,

b)

zezwolenia na produkcję lub sprzedaż przedmiotów monopolowych,

c)

wynagrodzenia szkody lub zwrotu wydatków, poniesionych celem zapobieżenia szkodzie,

d)

majątków prywatnych, pozostających pod zarządem Państwa.

Wolne są od opłat stemplowych podania

1)

zawierające wnioski w sprawach publicznych albo wiadomości, udzielone w sprawie publicznej

w myśl obowiązującego przepisu lub na żądanie władzy; w szczególności wolne są od

opłat stemplowych podania w sprawach budowy szkół, regulacji rzek, zabudowania górskich

potoków, meljoracyj rolnych, budowy mostów i t. p.;

2)

tyczące się wyborów do Sejmu i Senatu, do ciał reprezentacyjnych samorządowych i do

komisyj podatkowych;

3)

w sprawach służby wojskowej, osobistych świadczeń wojennych i obowiązku odstępowania

na rzecz Państwa zwierząt pociągowych i wozów;

4)

osób, odznaczonych za zasługi publiczne, jeżeli podanie tyczy się odznaczenia;

5)

osób, które pozostają lub pozostawały w służbie Państwa, związków komunalnych lub

innych związków przymusowych oraz członków rodzin tych osób - w sprawach, tyczących

się stosunku służbowego, jak również podania o posady w urzędach państwowych;

6)

w sprawach nauki, szkolnictwa i oświaty pozaszkolnej;

7)

tyczące się ustawowo nakazanych zwolnień, obniżek lub odroczeń w zakresie danin publicznych;

8)

o zwrot daniny publicznej, nienależnie pobranej, jeżeli ją uiszczono bez wymiaru urzędowego,

lub w kwocie wyższej niż ustalona urzędownie;

9)

w sprawie nadania ziemi na mocy ustawy o wykonaniu reformy rolnej, nadania ziemi żołnierzom

wojska polskiego lub inwalidom wojennym, jako też w sprawach, tyczących się pomocy

kredytowej dla osadników i reemigrantów;

10)

w sprawie przymusowego wywłaszczenia na użytek publiczny, jak również w sprawie przejęcia

przez Skarb Państwa nieruchomości na cele parcelacji i osadnictwa, wnoszone przez

osoby, których majątek ulega wywłaszczeniu lub przejęciu;

11)

tyczące się ubezpieczeń przymusowych;

12)

w sprawach, należących do zakresu działania Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej

i podwładnych temuż Ministerstwu urzędów, o ile zawierają prośbę o pracę, ochronę

lub opiekę albo zgłoszenie zapotrzebowania pracowników, lub o ile tyczą się rejestracji

związków zawodowych i pracowniczych kas przezorności, jak również w sprawach, tyczących

się umów zbiorowych;

13)

wnoszone przez spółdzielnie i przez związki rewizyjne do Rady Spółdzielczej w zakresie

jej właściwości, jako też wnoszone przez związki rewizyjne do innych władz państwowych

w sprawach spółdzielni;

14)

tyczące się spraw, należących do zakresu działania instruktora stowarzyszeń przemysłowo-rzemieślniczych;

15)

tyczące się czynów, za które grozi kara, przewidziana w kodeksie karnym albo w przepisach

administracyjnych lub skarbowych, w szczególności też występków i wykroczeń służbowych;

16)

tyczące się nabycia i utraty obywatelstwa drogą opcji, opartej na traktacie międzypaństwowym;

17)

osób, których stan niezamożności jest niewątpliwie znany urzędowi, mającemu załatwić

podanie, jeżeli uiszczenie opłaty nie jest możliwe bez dotkliwego uszczerbku majątkowego;

18)

osób, dotkniętych klęską żywiołową, o zapomogi lub ulgi;

19)

w sprawach pomocy państwowej na odbudowę budynków, zniszczonych lub uszkodzonych na

skutek działań wojennych;

20)

wnoszone na mocy ustawy o organizacji odbudowy technicznej wsi, miast i miasteczek

(Dz. U. R. P. z r. 1920 Nr. 24 poz. 143): w sprawie świadczeń przymusowych, wywłaszczenia

lub regulacji działek budowlanych;

21)

w sprawach publicznych zgromadzeń i wykładów;

22)

o zezwolenie na urządzenie widowiska lub koncertu publicznego, jeżeli dochód jest

przeznaczony w całości na cele społeczne, oświatowe lub kulturalne;

23)

o wydanie świadectw, których posiadanie jest nakazane przez obowiązujące przepisy

ze względów publicznych, świadectw szczepienia ospy oraz świadectw ubóstwa;

24)

o zezwolenie na przekazanie waluty obcej zagranicę, jeżeli kwota, która ma być przekazana,

nie przewyższa 200 zł.;

25)

o wydanie wyciągów i innych świadectw z akt stanu cywilnego;

26)

o zaświadczenie na wtóropisie, odpisie lub tłumaczeniu (art. 3), iż opłatę od pisma

pierwszego uiszczono.

Podanie, od którego opłatę uiszczono, wniesione do urzędu niewłaściwego, a następnie

skierowane dokąd należy, nie podlega ponownej opłacie.

