Ustawa z dnia 2 sierpnia 1926 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

1)

Przedsiębiorca ma prawo żądania, aby inny przedsiębiorca (konkurent) nie wdzierał

się w jego klientelę przez jakiekolwiek czynności, zdolne do wywo:ania u osób, którym

ofiarowuje swe wytwory, towary lub świadczenia, mylnego mniemania, że one pochodzą

od przedsiębiorcy pierwszego.

2)

Przedsiębiorca, którego prawo naruszono, żądać może zaniechania czynów i usunięcia

przyczyn, mogących wywołać pomyłki u odbiorców. Jeżeli przedsiębiorca doznał już ubytku

w swej klienteli, krzywdziciel winien wydać niesłuszne, kosztem jego osiągnięte, zbogacenie

z trzech lat ostatnich, licząc wstecz od dnia, w którym skarga wpłynęła do sądu. Jeżeli

wprowadzenie w błąd klienteli wywołane było złym zamiarem lub oczywistem niedbalstwem

krzywdziciela, winien tenże wynagrodzić wszelką szkodę pokrzywdzonemu i dać mu zadośćuczynienie

za wyrządzone krzywdy osobistej natury przez ogłoszenie wyroku, w razie istnienia

złego zamiaru przez zapłatę pokutnego, o ile zadośćuczynienie nie zostaje osiągnięte

przez skazanie karne. Zamiast wymienionych majątkowych świadczeń pokrzywdzony żądać

może ryczałtowej sumy pieniężnej, ale nie ponad 10.000 złotych.

3)

Roszczenia o zaniechanie, usunięcie przyczyn, odszkodowanie i zadośćuczynienie służą

pokrzywdzonemu także przeciw tym osobom, które przy bezprdwnem wkraczaniu w klientelę

pokrzywdzonego współdziałały. Odpowiedzialność współdziałających jest solidarna z

przedsiębiorcą. Odpowiedzialność ich nie zachodzi, jeżeli wobec stosunku zależności

od przedsiębiorcy nie mogły odmówić współdziałania.

4)

Roszczenia, w artykule niniejszym określone, ulegają przedawnieniu trzechletniemu,

które liczy się co do każdego działania bezprawnego oddzielnie.

1)

Oznaczenie przedsiębiorstwa nie może być takie, aby wprowadzało w błąd odbiorców co

do tożsamości z innem przedsiębiorstwem konkurencyjnem, gdziekolwiekby się ono znajdowało.

W razie przekroczenia tego przepisu stosuje się postanowienia artykułu poprzedniego.

2)

Jeżeli ktoś z powołaniem się na swe prawo (np. prawo do nazwiska) oznacza swe przedsiębiorstwo

w sposób, mogący wywołać pomyłki co do tożsamości z innem przedsiębiorstwem konkurencyjnem,

które już dawniej używało podobnych oznaczeń, winien przez odpowiednie dodatki do

oznaczeń usunąć możliwość wprowadzania w błąd odbiorców. Jednak sąd na wniosek późniejszego

używacza oznaczeń może według uznania nakazać umieszczenie dodatków, usuwających obawę

wprowadzenia w błąd odbiorców, także temu przedsiębiorcy, który wpierw oznaczenia

używał, chociaż jest powodem.

Kto poza przypadkami art. 1 i 2 szkodzi przedsiębiorcy przez czyny, sprzeczne z obowiązującemi

przepisami albo z dobremi obyczajami (uczciwością kupiecką), jako to przez podawanie

nieprawdziwych wiadomości o przedsiębiorstwie, przez podmawianie dla celów konkurencyjnych

jego organów do niewypełniania obowiązków służbowych, przez wyiawnianie tajemnic przedsiębiorstwa

technicznych lub handlowych i t. p., winien zaniechać tych czynów, w razie winy wynagrodzić

szkodę pokrzywdzonemu i ewentualnie dać mu zadośćuczynienie. Roszczenia te podlegają

przepisom art. i.

