Ustawa z dnia 28 października 1925 r. o zmianie niektórych przepisów ustawy z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia.

W ustępie 1-szym art. 1-go ustawy z dnia 18 lipca 1924 r. o zabezpieczeniu na wypadek

bezrobocia (Dz. U. R. P. № 67 poz. 650) po słowie „robotnicy” dodaje się słowa „i

pracownicy umysłowi”, zaś po słowie „robotników” dodaje się słowa „lub pracowników

umysłowych”, a w ustępie 2-im po słowie „robotników” dodaje się słowa „i pracowników

umysłowych”.

Po ustępie 1-szym tegoż artykułu dodaje się dwa nowe ustępy treści następującej

„

Kategorje pracowników umysłowych, podlegających obowiązkowi zabezpieczenia na wypadek

bezrobocia, określi rozporządzenie Ministra Pracy i Opieki Społecznej.

Pracownicy umysłowi, zarabiający powyżej 500 zł. miesięcznie, nie podlegają obowiązkowi

zabezpieczenia na wypadek bezrobocia

”

.

W art. 2 tej ustawy, w punkcie a) art. 6 oraz w artykułach 15 i 30 wszędzie po słowie

„robotnik”, „robotnicy” i t. d. dodaje się w odpowiedniej liczbie i przypadku słowa

„i pracownik umysłowy”, zaś w artykułach 4. 16 i 29 po słowie „robotnik i t. d. dodaje

się z uwzględnieniem liczby i przypadku słowa „względnie pracownik umysłowy”.

W ustępie 1-szym art. 7 tej ustawy po słowach: „najwyższą normą zarobku” wstawia się

słowo „dziennego” i uzupełnia się ten ustęp zdaniem na-stępującem

„

natomiast wkładki zakładów pracy, uiszczane w stosunku do pracowników umysłowych,

wynoszą 2,5% każdorazowo wypłacanych im zarobków, przy-czem analogiczna najwyższa

norma zarobku dziennego wynosi 8 zł.

”

.

W ustępie 3-im tegoż artykułu po zdaniu 1-szem dodaje się nowe zdanie treści następującej

„

w stosunku do wkładek pracowników umysłowych pracodawcy potrącają 2/5 tych wkładek,

zaś 3/5 dopłacają z funduszów własnych

”

.

W zdaniu 2-iem ustępu 3-go tegoż artykułu oraz w ustępie 4-ym tegoż artykułu dwukrotnie

dodaje się po słowie „robotników” słowa: „i pracowników umysłowych”.

Ustęp pierwszy art. 8 te) ustawy otrzymuje następujące brzmienie

„

Dopłaty Skarbu Państwa do funduszu bezrobocia wynoszą 50% kwoty, należnej temu funduszowi

tytułem wkładek, uiszczanych przez zakłady pracy w stosunku do robotników, podlegających

obowiązkowi zabezpieczenia na wypadek bezrobocia

”

.

Na końcu ust. 2-go art. 9-go tej ustawy dodaje się następujące słowa

„

z tem jednak zastrzeżeniem, że Skarb Państwa nie bierze udziału w pokryciu tej części

niedoboru, która powstała na skutek akcji zabezpieczeniowej pracowników umysłowych

”

.

Ustęp 3-ci tegoż artykułu otrzymuje brzmienie następujące

„

Jeżeli ogólne rezerwy funduszu bezrobocia osiągną 50% rocznych wkładek, uiszczanych

przez zakłady pracy w stosunku zarówno do robotników, jak i pracowników umysłowych,

natenczas Minister Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Skarbu na

wniosek zarządu głównego funduszu bezrobocia obowiązany jest obniżyć wkładki stosownie

do rozmiaru bezrobocia, lub też podwyższyć zasiłki, przewidziane w art. 11 niniejszej

ustawy, do wysokości, nie przekraczającej 60% każdorazowego zarobku zabezpieczonych,

z tem wszakże, że podwyżki stopniowane będą według skali, przewidzianej w art. 11

niniejszej ustawy, z uwzględnieniem najwyższych norm zarobków, będących podstawą do

obliczenia wkładek

”

.

Po ustępie 1-szym art. 10-go tej ustawy dodaje się nowy ustęp treści następującej

„

Fundusze, powstałe z wkładek zakładów pracy, uiszczanych w stosunku do pracowników

umysłowych, stanowią do czasu uregulowania w drodze ustawodawczej ubezpieczenia pracowników

umysłowych na wypadek bezrobocia składową część funduszu bezrobocia. Dla funduszów

tych, jak również dla sum, wydatkowanych na zasiłki dla bezrobotnych pracowników umysłowych

i na związane z tem koszty administracyjne, winna być prowadzona osobna rachunkowość

”

.

W ustępie 1-szym art. 11 tej ustawy posłowie „robotników” dodaje się słowa „i pracowników

umysłowych”.

Po ustępie 1-szym tegoż art. 11 dodaje się nowy ustęp treści następującej

„

Celem otrzymania zarobku dziennego, stanowiącego podstawę do obliczenia wkładek i

wypłaty zasiłków

a)

dla robotników dzieli się ich faktyczny zarobek bez żadnych potrąceń za ostatni okres

płatniczy przez liczbę dni, faktycznie przepracowanych w tym okresie; o ile otrzymany

z podziału przeciętny zarobek będzie wyższy od 5 zł., wówczas, zgodnie z art. 7 ustawy

niniejszej, przyjmuje się jako przeciętny zarobek, stanowiący podstawę do obliczenia

wkładek i wypłaty zasiłków - 5 zł.,

b)

dla pracowników umysłowych dzieli się przez. 30 ich faktyczny zarobek miesięczny bez

żadnych potrąceń i, o ile otrzymany z podziału przeciętny zarobek będzie wyższy od

8 zł., wówczas, zgodnie z art. 7 niniejszej ustawy, przyjmuje się za podstawę do obliczenia

wkładek i wypłaty zasiłków zarobek dzienny 8 złotych

”

.