Uwolnienie osobiste od opłat, przewidzianych w rozdziale niniejszym, służy

1)

Skarbowi Rzeczypospolitej oraz osobom, wymienionym w art. 16;

2)

związkom komunalnym i innym związkom przymusowym na obszarze Rzeczypospolitej;

3)

kościołom i gminom wyznaniowym, przez Państwo Polskie uznanym;

4)

Bankowi Polskiemu;

5)

gminnym kasom pożyczkowo-oszczędnościowym;

6)

państwom obcym - z zastrzeżeniem wzajemności.

Uwolnienie, służące fundacjom, zakładom i zrzeszeniom (punkt 1), tyczy się również

podania o zatwierdzenie statutu.

Tytułem opłaty od podania należy uiścić zasadniczo

1)

w każdym przypadku 3 zł.,

2)

po 50 gr. od każdego załącznika, jako też od każdego dalszego egzemplarza lub odpisu

podania, wraz z niem złożonych. Opłata od załącznika należy się bez względu na to,

czy jest nim oryginał czy odpis i czy od niego uiszczono już poprzednio jakąkolwiek

opłatę, czy nie uiszczono. Jeżeli jednak załącznikami do podania są papiery wartościowe,

to nie podlegają opłacie jako załączniki.

Podanie ponowne, przy którem jedynie zostają złożone załączniki, potrzebne do załatwienia

pierwszego podania, nie podlega opłacie; od załączników opłaca się jednak po 50 gr.

od sztuki.

Opłacie w wysokości 10 zł. w każdym przypadku oraz w wysokości 50 gr. od każdego załącznika,

dalszego egzemplarza i odpisu (według zasad, podanych w art. 145) podlegają

1)

podania o zezwolenie na prowadzenie przedsiębiorstwa zarobkowego, albo na urządzenie

lub zmianę instalacji w zakładzie takiego przedsiębiorstwa, jeżeli załatwienie podania

według obowiązujących przepisów wymaga oględzin na miejscu;

2)

podania o nadanie uprawnień górniczych;

3)

podania o wpis do księgi wodnej.

Podanie, w którem petent żąda zmiany decyzji, wydanej w przedmiocie daniny publicznej

(podatku, opłaty, cła), podlega opłacie w wysokości 2 zł. Jeżeli jednak suma sporna

nie przewyższa 100 zł., to opłata przy sumie spornej, przewyższającej 50 zł., wynosi

50 gr.; przy sumie zaś, nie przekraczającej 50 zł., podanie jest wolne od opłaty.

Od załączników, egzemplarza drugiego i następnych oraz odpisów opłata nie należy się.

Podanie, wniesione do urzędu państwowego przez jedną osobę, choćby dotyczyło dwu lub

więcej przedmiotów, podlega jednokrotnej opłacie według stopy najwyższej.

Podanie, wniesione przez dwie lub więcej osób albo przez ustawowego zastępcę lub pełnomocnika

dwu lub więcej osób, podlega opłacie jednokrotnej wtedy tylko, gdy pochodzi od współwłaścicieli

i dotyczy ich majątku wspólnego lub jeżeli wyrażone w podania żądanie opiera się na

tych samych tytułach prawnych. W braku powyższych warunków opłatę należy uiścić tyle

razy, ile osób wymieniono w podaniu w charakterze petentów.

Na żądanie osoby, składającej podanie, będzie wydane pokwitowanie z przyjęcia podania,

wymieniające: imię i nazwisko lub firmę petenta, krótką treść podania oraz kwotę uiszczonej

opłaty stemplowej. Pokwitowanie takie podlega opłacie 20 gr.

Za załatwienie podań, wniesionych do urzędów państwowych, a nie wymienionych w art.

141, nie mogą być pobierane żadne opłaty, nieprzewidziane w niniejszej ustawie (w

szczególności też opłaty tytułem zwrotu kosztów papieru lub druku).

Postanowienie powyższe nie zmienia jednak obowiązujących przepisów w przedmiocie zwrotu

kosztów podróży, oględzin (w szczególności też badań lekarskich, chemicznych i t.

p.), oraz ogłoszeń.

Opłatę uiszcza się przez naklejenie znaczków stemplowych na pierwszej stronicy podania.

Można ją uiścić także gotówką w kasie skarbowej i dołączyć do podania kwit kasowy

lub uzyskać pokwitowanie kasy na samem podaniu.

Przy wniesieniu podania drogą telegraficzną umieszcza się znaczki stemplowe lub kwit

kasowy na blankiecie telegramu. Urząd, przyjmujący telegram, wymienia kwotę uiszczonej

opłaty w tekście telegramu lub zaznacza, że opłaty nie uiszczono; przy ustaleniu należności

za telegram liczy się również wyrazy, tyczące się opłaty stemplowej.

Podaniu, podlegającemu opłacie, jeżeli jej wcale nie uiszczono lub uiszczono niedostatecznie,

urząd nadaje bieg właściwy dopiero po uiszczeniu należnej opłaty. Urząd wzywa petenta,

względnie jednego z petentów, do uiszczenia kwoty, której brakuje. Przeciw temu wezwaniu

niema środka odwoławczego.

