Ustawa z dnia 25 marca 1926 r. o uiszczeniu podatków bezpośrednich i niektórych opłat skarbowych w naturze zbożem i węglem.

Od podatników, zalegających z uiszczeniem należnych od nich Skarbowi Państwa podatków

bezpośrednich i niektórych opłat skarbowych, Minister Skarbu władny jest pobrać te

podatki i opłaty w naturze zbożem, względnie węglem, o ile podatnik nie uiści zaległości

gotówką w ciągu dni czternastu po otrzymaniu wezwania władzy skarbowej, że zaległa

należność będzie pobrana zbożem, względnie węglem.

Zboże, przeznaczone na zasiew, ordynarję i wyżywienie rodziny i inwentarza, wolne

jest od pobrania.

Minister Skarbu władny jest także zezwalać podatnikom na uiszczenie bieżących należności

skarbowych zbożem, względnie węglem.

Ceny zboża i węgla, przyjmowanych na poczet zaległych należności, oznaczać będzie

Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrami Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz Przemysłu

i Handlu, na poszczególne okresy.

Na zapłacenie należności bieżących zboże i węgiel będą przyjmowane według miejscowych

cen rynkowych.

Zboże i węgiel na poczet należności skarbowych przyjmować będą upoważnione do tego

organa rządowe, instytucje lub organizacje.

Zboże i węgiel, przyjęte na poczet zaległych należności, winien płatnik w terminie,

wyznaczonym przez władzę skarbową, dostarczyć na własny koszt do najbliższej stacji

ładunkowej.

Po przedłożeniu władzy skarbowej dowodów dostarczenia zboża i węgla płatnik otrzyma

niezwłocznie pokwitowanie z uiszczenia należności w odpowiedniej wysokości.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrami

Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz Przemysłu i Handlu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia i obowiązuje do dnia 31 grudnia

1926 r.