Ustawa z dnia 1 lipca 1926 r. o stosunkach służbowych nauczycieli.

Przepisy ustawy niniejszej stosują się do mianowanych przez właściwe władze państwowe

nauczycieli podległych Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego szkół

państwowych i publicznych, z wyjątkiem nauczycieli szkół akademickich i szkół, uznanych

za równorzędne ze szkołami akademickiemi, oraz nauczycieli publicznych ludowych szkół

rolniczych, podległych Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Postanowieniom ustawy niniejszej nie podlegają natomiast osoby, pełniące służbę nauczycielską

na podstawie umowy (nauczyciele kontraktowi). Zasady umów dla nauczycieli tej kategorji

określi rozporządzenie Ministra.

Przepisom ustawy niniejszej, mówiącym o nauczycielach, podlegają również wychowawczynie

ochronek asystenci i instruktorzy szkolni oraz dyrektorzy i kierownicy szkół, jeżeli

ustawa niniejsza inaczej nie stanowi.

Przez nauczycieli rozumieć należy także nauczycielki, asystentki i instruktorki, przez

dyrektorów i kierowników - także przełożone i kierowniczki.

Stosunek służbowy nauczycieli, podlegających ustawie niniejszej, ma charakter publicznoprawny,

może być zmieniony, zawieszony lub rozwiązany wyłącznie przy zastosowaniu przepisów

prawa publicznego, a w szczególności postanowień niniejszej ustawy.

Stosunek służbowy nauczyciela zawiązuje się przez mianowanie z chwilą doręczenia pisma

nominacyjnego. W piśmie nominacyjnem wymienia się stanowisko, szkołę, miejscowość,

tytuł urzędowy, normy uposażenia służbowego oraz władzę, u której mianowany ma się

zgłosić celem objęcia obowiązków służbowych.

Nauczycielem może być mianowany obywatel polski o nieskazitelnej przeszłości, posiadający

zdolność do działań prawnych, który wykaże się dowodami, stwierdzającemi wymagane

dla danej kategorii szkół kwalifikacje zawodowe, posiada odpowiednie do zawodu warunki

fizyczne, oraz włada poprawnie językiem polskim w słowie i piśmie.

Nauczyciele religji poza warunkami, wskazanemi wyżej w ustępie poprzednim, posiadać

powinni zezwolenie swej władzy duchownej, o ile wymagają tego właściwe przepisy kościelne

lub wyznaniowe.

Nie mogą być mianowane osoby, karane sądownie za działalność na szkodę Państwa, za

przestępstwa, popełnione z chęci zysku lub przeciw obyczajności publicznej.

Osoba, przeciw której toczy się postępowanie karno-sądowe, postępowanie upadłościowe

lub o ubezwłasnowolnienie, nie może być mianowana nauczycielem, dopóki trwa to postępowanie.

Kwalifikacje zawodowe oraz warunki fizyczne, jakim odpowiadać powinni kandydaci na

stanowiska nauczycielskie, określają osobne przepisy.

Osobne przepisy określają również, w jakich przypadkach osoby, nie posiadające kwalifikacyj

zawodowych, przepisanych dla danej kategorji szkół, będą mogły uzyskać nominację na

nauczyciela.

Do przyjęcia do służby nauczycielskiej potrzeba zezwolenia Ministra, jeżeli kandydat

a)

ukończył lat 40 życia i bezpośrednio przedtem nie pracował w szkolnictwie, lub nie

pozostawał w służbie państwowej;

b)

był karany sądownie lub wydalony ze służby państwowej (rządowej lub samorządowej).

Nauczyciel może być stały lub tymczasowy.

Nauczyciel zostaje stałym z chwilą, gdy odpowiada trzem następującym warunkom

1)

ma trzy lata nieprzerwanej pracy nauczycielskiej (art. 9);

2)

posiada przepisane dla ustalenia kwalifikacje naukowe i zawodowe;

3)

w czasie służby wykazał się zadowalającą pracę nauczycielską (art. 23-26).

Przez pracę nauczycielską, wymaganą do ustalenia, należy rozumieć pracę w szkołach

państwowych, publicznych i prywatnych, mających pełne lub niepełne prawa szkół państwowych

lub publicznych.

Z pracy w szkołach prywatnych, mających wyżej wymienione prawa, uwzględnia się do

ustalenia tylko dwa lata, o ile nauczyciel uczył w nich przynajmniej po 14 godzin

tygodniowo. W wypadkach, zasługujących na uwzględnienie, Minister może wliczyć i trzeci

rok pracy w tych szkołach,

Z pracy w szkołach prywatnych bez praw Minister może w przypadkach wyjątkowych zaliczyć

lata pracy pod tym samym warunkiem.

Nauczyciel stały otrzymuje dekret ustalenia w ciągu trzech miesięcy od chwili ustalenia.

Nauczyciel stały, posiadający studja wyższe, zakończone przepisanemi egzaminami, otrzymuje

po trzech latach stałej służby tytuł „profesora”.

Przez nieprzerwany trzyletni okres pracy nauczycielskiej (art. 8) rozumie się czas

faktycznego pełnienia obowiązków nauczycielskich i wychowawczych w szkole. Za przerwę

w faktycznem pełnieniu tych obowiązków nie uważa się przerw z powodu choroby lub urlopu,

jeżeli ich suma nie wynosi więcej, niż dwa miesiące. W razie, gdyby nauczycie miał

przerwy, trwające w sumie więcej niż dwa miesiące, to okres trzyletni przedłuża się

o czas przerwy, przewyższający dwa miesiące.

Prawa, nabyte w służbie państwowej na podstawie art. 8, nie przysługują zasadniczo

nauczycielowi stałemu, który ustąpił ze służby państwowej i ponownie do niej wraca.

Jednakże Minister może mu je przywrócić, zależnie od przyczyn, dla których nauczyciel

wystąpił ze służby, i od sposobu, w jak to uczynił.

Mianowanie na stałe posady nauczycieli, oraz na stanowiska dyrektorów i kierowników

szkół odbywa się na podstawie konkursu.

Na każdą nowoutworzoną lub opróżnioną stałą posadę nauczyciela, czy stanowisko dyrektora

i kierownika szkoły, o ile nie zostanie zajęte w drodze służbowej lub dyscyplinarnej,

ogłasza się konkurs

a)

na dyrektorów i kierowników szkół do dni 30;

b)

na nauczycieli-najpóźniej w przeciągu trzech miesięcy.

Terminy liczy się od dnia utworzenia lub opróżnienia stanowiska.

Posad i stanowisk, na które rozpisano konkurs, nic należy przed jego rozstrzygnięciem

nadawać na stałe osobom, przeniesionym w drodze służbowej lub na własną prośbę.

Przy podwyższeniu stopnia organizacyjnego szkoły powszechnej z dwuklasowej na trzy

i czteroklasową, albo też z pięcioklasowej na sześcio i siedmioklasową nie należy

rozpisywać konkursu na stanowisko kierownika tej szkoły, lecz uważać je. za zajęte

nadal przez dotychczasowego kierownika, o ile tenże posiada wymagane kwalifikacje.

Przy złączeniu kilku szkół w jedną szkołę wyższego stopnia organizacyjnego należy

rozpisać konkurs na jej kierownika.

Kierownikiem szkoły dwuklasowej lub szkoły wyższego stopnia organizacyjnego może zostać

nauczyciel nie wcześniej, niż po dwóch latach pracy w charakterze nauczyciela stałego.

Dyrektorem szkoły średniej może zostać nauczyciel stały nie wcześniej, niż po 8 latach

pracy nauczycielskiej.

Dyrektorem szkoły zawodowej Minister może zamianować wybitnego fachowca, nie mającego

za sobą pracy nauczycielskiej, jeśli wzamian tego kandydat ma co najmniej pięcioletnią

praktykę zawodową.

Dyrektorem państwowej szkoły średniej ogólnokształcącej Minister Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego może zamianować wybitnego kierownika szkoły prywatnej, chociażby

ten nie miał za sobą pracy w szkole państwowej, jeżeli odpowiada' warunkom art. 8

i ma za sobą 8 lat pracy nauczycielskiej.

Dyrektor szkoły, który otrzymał stanowisko w sposób, wskazany w ustępach 3 i 4 artykułu

niniejszego, uzyskuje ustalenie po trzech latach pracy w charakterze dyrektora przy

jednoczesnemu spełnieniu pozostałych warunków, określonych' w art. 8.

Objęcie służby ma nastąpić w dniu, wyznaczonym przez władzę, a jeśli go nie wyznaczyła

w ciągu dni piętnastu po doręczeniu pisma nominacyjnego.

Dla objęcia służby nauczyciel ma zgłosić się do bezpośrednio przełożonej władzy, która

stwierdzi datę objęcia służby na piśmie nominacyjnem.

W razie niezgłoszenia się w określonym terminie, nominacja (ustęp 1) traci ważność,

jeżeli mianowany w ciągu dalszych dni piętnastu nie usprawiedliwił zwłoki na piśmie.

Nauczyciel tymczasowy przy objęciu służby składa przyrzeczenie służbowe, nauczyciel

stały przy ustaleniu - przysięgę służbową.

Tekst przyrzeczena, względnie przysięgi, ustali drogą rozporządzenia Minister,

Datę złożenia przyrzeczenia, względnie przysięgi, zaznacza władza na piśmie nominacyjnem

i na dekrecie ustalenia.

Terminem, od którego liczy się służba nauczycielska, o ile nie była przerywana, jest

termin, oznaczony w pierwszem piśmie nominacyjnem, lub w braku takiego oznaczenia

dzień rzeczywistego objęcia służby.

Jeżeli służba była przerywana, to terminem, od którego liczyć się będzie, jest termin,

oznaczony w pierwszem po ostatniej przerwie piśmie nominacyjnem, lub w braku takiego

oznaczenia dzień rzeczywistego objęcia służby w ostatnim jej okresie.

Czas, spędzony w służbie nauczycielskiej przed przerwą, Minister może zaliczyć w całości

lub części do służby nauczycielskiej.

Czas pracy kontraktowej, podczas pełnienia której nauczyciel otrzymał nominację, zalicza

się w całości do służby nauczycielskiej wraz z przerwami wakacyjnemi, łączącemi się

bezpośrednio z okresem pracy, jeżeli pracownik kontraktowy uczył przynajmniej 14 godzin

tygodniowo.

Okres pracy, podczas którego pracownik uczył mniej, aniżeli 14 godzin tygodniowo,

oraz czas pracy kontraktowej przerywanej Minister może zaliczyć do służby nauczycielskiej

w całości lub w części.

Nauczycielom przedmiotów zawodowych w szkołach zawodowych właściwy minister za zgodą

Ministra Skarbu może w całości lub w części zaliczyć do służby nauczycielskiej czas

pracy zawodowej zarówno państwowej, jak prywatnej, poprzedzającej służbę nauczycielską,

o ile ta praca zawodowa przysposobiła ich do wykonywania czynności w szkole zawodowej.

Terminem, od którego liczy się stała, w rozumieniu niniejszej ustawy, służba nauczycielska,

jest termin, oznaczony w dekrecie ustalenia.

W razie powrotu do służby nauczycielskiej ze służby w organach administracji szkolnej

czas służby w administracji szkolnej wlicza się do czasu służby nauczycielskiej.

Władze szkolne prowadzą wykaz stanu służby dla każdego nauczyciela.

Do wykazu należy wpisywać wszystkie istotne dane, dotyczące stosunków służbowych nauczyciela,

oraz przebiegu jego służby, w szczególności zaś okoliczności, mające wpływ na przyznanie

uposażenia służbowego, wymiar uposażenia emerytalnego, pensji wdowiej lub sierocej.

Nauczyciel przy pierwszem objęciu obowiązków służbowych składa władzy służbowe dokumenty

osobiste, stwierdzające dane, wymienione w ustępie 2 niniejszego artykułu, w dalszym

ciągu zaś służby obowiązany jest składać dokumenty, świadczące o wszelkich zmianach,

zachodzących w tych stosunkach, o ile zmiany te nie wynikają z zarządzeń władz przełożonych.