Urząd ma jednak załatwić podanie mimo nieuiszczenia lub niedostatecznego uiszczenia

opłaty

a)

jeżeli za niezwłocznem załatwieniem przemawiają względy publiczne lub wzgląd na poważny

interes petenta;

b)

jeżeli wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin prekluzyjny;

c)

jeżeli podanie wniosła osoba, zamieszkała zagranicą, bez pośrednictwa konsulatu polskiego.

W przypadkach, przewidzianych w punktach a), b), urząd wzywa petenta, względnie jednego

z petentów, aby w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia wezwania uiścił opłatę stemplową

wraz z kosztami doręczenia; w razie bezskutecznego upływu tego terminu urząd zarządza

przymusowe ściągnięcie kwot, wymienionych w wezwaniu wraz z kosztami egzekucyjnemi;

sposób ściągnięcia określi rozporządzenie.

W przypadku, przewidzianym w punkcie c), urząd przesyła odpowiedź na podanie właściwemu

konsulatowi polskiemu, który ją doręcza petentowi za uprzedniem pobraniem opłaty konsularnej.

Opłata, nienależnie od podania uiszczona, zostanie zwrócona na wniosek petenta, złożony

- nie później niż w ciągu miesiąca od dnia uiszczenia - temu urzędowi, do którego

wniesiono podanie, względnie temu, od którego otrzymano wezwanie do uiszczenia opłaty

(art. 152).

Urząd przesyła wniosek wraz ze swą opinją tej izbie skarbowej, w której okręgu ma

siedzibę, celem wydania decyzji co do zwrotu opłaty. Zwrot opłat, nienależnie uiszczonych

od podań, skierowanych do Ministerstwa Skarbu, zarządza to Ministerstwo.

Świadectwa, wydawane przez urzędy państwowe, nie wyłączając sądów i notariuszów, podlegają

zasadniczo opłacie w wysokości 3 zł.

Świadectwa szkolne, dowody osobiste, zawierające zezwolenie na wyjazd zagranicę, protesty

weksli, czeków i innych dokumentów, sporządzone przez urzędy pocztowe, jako też świadectwa,

wydawane w postępowaniach, wymienionych w art. 141, nie podlegają opłatom stemplowym,

przewidzianym w ustawie niniejszej.

Poza przypadkami, przewidzianemi w ustępie poprzednim, za wydanie świadectwa przez

urząd państwowy nie ma być pobrana żadna opłata, nieprzewidziana w niniejszej ustawie

(w szczególności też tytułem zwrotu kosztów papieru lub druku); postanowienie to nie

dotyczy kosztów ogłoszeń.

Z postanowień części pierwszej niniejszej ustawy stosuje się do opłat od świadectw

jedynie art. 18, 38, 39, 50 i 51.

, 157, 158, 160 i 161 ustawy o opłatach stemplowych - z wyłączeniem postanowień, które

dotyczą notarjuszów - mają zastosowanie również do świadectw, niewymienionych w taryfie,

dołączonej do cesarskiego rozporządzenia, a wydawanych stronom w ich sprawach prywatnych

przez sądy i urzędy wymiaru sprawiedliwością

Poświadczenie zgodności z pierwopisem odpisu, przeznaczonego dla zbioru dokumentów

księgi wieczystej, jest wolne od opłaty stemplowe

Wyciągi i inne świadectwa z akt stanu cywilnego (z ksiąg metrykalnych) podlegają od

każdego zaświadczonego faktu urodzin, zaślubin lub śmierci

a)

opłacie w wysokości 3 zł., jeżeli są wydawane poza obszarem, na którym obowiązuje

kodeks cywilny niemiecki, o ile koszty utrzymania urzędu stanu cywilnego ponosi Państwo;

b)

opłacie w wysokości 1 zł. w innych przypadkach.

Wolne są od opłaty - pod warunkiem wzajemności - wyciągi i inne świadectwa z akt stanu

cywilnego, tyczące się wymienionych w art. 88 osób urzędowych, wchodzących w skład

przedstawicielstw dyplomatycznych i konsularnych oraz członków ich rodzin.

Opłatom wyższym ponad zasadniczą (art. 155) podlegają

opłata wynosi

1) akt nadania obywatelstwa polskiego

50 zł.

2) akt zezwolenia na zmianę nazwiska

200 zł.

Władza, nadająca obywatelstwo lub zezwalająca na zmianę nazwiska, może zwolnić petenta

od opłaty całkowicie lub częściowo ze względu na jego stan majątkowy lub ze względów

natury publicznej.

3) zezwolenie na nabycie nieruchomości przez obcokrajowca 1% od nominalnej

sumy nabycia (art. 3 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. Dz. U. R. P. Nr. 31 poz. 178),

ile więcej jednak jak 500 zł

4) zatwierdzenie statutu spółki akcyjnej lub komandytowo-akcyjnej albo zmian w statucie,

jak również zezwolenie spółce zagranicznej na działalność w Państwie Polskiem lub

na powiększenie kapitału

100 zł.