1)

Jeżeli siła, przyciągająca klientelę do przedsiębiorstw, polega na tern, że wytwory,

towary lub świadczenia pochodzą z pewnego okręgu geograficznego, albo że przedsiębiorcy

należą do pewnego związku przedsiębiorców, a jakiś inny przedsiębiorca wprowadza w

błąd swą klientelę, wywołując mniemanie, że ofiarowane przez niego wytwory, towary

lub świadczenia pochodzą z owych okręgów geograficznych lub z przedsiębiorstw, do

związku należących, albo jeżeli ktoś działa na szkodę owych przedsiębiorstw przez

podawanie o nich nieprawdziwych wiadomości, albo przez wyjawianie ich tajemnic technicznych

natenczas do powództwa uprawnieni są: każdy przedsiębiorca, produkujący tego samego

rodzaju wytwory w danym okręgu geograficznym, wspólne przedstawicielstwa wymienionych

powyżej przedsiębiorców, tudzież każdy przedsiębiorca, zajmujący się sprzedażą wymienionych

wytworów.

2)

Rada Ministrów na wniosek Ministra Przemysłu i Handlu lub Ministra Rolnictwa i Dóbr

Państwowych może rozporządzeniem, zamieszczonem w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej, określić warunki używania nazw terytorjalnych (regionalnych), a zwłaszcza

granice okręgów geograficznych, do których te nazwy się odnoszą.

3)

Rada Ministrów na wniosek Ministra Przemysłu i Handlu może wydawać w granicach zobowiązań,

zaciągniętych przez Rzeczpospolitą Polską w umowach międzynarodowych, zakazy używania

nazw terytorjalnych przy oznaczaniu wytwarzanych w Rzeczypospolitej Polskiej lub do

Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzanych towarów, a niepochodzących z okręgów, nazwami

oznaczonych, chociaż nazwy te są w Rzeczypospolitej Polskiej oznaczeniami rodzajowemi

lub bywają używane w wewnętrznym obrocie handlowym skutkiem dodatków, z niemi złączonych,

jako oznaczenia rodzajowe. W ogłoszonych z powołaniem się na niniejszy artykuł w Dzienniku

Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej zakazach nazwy muszą być szczegółowo określone. Warunkiem

ogłoszenia zakazów przez Radę Ministrów będzie notyfikacja danej nazwy przez rząd

państwa, wobec którego Rzeczpospolita Polska zaciągnęła zobowiązanie, i dostarczenie

dowodu, że w tem państwie nazwa notyfikowana jest przedmiotem ochrony, jako nazwa

terytorjalna. Przekroczenie zakazu uzasadnia powództwo w myśl ust. 1 artykułu niniejszego.

1)

Dla sporów o roszczenia cywilnoprawne z artykułów 1-4 niniejszej ustawy właściwe są

sądy okręgowe jako handlowe.

2)

Spory te można wdrożyć także w tym sądzie, w którego okręgu popełniono czynność, uzasadniającą

roszczenie powoda.

Ochrona karno-prawna.

1)

Kto celem przyciągania klienteli i ułatwiania warunków konkurencji podaje do wiadomości

powszechnej lub większego koła osób ze świadomością niezgodne z prawdą a zdolne do

wprowadzania w błąd fakty, dotyczące stosunków handlowych swego albo cudzego przedsiębiorstwa

jako to: jakości, właściwości, wartości, pochodzenia, przeznaczenia wytworów, towarów

lub świadczeń, sposobu sprowadzania wytworów i towarów, warunków i sposobów produkcji,

oznaczania cen żądanych, wyjątkowych sposobności nabycia (np. pozornej wyprzedaży,

rzekomego pochodzenia towarów z masy konkursowej i t. p.), odznaczeń, przysługujących

przedsiębiorstwu, przedsiębiorcy lub jego, organom, praw, z przedsiębiorstwem połączonych,

ś t. p., ulega karze grzywny do 6.000 złotych, lub aresztu do trzech tygodni, albo

obu karom łącznie. W razie szczególnie obciążających okoliczności grzywna może być

podwyższona do 12.000 złotych, a areszt do sześciu tygodni.

2)

Przepis ustępu pierwszego należy stosować także wtedy, gdy świadome wprowadzanie w

błąd publiczności lub odbiorców odbywa się przez znaki lub oznaczenia obrazowe, plastyczne,

liczbowe, słowne lub barwne, umieszczone na towarach, na lokalu albo w lokalu przedsiębiorstwa,

albo na ruchomościach, do prowadzenia przedsiębiorstwa służących.