Władza zatrzymuje w aktach urzędowych odpisy złożonych dokumentów, same zaś dokumenty

zwraca właścicielowi.

Nauczyciel ma prawo przeglądać swój wykaz stanu służby, czynić z niego odpisy i wnosić

reklamacje.

Wzór wykazu stanu służby, jako też sposób jego wypełnienia i prowadzenia, oraz władzę,

która go prowadzi - ustali Minister.

Oznaczona przez Ministra władza szkolna prowadzi dla każdego nauczyciela wykaz kwalifikacyjny.

Do wykazu kwalifikacyjnego należy wpisywać zasadnicze spostrzeżenia o pracy nauczyciela,

oparte bezpośrednio na faktach, zbadanych podczas wizytacji.

Wpisywać spostrzeżenia do wykazu kwalifikacyjnego mają prawo

w ochronkach i szkołach powszechnych - inspektor szkolny oraz wizytator;

w szkołach średnich i seminarjach nauczycielskich - dyrektor oraz wizytator;

w szkołach innych - oznaczone przez Ministra osoby.

Nauczyciel ma prawo przeglądać swój wykaz kwalifikacyjny i czynić z niego odpisy.

Datę przejrzenia zaznacza się w wykazie. Przeciwko treści spostrzeżeń nauczyciel ma

prawo wnosić zażalenia do władzy bezpośrednio wyższej od tej, która spostrzeżenia

wpisała.

Każdy nauczyciel stały otrzymuje ocenę raz na trzy lata.

Na żądanie władz szkolnych lub na wniosek zainteresowanego nauczyciela w poszczególnych

przypadkach ocena może być wydana i w innym terminie.

Ocena winna dotyczyć ogólnej wartości pracy nauczyciela według skali następującej

a)

bardzo dobra, b) zadowalająca, c) niezadowalająca.

Ocenę wpisują do wykazu kwalifikacyjnego na podstawie spostrzeżeń, w nim zapisanych

wychowawczyniom ochronek i nauczycielom szkół powszechnych - inspektor szkolny;

nauczycielom szkół średnich ogólnokształcących i seminarjów nauczycielskich - dyrektor;

nauczycielom szkół innych - osoby, wyznaczone przez Ministra.

Dyrektorom szkół, podległych kuratorowi, ocenę pracy wpisuje do wykazu kurator, a

dyrektorom szkół, podległych bezpośrednio Ministrowi - osoby wyznaczone przez Ministra.

Jeżeli ocena jest niezadowalająca, władza szkolna winna przesłać nauczycielowi orzeczenie

pisemne drogą służbową. W takim razie może nauczyciel w przeciągu dni 14 od dnia,

następującego po doręczeniu mu orzeczenia, wnieść odwołanie przeciw ocenie pracy do

komisji kwalifikacyjnej, dyrektor zaś do Ministra.

Zakres i sposób działania komisyj kwalifikacyjnych, oraz sposób prowadzenia wykazu

kwalifikacyjnego określi Minister w ramach następujących zasad

1)

Komisje kwalifikacyjne będą utworzone przy władzach drugiej i trzeciej instancji.

Powoła je dla wychowawczyń ochronek i dla nauczycieli szkół powszechnych kurator,

dla nauczycieli szkół innych - Minister.

2)

W skład komisji dla nauczycieli szkół powszechnych wejdą

a)

nauczyciel szkół powszechnych, powołany z pośród delegatów z wyboru do rad szkolnych

powiatowych, względnie miejskich, lub gdy ocena dotyczy wychowawczyni ochronki, jedna

z wychowawczyń ochronek, powołana przez kuratora;

b)

inspektor szkolny;

c)

wizytator szkół.

3)

W skład komisji kwalifikacyjnej dla nauczycieli innych szkół wejdą

a)

nauczyciel tej kategorji szkoły, w której interesowany pracuje, powołany z pośród

kandydatów, wybranych po jednym od każdej rady pedagogicznej;

b)

dyrektor, względnie kierownik takiejże szkoły;

c)

wizytator szkół.

Członkiem komisji kwalifikacyjnej nie może być ten, kto odwołującemu się wydawał ocenę.

4)

Orzeczenie komisji kwalifikacyjnej będzie ostateczne i zostanie wpisane do wykazu

kwalifikacyjnego bądź na podstawie dotychczasowych spostrzeżeń, tam wpisanych, bądź

też po zarządzonej przez komisję wizytacji, która odbyć się winna nie później niż

w ciągu 3 miesięcy (z odliczeniem feryj wakacyjnych) od daty otrzymania pisma odwołującego.

Nauczyciela tymczasowego należy wizytować corocznie, w szczególności zaś w trzecim

roku służby praca jego winna być zbadana tak, by na podstawie spostrzeżeń wizytacyjnych

właściwa władza mogła ją ocenić ogólnie jako: zadowalającą lub niezadowalającą.

Ogólna ocena pracy nauczyciela tymczasowego opierać się winna na wszechstronnem zbadaniu

i skrupulatnej ocenie

1)

pilności i sumienności,

2)

uzdolnienia,

3)

wykształcenia zawodowego i pracy nad własnem wykształceniem,

4)

metody i wyników pracy wychowawczej i nauczycielskiej,

5)

stosunku do dzieci szkolnych i ich rodziców. Stosownie do okoliczności mogą być wzięte

pod rozwagę także i inne momenty, uwydatniające szczególne zdolności, wady, zasługi,

przyczyniające się do charakterystyki nauczyciela pod względem służbowym.

Oznaczona przez Ministra władza przed upływem nieprzerwanego trzyletniego okresu czasu

pełnienia obowiązków nauczycielskich (art. 8 i 9) wydaje o nauczycielu, mającym pełne,

przepisane do ustalenia kwalifikacje naukowe i zawodowe, orzeczenie w formie

a)

ogólna ocena pracy zadowalająca, lub

b)

ogólna ocena pracy niezadowalająca.

Orzeczenie to należy wpisać do wykazu kwalifikacyjnego, w razie zaś, gdy ocena jest

niezadowalająca, przesłać pisemnie interesowanemu nauczycielowi w drodze służbowej.

Jeżeli nauczyciel w końcu nieprzerwanego trzyletniego okresu czasu pełnienia obowiązków

nauczycielskich (art. 8 i 9) nie posiada pełnych, przepisanych do ustalenia kwalifikacyj

naukowych i zawodowych, władza wstrzyma wydanie orzeczenia (art. 24) aż do uzyskania

przez niego tych kwalifikacyj.

Orzeczenie to ma być wydane nie później niż w trzy miesiące po uzyskaniu przez nauczyciela

przepisanych do ustalenia kwalifikacyj naukowych i zawodowych.

Nauczycielowi tymczasowemu, który otrzymał ocenę pracy niezadowalającą, przysługuje

prawo odwołania w terminie 14 dni od dnia, następującego po doręczeniu orzeczenia.

Odwołanie wnosi nauczyciel w drodze służbowej do władzy bezpośrednio wyższej od tej,

która wydała orzeczenie.

Władza, będąca instancją odwoławczą, może po zasiągnięciu opinji komisji kwalifikacyjnej

(art. 22) zatwierdzić lub zmienić orzeczenie, jako też odroczyć wydanie ostatecznego

orzeczenia najwyżej na jeden rok.

Jeżeli orzeczenie wydała władza trzeciej instancji, przysługuje nauczycielowi prawo

wniesienia do tej władzy w ciągu dni 14 od dnia doręczenia orzeczenia umotywowanej

prośby o ponowne rozważenie sprawy.

Nauczyciel obowiązany jest wiernie służyć Rzeczypospolitej i w tym duchu wychowywać

młodzież, przestrzegać ściśle ustaw i rozporządzeń, pełnić obowiązki swego zawodu

gorliwie, sumiennie i bezstronnie oraz dbać według najlepszej woli i wiedzy o dobro

sprawy publicznej, szczególnie w zakresie wychowania i nauczania powierzonej sobie

młodzieży, i spełniać, co temu dobru służy, a unikać wszystkiego, coby mu mogło szkodzić.

W wykonaniu praw obywatelskich nauczyciel winien kierować się zawsze względami na

szczególne obowiązki, jakie nakłada nań piastowanie publicznego urzędu, a przedewszystkiem

stanowisko wychowawcy.

W szczególności winien nauczyciel dążyć do otrzymywania stałej łączności i zgodnego

stosunku z rodzicami uczniów swej szkoły bez względu na ich wyznanie, narodowość,

społeczne stanowisko i partyjno-polityczną przynależność.

Przy wykonywaniu przysługującego mu prawa publicznego omawiania spraw szkolnictwa,

rozporządzeń i zarządzeń władz szkolnych nauczyciel obowiązany jest przestrzegać,

by omawianie było ściśle rzeczowe, a forma jego nie uwłaczała powadze władz szkolnych.

Nauczyciel obowiązany jest wypełniać zlecenia służbowe swoich przełożonych, o ile

one wyraźnie nie sprzeciwiają się obowiązującym przepisom.

Jeżeli zlecenie służbowe jest w przekonaniu nauczyciela przeciwne dobru służby, albo

dobru publicznemu w ogólności, albo też zawiera znamiona pomyłki co do faktu lub co

do prawa, nauczyciel powinien wyjawić swoje spostrzeżenie władzy, bezpośrednio przełożonej,

a gdyby mimo to otrzymał ponownie to samo zlecenie, wykonać je. Jeżeli zlecenie było

ustne, może zażądać, aby mu zostało powtórzone na piśmie. W przypadkach, kiedy znoszenie

się z władzą pociągnęłoby za sobą niewykonalność lub bezprzedmiotowość zlecenia, nauczyciel

obowiązany jest wykonać je, o ile nie grozi stąd niepowetowana szkoda. Po wykonaniu

takiego zarządzenia nauczyciel ma jednakże prawo zawiadomić władzę wyższej instancji

o wykonaniu szkodliwego jego zdaniem zarządzenia.

Pisma w sprawach służbowych lub osobistych, tyczących się stosunku służbowego, nauczyciel

powinien składać bezpośrednio przełożonej władzy służbowej.

Nauczyciel jest obowiązany zachować w tajemnicy wszystkie sprawy, o których powziął

wiadomość dzięki swemu stanowisku służbowemu, o ile sprawy te wyraźnie uznano za poufne,

lub gdy utrzymania ich w tajemnicy wymaga dobro publiczne, inne względy służbowe,

albo interes uczniów lub ich rodziców. W szczególności zaś nauczyciel winien zachować

w tajemnicy przebieg obrad rad pedagogicznych (pełnych lub klasowych).

Nauczyciel powinien zachować tajemnicę wobec każdego, komu nie jest obowiązany donosić

o tych sprawach służbowo, o ile właściwa władza w poszczególnym wypadku nie uwolni

go od tego obowiązku.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa zarówno w czasie czynnej służby, jak też po przejściu

w stan nieczynny, pozasłużbowy i na emeryturę oraz po rozwiązaniu stosunku służbowego

z jakiegokolwiek powodu.

Nauczyciel obowiązany jest zarówno w wykonywaniu obowiązków zawodowych, jak i poza

służbą nauczycielską strzec powagi stanu nauczycielskiego, zachowywać się zawsze zgodnie

z wymaganiami karności służbowej i unikać wszystkiego, co mogłoby obniżyć godność

i zaufanie, którego stanowisko nauczycielskie wymaga.

W szczególności

1)

Nie wolno nauczycielowi żądać, ani przyjmować darów, ani innych korzyści, ofiarowanych

mu bezpośrednio lub pośrednio z powodu czynności służbowych, związanych z jego stanowiskiem.

2)

Nie wolno nauczycielowi oddawać się takiemu zajęciu ubocznemu, które mogłoby przeszkadzać

w spełnianiu powinności nauczycielskich, nie odpowiada powadze stanu nauczycielskiego,

albo też mogłoby wywołać uzasadnione przypuszczenia stronniczości lub interesowności.