5) zezwolenie na stałe prowadzenie przedsiębiorstwa zarobkowego, wymagającego koncesji

20 zł.

Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu może obniżyć

opłatę dla niektórych kategoryj przedsiębiorstw do 3 zł.

6) zezwolenie na przedłużenie godzin wstępu do lokalu publicznego (restauracji i t.

p.) ponad czas, przewidziany w przepisach policyjnych, udzielone na czas dłuższy niż

trzy doby

50 zł.

7) akt nadania górniczego

25 zł.

8) karty łowieckie, wydane na czas dłuższy niż jeden dzień

10 zł.

Wolne są od opłaty karty łowieckie, wydawane funkcjonariuszom zarządów lasów państwowych

oraz straży łowieckiej prywatnej zatwierdzonej i zaprzysiężonej przez władzę państwową.

Opłacie w wysokości 1 zł. od każdej stronicy pełnej lub zaczętej podlegają: wypisy

z aktów notarjalnych oraz sporządzone przez urzędy państwowe drugie i dalsze egzemplarze

dokumentów urzędowych, równobrzmiące z egzemplarzem pierwszym i zaopatrzone w podpis

równorzędny. Takiej samej opłacie podlegają odpisy i wyciągi, sporządzone i poświadczone

przez urzędy państwowe, z wyjątkiem tych, które sporządza i poświadcza notarjusz;

te ostatnie podlegają opłacie po 20 gr. od każdej pełnej lub zaczętej stronicy.

Poświadczenia zgodności z pierwopisem wtóropisów, odpisów i wyciągów, sporządzonych

nieurzędownie (przez same strony), podlegają

a)

w razie poświadczenia przez notariusza - opłacie po 20 gr. od każdej pełnej lub zaczętej

stronicy;

b)

w razie poświadczenia zgodności przez inny urząd państwowy - opłacie w wysokości 50

gr. od każdej pełnej lub zaczętej stronicy.

Jeżeli pierwopis podlega opłacie stemplowej w myśl niniejszej ustawy, to kwota opłaty,

przewidzianej w niniejszym artykule, nie może przewyższać opłaty, należnej od pierwopisu.

Poświadczenie własnoręczności podpisu lub znaku ręcznego przez urząd państwowy - z

wyjątkiem poświadczenia, dokonanego przez notarjusza - podlega opłacie w wysokości

1 zł.; opłatę pobiera się od każdego poświadczonego podpisu; suma opłat za poświadczenie

podpisów, umieszczonych na tym samym dokumencie, nie może jednak przewyższać 3 zł.

Poświadczenie własnoręczności przez notarjusza nie podlega opłacie stemplowej. Poświadczenie

zdolności osobistej, dokonane jednocześnie z poświadczeniem własnoręczności podpisu

(znaku ręcznego), nie podlega opłacie.

Protesty weksli, czeków i innych dokumentów, sporządzone przez notarjusza, podlegają

opłacie, gdy suma dokumentu przewyższa 250 zł., a mianowicie; przy sumie wyższej niż

250 zł., a nie przewyższającej 500 zł. - w wysokości 50 gr., przy sumie ponad 500

zł., a nie przewyższającej 1000 zł. - w wysokości 1 zł., przy sumie ponad 1000 zł.

do 2000 zł. - w wysokości 2 zł., a przy sumie wyższej niż 2000 zł. - w wysokości 3

zł.

Opłatę oblicza się od każdego zaprotestowanego dokumentu, choćby protest dwóch lub

więcej dokumentów był objęty jednym aktem.

Wolne są od opłaty

1)

świadectwa, wydawane w sprawach, wymienionych w punktach 1 - 24 art. 142;

2)

zaświadczenia o dokonaniu zgłoszeń, przewidzianych w art. 21 (ustępie przedostatnim)

i w art. 22;

3)

świadectwa, wydawane osobom, wymienionym w art. 144.

Uwolnienia te nie tyczą się opłat, przewidzianych w art. 157.

Opłatę od świadectw uiszcza się zapomocą znaczków stemplowych, albo gotówką w kasie

skarbowej. Wyjątek stanowią świadectwa, wydawane przez notarjusza, mającego siedzibę

poza obszarem, na którym obowiązuje kodeks cywilny austrjacki; opłatę od tych świadectw

uiszcza się gotówką do rąk notarjusza (art. 28).

W razie uiszczenia opłaty gotówką w kasie skarbowej urząd, wydający świadectwo, ma

na niem wymienić kwotę opłaty, datę i miejsce jej uiszczenia oraz pozycję dziennika

kasowego. Wydanie świadectwa lub umieszczenie w gazecie urzędowej ogłoszenia, zastępującego

świadectwo, jest uzależnione od uprzedniego uiszczenia opłaty; przeciw decyzji w tym

przedmiocie niema środka odwoławczego.

Osobie, zamieszkałej zagranicą, może być wydane świadectwo mimo nieuiszczenia opłaty,

za pośrednictwem właściwego konsulatu polskiego, który doręcza świadectwo za uprzedniem

pobraniem opłaty stemplowej. Rozporządzenie określi walutę, w której opłata ma być

uiszczona i ewentualnie kurs przerachowania.

