Ustawa z dnia 29 marca 1926 r. o pokrywaniu kosztów leczenia ubogich w szpitalach publicznych na obszarze b. zaboru rosyjskiego.

Koszty leczenia ubogich w szpitalach publicznych, o ile nie mogą być ściągnięte od

osób i instytucyj, z jakiegokolwiek tytułu prawnego do ich ponoszenia zobowiązanych,

pokrywają, począwszy od dnia 1 stycznia 1926 r., te gminy, w których leczeni w trzechleciu,

poprzedzającem przyjęcie do szpitala, ostatnio zamieszkiwali nieprzerwanie przynajmniej

przez jeden rok.

Nieściągalne koszty leczenia osób, nie mających stałego miejsca zamieszkania w rozumieniu

art. 1 niniejszej ustawy, pokrywają te powiatowe związki komunalne, względnie wydzielone

z powiatów gminy miejskie, na których obszarze

a)

zaszła potrzeba leczenia,

b)

stwierdzono ostatnie zamieszkanie leczonego w kraju, gdy miejsce, gdzie zaszła potrzeba

leczenia, nie może być ustalone, lub też znajduje się poza granicami kraju.

Ubogim w pojęciu tej ustawy jest ten, u którego władza komunalna w poruczonym zakresie

działania stwierdza niemożność zapłacenia kosztów leczenia bez uszczerbku dla istnienia

warsztatu pracy, tak przez niego samego, jak i przez krewnych wstępnych i zstępnych

w linji prostej.

Koszty leczenia ściągają władze administracyjne I instancji.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych, który w szczególności

określi w rozporządzeniu, w jaki sposób ustala się fakt corocznego zamieszkania w

gminie.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje na obszarze b. zaboru

rosyjskiego. Równocześnie znosi się dotychczasowe ustawy i przepisy, normujące sprawy

leczenia chorych na tym obszarze.