O każdem ubocznem zajęciu, przynoszącem mu korzyści materjalne, z wyjątkiem prac kulturalno-społecznych,

naukowych, literackich i artystycznych, nauczyciel winien donieść swej władzy -przełożonej

i zaniechać zajęć, które ta władza uzna za niedopuszczalne.

Od orzeczenia w tym względzie przysługuje nauczycielowi prawo odwołania się do władzy

wyższej. Wniesienie takiego odwołania wstrzymuje zarządzenie władzy bezpośredniej

aż do czasu załatwienia odwołania.

3)

Nie wolno nauczycielowi wchodzić w związki lub zmowy, mogące zakłócić należyty bieg

zarządu państwowego, lub normalne spełnianie obowiązków nauczycielskich.

4)

Bez zezwolenia władzy przełożonej nie wolno nauczycielowi należeć do żadnych związków

zagranicznych.

Również po przeniesieniu w stan nieczynny lub pozasłużbowy winien nauczyciel zachowywać

się w sposób, któryby powadze jego stanowiska nie ubliżał.

Nauczyciel obowiązany jest wybrać stałe miejsce zamieszkania tak, by mógł podołać

punktualnie wszystkim obowiązkom służbowym.

Powinien podać do wiadomości władzy, bezpośrednio przełożonej, adres swego zamieszkania

i zgłosić każdą jego zmian. To samo obowiązuje co do miejsca pobytu poza miejscem

stałego zamieszkania, jeżeli nauczyciel przebywa w niem dłużej niż 2 tygodnie. Nauczyciel

w stanie nieczynnym lub pozasłużbowym powinien podać adres swego zamieszkania do wiadomości

władzy, której ostatnio podlegał.

Nauczyciel jest obowiązany najpóźniej do dni 14 po zawarciu małżeństwa donieść o tem

władzy przełożonej.

Nauczyciel obowiązany jest donieść możliwie rychło przełożonej władzy o każdej przeszkodzie

w wykonaniu obowiązków służbowych z podaniem przypuszczalnego czasu trwania tej przeszkody.

Władza może zażądać odpowiednich dowodów, stwierdzających istnienie przeszkody, a

jeżeli jest nią choroba, zarządzić urzędowe badanie lekarskie chorego w miejscu jego

pobytu lub przyjąć do wiadomości świadectwo o chorobie, wystawione przez lekarza ordynującego.

Na czas połogu należy się nauczycielce z reguły sześciotygodniowy urlop. Urlop dłuższy

winien być udzielony na podstawie świadectwa lekarza urzędowego.

Świadectwo lekarza urzędowego o chorobie nauczyciela winno być decydujące dla postanowienia

władzy.

Nieobecność w służbie nauczycielki, spowodowana okresem połogu, nie pociąga żadnej

zmiany w jej uprawnieniach służbowych.

Nauczyciel, którego nieobecność na służbie z powodu choroby trwa dłużej niż rok, może

być zarządzeniem władzy zwolniony ze stanowiska przy ewentualnem zastosowaniu postanowień

ustawy emerytalnej.

O ile stan zdrowia nauczyciela, wymagający odpoczynku lub leczenia, nie wyklucza możliwości

pełnienia obowiązków służbowych, nauczyciel może wstrzymać się od pełnienia służby

nieinaczej, jak po otrzymaniu urlopu. Prośba o taki urlop ma być do dni 30 rozpatrzona

i rozstrzygnięta.

Za czas samowolnej, nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie nauczyciel traci uposażenie.

Wypłacone uposażenie winno być potrącone przy najbliższej wypłacie uposażenia. Oprócz

tego władza przełożona może wytoczyć nauczycielowi dochodzenie dyscyplinarne.

. W wypadku, gdy nauczyciel zostanie przez komisję dyscyplinarną uwolniony od zarzutu

samowolnej, nieusprawiedliwionej nieobecności, potrąconą część uposażenia należy mu

zwrócić.

Wymiar godzin nauczania, oraz innych zajęć obowiązkowych w szkole, normują osobne

przepisy.

W niedziele i święta nauczyciel jest zasadniczo wolny od zajęć służbowych. Minister

wyda rozporządzenie, określające, w jakich wypadkach i którzy nauczyciele będą obowiązani

do uczęszczania na nabożeństwa szkolne, oraz do urządzania konferencyj z rodzicami,

jeżeli nie będzie można ich urządzić w dni powszednie.

Ze względu na cel, lata służby, lub szczególne warunki nauczania lub warunki osobiste

oznaczona przez Ministra władza szkolna może bądź z urzędu, bądź na prośbę obniżyć

nauczycielowi wymiar godzin nauczania oraz innych zajęć obowiązkowych w szkole (art.

36).

W tym przypadku nauczyciel nie może doznać uszczerbku ani w uposażeniu, ani w innych

prawach służbowych.

W razie potrzeby nauczycielowi, pozostającemu na etacie jednej szkoły, władza może

polecić równocześnie spełnianie obowiązków w innej szkole, a to łącznie w obu szkołach

w liczbie godzin, nie przekraczającej odpowiedniej normy, o której mowa w ustępie

pierwszym artykułu 36, jeżeli obie szkoły są tej samej kategorji i znajdują się w

tej samej miejscowości.

Jeżeli szkoły są różnych kategoryj i do szkoły, na której etacie znajduje się nauczyciel,

jest przywiązany niższy wymiar godzin, wymiar ten stosuje się i do obowiązków nauczyciela

w drugiej szkole, jeżeli zaś do szkoły, na której etacie znajduje się nauczyciel,

jest przywiązany wyższy wymiar godzin, wówczas do obowiązków nauczyciela w drugiej

szkole stosuje się niższy wymiar, przywiązany do tej szkoły.

Nauczyciela nie można zmuszać do nauczania przedmiotów, nieobjętych jego kwalifikacjami.

Stosunki służbowe nauczycieli podczas pełnienia służby wojskowej normuje osobna ustawa.

Nauczyciel jest uprawniony do używania należnego mu stosownie do pisma nominacyjnego

tytułu urzędowego i ma prawo, by zarówno w stosunkach służbowych, jak i w ogłoszeniach

urzędowych określano go tym tytułem. Tytuły są następujące: dyrektor (przełożona),

kierownik (czka), profesor (ka), nauczyciel (ka), nauczyciel (ka) religji, prefekt,

asystent (ka), instruktor (ka), wychowawczyni ochronki.

Uposażenie nauczyciela oraz normy wynagrodzenia za dodatkowe czynności ponad wymiar

godzin obowiązkowych normuje osobna ustawa.

Nauczycielowi i jego najbliższej rodzinie Skarb Państwa zapewnia należytą opiekę lekarską

i środki lecznicze w zakresie, przewidzianym w osobnej ustawie.

Przepisy osobnej ustawy regulują również sprawę udzielania zaliczek z funduszów państwowych,

sprawę diet, normalnych kosztów podróży służbowej, kosztów przeniesienia, wreszcie

kosztów kształcenia dzieci.

Nauczycielowi służy prawo do zaopatrzenia emerytalnego, a wdowie i sierotom po nim

do zaopatrzenia wdowiego i sierocego, zgodnie z ustawą emerytalną.

Jeżeli w razie wypadku choroby zakaźnej nauczyciel na życzenie władzy zgodzi się odosobnić

od chorych swej rodziny, to należy mu się zwrot powstałych stąd wydatków koniecznych.

Prawo do uposażenia i wynagrodzenia nie może być pod rygorem nieważności przeniesione

na inne osoby.

Uposażenie i dodatkowe wynagrodzenie nauczyciela ulega zajęciu administracyjnemu tudzież

zapowiedzeniu i zajęciu sądowemu nie więcej niż do wysokości jednej piątej części

sumy uposażenia i wynagrodzenia, przypadającego do wypłaty.

Tytułem wyjątku od powyższej zasady ogólnej (art. 46) uposażenie i wynagrodzenie dodatkowe

nauczycieli ulega zapowiedzeniu i zajęciu sądowemu za alimenty do wysokości dwóch

piątych sumy uposażenia i wynagrodzenia, przyczem pozostałe trzy piąte są wolne od

wszelkich zapowiedzeń i zajęć.

Przy zbiegu zapowiedzeń za alimenty i za inne należności lub długi, jedna piąta część

sumy uposażenia i dodatkowego wynagrodzenia staje się przedmiotem stosunkowego podziału

zarówno na alimenty, jak i inne należności lub długi, drugą zaś piątą część przekazuje

się wyłącznie na zaspokojenie samych tylko alimentów, o ile by pierwsza jedna piąta'

część na nie przy zbiegu innych wierzycieli nie wystarczała.

Wyłącza się zupełnie z pod zapowiedzeń i zajęć, określonych w artykułach 46 i 47

a)

diety i koszty podróży w sprawach służbowych oraz koszty przeniesienia;

b)

wszelkie wsparcia i zapomogi, przyznane nauczycielowi poza jego uposażeniem służbowem,

jako to: na leczenie jego lub jego rodziny, na pogrzeb jego rodziców, żony lub dzieci,

z powodu klęski elementarnej lub innego nieszczęśliwego wypadku, albo też w innych

szczególnych, zasługujących na uwzględnienie wypadkach.

Nauczyciele, z wyjątkiem dyrektorów i kierowników, mają prawo podczas feryj szkolnych

oddalić się z miejsca zamieszkania, o ile nie przeszkadzają temi szczególne obowiązki,

jako to: zastępstwo dyrektora lub kierownika, odbywanie egzaminów i t. p., przyczem

winni podać bezpośrednio przełożonej władzy adres i jego zmianę, zgodnie z postanowieniami-

art. 33.

Dyrektorowie i kierownicy po należytem załatwieniu pilnych czynności urzędowych, jeżeli

szczególne względy służbowe nie wymagają ich obecności w miejscu służby, mają prawo

do urlopu w czasie feryj szkolnych, z tem ograniczeniem, że urlop ich w czasie feryj

głównych kończy się na 5 dni przed początkiem następnego roku szkolnego.

Rozporządzenie Ministra ureguluje sprawę zastępstwa dyrektorów i kierowników podczas

feryj.

Władza przełożona może w każdej chwili wstrzymać rozpoczęcie albo zarządzić przerwanie

urlopu lub wypoczynku ferjalnego na czas, w którym wymagają tego ważne i niecierpiące

zwłoki względy służbowe. Podróż, spowodowaną odwołaniem, należy traktować jako podróż

służbową.

Jeżeli skutkiem zarządzenia, o którem mowa w artykule poprzednim, nauczyciel nie miałby

w czasie feryj wypoczynku nawet w wymiarze urlopu wypoczynkowego, przepisanego dla

urzędników państwowych (art. 36 ustawy o państwowej służbie cywilnej z dnia 17 lutego

1922 r. Dz. U. R. P. Nr. 21 poz. 164), służy mu prawo do uzupełniającego urlopu wypoczynkowego

w ciągu roku szkolnego.

Poza ferjami nauczyciel może otrzymać płatny lub bezpłatny urlop

a)

dla poratowania zdrowia (ust. 7 art. 35);

b)

dla załatwienia ważnych spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych;

c)

dla dalszego kształcenia się zawodowego;

d)

dla celów naukowych lub oświatowych.

Jeżeli urlop dla poratowania zdrowia trwa nieprzerwanie dłużej niż rok, a urlop dla

załatwienia spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych nieprzerwanie dłużej niż dwa

miesiące, to za dalszy czas urlopu wstrzymuje się uposażenie służbowe.

Czas trwania takiego urlopu bez uposażenia nie może przenosić lat dwóch; czasu tego

nie wlicza się do czasu służby czynnej.

Minister może od przepisów, podanych wyżej w ustępie pierwszym, odstąpić z wyjątkowo

ważnych powodów.

Przy obliczeniu rocznego, względnie dwumiesięcznego czasu trwania urlopu, liczy się

jako przerwy w urlopie tylko te okresy odbywania czynne) służby, które wynoszą przynajmniej

połowę czasu spędzonego bezpośrednio przedtem na urlopie. O ile służba czynna trwa

krócej, nie stanowi ona przerwy w urlopie, a poszczególne okresy urlopu liczy się

razem.