Do zwrotu nienależnie uiszczonych opłat od świadectw stosuje się przepisy art. 153.

Ustęp pierwszy art. 60 pruskiej ustawy z dnia 21 września 1899 r. o postępowaniu w

sprawach niespornych (Zb. Praw str. 249) otrzymuje brzmienie następujące

„

Uwierzytelnienie podpisu lub znaku ręcznego jest dopuszczalne tylko w razie umieszczenia

ich pod już napisanym tekstem dokumentu

”

.

W art. 1367 prawa cywilnego rosyjskiego (tom X cz. I Zb. Pr. ces. ros. wyd. z 1914 r.)

ulega skreśleniu w nawiasie,- umieszczonym przy końcu tekstu, wyraz „uwaga”.

Strony, zawierające umowę, mogą umówić się, która z nich ma uiścić opłatę stemplową

od umowy, lub w jakiej mierze każda strona ma się przyczynić do uiszczenia opłaty.

W braku takiego postanowienia w umowie ma każda strona uiścić połowę opłaty. Jeżeli

jednak w myśl art. 16, 55 lub 88 należy się Skarbowi Państwa tylko połowa opłaty,

to w braku odmiennego postanowienia w umowie jest obowiązana do uiszczenia tylko ta

strona, na której ciąży obowiązek uiszczenia w myśl powołanych postanowień.

Posiadaczowi pisma albo odpisu lub tłumaczenia, wymienionemu w punkcie c) art. 15,

względnie odbiorcy wekslu lub przekazu (art. 125, ustęp drugi i art. 127, ustęp pierwszy),

służy prawo regresu przeciw osobom, które były obowiązane do uiszczenia opłaty, zanim

pismo doszło do jego rąk. Prawo regresu obejmuje całą kwotę opłaty, uiszczonej przez

posiadacza (odbiorcę) pisma w granicach należności.

Przepisy powyższe normują jedynie stosunek prywatno-prawny między stronami i nie mają

znaczenia dla stosunku publiczno-prawnego między Skarbem Państwa a obu stronami umawiającemi

się; ten ostatni stosunek ocenia się wyłącznie według przepisów części pierwszej i

drugiej ustawy niniejszej.

Ilekroć w ustawie niniejszej jest użyte wyrażenie „księga wieczysta”, należy przez

nie rozumieć również księgi: hipoteczną, gruntową, górniczą, naftową i kolejową.

Przepisy niniejszej ustawy, dotyczące wpisu do księgi wieczystej, stosuje się na obszarze

obowiązywania kodeksu cywilnego austriackiego również do złożenia dokumentu (§§ 434,

436, 451 powołanego kodeksu według noweli III).

Ustęp pierwszy art. 65 będzie stosowany również do tych umów w przedmiocie praw do

ciał kopalnych (punkty 1 lub 2 art. 64), które zawarto przez wejściem niniejszej ustawy

w życie.

Nie nastąpi zwrot opłat, które uiszczono od umów takich, zgodnie z przepisami dotychczasowemi,

przed wejściem niniejszej ustawy w życie.

O ile od pism, wymienionych w punkcie 4 art. 69 lub w punkcie 4 art. 91 (liftów handlowych

i t. p.), a sporządzonych przed wejściem niniejszej ustawy w życie, nie uiszczono

do tego terminu opłaty, należącej się według przepisów dotychczasowych, ani nie wymierzono

owej opłaty nakazem płatniczym, wydanym przed ogłoszeniem niniejszej ustawy, to opłata

ulega umorzeniu.

Opłacie, przewidzianej w art. 89, podlega również umowa o najem skrzynki depozytowej,

zawarta przed dniem 1 stycznia 1927 r., a mająca jeszcze obowiązywać po tym terminie.

Za podstawa wymiaru opłaty od takiej umowy przyjmuje się tylko tę część ceny najmu,

która przypada za czas po dniu 31 grudnia 1926 r.

Opłaty, przewidziane w art. 102, 103, 105 i 110, będą pobierane w wysokości \%, o

ile staną się wymagalne do końca 1929 r.

Minister Skarbu władny jest do końca 1928 r. przyznawać w przypadkach przekształcenia

lub fuzji spółek, zasługujących na szczególne uwzględnienie, ulgi dalej idące, niż

przewidziane w art. 107, lub zupełne zwolnienie od opłat.

Opłata od papierów wartościowych zagranicznych, przewidziana w art. 110 oraz w ustępie

przedostatnim art. 114, nie należy się

1)

jeżeli papier wartościowy wypuszczono przed dniem 1 listopada 1918 r. na obszarze

Rosji lub monarchji austrjacko-węgierskiej, albo

2)

przed dniem 15 lipca 1922 r. na obszarze Rzeszy Niemieckiej,

3)

jeżeli papier wartościowy, wydany poza obszarami, wymienionemi w punktach 1 i 2, zaopatrzono

przed dniem 1 listopada 1918 r. w urzędowy dowód uiszczenia opłaty na rzecz państwa

rosyjskiego lub państw, które wchodziły w skład monarchji austrjacko-węgierskiej albo

papier taki zaopatrzono przed dniem 15 lipca 1922 r. w urzędowy dowód uiszczenia opłaty

na rzecz Rzeszy Niemieckiej;

4)

jeżeli przed wejściem ustawy niniejszej w życie papier wartościowy zagraniczny zaopatrzono

w urzędowy dowód uiszczenia opłaty na rzecz Skarbu Państwa Polskiego.