3)

Sąd może wydać z urzędu lub na wniosek oskarżyciela publicznego zarządzenia na koszt

skazanego celem wyprowadzenia publiczności i odbiorców z błędu. Takiemi zarządzeniami

mogą być zwłaszcza ogłoszenia w dziennikach lub na lokalach przedsiębiorstwa, wyjaśniające

prawdziwy stan rzeczy, ogłoszenie wyroku, zniszczenie oznaczeń, ogłoszeń i innych

środków, w błąd wprowadzających i t.p.

1)

Rada Ministrów na wniosek Ministra Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrem Spraw

Wewnętrznych może w drodze rozporządzenia, ogłoszonego w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej, a z powołaniem się na niniejszy artykuł, nakazać, by pewne towary sprzedawane

w handlu detalicznym były tylko w przepisanych jednostkach ilościowych oraz przy uwidocznieniu

ich ilości (wagi, miary, liczby), jakości i miejsca pochodzenia.

2)

Nie stosujący się do takich zakazów karani będą grzywną do 600 złotych lub aresztem

do dni 3, lub obu karami łącznie.

1)

Rada Ministrów na wniosek Ministra Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

może w drodze rozporządzenia, ogłoszonego w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej,

z powołaniem się na niniejszy artykuł, zakazać zawierania pewnych umów, przez które

przedsiębiorca w sposób, niezgodny z zasadami uczciwej konkurencji, stara się ułatwić

sobie warunki zbytu.

2)

W szczególności ulec może zakazowi umowa, przez którą ktoś za cenę bezwarunkowo należną

zobowiązuje się do dostarczenia towaru lub spełnienia świadczeń pod warunkiem, że

strona druga pozyska dla niego do pewnego czasu pod temi samemi warunkami pewną liczbę

odbiorców (umowa lawinowa).

3)

Winny skłonienia do zawarcia umów zakazanych ulega karze grzywny do 2,000 złotych

lub aresztu do dni 10, albo obu karom łącznie, a umowy wbrew takim zakazom zawarte,

mogą być unieważnione na żądanie pokrzywdzonego.

1)

Kto o przedsiębiorstwie lub o przedsiębiorcy podaje świadomie nieprawdziwe wiadomości,

które mogą podziałać odstraszająco na odbiorców, lub podkopać kredyt przedsiębiorcy,

ulęga karze grzywny do 12.000 złotych lub aresztu do sześciu tygodni, albo obu karom

łącznie.

2)

Postępowanie karne wdraża się jedynie na wniosek pokrzywdzonego. Jeżeli przestępstwo

zwraca się ogólnie przeciw przedsiębiorstwom z pewnych okręgów lub należących do pewnego

związku, natenczas wniosek o wdrożenie postępowania karnego postawić mogą osoby, uprawnione

do powództwa cywilnego (art. 4 ust. 1).

3)

Sąd może wydać na wniosek pokrzywdzonego a na koszt skazanego odpowiednie zarządzenia

celem wyprowadzenia publiczności i odbiorców z błędu. Takiemi zarządzeniami mogą być

zwłaszcza ogłoszenia w dziennikach, wyjaśniające prawdziwy stan rzeczy, ogłoszenie

wyroku i t. p.

1)

Kto, dowiedziawszy się w sposób niezgodny z prawem lub dobremi obyczajami o tajemnicach

przedsiębiorstwa technicznych lub handlowych, z tajemnic tych w celach konkurencyjnych

korzysta, lub ich innym udziela, ulega karze grzywny do 12.000 złotych lub aresztu

do sześciu tygodni, albo obu karom łącznie.

2)

Tej samej karze ulega pracownik przedsiębiorstwa, gdy tajemnice techniczne lub handlowe,

jakie powierzono mu z uwagi na stosunek służbowy, lub jakie poznał w wykonywaniu stosunku

służbowego, podaje do wiadomości lanych osób w celach konkurencyjnych, lub celem wyrządzenia

szkody przedsiębiorcy, a to w czasie trwania stosunku służbowego lub do dwóch lat

po rozwiązaniu tegoż.

3)

Tej samej karze podlegać będzie ten, kto kierowników lub pełnomocników przedsiębiorstwa

przez ofiarowanie, przyrzeczenie lub zapewnienie im, lub osobom przez nich wskazanym,

korzyści materjalnych lub innych skłoni do zawarcia umów kupna-sprzedaży lub dostarczeń

na warunkach korzystniejszych od zwykle praktykowanych. Kierownicy lub pełnomocnicy

przedsiębiorstwa za wymawianie lub uzyskiwanie dla siebie lub osób trzecich korzyści,

o których mowa, wzamian za korzystniejsze warunki zawieranych umów kupna - sprzedaży,

czy dostarczeń tej samej karze ulegać będą.