Nauczyciel stały w ciągu pierwszych 20 lat swej służby czynnej może otrzymać pięciomiesięczny

lub wyjątkowo dłuższy urlop płatny dla celów dalszego kształcenia się zawodowego.

Przekroczenie urlopu bez należytego usprawiedliwienia uważa się za samowolne uchylenie

się od służby.

Nauczyciel z chwilą wyboru do ciała ustawodawczego otrzymuje na czas trwania mandatu

urlop bezpłatny.

Czas sprawowania mandatu zalicza się do czasu służby i do wysługi emerytalnej.

Nauczyciela nie można pociągnąć do odpowiedzialności służbowej za jego działalność

w charakterze członka ciała ustawodawczego. Po wygaśnięciu mandatu nauczyciel powraca

na poprzednie stanowisko.

Nauczycielom służy przy pełnieniu obowiązków służbowych prawo do ochrony, przyznanej

ustawami karnemi urzędnikom państwowym.

Właściwa władza, nie niższa niż drugiej instancji, może przenieść z urzędu stałego

nauczyciela (art. 8) na równorzędne stanowisko do inne) szkoły lub miejscowości, jeżeli

tego wymaga zmiana organizacji szkoły.

Minister może przenieść dyrektora, kierownika lub nauczyciela, mającego stałą posadę

(art. 11), jeżeli tego wymaga zmiana organizacji szkoły.

Minister może przenieść po wysłuchaniu opinii rady szkolnej okręgowej dyrektora, kierownika

lub nauczyciela stałego (art. 8) lub mającego stałą posadę (art. 11) na równorzędne

stanowisko w innej miejscowości, jeżeli wymaga tego dobro szkoły.

Przy przeniesieniach z urzędu lub w drodze konkursu należą się nauczycielowi koszty

przeniesienia. Nauczycielce zamężnej, która w wypadku przeniesienia służbowego lub

dyscyplinarnego musiałaby opuścić miejsce stałego zamieszkania swego męża, służy prawo

przejścia na własną prośbę w stan pozasłużbowy (art. 61).

Do przesiedlenia się należy wyznaczyć nauczycielowi odpowiedni czas i uwolnić go w

odpowiednim terminie od pełnienia służby, uwzględniając w miarę możności jego warunki

osobiste, rodzinne i komunikacyjne. Dla objęcia nowego stanowiska nauczyciel ma się

zgłosić do bezpośrednio przełożonej władzy służbowej, która stwierdzi datę objęcia

służby na dekrecie przeniesienia.

Jeżeli wskutek zmiany organizacji szkół niema możności zatrudnienia nadal nauczyciela

stałego (art. 8), lub też jeżeli zajdą okoliczności, nie pozwalające ze względu na

dobro służby na dalsze zatrudnienie nauczyciela stałego na posadzie, odpowiadającej

jego stanowisku służbowemu, Minister może go przenieść w stan nieczynny.

Przez cały czas pozostawania w stanie nieczynnym nauczyciel pobiera przysługujące

mu pełne uposażenie służbowe.

Czas, spędzony w stanie nieczynnym, wlicza się tylko do wymiaru emerytury.

Nauczyciel w stanie nieczynnym może być każdego czasu powołany zpowrotem do służby

czynnej. 0 ile jednak powołanie to nie nastąpi w ciągu pół roku od chwili przejścia

w stan nieczynny, należy nauczyciela zwolnić przy zastosowaniu odnośnych przepisów

ustawy emerytalnej.

Nauczycielce zamężnej, która wniosła podanie o przeniesienie do miejscowości, będącej

miejscem stałego zamieszkania jej męża, służy prawo przejścia na własną prośbę w stan

pozasłużbowy, jeżeli podanie jej o przeniesienie nie zostanie przez władze uwzględnione

(art. 58).

Nauczycielka zamężna, pozostająca w stanie pozasłużbowym, nie pobiera uposażenia służbowego,

a czasu, spędzonego w tym stanie, nie wlicza się jej ani do czasu służby czynnej,

ani do wymiaru emerytury.

Nauczycielka w stanie pozasłużbowym może być każdego czasu powołana do służby czynnej

albo wtedy, gdy w miejscu stałego zamieszkania jej męża okaże się możność nadania

jej stanowiska służbowego, albo też wtedy, gdy zgodzi się objąć stanowisko w innej,

niż miejsce stałego zamieszkania męża, miejscowości.

O ile jednak w ciągu 5 lat od chwili przejścia w stan pozasłużbowy nauczycielka zamężna

nie objęła ponownie stanowiska służbowego, lub o ile w tym czasie nie przeszła w stan

spoczynku z powodu niezdolności do pracy, należy rozwiązać z nią stosunek służbowy

i przyznać jej odprawę w wysokości, określonej art. 69 ust. 2.

Nauczycielowi można powierzyć czasowo czynności w urzędach administracji szkolnej

tylko za jego zgodą. Odnośnie do tej służby podlega on przepisom ustawy o państwowej

służbie cywilnej.

Do przejścia nauczyciela do innego działu służby państwowej potrzeba zezwolenia właściwej

władzy szkolnej.

Stosunek służbowy nauczyciela stałego, poza przypadkami, przewidzianemi w art. 60,

63 i 73, oraz w przepisach dyscyplinarnych, może być rozwiązany przez dobrowolne wystąpienie

jego ze służby państwowej.

Stosunek służbowy nauczyciela tymczasowego może być rozwiązany albo przez jednostronne

zarządzenie Władzy pod warunkami, ustawą niniejszą określonemi, albo też przez dobrowolne

wystąpienie nauczyciela ze służby.

Zamiar dobrowolnego wystąpienia ze służby nauczyciel powinien zgłosić na piśmie u

swej przełożonej władzy.

Rozwiązanie stosunku następuje przez przyjęcie zgłoszenia o wystąpieniu ze służby

przez tę władzę, która nauczyciela zamianowała.

Przyjęcie zgłoszenia o wystąpieniu ze służby można uzależnić od należytego oddania

urzędowania ostateczną zaś decyzję co do zgłoszenia o wystąpieniu ze służby odroczyć

tylko wtedy, gdy nauczyciel pozostaje w śledztwie karnem albo dyscyplinarnem, lub

zalega z zobowiązaniami pieniężnemi, wynikłem ze stosunku służbowego.

O ile nauczycielowi nie zakomunikowano żadnej decyzji w sprawie jego zgłoszenia o

wystąpieniu ze służby w ciągu czterech tygodni, zgłoszenie to uważa się za przyjęte.

Przeciwko warunkowemu przyjęciu lub odroczeniu przyjęcia zgłoszenia o wystąpieniu

ze służby nauczyciel może wnieść w ciągu dni 14 od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem

swej władzy służbowej zażalenie do władzy bezpośrednio wyższej, która najdalej w ciągu

sześciu tygodni wyda ostateczną: decyzję.

Zwolnienie w zasadzie następuje w końcu rokit szkolnego.

Stosunek służbowy nauczycieli tymczasowych może władza rozwiązać każdej chwili.

Jeżeli taki nauczyciel służył więcej niż rok nienagannie, należy mu się odprawa w

wysokości jednomiesięcznego, pełnego ostatnio pobieranego uposażenia służbowego za

każdy pełny przesłużony rok, o ile nie mają zastosowania przepisy art. 152.

Z nauczycielem tymczasowym, który; otrzymał ogólną ocenę pracy niezadowalającą (art.

25 lub 26), należy rozwiązać stosunek służbowy, przyczem ma zastosowanie postanowienie

drugiego ustępu art. 69.

W przypadku, przewidzianym w art. 69 i 70, należy nauczycielowi-wypowiedzieć stosunek

służbowy na trzy miesiące naprzód.

Nauczyciel i jego rodzina tracą wszelkie prawa, wynikające ze stosunku służbowego

a)

przez dobrowolne wystąpienie nauczyciela ze służby;

b)

skutkiem rozwiązania stosunku służbowego w myśl art. 69 z wyjątkiem praw, zastrzeżonych

w ustępie drugim art. 69 i w art. 152;

c)

w razie wydalenia ze służby, o ile orzeczenie dyscyplinarne inaczej nie stanowi.

W przypadku ponownego wstąpienia do służby) państwowej może Minister przywrócić prawa,

nabyte poprzednią służbą.

Mianowanie nauczyciela będzie uznanej za nieważne, a nauczyciel będzie wydalony ze

służby, jeżeli mianowanie uzyskał na podstawie dokumentów fałszywych lub nieważnych,

lub fałszywego zeznania o posiadanych kwalifikacjach naukowych i zawodowych, albo

wyjdą najaw okoliczności, w myśl obowiązujących przepisów nie dopuszczające mianowania.

Orzeczenie o unieważnieniu nominacji i wydaleniu ze służby wyda władza, która dokonała

nominacji.

Bezpośrednio i pośrednio przełożona władza ma prawo wytykać i ganić podległym nauczycielom

niewłaściwości w zachowaniu się oraz uchybienia i niedbalstwo w wykonaniu obowiązków

służbowych.

Nauczyciel, który przez czyn, zaniechanie lub zaniedbanie uchybia obowiązkowi swego

stanowiska (Rozdział V) w służb e i poza służbą, podlega poza sądową odpowiedzialnością

karną lub cywilną także odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej.

Do odpowiedzialności tej winien być pociągnięty nauczyciel, który w wykazie kwalifikacyjnym

otrzymał ocenę niezadowalającą (art. 20).

Minister wyda osobne rozporządzenie, normujące odpowiedzialność dyscyplinarną nauczycieli

tymczasowych.

Przeciw nauczycielowi, będącemu członkiem ciała ustawodawczego, nie wolno podczas

trwania mandatu bez zgody tegoż ciała wdrażać postępowania porządkowego lub dyscyplinarnego,

ani wdrożonego dalej prowadzić.

Jeżeli wina nauczyciela ma znamiona czynu karygodnego, zagrożonego ustawami karnemi,

władza lub komisja dyscyplinarna czyni doniesienie karne. Jeżeli doniesienie karne

czyni władza przełożona, zawiadomi o tem równocześnie właściwą komisję dyscyplinarną,

a jeżeli doniesienie karne czyni komisja dyscyplinarna, zawiadomi o tem władzę przełożoną

nauczyciela.

Aż do prawomocnego zakończenia postępowania karno-sądowego. postępowanie dyscyplinarne

może być zawieszone.

Sądy karne zawiadamiają o wdrożeniu postępowania karnego przeciw nauczycielowi władzę

służbową obwinionego, która zawiadamia o tem komisję dyscyplinarną. Po prawomocnem

ukończeniu postępowania karnego sąd karny przesyła odpis wyroku władzy służbowej obwinionego,

która przesyła ten odpis właściwej komisji dyscyplinarnej.

Nauczyciel, skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego, podlega wydaleniu ze służby

bez postępowania dyscyplinarnego, jeżeli wyrok pozbawia go zdolności do piastowania

urzędu publicznego.

Za występki służbowe ponosi nauczyciel odpowiedzialność dyscyplinarną, zaś za wykroczenia

służbową - odpowiedzialność porządkową,

Występkiem służbowym jest takie naruszenie obowiązków służbowych, które powoduje obrazę

interesu publicznego, lub naraża dobro publiczne na szkodę.

Wykroczeniem służbowem jest każde naruszenie obowiązku służbowego, nie posiadające

wyżej podanych znamion występku służbowego.

Zbieg kilku wykroczeń służbowych lub ich powtarzanie się, jak również wykroczenie

wśród okoliczności, szczególnie obciążających, uważa się za występek służbowy.

Do postępowania porządkowego i dyscyplinarnego nie należy rozstrzyganie o pretensjach

cywilnych.

Odpowiedzialność porządkowa za przekroczenia służbowe ulega przedawnieniu po trzech

latach. W innych wypadkach stosować należy odnośne przepisy kodeksu karnego.

Kary.