Z dniem wejścia ustawy niniejszej w życie przestają obowiązywać przepisy następujące

1)

austrjacka ustawa o stemplach i taksach z dnia 27 stycznia 1840 r. (Zb. ust. sąd.

Nr. 404);

2)

austrjacka ustawa należytościowa z dnia 9 lutego 1850 r. (Dz. P. P. Nr. 50) - o ile

art. 172 i 173 nie zawierają postanowień odmiennych;

3)

ustęp ostatni § 149 austriackiej ustawy notarjalnej z dnia 25 lipca 1871 r. (Dz. P.

P. Nr. 75);

4)

rosyjski zbiór ustaw o opłatach (tom V Zb. Praw ces. ros. wyd. z 1903 r.);

5)

pruska ustawa o podatku stemplowym w brzmieniu obwieszczenia z dnia 30 czerwca 1909 r.

(Zb. Pr. str. 535);

6)

postanowienia pruskiej ustawy o kosztach sądowych (Zb. Pr. z 1910 r. str. 183), jak

również niemieckiej ustawy o kosztach sądowych (Dz. Pr. Rz. Niem. z 1878 r. str. 141;

z 1881 r. str. 178; z 1898 r. str. 659; z 1909 r. str. 475; z 1916 r. str. 1263),

dotyczące podatku stemplowego;

7)

postanowienia art. 1683 i 1684 rosyjskiego prawa cywilnego (tom X, część I Zb. Praw

ces. ros. wyd. z 1914 r.), o ile dotyczą opłat stemplowych;

8)

art. 462, 1162 i 1394

9)

rozporządzenie b. Gen, Gubernatora warszawskiego z dnia 19 lipca 1916 r. o poborze

opłat stemplowych (Dz. Rozp. Nr. 40 poz. 126 i 127);

10)

niemiecka ustawa stemplowa w brzmieniu, usiało cm ustawą z dnia 26 lipca 1918 r. (Dz.

Pr. str. 799);

11)

dekret z dnia 7 lutego 1919 r. w przedmiocie opłat od podań oraz od świadectw urzędowych

(Dz. P. P. P. Nr. 14 poz. 145);

12)

ustawa z dnia 8 czerwca 1920 r. o podatku od skrzynek depozytowych (safes) (Dz. U.

R. P. Nr. 50 poz. 305);

13)

ustawa z dnia 16 lipca 1920 r. o opłatach stemplowych od ubezpieczeń (Dz. U. R. P.

Nr. 75 poz. 509);

14)

punkt 13 obwieszczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 3 czerwca 1921 r. (Monitor

Polski Nr. 136 poz. 192);

15)

ustawa z dnia 2 lipca 1921 r. o podatku giełdowym (Dz. U. R. P. Nr. 73 poz. 500);

16)

ustawa z dnia 26 października 1921 r. o opłatach stemplowych od weksli (Dz. U. R.

P. z r. 1922 Nr. 38, poz. 313);

17)

ustawa z dnia 28 października 1921 r. o opłatach stemplowych od rachunków i poświadczeń

odbioru sum pieniężnych lub innych przedmiotów wartościowych (Dz. U. R. P. Nr. 92

poz. 676);

18)

dekret Nr. 446 Prezesa Tymczasowej Komisji Rządzącej Litwy Środkowej z dnia 27 grudnia

1921 r. w przedmiocie podatku stemplowego (Dz. Urz. T. K. Rz. Nr. 1 z r. 1922);

19)

ustawa z dnia 7 kwietnia 1922 r. w przedmiocie podwyższenia i zrównania stawek przy

niektórych opłatach stemplowych (należytościach) (Dz. U. R. P. Nr. 38 poz. 315) oraz

rozporządzenia, wydane na mocy art. 6 tej ustawy;

20)

ustawa z dnia 26 września 1922 r. w przedmiocie ustalenia wartości celem wymiaru opłat

stemplowych (Dz. U. R. P. Nr. 89 poz. 807);

21)

ustawa z dn. 26 września 1922 r. w przedmiocie skutków prawnych zatajenia części ceny

w umowach o sprzedaż lub zamianę (Dz. U. R. P. Nr. 90 poz. 827);

22)

ustawa z dnia 11 grudnia 1924 r. w przedmiocie opłat stemplowych, które mają płacić

spółdzielnie (Dz. U. R. P. z 1925 r. Nr. 1 poz. 2);

23)

następujące przepisy, obowiązujące na obszarze górnośląskiej części województwa śląskiego

a)

niemiecka ustawa o opłatach stemplowych od weksli w brzmieniu obwieszczenia z dnia

21 lipca 1909 r. (Dz. Pr str. 825);

b)

niemiecka ustawa o podatku od nabycia nieruchomości z dnia 12 września 1919 r. (Dz.