W ustępie 2 art. 11 ustawy słowa „dla robotnika” zastępuje się słowami „dla bezrobotnego”.

Po ustępie 1-szym art. 13-go tej ustawy dodaje się nowy ustęp treści następującej

„

W tych jednakże wypadkach, gdy pracownik w razie rozwiązania stosunku najmu pracy

bez wypowiedzenia otrzymał odszkodowanie, prawo do pobierania zasiłków na wypadek

bezrobocia zaczyna się najwcześniej od dnia, następującego po ukończeniu' okresu,

za który otrzymał odszkodowanie'

”

.

W ustępie ostatnim tegoż artykułu słowa „tydzień ubiegły” zastępuje się słowami „7

dni ubiegłych”.

W ustępie 2-gim art. 17 tej ustawy w punkcie e) liczbę „4” zastępuje się liczbą „5” oraz wstawia się punkt „g)”: „2 przedstawicieli pracowników umysłowych”.

W ustępie 3-cim tegoż artykułu posłowie: „robotników” dodaje się słowa „i pracowników

umysłowych”.

W ustępie 4-ym tego artykułu na końcu dodaje się zdanie następujące

„

w szczególności zaś winien powołać komisję do spraw zabezpieczenia pracowników umysłowych,

mającą za zadanie opracowanie wszelkich wniosków na zarząd główny, dotyczących zabezpieczenia

pracowników umysłowych. Komisja ta winna się składać z przewodniczącego zarządu głównego

funduszu bezrobocia jako przewodniczącego, 2 przedstawicieli pracowników umysłowych,

1 przedstawiciela praco-. dawców, 1 przedstawiciela samorządu miejskiego i 1 przedstawiciela

Rządu z pośród osób, wymienionych w punktach b) i c) niniejszego artykułu

”

.

W ustępie 2-im art. 19 tej ustawy pod lit. c) będzie

„

1 przedstawiciel pracowników umysłowych

”

;

literę „c” zastępuje się literą „d”, a literę „d” zastępuje się literą „e”, zaś w

ust. 3-im „i” przenosi się poza literę „d” i dodaje się literę „e”.

W punkcie b) ustępu 1-go art. 32 tej ustawy po słowie „robotników” dodaje się słowa

„względnie pracowników umysłowych”.

Po ustępie 1-szym dodaje się nowy ustęp treści następującej

„

Przedstawiciel pracowników umysłowych wchodzi w skład kompletu orzekającego komisji

odwoławczej zamiast przedstawiciela robotników w wypadkach rozpatrywania odwołań pracowników

umysłowych

”

.

W ustępie 1-szym art. 34 tej ustawy po słowie „robotników” dodaje się słowa „i pracowników

umysłowych”.

Na końcu tegoż artykułu dodaje się nowy ustęp treści następującej

„

W razie uchylenia się państwowych lub samorządowych zakładów pracy od obowiązku zgłaszania

pracowników, podlegających zabezpieczeniu na wypadek bezrobocia, od płacenia wkładek

na rzecz funduszu bezrobocia, od wydawania pracownikom zaświadczeń o rozwiązaniu stosunku

najmu pracy oraz od zawiadamiania o każdem wolnem lub nowo-obsadzonem miejscu przełożona

władza państwowa, względnie samorządowa, pociąga kierowników tych zakładów do odpowiedzialności

na mocy przepisów, normujących ich stosunek służbowy, lub rygorów, ustalonych w ich

umowach pracy z odnośnemi zakładami

”

.

W art. 38 tej ustawy w ust. 1-szym po słowach „w ciągu roku” daje się przecinek, oraz

wstawia się słowa „a w stosunku do pracowników umysłowych i reemigrantów w ciągu dwóch

lat”.

Po art. 38 tej ustawy dodaje się nowy artykuł treści następującej

„

Art. 38-a.

Przepisy art. 3,5, 8, 42 i 43 nie mają zastosowania do pracowników umysłowych

”

.

W art. 41 tej ustawy dodaje się nowy ustęp treści następującej

„

Jednakże na terenie województwa śląskiego postanowienia ustaw i rozporządzeń niemieckich

w sprawie opieki nad bezrobotnymi mają zastosowanie względem tych robotników i pracowników

umysłowych, którzy nie podlegają obowiązkowi zabezpieczenia na mocy niniejszej ustawy

”

.

Po art. 41 wstawia się jako art. 41-a: „Wszelkie wydatki, poniesione przez Skarb Państwa

na akcję doraźnej pomocy dla pracowników umysłowych do dnia rozpoczęcia normalnych

świadczeń na mocy niniejszej ustawy, będą traktowane jako pożyczki, udzielone funduszowi

bezrobocia, o ile te wpłaty nie zostały przewidziane w budżecie na r. 1925”.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w miesiąc po jej ogłoszeniu, przeprowadzenie zaś

zabezpieczenia pracowników umysłowych na wypadek bezrobocia na obszarze całej Rzeczypospolitej

Polskiej nastąpi w ciągu 4 miesięcy od dnia wejścia jej w życie.

W odniesieniu do pracowników umysłowych zarówno ustawa z dnia 18 lipca 1924 r. (Dz.

U. R. P. № 67 poz. 650), jako też ustawa niniejsza tracą moc obowiązującą po upływie

2 lat od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, przyczem Rada Ministrów władna będzie

w stosunku do pracowników umysłowych przedłużyć moc obowiązującą tych ustaw jeszcze

na rok.

Przepisy art. 3,5, 8, 42 i 43 nie mają zastosowania do pracowników umysłowych