Karą porządkową jest upomnienie. Kary tej nie wpisuje się do wykazu stanu służby.

Przed udzieleniem upomnienia należy dać nauczycielowi możność usprawiedliwienia się

na piśmie.

Upomnienia udziela na piśmie z podaniem motywów bezpośrednia władza służbowa lub przełożona

władza wyższa, o ile sprawa nie została przekazana komisji dyscyplinarnej; upomnienie

może być również udzielone i przez komisję dyscyplinarną.

Przeciwko upomnieniu, udzielonemu przez komisję dyscyplinarną lub przez Ministra,

niema odwołania; przeciwko upomnieniu, udzielonemu przez inne władze szkolne, nauczyciel

może wnieść w ciągu 14 dni odwołanie do władzy bezpośrednio wyższej.

Karami dyscyplinarnemi są

1)

nagana;

2)

potrącenie jednorazowe, nie przekraczające 20% miesięcznego uposażenia;

3)

potrącenie części uposażenia na określony przeciąg czasu, nie więcej wszakże niż 20%

miesięcznie;

4)

nagana z pozbawieniem prawa awansu i wybieralności na czas od jednego roku do dwóch;

5)

przeniesienie za zwrotem kosztów przesiedlenia na inne miejsce służbowe, wyznaczone

przez Ministra lub władze, którym to prawo-zostanie przekazane

a)

w obrębie okręgu szkolnego;

b)

poza obręb okręgu szkolnego;

6)

przeniesienie bez zwrotu kosztów przesiedlenia na inne miejsce służbowe, wyznaczone

przez Ministra lub władze, którym to prawo zostanie przekazane

a)

w obrębie okręgu szkolnego;

b)

poza obręb okręgu szkolnego;

7)

odliczenie lat służby od roku do trzech;

8)

przeniesienie z pozbawieniem urzędu dyrektora lub kierownika przy równoczesnem powierzeniu

obowiązków nauczyciela (w ściślejszem znaczeniu) w miejscu, oznaczonem przez Ministra

lub władze, którym to prawo zostanie przez Ministra przekazane;

9)

zwolnienie ze służby państwowej z zachowaniem praw do uposażenia emerytalnego w stosunku

do lat rzeczywiście wysłużonych, lub do odprawy;

10)

wydalenie z państwowej służby nauczycielskiej;

11)

wydalenie z zawodu nauczycielskiego z pozbawieniem prawa zajmowania jakiegokolwiek

stanowiska w szkolnictwie państwowem, publicznem lub prywatnem.

Kary, wymienione w punktach 5, 6, 7 i 8, pociągają za sobą na przeciąg lat dwóch utratę

prawa mianowania na wyższe stanowisko oraz prawa wyboru i wybieralności do wszystkich

władz i ciał, tworzonych lub zasilanych drogą wyboru z pośród nauczycielstwa w zakresie

administracji szkolnej.

Gdy nauczyciel, który popełnił wykroczenie, podlegające ukaraniu w drodze dyscyplinarnej

z ustępów 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 niniejszego artykułu, zasługuje na szczególne względy

wobec okoliczności i pobudek czynu, oraz wobec swej poprzedniej nieskazitelnej pracy

zawodowej, komisja dyscyplinarna może, orzekając winę oskarżonego, kary nie wymierzać.

Gdyby jednak w przeciągu lat trzech od daty zapadnięcia orzeczenia nauczyciel został

uznany w drodze dyscyplinarnej winnym nowego uchybienia, ulega karze o stopień wyższej

od wymierzonej za powtórne uchybienie.

Kary dyscyplinarne na nauczycieli stałych może nakładać jedynie komisja dyscyplinarna

w drodze orzeczenia, wydanego na podstawie wyniku postępowania dyscyplinarnego, przeprowadzonego

zgodnie z niniejszą ustawą.

Przy wymierzaniu kar dyscyplinarnych, wymienionych w art. 82, należy w każdym poszczególnym

wypadku mieć na względzie doniosłość występku służbowego i powstałych z tego powodu

szkód, stopień winy, jako też dotychczasowe zachowanie się nauczyciela.

Kary dyscyplinarne wpisuje się do wykazu stanu służby.

Orzeczenia dyscyplinarnego nie można znieść, ani zmienić zarządzeniem administracyjnem.

Po wydaniu przez komisję dyscyplinarną orzeczenia, uwalniającego od kary, władze szkolne

nie mogą udzielać nauczycielom kary porządkowej upomnienia za uchybienia, które zostały

stwierdzone w czasie rozprawy dyscyplinarnej, lub za inne uchybienia, dokonane i znane

władzom przed rozprawą.

Wydalenie z państwowej służby nauczycielskiej lub z zawodu nauczycielskiego (art.

82 p. 10 i 11) pociąga za sobą utratę wszystkich praw, związanych z piastowaniem stanowiska,

a również prawa do emerytury.

Członkom rodziny wydalonego należy w razie okoliczności, zasługujących na uwzględnienie,

przyznać w orzeczeniu dyscyplinarnem odpowiedni stały zasiłek na utrzymanie, który

jednak nie może przewyższać normalnego ich zaopatrzenia wdowiego lub sierocego.

Zasiłek taki przyznać można albo już z chwilą wstrzymania wypłaty uposażenia nauczyciela

wydalonego, albo od chwili jego śmierci.

Do zasiłku powyższego mają zastosowanie postanowienia ustawy emerytalnej o zawieszeniu

lub utracie prawa do zaopatrzenia wdowiego i sierocego.

Komisie dyscyplinarne.

Komisje dyscyplinarne są następujące

1)

okręgowe komisje dyscyplinarne dla nauczycieli, rozstrzygające w I instancji sprawy

nauczycieli szkół, podległych bezpośrednio inspektorowi szkolnemu i kuratorowi okręgu

szkolnego;

2)

ministerjalna komisja dyscyplinarna dla nauczycieli, rozstrzygająca w II i ostatecznej

instancji sprawy nauczycieli szkół, podległych bezpośrednio inspektorowi szkolnemu

i kuratorowi, oraz w I instancji sprawy nauczycieli szkół, podległych bezpośrednio

Ministrowi;

3)

Najwyższa Komisja Dyscyplinarna dla nauczycieli, rozstrzygająca w II i ostatecznej

instancji sprawy nauczycieli szkół, podległych bezpośrednio Ministrowi.

Okręgowe komisje dyscyplinarne dla nauczycieli składają się z 36 członków; z tej liczby

1)

10 członków powołuje rada szkolna okręgowa z pośród osób, nie będących nauczycielami,

a mieszkających w miejscu urzędowania komisji dyscyplinarnej;

2)

24 członków mianuje Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego na wniosek

kuratora z pośród stałych nauczycieli szkół, istniejących na obszarze okręgu szkolnego,

a mianowicie

a)

8 z pośród nauczycieli szkół, podległych bezpośrednio inspektorom szkolnym;

b)

8 z pośród nauczycieli szkół średnich ogólnokształcących;

c)

4 z pośród nauczycieli seminarjów nauczycielskich, seminarjów wychowawczyń dla ochron,

instytutów nauczycielskich, wyższych kursów nauczycielskich, szkół specjalnych i preparand;

d)

4 z pośród nauczycieli szkół zawodowych i seminarjów dla kształcenia nauczycieli szkół

zawodowych;

3)

2 sędziów państwowych, jako członków, i 2, jako zastępców, deleguje prezes właściwego

sądu apelacyjnego.

Ministerjalna komisja dyscyplinarna dla nauczycieli szkół, podległych Ministrowi Wyznań

Religijnych i Oświecenia Publicznego, składa się z 24 osób; z tej liczby

1)

8 członków mianuje Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z pośród osób,

nie będących nauczycielami;

2)

12 członków z pośród nauczycieli stałych mianuje Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego, a mianowicie

a)

4 członków z pośród nauczycieli szkół średnich ogólnokształcących;

b)

4 członków z pośród nauczycieli seminarjów nauczycielskich, seminariów wychowawczyń

dla ochron, instytutów nauczycielskich, wyższych kursów nauczycielskich, szkół specjalnych

i preparandj

c)

4 członków z pośród nauczycieli szkół zawodowych i seminarjów dla kształcenia nauczycieli

szkół zawodowych;

3)

2 sędziów sądu apelacyjnego, jako członków, i 2, jako zastępców, deleguje prezes sądu

apelacyjnego.

Ministerialna komisja dyscyplinarna dla nauczycieli publicznych ludowych szkół rolniczych

składa się z 12 osób; z tej liczby

1)

4 członków mianuje Minister Rolnictwa i Dóbr Państwowych z pośród osób, nie będących

nauczycielami;

2)

6 członków mianuje Minister Rolnictwa i Dóbr Państwowych z pośród stałych nauczycieli

publicznych ludowych szkół rolniczych;

3)

jednego sędziego państwowego, jako członka, i jednego, jako zastępcę, deleguje prezes

sądu okręgowego w Warszawie.

Najwyższa Komisja Dyscyplinarna dla nauczycieli składa się z 12 osób; z tej liczby

1)

4 członków mianuje Minister z pośród osób, nie będących nauczycielami;

2)

6 członków mianuje Minister z pośród stałych nauczycieli szkół, bezpośrednio sobie

podległych;

3)

jednego sędziego sądu apelacyjnego, jako członka, i jednego, jako zastępcę, deleguje

prezes sądu apelacyjnego w Warszawie.

Mandaty członków komisyj dyscyplinarnych, wymienionych w artykułach 87, 88 i 89, trwają

trzy lata, jednak nie gasną przed ukonstytuowaniem się nowej komisji.

Członkowie komisyj dyscyplinarnych przy objęciu urzędowania składają przyrzeczenie

według brzmienia, ustalonego przez Ministra.

Zastępca przewodniczącego komisji dyscyplinarnej w razie potrzeby zastępuje przewodniczącego

w ciągu czasu trwania mandatu przewodniczącego.

Członkowie komisyj dyscyplinarnych tracą swe mandaty, jeżeli zajdzie zmiana, wskutek

której odpadają warunki ich delegacji.

Nauczyciel, przeciw któremu wszczęto postępowanie karno-sądowe lub dyscyplinarne,

nie może pełnić funkcji członka komisji dyscyplinarnej, a jeżeli postępowanie kończy

się wyrokiem skazującym lub orzeczeniem, wymierzającem karę dyscyplinarną, traci swój

mandat.

Nauczyciel, karany dyscyplinarnie, nie może być wybrany na członka komisji dyscyplinarnej

na przeciąg czasu, określonego w art. 82.

Członkowie komisji dyscyplinarnej w wykonaniu swych obowiązków są samodzielni ś niezawiśli.

Członkowie komisji dyscyplinarnej pełnią swoje obowiązki bezpłatnie, z wyjątkiem sędziego

państwowego, który otrzymuje wynagrodzenie oraz w razie potrzeby diety, określone

przez Ministra w porozumieniu z Ministrami; Sprawiedliwości i Skarbu.

Członkowie komisyj dyscyplinarnych, pełniący swe obowiązki poza miejscem stałego zamieszkania,

otrzymują diety i zwrot kosztów podróży, przyczem, o ile są nauczycielami w szkołach

państwowych lub publicznych - według stawek, odpowiadających ich stanowisku nauczycielskiemu,

o ile zaś nimi nie są - według stawek, przysługujących urzędnikom państwowym VI i

V stopnia służbowego stosownie do tego, czy są członkami okręgowej, czy ministerialnej,

względnie Najwyższej Komisji Dyscyplinarnej.

Komisje dyscyplinarne obradują w kompletach, złożonych z przewodniczącego lub jego

zastępcy i czterech członków, powołanych dla każde) sprawy przez przewodniczącego.

Przewodniczącym komisji dyscyplinarnej jest sędzia państwowy, delegowany przez odpowiedniego

prezesa sądu na członka komisji dyscyplinarnej, zastępcą przewodniczącego jest sędzia

państwowy, delegowany na zastępcę członka komisji dyscyplinarnej. W komplecie obradującym

oprócz przewodniczącego zasiadają

dwóch członków, nie będących nauczycielami, i 2 nauczycieli. Jeżeli obwiniony jest

nauczycielem szkoły, podległej Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego,

jeden z członków co najmniej powinien być nauczycielem szkoły, wchodzącej w myśl punktu

2-go artykułu 87 do tej samej grupy szkół, co szkoła, w której uczy obwiniony nauczyciel.