Pr. str. 1617);

c)

niemiecka ustawa o, podatku od ubezpieczeń z dnia 8 kwietnia 1922 r. (Dz. Pr. str.

400);

d)

rozporządzenia, wydane na podstawie art. 4 ustawy z dnia 19 grudnia 1923 r. (Dz. U.

R. P. Nr. 134 poz. 1109);.

24)

wszystkie nowele do przepisów, wyżej przytoczonych, z wyjątkiem wymienionych w art.

172 i 173.

Nadto tracą moc obowiązującą z dniem wejścia ustawy niniejszej w życie wszelkie inne

przepisy dotychczasowe w przedmiotach, unormowanych ustawą niniejszą - z wyjątkiem

postanowień o opłatach stemplowych, zawartych w umowach międzypaństwowych, w ustawie

z dnia 31 lipca 1924 r. o pobieraniu od zaległości w podatkach bezpośrednich oraz

należytościach stemplowych kar za zwłokę, odsetek za odroczenie, tudzież kosztów egzekucyjnych

(Dz. U. R. P. Nr. 73, poz. 721), - w § 16 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 9 grudnia 1924 r. o zmianie astrom Prokuratorji Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej (Dz. U. R. P. Nr. 107 poz. 967), i w ustawie z dnia 25 listopada 1925 r.

o popieraniu polskiej żeglugi morskiej (Dz. U. R. P. Nr. 125 poz. 891).

Na obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego

oraz powiatów: bielskiego i cieszyńskiego województwa śląskiego zachowuje moc obowiązującą

austriackie cesarskie rozporządzenie z dnia 15 września 1915 r. o należytościach od

przeniesień majątku pod tytułem darmym (Dz. P. P. Nr. 278) w brzmieniu, ustalonem

w art. 43 i 44 ustawy z dnia 29 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. Nr. 49 poz. 299) wraz z

§§ 12, 14 - 16 i 18 ustawy z dnia 18 czerwca 1901 r. (Dz. P. P. Nr. 74) w brzmieniu,

ustalonem w art. 45 powołanej ustawy z 1920 r., oraz w § 2 rozporządzenia z dnia 18

grudnia 1923 r. (Dz. U. R. P. Nr. 134 poz. 1114).

Do należytości od przeniesień majątku pod tytułem darmym stosuje się ogólne przepisy

o należytościach stemplowych i bezpośrednich (§ 45 ustęp 1 powołanego cesarskiego

rozporządzenia).

W § 1 powołanego cesarskiego rozporządzenia otrzymuje punkt 3 ustępu 1 brzmienie następujące

„

Nabycie na podstawie kontraktu małżeńskiego, o ile przeniesienie majątku następuje

w myśl kontraktu małżeńskiego dopiero na skutek śmierci jednego z małżonków; przepis

ten nie tyczy się wspólności majątku na wypadek śmierci

”

.

§ 31. powołanego cesarskiego rozporządzenia uzupełnia się następującym punktem 5

„

5)

ustanowienie posagu przez żonę (narzeczoną) lub przez inną osobę, nie obowiązaną do

ustanowienia posagu

”

.

Uchyla się ustęp 4 § 14 oraz § 18 powołanego cesarskiego rozporządzenia, jak również

w § 45 tegoż rozporządzenia

a)

w ustępie 2: w punkcie 1 - zdanie ostatnie (dotyczące pozycji taryfowej 42); w punkcie

6 zdanie ostatnie (dotyczące pozycyj taryfowych z 1862 r.); punkt 9;

b)

ustęp 3.

Na obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego i tarnopolskiego

oraz powiattów: bielskiego i cieszyńskiego województwa śląskiego zachowuje moc obowiązującą

austriackie cesarskie rozporządzenie z dnia 15 września 1915 r. o należytościach sądowych

(Dz. P. P. Nr. 279) w brzmieniu ustalonem w art. 1 - 4 oraz 6-10 ustawy z dnia 12

czerwca 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr. 56 poz. 562), z następującemi zmianami

1)

uchyla się

a)

§§ 13, 19 i 45 powołanego cesarskiego rozporządzenia;

b)

następujące postanowienia taryfy, załączonej do tegoż rozporządzenia: uwagę 1 do pozycji

6; uwagę 1 do pozycji 7; uwagi 2 i 3 do pozycji 8; zdanie drugie uwagi do pozycyj

§ i. 10; zdanie drugie uwagi do pozycji 15; uwagę 3 do pozycji 15; uwagę do pozycji

20; uwagę 3 do pozycji 24;

2)

uwaga 3 do pozycji 2 oraz uwaga 1 do pozycji 23 powołanej taryfy otrzymują brzmienie

następujące

„

W razie sprzedaży licytacyjnej należy oprócz należytości w myśl pozycji niniejszej

uiścić opłatę stemplową (rozdziały dziesiąty do trzynastego ustawy o opłatach stemplowych)

”

;

3)

uwaga 1 do pozycji 8 oraz uwaga 1 do pozycji 24 powołanej taryfy otrzymują brzmienie

następujące

„

Niezależnie od zastosowania niniejszej pozycji taryfowej stosuje się do ugody sądowej

postanowienia art. 133 ustawy o opłatach stemplowych

”

;

4)

do należytości sądowych, unormowanych powołanem cesarskiem rozporządzeniem, będą stosowane

ogólne przepisy o należytościach stemplowych i bezpośrednich (§ 48 ces. rozp.) oraz

§ 50 tegoż rozporządzenia - z wyjątkiem punktów 3, 10 i 16.

