Ustawa z dnia 26 marca 1926 r. w przedmiocie wstrzymania eksmisji dzierżawców gruntów, zajętych pod budynki i położonych w obrębie miast, miasteczek, wsi i osad na obszarze okręgów sądów apelacyjnych w Warszawie, Lublinie i Wilnie.

Właściciele budynków mieszkalnych i stanowiących ich przynależność zabudowań gospodarczych,

wybudowanych na wydzierżawionych gruntach na obszarze okręgów sądów apelacyjnych w

Warszawie, Lublinie i Wilnie nie mogą być z gruntów, zajętych pod te budynki, eksmitowani,

chociażby odnośne umowy dzierżawne wygasły lub budynki zniszczeniu uległy.

Właściwy sąd I instancji wstrzyma do dnia 1 kwietnia 1928 r. na wniosek strony Interesowanej

wykonanie wyroku, choćby wydanego przez sąd wyższy, jeżeli wyrok, dotyczący jednej

z osób, wymienionych w art. 1, orzeka eksmisję z dzierżawionego gruntu lub obowiązek

zniesienia zabudowań.

Opłata dzierżawna w wypadkach ukończenia umowy dzierżawnej, przewidzianej w art. 1,

o ile nie jest już zapłacona, wynosi 1 zł. za każdego rubla, którego płacono z tegoż

tytułu według kontraktu, lub w braku kontraktu - według miejscowych norm dzierżawnych

z 1914 r. i będzie płatna do dnia 31 stycznia 1927 r. za czas do 1 kwietnia 1927 r.

i do dnia 31 stycznia 1928 r. za rok następny do dnia 1 kwietnia 1928 r.

Opłata dzierżawna może być uiszczona także za pośrednictwem poczty.

W razie niezapłacenia oznaczonego w art. 3 czynszu z winy dzierżawcy mają zastosowanie

przepisy ogólnie obowiązujące.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1926 r. i obowiązuje do dnia 1

kwietnia 1928 r.