Jeżeli do odpowiedzialności dyscyplinarnej jest pociągnięty duchowny nauczyciel religji,

a w skład właściwej komisji dyscyplinarnej nie wchodzi duchowny tegoż wyznania, Minister,

względnie kurator okręgu szkolnego, powoła specjalnie dla tego wypadku duchownego

tego wyznania, jako jednego z członków kompletu orzekającego.

Wyposażenie komisyj dyscyplinarnych w potrzeby rzeczowe i załatwianie czynności kancelaryjnych

należy do odpowiednich władz szkolnych.

Władze te również wyznaczą protokólantów do rozpraw dyscyplinarnych z pośród podległych

im urzędników.

Rzecznik dyscyplinarny.

W celu strzeżenia dobra służby, naruszonego przez uchybienie obowiązkom służbowym

władza, przy której istnieje komisja, wyznacza z grona podległych sobie urzędników

rzecznika dyscyplinarnego z odpowiednią ilością zastępców.

Obowiązkiem rzecznika dyscyplinarnego jest przy przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego

stać na straży godności i powagi stanowiska urzędniczego, oraz ścisłego wykonywania

obowiązków służbowych. Komisja dyscyplinarna przedsiębierze każdą uchwałę nie inaczej,

jak po wysłuchaniu zdania rzecznika dyscyplinarnego.

Obrona.

Obwiniony ma prawo powołać obrońcę w osobie nauczyciela, lub adwokata.

Na prośbę obwinionego wyznacza obrońcę z urzędu z pośród nauczycieli kurator okręgu

szkolnego, gdy sprawę ma rozpatrywać okręgowa komisja dyscyplinarna, a Minister, gdy

sprawa podlega komisji ministerialnej lub Najwyższej. Nauczycielowi czynnemu, o ile

tego zachodzi potrzeba, należy udzielić urlopu dla czynności, połączonych z obroną.

Nauczycielowi obrońcy nie wolno przyjmować wynagrodzenia za prowadzenie obrony. Koszty,

poniesione istotnie w interesie obrony, zwraca mu Skarb Państwa.

Jeżeli obwiniony wybierze sobie na obrońcą nauczyciela, zamieszkałego poza obszarem

danego okręgu szkolnego, to Skarb Państwa nie zwraca kosztów przejazdu.

Nauczyciel obrońca obowiązany jest zachować w tajemnicy wszystkie poufne informacje,

udzielone mu jako obrońcy.

Członkowie komisyj odwoławczych nie mogą być obrońcami, inni członkowie nie mogą być

obrońcami przed komisją, której są członkami.

Delegacja.

Jeżeli komisja dyscyplinarna okręgowa, do której sprawę dyscyplinarną skierowano,

uzna się czy to z własnej inicjatywy, czy to na wniosek obwinionego lub rzecznika

dyscyplinarnego niekompetentną do przeprowadzenia danej sprawy, wówczas rozstrzyga

co do jej kompetencji lub niekompetencji właściwa komisja odwoławcza, przekazując

ewentualnie sprawę innej komisji dyscyplinarnej.

Wyłączenie.

Członków komisji dyscyplinarnej i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału

w sprawie w wypadkach i na zasadach, przewidzianych w ustawie postępowania karnego

przy wyłączaniu sędziów i prokuratorów.

Ponadto obwiniony nauczyciel ma prawo w ciągu dni 8 po otrzymaniu zawiadomienia o

terminie rozprawy z listy członków kompletu dyscyplinarnego wyłączyć dwóch członków

(z wyjątkiem sędziego państwowego), nie podając motywów wyłączenia.

Rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje prawo wyłączenia członka komisji dyscyplinarnej

w takich samych granicach, w jakich odnośna ustawa karna daje prokuratorowi prawo

wyłączenia członka sądu.

Tajemnica postępowania dyscyplinarnego.

Całe postępowanie dyscyplinarne powinno być otoczone jaknajściślejszą tajemnicą.

Uchwały i orzeczenia komisyj dyscyplinarnych mogą być ogłaszane przez władze przełożone

jedynie za zezwoleniem Ministra.

Dochodzenie dyscyplinarne.

Władza służbowa lub przełożona władza wyższa w razie dostrzeżenia lub otrzymania wiadomości

o naruszeniu obowiązków służbowych przez nauczyciela, względnie na prośbę nauczyciela,

przeprowadza dochodzenie wstępne.

O ile dochodzenie wstępne nie zakończy się umorzeniem sprawy lub nałożeniem przez

władzę kary porządkowej upomnienia, właściwa władza szkolna, nie niższa jednak niż

II instancji, wdraża dochodzenie dyscyplinarne, powierzając jego prowadzenie jednemu

z podległych sobie urzędników, oraz zawiadamia interesowanego nauczyciela o wdrożeniu

dochodzenia dyscyplinarnego. Prowadzący dochodzenie dyscyplinarne nie może być powołany

do innej czynności w postępowaniu dyscyplinarnem.

Prowadzący dochodzenie dyscyplinarne przesłuchuje świadków, a w razie potrzeby i znawców,

nie odbierając od nich przysięgi, oraz bada wszystkie do wyjaśnienia sprawy potrzebne

okoliczności i środki dowodowe. Jeżeli zachodzi potrzeba przesłuchania poszczególnych

świadków lub znawców pod przysięgą, prowadzący dochodzenie dyscyplinarne może zwrócić

się do właściwego sądu pierwszej instancji o przesłuchanie tych osób pod przysięgą.

Do przesłuchania i wynagrodzenia świadków i znawców, o ile przesłuchują ich sądy,

należy stosować analogicznie przepisy ustawowe o postępowaniu karnem z tą różnicą,

iż koszty zalicza się nie na rachunek zarządu wymiaru sprawiedliwości, lecz na rachunek

właściwego ministerstwa.

Prowadzący dochodzenie dyscyplinarne może zażądać współdziałania władz administracyjnych

i organów policyjnych, w szczególności wtedy, gdy, świadkowie lub znawcy mieszkają

poza obrębem powiatu, w którym przebywa prowadzący dochodzenie dyscyplinarne, a nie

czynią zadość jego wezwaniom lub bez ustawowego powodu uchylają się od zeznań. Władze

administracyjne i organa policyjne stosują; przytem obowiązujące w postępowaniu administracyjnem

przepisy o wzywaniu i przesłuchiwaniu stron.

Prowadzący dochodzenie dyscyplinarne winien dać nauczycielowi tak w ciągu dochodzenia,

jak i po jego zakończeniu, sposobność do ustnego protokółowanego lub pisemnego oświadczenia

się co do wszystkich zarzutów, jak również co do wyniku dochodzenia. Natomiast na

przejrzenie aktów dochodzenia może zezwolić nauczycielowi tylko o tyle, o ile uzna

to za nieszkodliwe dla celów dochodzenia.

Odmowa lub fizyczna niemożność udziału ze strony nauczyciela nie wstrzymuje dochodzenia.

Przekazanie do rozprawy.

Po ukończeniu czynności przez prowadzącego dochodzenie dyscyplinarne rzecznik dyscyplinarny

przygotowuje wnioski (akt oskarżenia). które władza wraz z aktami sprawy przesyła

do komisji dyscyplinarnej na ręce przewodniczącego.

Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wydaje wszelkie zarządzenia celem przygotowania

ustnej rozprawy tak obliczonej, by obwiniony mógł skorzystać z przysługującego mu

prawa wyłączenia w myśl art. 100.

Czynności przygotowawcze do rozprawy (powoływanie świadków i znawców, uznanie stawiennictwa

obwinionego za obowiązkowe i t. p.) załatwia przewodniczący komisji dyscyplinarnej.

Do rozprawy wzywa się obwinionego, doręcza się mu równocześnie akt oskarżenia i udziela

listy członków kompletu orzekającego.

Komisja dyscyplinarna może zarządzić, by obwiniony stawił się na rozprawę osobiście

z zastrzeżeniem, że w razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa obrońca może nie

być dopuszczony do udziału w sprawie, a rozprawa ustna będzie przeprowadzona i orzeczenie

wydane zaocznie.

Po otrzymaniu wezwania na rozprawę, obwiniony lub jego obrońca ma prawo przeglądania

aktów sprawy i czynienia z nich odpisów.

Jeżeli przewodniczący komisji dyscyplinarnej uzna potrzebę przeprowadzenia dochodzenia

dodatkowego, wówczas przedstawi sprawę na posiedzeniu komisji bez udziału stron. Komisja

dyscyplinarna może zwrócić się do przełożonej władzy rzecznika o uzupełnienie dochodzenia

bądź przez tegoż rzecznika, bądź przez inną osobę, delegowaną w charakterze komisarza

śledczego.

Komisarzowi śledczemu przysługują te uprawnienia, które są przyznane rzecznikowi dyscyplinarnemu

w ustępach trzecim i czwartym art. 102.

Po ukończeniu dodatkowego dochodzenia rzecznik dyscyplinarny, względnie komisarz śledczy,

składa przewodniczącemu komisji dyscyplinarnej protokół dokonanych czynności oraz

ewentualnie dokumenty.

Rozprawa.

Rozprawa dyscyplinarna odbywa się wyłącznie przy udziale osób, niniejszą ustawą uprawnionych

do udziału w sprawie.

Rozprawę dyscyplinarną w miarę możności przeprowadza się w jednym ciągu z uwzględnieniem

koniecznych przerw, można jednak uchwałą kompletu z ważnych powodów rozprawę odroczyć.

W razie odroczenia postępowanie dowodowe przeprowadza się ponownie, o ile w składzie

kompletu orzekającego zajdzie zmiana.

Rozprawą kieruje przewodniczący, który przestrzega porządku wyjaśnień, replik i uwag,

usuwa z wywodów stron i zeznań świadków i znawców wszystko, co nie ma bezpośredniego

związku ze sprawą, i wogóle nadaje sprawie bieg, najbardziej sprzyjający rzeczowemu

wykryciu prawdy.

Rozprawę rozpoczyna przewodniczący komisji dyscyplinarnej od przedstawienia stanu

rzeczy, a w szczególności odczytania aktu oskarżenia, względnie orzeczenia komisji

dyscyplinarnej I instancji i odwołania, przesłuchuje obwinionego, świadków i znawców

oraz w miarę potrzeby odczytuje protokóły dochodzeń wstępnych i śledztwa, jak również

innych ważniejszych dla sprawy aktów i dokumentów.

Członkowie komisji dyscyplinarnej mają prawo ta. zezwoleniem przewodniczącego stawiać

pytania obwinionemu, świadkom i znawcom.

Obwinionemu, względnie jego obrońcy, oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu służy prawo

oświadczenia się co do poszczególnych środków dowodowych odwodowych oraz stawiania

pytań świadkom znawcom za zezwoleniem przewodniczącego.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego następują wywody i wnioski rzecznika dyscyplinarnego

co do natury, stopnia winy i kary, wreszcie obrona obwinionego i jego obrońcy; po

replikach obwinionemu przysługuje głos ostatni.

Odstąpienie rzecznika dyscyplinarnego od oskarżenia podczas rozprawy nie krępuje komisji

dyscyplinarnej w dalszem rozpoznaniu sprawy i wydaniu orzeczenia.

Komisja dyscyplinarna może przy rozstrzyganiu sprawy opierać się tylko na tych faktach

i okolicznościach, które ujawniono na rozprawie dyscyplinarnej, i tylko na ich podstawie

wydaje orzeczenia według swego przekonania.

W orzeczeniu swem komisja dyscyplinarna albo uwalnia nauczyciela od zarzuconej mu

winy, albo uznaje go winnym. W tym ostatnim wypadku komisja dyscyplinarna nakłada

karę porządkową, albo dyscyplinarną.

