Ustawa z dnia 22 grudnia 1925 r. zmieniająca niektóre postanowienia ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej.

Art. 116 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (Dz. U. R.

P. № 21 poz. 164) nadaje się brzmienie następujące

„

Na czas od wejścia w życie ustawy o państwowej służbie cywilnej do dnia 31 grudnia

1926 r. zawiesza się postanowienia art. 33 tej ustawy (powołanego również w art. 104)

odnośnie do urzędników od XII do IV stopnia służbowego włącznie i funkcjonarjuszów

niższych, zarówno będących na służbie w chwili wejścia w życie ustawy o państwowej

służbie cywilnej, jako. też mianowanych w czasie do dnia 31 grudnia 1926 r.

Urzędnik i funkcjonarjusz niższy nabywa pełnię praw, zastrzeżonych w art. 33, względnie

w art. 104, dopiero wówczas, gdy otrzyma od władzy, która go mianowała, pismo, ustalające

go w służbie państwowej, przyczem ustalenie to wymaga zgody Prezesa Rady Ministrów

i Ministra Skarbu.

Ustalenie w służbie może władza uzależnić od spełnienia przez urzędnika, względnie

funkcjonariusza niższego, pewnych warunków, jako to: odbycia służby próbnej, ukończenia

specjalnych kursów, zdania egzaminów praktycznych i t. p., które określi rozporządzenie

Rady Ministrów na wniosek interesowanej władzy naczelnej.

O ile urzędnik nie posiada poziomu wykształcenią, wymaganego w art. 11 ustawy o państwowej

służbie cywilnej, ustalenie go w służbie państwowej może nastąpić dopiero po zwolnieniu

go od tego wymogu w sposób, wskazany w ostatnim ustępie art. 11, względnie w ustępie

pierwszym art. 115 tej ustawy.

Urzędnika, względnie funkcjonarjusza niższego, który do dnia 31 grudnia 1926 r. nie

zostanie ustalony, należy zwolnić ze służby państwowej, o ile za swą zgodą nie zostanie

zatrzymany w służbie państwowej w charakterze funkcjonarjusza prowizorycznego lub

kontraktowego.

Urzędnikowi, względnie funkcjonarjuszowi niższemu, którego zwalnia się ze służby państwowej,

należy wymierzyć zaopatrzenie emerytalne wedle postanowień ustawy z dnia 11 grudnia

1923 r. o zaopatrzeniu emerytalnem funkcjonarjuszów państwowych i zawodowych wojskowych

(Dz. U. R. P. z r. 1924 № 6 poz. 46).

Urzędnik, względnie funkcjonarjusz niższy, który nie nabył prawa do zaopatrzenia emerytalnego,

otrzymuje przy zwolnieniu odprawę w wysokości trzymiesięcznego, ostatnio pobieranego

uposażenia. Prawo do tej odprawy nie przysługuje jednak urzędnikowi, względnie funkcjonarjuszowi

niższemu, o ile uprzedzono go o zamiarze zwolnienia w terminie trzymiesięcznym

”

.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Prezesowi Rady Ministrów i innym ministrom

we właściwym każdemu z nich zakresie działania.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.