4)

Postępowanie karne wdraża się jedynie na wniosek pokrzywdzonego. Jeżeli chodzi o wspólne

tajemnice przedsiębiorstw z pewnych okręgów lub należących do pewnego związku, wniosek

o wdrożenie postępowania karnego w przypadku ust. 1 niniejszego artykułu postawić

mogą osoby, uprawnione do powództwa cywilnego (art. 4 ust. 1), a w przypadku ust.

2 - ten przedsiębiorca, z którym pracownik jest lub był związany stosunkiem służbowym.

1)

Od skazanych na kary z art. 6, 7, 8, 9 i 10 mogą być zasądzone na rzecz pokrzywdzonych

roszczenia, o których mowa w ust. 2 art. 1.

2)

Roszczenia te mogą być w wypadkach, przewidzianych w art. 9 i 10, dochodzone wprost

na drodze cywilnej, nawet bez wytoczenia sprawy karnej.

3)

Postępowanie z prywatnego oskarżenia w każdem jego stadjum może być za zgodą stron

obu umorzone.

Orzecznictwo karne w przypadkach art. 6, 9 i 10 należy do sądów okręgowych, zaś w

przypadkach art. 8 do sądów powiatowych, w b. zaborze rosyjskim do sądów pokoju.

Zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy.

1)

Przepisy ustawy niniejszej stosować należy także do gospodarstw rolnych, leśnych i

przedsiębiorstw górniczych.

2)

Nie stosuje się przepisów ustawy niniejsze) do zwalczania nieuczciwej konkurencji

w zakresie zawodów wolnych, które posiadają ustawowo uregulowaną organizację, karzącą

nieuczciwą konkurencję w drodze dyscyplinarnej.

Poza przypadkami, przewidzianemi w umowach międzynarodowych, ochrona ustawy niniejszej

9łuży cudzoziemcom, których przedsiębiorstwa nie mają siedziby głównej w Rzeczypospolitej

Polskiej, w zakresie istniejącej wzajemności z państwem, w którem znajduje się siedziba

główna ich przedsiębiorstw.

Moc obowiązująca innych ustaw.

1)

Przepisy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zamieszczone w dotychczasowych ustawach,

zachowują moc nadal, o ile skierowane są przeciw czynom, nieunormowanym w niniejszej

ustawie.

2)

Jeżeli ustawa niniejsza pewne czyny poddaje tylko skutkom cywilno-prawnym, a dotychczasowe

ustawy uważają je za karalne, dotyczące przepisy karne zachowują moc obok przepisów

cywilno-prawnych ustawy niniejszej.

3)

Postanowienia karne ustawy niniejszej stosować należy tylko o tyle, o ile czyn nie

podlega surowszym postanowieniom karnym innych ustaw.

Zatrzymywanie towarów na granicach.

Rada Ministrów na wniosek właściwych ministrów może wydawać rozporządzenia, na podstawie

których władze graniczne, zwłaszcza urzędy celne, będą upoważnione - pod warunkami

i ze skutkami, w rozporządzeniach bliżej oznaczonemi- do zatrzymywania towarów, przywożonych

do Rzeczypospolitej Polskiej i wywożonych z Rzeczypospolitej Polskiej, na czas potrzebny

do uzyskania decyzji sądowej o zabezpieczeniu, jeżeliby były oznaczone w sposób niezgodny

z przepisami niniejszej ustawy lub przepisami o znakach towarowych.

Przepis przechodni.

Aż do wydania w Rzeczypospolitej Polskiej jednolitych przepisów karnych nie można

wdrożyć postępowania karnego o przestępstwa z art. 6, 9 i 10, jeżeli od ich popełnienia

upłynęło lat trzy; zaś o przestępstwa z art. 8 - jeżeli od ich popełnienia upłynął

jeden rok.

Przepisy końcowe.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Przemysłu i Handlu w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie dni 14 od jej ogłoszenia i z tą chwilą

ustaje moc niemieckiej ustawy z dnia 7 czerwca 1909 r. o nieuczciwej konkurencji (Dz.

Ust. P. Nr. 31 z roku 1909).