Orzeczenie.

Narada i glosowanie kompletu orzekającego odbywa się bez udziału stron.

Sentencja orzeczenia winna być podpisana przez przewodniczącego i przynajmniej połowę

członków kompletu orzekającego.

Zaraz po naradzie i głosowaniu kompletu orzekającego przewodniczący komisji dyscyplinarnej

ogłasza stronom (obwinionemu, względnie jego obrońcy, i rzecznikowi dyscyplinarnemu)

orzeczenie i wyjaśnia tryb odwołania, określony w artykułach 117 i 118 niniejszej

ustawy.

Orzeczenie ma zawierać

1)

oznaczenie komisji dyscyplinarnej;

2)

imiona i nazwiska członków kompletu orzekającego, protokólanta i rzecznika dyscyplinarnego;

3)

dzień wydania orzeczenia;

4)

imię i nazwisko, stanowisko służbowe, tytuł i siedzibę urzędową obwinionego;

5)

sentencję orzeczenia ze wskazaniem ustawy, na której podstawie zostało wydane;

6)

umotywowanie rozstrzygnięcia. Orzeczenie pisemne podpisuje przewodniczący kompletu

orzekającego i protokólant.

Odpis orzeczenia przesyła przewodniczący komisji dyscyplinarnej z urzędu rzecznikowi

dyscyplinarnemu i w drodze służbowej obwinionemu nauczycielowi nie później, niż w

przeciągu dni 14 po rozstrzygnięciu sprawy.

Protokół rozprawy.

Z przebiegu rozprawy dyscyplinarnej sporządza się protokół, który ma zawierać datę,

miejsce rozprawy, imiona i nazwiska członków kompletu, protokólanta, stron i ich zastępców,

streszczać przebieg rozprawy, zeznania i dowody stron i zaznaczyć, że tryb odwołania

był wyjaśniony.

Protokół podpisuje przewodniczący kompletu orzekającego oraz protokólant.

Przechowywanie aktów sprawy.

Akta sprawy przy orzeczeniach ostatecznych, lub w razie umorzenia postępowania dyscyplinarnego

przewodniczący komisji dyscyplinarnej przesyła władzy służbowej obwinionego.

Na żądanie obwinionego władza wyda mu oryginały dokumentów i pism, złożonych przez

niego w czasie rozprawy; odpis protokółu rozprawy oraz inne dowody w oryginale lub

odpisie, nie złożone przez obwinionego, nie mogą być mu wydane.

W razie wydania dokumentów oryginalnych zachowuje się w akiach ich odpisy.

Odwołanie.

Przeciwko orzeczeniu komisji dyscyplinarnej 1 instancji służy odwołanie do właściwe)

komisji dyscyplinarnej II instancji, przyczem rzecznikowi dyscyplinarnemu służy to

prawo we wszystkich wypadkach, gdy orzeczenie nie jest zgodne z jego wnioskami, odwołanie

zaś ze strony obwinionego jest wykluczone, jeżeli komisja dyscyplinarna I instancji

nałożyła karę porządkową.

Odwołanie ze strony obwinionego wnieść mogą

1)

obwiniony lub za zgodą jego - obrońca;

2)

w razie śmierci obwinionego przed uprawomocnieniem orzeczenia ustawowi spadkobiercy.

Odwołane wnosi się na ręce przewodniczącego komisji dyscyplinarnej I instancji w przeciągu

dni 14, licząc od dnia następnego po otrzymaniu odpisu orzeczenia.

Wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

Przewodniczący komisji dyscyplinarnej I instancji skierowuje odwołanie do władzy służbowej

nauczyciela, która, dołączywszy do niego akta sprawy obwinionego, najdalej w ciągu

dni 14 po otrzymaniu przesyła je do władzy, przy której urzęduje właściwa komisja

dyscyplinarna odwoławcza.

Ta ostatnia władza przesyła odwołanie wraz z aktami sprawy przewodniczącemu komisji

dyscyplinarnej odwoławczej, podając jednocześnie imię, nazwisko i stanowisko służbowe

rzecznika dyscyplinarnego.

Odwołanie rzecznika dyscyplinarnego I instancji może być przez tę władzę zanulowane

i jeżeli ze strony obwinionego niema skargi odwoławczej, sprawa ma być uważana za

skończoną, a akta jej zwrócone władzy służbowej nauczyciela.

Przewodniczący komisji odwoławczej odrzuca odwołanie, gdy odwołanie jest niedopuszczalne

(art. 117), spóźnione lub wniesione przez osobę nieuprawnioną.

W razie wątpliwości przewodniczący przedstawia sprawę odrzucenia odwołania komisji

dyscyplinarnej, która na posiedzeniu bez udziału stron rozstrzyga ją ostatecznie.

Jeżeli przewodniczący komisji odwoławczej uzna za potrzebne uzupełnić dochodzenia,

przedstawia sprawę na posiedzeniu komisji odwoławczej bez udziału stron i w razie

uzyskania jej zgody zwraca sprawę władzy, przy której urzęduje komisja odwoławcza,

celem przeprowadzenia uzupełniającego dochodzenia.

We wszystkich innych przypadkach komisja odwoławcza przeprowadza rozprawę dyscyplinarną

i wydaje orzeczenie, stosując analogiczne postanowienia o rozprawie dyscyplinarnej

i o orzekaniu w I instancji.

Umorzenie.

W razie śmierci obwinionego postępowanie dyscyplinarne bez względu na stadjum, w którem

się znajduje, podlega umorzeniu, może być jednak przeprowadzone na żądanie ustawowych

spadkobierców zmarłego.

Uprawomocnienie orzeczenia.

Orzeczenia komisji dyscyplinarnej, wydane w pierwszej instancji, a nie zaskarżone

w terminie przepisanym, stają się prawomocne z dniem upływu tego terminu, orzeczenia

zaś komisji dyscyplinarnej w drugiej instancji - niezwłocznie po ich ogłoszeniu.

Wykonanie orzeczenia.

Prawomocne orzeczenia dyscyplinarne podlegają wykonaniu przez właściwą władzę.

W tym celu przewodniczący komisji dyscyplinarnej przesyła tej władzy odpis orzeczenia

dyscyplinarnego, stwierdzając prawomocność orzeczenia.

Wznowienie.

Na żądanie nauczyciela, skazanego prawomocnie na karę dyscyplinarną, lub na żądanie

jego ustawowych spadkobierców można wznowić postępowanie nawet po wykonaniu kary,

jeżeli zostaną przedstawione takie nowe fakty lub środki dowodowe, nieznane w poprzedniem

postępowaniu, które same przez się lub w związku z faktami, poprzednio ustalonemi,

albo z dowodami, poprzednio zebranemi, mogą spowodować uwolnienie lub też łagodniejszy

wymiar kary.

Żądanie wznowienia postępowania wnosi się do komisji dyscyplinarnej, która wydaje

orzeczenie ostateczne. Komisja ta rozstrzyga bez udziału stron o dopuszczalności wznowienia.

Przeciw rozstrzygnięciu komisji dyscyplinarne) pierwszej instancji służy prawo wniesienia

zażalenia do instancji odwoławczej w ciągu dni 14 od dnia następnego po doręczeniu

uchwały komisji.

W przypadkach dopuszczenia wznowienia postępowania komisja dyscyplinarna pierwszej

instancji zarządza w razie potrzeby uzupełnieniel lub przeprowadzenie nowego dochodzenia,

poczem. przekazuje sprawę do rozprawy dyscyplinarnej.

Jeżeli nauczyciela, na którego korzyść dozwolono wznowienie postępowania dyscyplinarnego,

uznano ponownie winnym, nie można orzec kary surowszej od nałożonej w poprzedniem

postępowaniu. Przy wykonywaniu orzeczenia karnego należy uwzględniać karę już poniesioną.

O ile po wznowieniu postępowania; dyscyplinarnego uwolniono nauczyciela, pierwotnie

skazanego na karę dyscyplinarną, albo nałożono na niego łagodniejszą karę dyscyplinarną,

lub karę porządkową, Skarb Państwa obowiązany jest zwrócić mu lub w razie jego śmierci

członkom jego rodziny, uprawnionym do zaopatrzenia wdowiego lub sierocego, to, co

nauczyciel lub wymienieni członkowie rodziny wskutek poprzedniego skazania stracili

z poborów służbowych lub zaopatrzenia.

Zawieszenie w pełnieniu służby.

Komisja dyscyplinarna może każdej chwili zawiesić nauczyciela w pełnieniu służby,

jeżeli wdrożono przeciw niemu postępowanie sądowo-karne lub dyscyplinarne, o ile jest

to wskazane ze względu na rodzaj i doniosłość podniesionych zarzutów.

Jeżeli co do nauczyciela zarządzono areszt sądowo-śledczy (prewencyjny), jest obowiązkiem

władzy służbowej zarządzić natychmiast tymczasowe zawieszenie w służbie aresztowanego.

Każdy przełożony, powołany do wykonywania bezpośrednio lub pośrednio nadzoru służbowego,

ma prawo zawiesić tymczasowo nauczyciela w pełnieniu służby, gdy nauczyciel odmówił

jawnie posłuszeństwa służbowego wśród szczególnie ważnych okoliczności, albo gdy ze

względu na jakość zarzuconego mu uchybienia obowiązkom służbowym lub godności stanu

nauczycielskiego dalsze pozostawienie go w służbie naraziłoby powagę szkoły lub groziło

dobru służby.

O każdem tymczasowem zawieszeniu nauczyciela w pełnieniu służby należy do dni siedmiu

zawiadomić w drodze służbowej właściwą komisję dyscyplinarną, która bezzwłocznie,

a najdalej w ciągu dalszych dni trzydziestu poweźmie uchwałę, zatwierdzającą lub uchylającą

zawieszenie. Uchwałę taką należy natychmiast zakomunikować właściwej władzy celem

wykonania.

Komisja dyscyplinarna, zarządzając lub zatwierdzając zawieszenie, może ograniczyć

na czas jego trwania uposażenie nauczyciela najwyżej do połowy.

Zawieszenie nauczyciela w służbie kończy się najpóźniej z chwilą prawomocnego ukończenia

postępowania dyscyplinarnego.

Jeżeli jednak przyczyny, które spowodowały zawieszenie, odpadną wcześniej, komisja

dyscyplinarna uchyli bezzwłocznie zawieszenie.

Komisja dyscyplinarna rozstrzyga ostatecznie bez udziału stron o zarządzeniu, zatwierdzeniu

lub uchyleniu zawieszenia.

Gdy nauczyciela skazano na karę dyscyplinarną, czasu zawieszenia w służbie nie zalicza

się do czasu służby czynnej.

W tych wypadkach oraz wówczas, gdy nauczyciela wydalono w drodze administracyjnej

wskutek zasądzenia go wyrokiem sądu karnego fart. 79), nie służy mu prawo otrzymania

części uposażenia, której wypłatę wstrzymano na czas zawieszenia go w pełnieniu służby.

O ile natomiast postępowanie dyscyplinarne umorzono, obwinionego nauczyciela uwolniono

od odpowiedzialności lub nałożono na niego jedynie karę porządkową, czas zawieszenia

liczy się do czasu służby czynnej, a oprócz tego należy wypłacić mu część uposażenia,

które wstrzymana na czas zawieszenia.

Rehabilitacja.

Jeżeli w ciągu dwóch lat po nałożeniu kary dyscyplinarnej, przewidzianej w punktach

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 art. 82, nauczyciel zachowywał się pod każdym względem poprawnie,

Minister może zarządzić wykreślenie kary z nauczycielskiego wykazu służbowego. Następstwem

rehabilitacji jest umorzenie skutków kary, przewidzianych artykułem 82 i ustępem trzecim

art. 92.

Doręczenie.

Wszelkie doręczenia, które mają nastąpić według postanowień ustawy niniejszej, są

ważne i powodują bieg terminów, jeżeli uskuteczniono je bezpośrednio lub listem poleconym

do rąk obwinionego lub jego obrońcy, tudzież rzecznika dyscyplinarnego lub jego zastępcy.