Z przepisów, wymienionych w powołanym § 50 w punkcie 1, będą stosowane do należytości

sądowych tylko ustępy 1 i 2 § 13 oraz §§ 20, 33, 47, 92, 93 i 97 austrjackiej ustawy

należytościowej z dn. 9 lutego 1850 r. (Dz. P. P. Nr. 50); z wymienionych w punkcie

4 tylko § 14 ustawy z dnia 13 grudnia 1862 r. (Dz. P. P. Nr. 89) oraz § 2 uwag wstępnych

do postanowień taryfowych wraz z § rozporządzenia z dnia 26 maja 1875 r. (Dz. P. P.

Nr. 83).

Uchyla się punkt 13 § 50 wraz z powołanym w tym punkcie § 9 art. 1 ustawy z dnia 27

lutego 1907 r. (Dz. P. P. Nr. 59).

Art. 74 przepisów tymczasowych o kosztach sądowych (rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości

z dnia 18 marca 1924 r. Dz. U. R. P. Nr. 28 poz. 284) otrzymuje brzmienie następujące

„

Do podań i świadectw urzędowych w sprawach, nieobjętych art. 1 - 73, stosowane będą

art. 140, 142 - 145, 148 - 154, 157, 158, 160 i 161 ustawy o opłatach stemplowych

- z wyłączeniem postanowień, które dotyczą notarjuszów

”

.

Powództwa, oparte na art. 1 ustawy z dnia 26 września 1922 r. w przedmiocie skutków

prawnych zatajenia części ceny w umowach o sprzedaż lub zamianę (Dz. U. R. P. Nr.

90 poz. 827), ulegają umorzeniu z urzędu, o ile nie zostały rozstrzygnięte prawomocnym

wyrokiem.

Wykonanie art. 162 i 163 powierza się Ministrowi Sprawiedliwości.

Wykonanie innych postanowień niniejszej ustawy należy do Ministra Skarbu w porozumieniu

z innymi właściwymi ministrami. Minister Skarbu wyda również przepisy przejściowe,

niezbędne celem usunięcia kolizyj, które mogą powstać w sprawach poszczególnych na

skutek wprowadzenia w życie ustawy niniejszej.

Minister Skarbu może zezwolić na odroczenie płatności opłaty, w szczególności na uiszczenie

ratami. Może przytem w przypadkach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, obniżyć

odsetki za odroczenie (art. 3 ustawy z dnia 31 lipca 1924 r. Dz. U. R. P. Nr. 73 poz.

721) lub zupełnie zwolnić od tych odsetek.

Minister Skarbu może przekazać uprawnienia powyższe izbom skarbowym.

Artykuł niniejszy będzie stosowany również do opłat stemplowych, które stały się wymagalne

przed wejściem ustawy niniejszej w życie.

Minister Skarbu władny będzie - o ileby poszczególne przepisy ustawy niniejszej uległy

zmianie - ogłosić w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej nowy tekst ustawy z

kolejną numeracją artykułów, niezależną od użytej w niniejszej ustawie.

Postanowienia rozdziałów pierwszego do dwudziestego dziewiątego ustawy niniejszej

będą stosowane (o ile w art. 166 - 168 nie postanowiono inaczej) w tych przypadkach,

w których pismo lub czynność prawną sporządzono po wejściu tej ustawy w życie.

Do pism, sporządzonych zagranicą, będzie stosowana ustawa niniejsza, jeżeli po jej

wejściu w życie zaszły okoliczności, przewidziane w art. 21, 110 i 114.

Rozdział trzydziesty stosuje się do podań, otrzymanych po wejściu ustawy niniejszej

w życie przez urząd państwowy, do którego je adresowano; rozdział trzydziesty pierwszy

- do świadectw, wystawionych po wejściu tej ustawy w życie.

Ustawa z dnia 26 września 1922 r. w przedmiocie ustalenia wartości celem wymiaru opłat

stemplowych (Dz. U. R. P. Nr. 89 poz. 807) nie będzie stosowana do spraw, wszczętych

na mocy tej ustawy, a nie rozstrzygniętych prawomocnie do dnia ogłoszenia ustawy niniejszej.

Minister Skarbu władny jest na prośbę podatników zezwalać na umorzenie opłat dodatkowych,

wymierzonych na mocy powołanej ustawy, a nieuiszczonych do dnia ogłoszenia ustawy

niniejszej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 1927 r. z wyjątkiem punktów 20

i 21 art. 171 oraz art. 175, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia niniejszej ustawy.

Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Rzeczypospolitej.

Przepisy niniejszej ustawy, tyczące się zagranicy, stosuje się również do obszaru

Wolnego Miasta Gdańska.