Ustawa z dnia 2 sierpnia 1926 r. o upoważnieniu Prezydenta Rzeczypospolitej do wydawania rozporządzeń z mocą ustawy.

Upoważnia się Prezydenta Rzeczypospolitej do wydawania rozporządzeń z mocą ustawy

w zakresie

uzgodnienia ustaw obowiązujących z Konstytucją i wykonania jej postanowień, przewidujących

wydawanie osobnych ustaw, reorganizacji i uproszczenia administracji Państwa, uporządkowania

stanu prawnego w Państwie, wymiaru sprawiedliwości oraz świadczeń społecznych, a także

w zakresie zarządzeń, zmierzających do zabezpieczenia równowagi budżetowej, stabilizacji

waluty i naprawy stanu gospodarczego w Państwie, a w szczególności także w dziedzinie

rolnictwa i leśnictwa.

Rozporządzenia te dotyczyć nie mogą spraw, wymienionych w art. 3 ust. 4; art. 4, 5,

8, 49 ust. 2; art. 50 i 59 ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 marca 1921 r. (Dz. U. R.

P. Nr 44 poz. 267), jak również nakładania nowych podatków i opłat publicznych, podwyższania

obowiązujących stawek podatkowych ponad normę, przewidzianą ustawą z dnia 1 lipca

1926 r. (Dz. U. R. P. Nr 63 poz. 376), ustanawiania nowych monopoli i podwyższania

ceł, zwiększenia obiegu biletów zdawkowych i bilonu ponad dotychczasowe uprawnienia,

obciążenia i zamiany nieruchomego majątku państwowego oraz zbycia tegoż, o ile wartość

poszczególnego objektu przekracza 100.000 zł., zmiany ordynacji wyborczej do Sejmu

i Senatu, ustaw samorządowych, ordynacji wyborczej do organów samorządu, zmiany granic

województw, ustaw językowych i szkolnych, ustawy antyalkoholowej oraz prawa małżeńskiego.

Ustawa niniejsza obowiązuje do dnia ukonstytuowania się następnego Sejmu.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Prezesowi Rady Ministrów i wszystkim ministrom,

każdemu z nich we właściwym zakresie działania.

Ustawa niniejsza wchodzi w życia z dniem ogłoszenia.