Jeżeli miejsce pobytu obwinionego nie jest znane, a nie ustanowił on obrońcy, komisja

dyscyplinarna ustali trzymiesięczny termin rozprawy i ogłosi go drogą publikacji w

Monitorze Polskim z zaznaczeniem, iż, o ile obwiniony nie stawi się na rozprawę w

oznaczonym terminie, będzie wydany wyrok zaoczny.

Zażalenie.

O ile ustawa niniejsza inaczej nie stanowi, zażalenie przeciwko zarządzeniom i uchwałom

komisji dyscyplinarnej I instancji lub jej przewodniczącego można wnosić tylko łącznie

z zażaleniem, podawanem na ostateczne zarządzenie lub uchwałę, albo z odwołaniem od

orzeczenia komisji dyscyplinarnej.

Zażalenie należy wnosić na ręce przewodniczącego komisji dyscyplinarnej I instancji,

który, o ile ustawa niniejsza inaczej nie stanowi, przesyła je wraz z aktami sprawy

do instancji odwoławczej w drodze, przepisanej artykułem 118. Instancja odwoławcza

rozstrzyga zażalenie bez udziału stron.

Bieg terminów i przywrócenie terminu.

Bieg terminów rozpoczyna się z dniem, następującym po doręczeniu.

Niedziele i dni świąteczne nie wstrzymują ani rozpoczęcia, ani biegu terminów, o ile

koniec terminu przypada na niedzielę lub dzień świąteczny - kończy się termin następnego

dnia powszedniego.

Przepisy, obowiązujące sądy, postanawiają, które dni uważać należy za świąteczne.

Dzień nadania zażalenia lub odwołania na pocztę uważa się za dzień ich wniesienia.

W razie spóźnienia terminu do wniesienia zażalenia lub odwołania instancja odwoławcza

może na prośbę obwinionego zezwolić na przywrócenie terminu, o ile obwiniony wykaże,

że niezależnie od jego woli i winy okoliczności nie pozwoliły dotrzymać mu terminu.

Prośbę o przywrócenie terminu z równoczesnem złożeniem zażalenia lub odwołania wnosić

należy do właściwej komisji dyscyplinarnej I instancji, która w drodze przepisanej

z wnioskiem rzecznika dyscyplinarnego przesyła ją do instancji odwoławczej.

Instancja odwoławcza, zezwoliwszy na przywrócenie terminu, może zaraz wydać orzeczenie

merytoryczne.

Stosunek do postępowania sądowo-karnego.

O ile ustawa niniejsza nie stanowi inaczej, należy w postępowaniu dyscyplinarnem stosować

analogicznie przepisy ustawy postępowania karnego.

Opłaty skarbowe.

Pisma, dotyczące postępowania dyscyplinarnego, wolne są od wszelkich opłat skarbowych.

Odpowiedzialność nauczycieli w stanie nieczynnym, pozasłużbowym i w stanie spoczynku.

Nauczyciele w stanie nieczynnym i pozasłużbowym podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej

z powodu

1)

naruszenia obowiązków służbowych, którego dopuścili się jeszcze w czasie służby czynnej;

2)

rażącego naruszenia obowiązków, ciążących na nich w myśl ustawy niniejszej.

Nauczyciele, przeniesieni w stan spoczynku, podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej

z powodu naruszenia obowiązków służbowych, którego dopuścili się w czasie służby czynnej.

Odnośnie do nauczycieli, będących w stanie nieczynnym, pozasłużbowym lub spoczynku,

mają analogiczne zastosowanie postanowienia, dotyczące dochodzenia i postępowania

dyscyplinarnego względem nauczycieli czynnych.

Na nauczycieli tych nakłada się następujące kary dyscyplinarne

1)

naganę;

2)

stałe lub czasowe zmniejszenie uposażenia najwyżej o 25%;

3)

w razie okoliczności, szczególnie obciążających, utratę wszelkich praw, wypływających

z ich stosunku do Państwa, w tej liczbie uposażenia i zaopatrzenia dla członków rodziny

z możnością zastosowania analogicznego postanowienia artykułu 85 niniejszej ustawy.

Właściwą do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko nauczycielowi w

stanie pozasłużbowym lub spoczynku jest komisja dyscyplinarna, która była właściwą

w chwili przejścia nauczyciela w stan pozasłużbowy lub stan spoczynku,

Nauczycieli, którzy w chwili wejścia w życie nieniejszej ustawy na podstawie dotychczas

obowiązujących przepisów posiadają charakter nauczycieli stałych, uważa się za stałych

w rozumieniu art. 8 niniejszej ustawy, o ile posiadają obowiązujące w chwili wejścia

w życie niniejszej ustawy kwalifikacje naukowe i zawodowe.

Nauczyciele, którzy w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają pełne przepisane

dla ustalenia w zawodzie kwalifikacje naukowe i zawodowe, ukończyli trzyletni okres

czasu, przepisany w punkcie 1) art. 8, odpowiadają innym przepisom niniejszej ustawy

i otrzymali zadowalającą ocenę pracy (art. 24), stają się z dniem wejścia w życie

nieniejszej ustawy stałymi w rozumieniu art. 8.

Nauczyciele zaś, którzy oceny pracy nie posiadają, winni być w ciągu sześciu miesięcy

od chwili wejścia w życie niniejszej ustawy zwizytowani i, o ile otrzymają ocenę pracy

zadowalającą, zaliczeni do nauczycieli stałych.

Dekret ustalenia (art. 8) otrzymują najdalej do trzech miesięcy od chwili wydania

orzeczenia, zawierającego zadowalającą ocenę pracy.

Nauczyciele, objęci art. 150, którzy zostali przejęci przez władze polskie od władz

okupacyjnych i pracują w zawodzie nauczycielskim co najmniej lat 12, licząc wstecz

od daty wejścia w życie niniejszej ustawy, mogą zostać kierownikami szkół (art. 12)

z chwilą, gdy złożą przepisane egzaminy uzupełniające lub zostaną od nich zwolnieni.

Nauczyciel stały, czynny w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 149) otrzymuje

dekret ustalenia (art. 8).

Jeżeli nauczyciel stały (art. 145 i 146) zajmuje w chwili wejścia w życie u:tawy posadę,

uzyskaną drogą konkursu, lub też zajmuje ją nieprzerwanie nie mniej niż dwa lata,

zostaje uznany za mianowanego na stałe na posadzie (art. 11), o ile ta posada zostanie

uznana za stałą.

Nauczyciele tymczasowi, którzy w chwili wejścia w życie niniejszej ustawy korzystali

z praw, przyznanych im postanowieniami § 7 artykułu 22 (dawniej 23) ustawy z dnia

27 maja 1919 r. o ustalaniu i wynagradzaniu nauczycieli publicznych szkół powszechnych

(Dz. P. P. P. Nr. 44 poz. 311), zmienionej ustawą z dnia 18 grudnia 1919 r. (Dz. U.

R. P. z roku 1920 Nr. 2, poz. 6) i ustawą z dnia 15 stycznia 1925 r. (Dz. U. R. P.

Nr. 13, poz. 88) zachowują te prawa nadal aż do dnia 31 sierpnia 1927 r.

Nauczycielowi czynnemu w chwili wejścia w życie tej ustawy, który bezpośrednio po

służbie wojskowej objął stanowisko w szkolnictwie, Minister może zaliczyć do wymiaru

uposażenia i wysługi emerytalnej cały czas służby wojskowej, z wyjątkiem czasu pełnienia

obowiązkowej służby wojskowej w szeregach.

Nauczyciel tymczasowy, czynny w chwili wejścia w życie ustawy niniejszej, który nie

posiada przepisanych dla danej kategorji szkół kwalifikacyj zawodowych, uzyskuje wszelkie

prawa z ustawy emerytalnej narówni z nauczycielem stałym, jeżeli władza nie rozwiąże

z nim stosunku służbowego przed upływem czasu, w którym funkcjonarjusz państwowy,

mianowany na stałe, nabywa prawo do emerytury.

Na czas trudności mieszkaniowych przepisy art. 33 należy stosować przy uwzględniania

miejscowych warunków mieszkaniowych i osobistych nauczyciela.

Na czas przejściowy aż do odwołania przez Ministra zawiesza się moc obowiązującą postanowienia

art. 54, które będzie wykonywane w granicach faktycznej możliwości.

Członków komisji kwalifikacyjnej dla nauczycieli szkół powszechnych fart. 22) wybiera

kurator okręgu szkolnego z pośród kandydatów, wybranych przez powiatowe konferencje

stałych nauczycieli szkół, podległych bezpośrednio inspektorowi szkolnemu.

Tam, gdzie rada szkolna okręgowa nie została jeszcze zorganizowana, członków okręgowe)

komisji dyscyplinarnej, wymienionych w punkcie 1 art. 87, powołuje Minister Wyznań

Religijnych i Oświecenia Publicznego z pośród 8 osób, przedstawionych przez kuratora

właściwego okręgu szkolnego.

Sprawy dyscyplinarne, przed wejściem w życie niniejszej ustawy przekazane do rozprawy

w I lub II instancji w istniejących na mocy dotychczasowych przepisów organach dla

spraw dyscyplinarnych nauczycieli, winny być do trzech miesięcy od chwili wejścia

w życie niniejszej ustawy doprowadzone w zakresie działania tych organów do końca

na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów.

W razie niedoprowadzenia tych spraw do końca w terminie, wyżej wskazanym, lub w razie,

gdy wydane orzeczenie (względnie wyrok) nie jest ostateczne, postępowanie dyscyplinarne

winno być przekazane zorganizowanym na zasadzie przepisów ustawy niniejszej komisjom

dyscyplinarnym i przez nie przy zastosowaniu przepisów proceduralnych ustawy niniejszej

w dalszym ciągu prowadzone.

We wszelkich innych, poza wskazanemi w ostępie pierwszym artykułu 157, przypadkach,

wszczęte przed wejściem w życie ustawy niniejszej sprawy dyscyplinarne po dniu wejścia

jej w życie (winny być prowadzone przy zastosowaniu jej przepisów.

Od orzeczeń dyscyplinarnych, wydanych w I instancji w odniesieniu do nauczycieli na

podstawie pruskiej ustawy dyscyplinarnej z dnia 21 lipca 1852 r. w przedmiocie wykroczeń

służbowych urzędników niesędziowskich (Zbiór Praw pruskich str. 465), zmienionej rozporządzeniem

Komisarjatu Naczelnego Rady Ludowej w Poznaniu z dnia 19 marca 1919 r. (Tygodnik Urzędowy

Nr. 4), o ile orzeczenia te zapadły w okresie ostatnich dwóch lat, licząc wstecz od

dnia wejścia w życie ustawy niniejszej, służy skazanym prawo wniesienia odwołania

do właściwych odwoławczych komisyj dyscyplinarnych, Utworzonych na mocy postanowień

tej ustawy w terminie czterech tygodni od dnia wejścia jej w życie.

O ile w ustawie niniejszej powołano się na postanowienia ustaw karnych (postępowania

karnego), należy do czasu wprowadzenia jednolitych przepisów na obszarze całej Rzeczypospolitej

Polskie) w każdej z byłych dzielnic stosować przepisy ustaw karnych (postępowania

karnego), dotychczas w tej dzielnicy obowiązujących.

W wypadkach, gdy w przepisach niniejszej ustawy użyto wyrazu: „Minister” bez bliższego

określenia, należy rozumieć; Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego,

gdy zaś odpowiednie postanowienie ma zastosowanie do nauczyciela (li) publicznych

ludowych szkół rolniczych, należy rozumieć: Minister Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Wykonanie ustawy niniejszej powierza się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego i Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz Ministrom: Sprawiedliwości

i Skarbu we właściwym każdemu z nich zakresie działania.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej z pierwszym

dniem czwartego miesiąca, następującego po jej ogłoszeniu.

Z chwilą wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą wszelkie przepisy,

wydane w przedmiotach, unormowanych tą ustawą.